NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Чеське телебачення

«Чеське телебачення» (чеськ. Česká televize) — чеський суспільний мовник, роботу якого регулює Закон про Чеське телебачення. Канали ČT1 Перший канал Чеського телебачення транслює, зокрема, про загальну публіку і своєю структурою найбільше подібний до комерційних каналів. Він транслює серіали, фільми, документальні фільми, новини та розважальні програми. ČT2 Канал ČT2 транслює документальні програми та фільми (як власного, так і іноземного виробництва, найбільше від BBC Earth), спеціалізовані серіали (наприклад Гру престолів чи Окуповані) або програми для дітей, які не увійшли в програму ČT: D. ČT24 Цілодобовий канал новин та публіцистики ČT24, подібно до каналів BBC World або CNN. ČT Sport Спортивним каналом Чеського телебачення є ČT Sport, на якому можна знайти деякі на живо спортивні передачі (Олімпійські ігри, Чемпіонат світу з футболу ітд.), різні програми про спорт та інші спортивні реляції. ČT: D Телеканал громадського мовлення ČT: D є для молодих глядачів віком від 4 до 12 років. Перше мовлення дитячого телеканалу громадського мовлення розпочато 31 серпня 2013 року разом з каналом ČT art. ČT art Культурний канал Чеського телебачення ČT art транслює студентські творіння та програми пов'язані з музичним та образотворчим мистецтвом та театром. Історія Попередником Чеського телебачення було з 1 травня 1953 року Чехословацьке телебачення (Československá televize, ČST). Телеканал громадського мовлення Чеське телебачення було засновано 1 січня 1992 року як юридична особа яка погосподарює власний маєток та телемережі. Він транслювався на колишньому каналі ČTV та виробляв випуски новин для федерального каналу F1, об'єднаного Чехословацького телебачення, до кінця 1992 року, коли розпалася Чехословаччина. З 1 січня 1993 року до лютого 1994 ČT транслювало 3 канали в Чехії, доки одна з частот була віддана новому комерційному телеканалу TV Nova. Нові канали (канал новин ČT24 та спортивний канал ČT4) з'явилися в ефірі 2005 та 2006 відповідно, як частина запланованого початку трансляції цифрового телебачення. ČT24 був запущений 2 травня 2005 року, а ČT4 — 10 лютого 2006. Див. також Криза на чеському телебаченні Посилання Офіційний сайт [Архівовано 23 лютого 2011 у Wayback Machine.] Трансляція передач каналу на інтернеті [Архівовано 16 квітня 2013 у Wayback Machine.] Примітки
Sint-Nicolaaskerk (Měčín)

De Sint-Nicolaaskerk (Tsjechisch: Kostel svatého Mikuláše) is een kerk in de gemeente Měčín in de Tsjechische regio Pilsen. De kerk is gewijd aan de heilige Nicolaas van Myra. De eerste vermelding van de kerk stamt uit het jaar 1352. Het oorspronkelijke gotische gebouw stamt uit de 14e eeuw. In de jaren 1776-1777 heeft de Pilsense architect Anthonín Barthem voor een ombouw in barokstijl gezorgd.
Hazena

Hazena, także czeska piłka ręczna, ang. Czech handball (czes. házet – rzucać) – gra sportowa zbliżona do piłki ręcznej, będąca jedną z jej poprzedniczek. Obecnie nawet w Czechach coraz częściej jest zastępowana jej międzynarodową odmianą. Historia Reguły gry zostały opracowane przez czeskich nauczycieli wychowania fizycznego, najpierw Josefa Klenkę, a potem uściślone przez Antonína Krištofa w 1905. Hazena zdobyła popularność najpierw w Czechosłowacji, a następnie w Europie. Największą popularność osiągnęła w latach 1934-1938. W tym okresie była uprawiana niemal wyłącznie przez kobiety. W 1934 w Londynie rozegrano jedyne mistrzostwa świata w tej dyscyplinie sportu, które wygrała reprezentacja Jugosławii. Po wojnie została skutecznie wyparta przez piłkę ręczną. Obecnie jest uprawiana tylko w Czechach, gdzie istnieje narodowa federacja tego sportu oraz ligi męska i żeńska. W Polsce gra ta była zwana też jordanką. Zasady Boisko ma wymiary 48 m długości na 38 m szerokości. Jest podzielone na 3 części po 16 m (dwa pola obronne i pole środkowe). Na polu obronnym znajduje się pole bramkowe o wymiarach 4 na 8 metrów. Na liniach końcowych stoją bramki o wymiarach 2 m wysokości i 2,35 m szerokości. Celem gry jest zdobycie bramki. W grze biorą udział dwie drużyny po siedmiu graczy (bramkarz i 6 graczy w polu), przy czym obrońcy mogą przebywać tylko na własnym polu obronnym, pomocnicy na własnym polu obronnym i polu środkowym, a napastnicy na polu środkowym i polu obronnym przeciwnika. Bramkarz może przebywać tylko w swoim polu bramkowym. Zawodnik z piłką może zrobić trzy kroki. Bibliografia WojciechW. Lipoński WojciechW., Humanistyczna encyklopedia sportu, Warszawa: „Sport i Turystyka”, 1987, ISBN 83-217-2448-5, OCLC 830211281 . Lipoński Wojciech; Encyklopedia sportów świata, Oficyna Wydawnicza Atena, Poznań 2006, ISBN 83-923700-0-7, ISBN 978-83-923700-0-0 Linki zewnętrzne Wideo Wideo z finału Puchar Czech
Хазена

Хазена (чеш. házená) — чешская игра с мячом, прародитель гандбола. История Игра получила расспорстранение в 1890 в Чехии; название «хазена» образовано от слова чеш. házená — «бросать, кидать». Изначально игра сводилась к перебрасыванию и ловле мяча в смешанных группах без единоборства. В 1917 Макс Хейзер создал новую игру для женщин под названием «ручной мяч» (гандбол). В 1918 возникли два противоборствующих течения игры: чешская «хазена» (на востоке) и немецкий «гандбол» (на севере и на западе). Правила Правила похожи на правила командного гандбола, но есть и некоторые существенные различия: размер поля: 45×30 метров размер ворот: высота 240 см, ширина 200 см. размер мяча: 580 на 605 мм. Поле разделено на три зоны: треть защиты, средняя треть, треть нападения. Позиции игроков называются: вратарь (1), защитник (1), полузащитник (2), нападающий (3). игрок не может удерживать мяч дольше трех секунд, может бросить мяч в голову или отскочить от земли — максимум два раза, количество шагов не ограничено удар по воротам производится перед площадью ворот — можно высовываться или подпрыгивать, но падение должно происходить за пределами площади ворот вратарь и защитник могут зайти в площадь своих ворот; нападающие могут зайти в площадь ворот соперника, но не могут бить оттуда защитник и полузащитники не могут вступать в третью атакующую зону, нападающие не могут вступать в третью защитную, и есть ещё несколько правил для перехода между третями. игроки могут быть удалены на пять (один жёлтый) или десять минут (двойной жёлтый). Примечания
Hazena

Hazena eller tjeckisk handboll är en tjeckisk variant på handboll och en föregångare till den moderna handbollen. Hazena började spelas i början av 1900-talet i Prag och nämns för första gången i en idrottstidning 1905 av läraren Vaclav Karas. Hazena spreds via studenter från Sovjetunionen och Jugoslavien som studerat i Tjeckoslovakien. Hazena spelas fortfarande i Tjeckien och reglerna liknar handbollens. Externa länkar Tjeckiska handbollsförbundet (tjeckiska) Video Video från den tjeckiska cupfinalen
Elektrárna Dětmarovice

Elektrárna Dětmarovice (EDET) je tepelná elektrárna společnosti ČEZ u obce Dětmarovice v Moravskoslezském kraji. Leží v těsné blízkosti polských hranic. Do roku 2025 se jednalo o nejvýkonnější elektrárnou spalující černé uhlí v Česku s roční výrobou okolo 2 TWh elektrické a více než 650 GJ tepelné enregie. Teplo je dodáváno především do Orlové a také do Bohumína, který byl s elektrárnou propojen horkovodem na podzim roku 2010, což umožnilo zrušit 68 místních plynových kotelen. Historie Výstavba elektrárny byla zahájena roku 1971 a spouštění čtyř bloků o jmenovitém elektrickém výkonu 4 × 200 MW a tepelném výkonu 4 × 501,3 MW probíhalo postupně od května 1975 do listopadu 1976. Generálním projektantem stavby byl Energoprojekt Praha, stavbu provedla firma VOKD Ostrava, dodavatelem technologie byla Škoda Plzeň. V roce 1998 byla elektrárna odsířena a v roce 2014 denitrifikována. Na konci roku 2019 byl odstaven první blok elektrárny, v dubnu 2025 pak následovaly zbývající tři bloky, čímž byl provoz původní uhelné elektrárny definitivně ukončen. Palivo Umístění elektrárny bylo zvoleno s ohledem na blízkost černouhelných dolů Ostravsko-karvinského revíru. Elektrárna nejdříve spalovala černé uhlí pouze z místních zdrojů, ale po roce 2000 se začalo v menší míře využívat také hnědé uhlí ze severozápadních Čech. Také začaly dodávky levnějšího černého uhlí z Polska a Ukrajiny. Uhlí z blízkých dolů OKD bylo dopravováno výhradně vlaky dopravce Advanced World Transport, který také zajišťoval vykládku uhlí ze samovýsypných vozů v hlubinném zásobníku a provoz vlečky elektrárny. Nízkoemisní teplárna V sousedství elekrárny byla v roce 2024 zahájena výstavba nízkoemisní teplárny za cca 2 mld. Kč, jejímž hlavním zdrojem bude kotel na biomasu o teplném výkonu 8 MW. Do dokončení její výstavby, plánované na rok 2026, budou dodávky tepla zajišťovat nová plynová kotelna o výkonu 18 MW a starší horkovodní plynové kotle o výkonu 2 × 22 MW. Po dokončení budou součástí teplárny kromě biomasového kotle a špičkové 18MW plynové kotelny také dvě kogenerační jednotky o tepelném výkonu 2 × 11 MW a tři záložní plynové kotelny o výkonu 3 × 9 MW. Emise oxidů dusíku, SO2, CO2 a prachu by měly v porovnání s původním uhelným zdrojem klesnout až o 97 %. Požár (2017) V dopoledních hodinách dne 28. července 2017 došlo k masivnímu požáru dětmarovické elektrárny. Hasičům se podařilo plameny lokalizovat ještě týž den okolo 18. hodiny. Další dva dny pak – pod kontrolou – nechávali dohořet několik ohnisek a ochlazovali tlakové lahve. V pondělí 31. července byl požár prohlášen za definitivně uhašený. Oheň zasáhl jeden ze dvou odsiřovacích absorbérů; kvůli rozhodnutí o jeho dalším osudu byl přivolán statik. Elektrárna se v důsledku havárie octnula mimo provoz. Ten byl obnoven po roce. Odkazy Reference Související články Seznam tepelných elektráren v Česku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Elektrárna Dětmarovice na Wikimedia Commons Stránky elektrárny na webu ČEZu Přehled výroby elektřiny na ENTSO-E (po registraci sekce Generation, Actual Generation per Generation Unit, název EDET)
Kraftwerk Dětmarovice

Das Kraftwerk Dětmarovice (tschechisch Elektrárna Dětmarovice) ist ein Kohlekraftwerk in der Region Moravskoslezský kraj, Tschechien, das bei Dětmarovice gelegen ist. Das Kraftwerk hat eine installierte Leistung von 800 MW; es ging 1975 mit den ersten beiden Blöcken in Betrieb. Es ist im Besitz von ČEZ und wird auch von ČEZ betrieben. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht aus vier Blöcken, die 1975 und 1976 in Betrieb gingen. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Siehe auch Liste von Kraftwerken in Tschechien Weblinks Einzelnachweise
Elektrownia w Dziećmorowicach

Elektrownia Dziećmorowice, EDĚ (cz. Elektrárna Dětmarovice) – czeska elektrownia węglowa położona w Dziećmorowicach, w kraju morawsko-śląskim, przy granicy z Polską. Generuje moc 800 MW. Produkuje również energię cieplną, którą zasila przede wszystkim pobliskie miasto Orłowę. Została wybudowana w latach 1971–1976. Generalnym projektantem było przedsiębiorstwo Energoprojekt Praha, wykonawcą robót budowlanych VOKD Ostrava, a za aspekt technologiczny odpowiedzialna była Škoda z Pilzna. Umiejscowienie elektrowni w Dziećmorowicach było związane z bliskością Ostrawsko-Karwińskiego Zagłębia Górniczego. Woda przemysłowa pobierana jest z rzeki Olzy, stanowiącej na tym odcinku granicę polsko-czeską. Położenie tej największej czeskiej elektrowni węglowej produkującej dużą ilość zanieczyszczeń w zakolu Olzy otoczonym przez polskie miejscowości Gołkowice, Godów i Łaziska w powiecie wodzisławskim uważane jest czasami za kontrowersyjne. Faktem jest, że elektrownia stoi bardzo blisko bo w odległości zaledwie 500–1000 metrów od granicy z Polską w powiecie wodzisławskim. W roku 1998 zainstalowano filtry przeciw zanieczyszczaniu powietrza – dobudowano jeden komin. Do roku 2000 elektrownia korzystała wyłącznie ze złóż z pobliskich kopalń. Po roku 2000 zaczęto sprowadzać również węgiel brunatny z północno-zachodnich Czech oraz tańszy węgiel z Polski. Kominy mają około 259 metrów oraz są widoczne z odległości kilkudziesięciu kilometrów (między innymi z polskich miast Jastrzębie-Zdrój, Wodzisław Śląski, Rybnik, Gliwice). Przypisy Linki zewnętrzne Elektrownia Dziećmorowice na stronie ČEZ (cz.) Film dotyczący zanieczyszczeń przy granicy RP
ТЭЦ Детмаровице

ТЭЦ Детмаровице (чеш. ETU Dětmarovice) — чешская угольная теплоэлектростанция, расположенная в городе Детмаровице в Моравскосилезском крае недалеко от границы с Польшей. Является самой мощной в Чешской Республике теплоэлектростанцией, работающей на каменном угле. Электростанция снабжает энергией не только Детмаровице, но и город Орлова. Основные параметры Электростанция находится недалеко от польско-чешской границы. Имеет номинальную рабочую мощность в 800 МВт и работает на каменном угле, добываемом в Чешской республике. Ежегодная выработка электричества составляет 3 млрд. кВт•ч. С мая 2009 по осень 2010 года велись работы по установке магистрального трубопровода для подачи горячей воды в город Богумин. Строительство Строительство электростанции началось в 1971 году, запуск четырёх блоков проходил с мая 1975 по ноябрь 1976 годов. Генеральным проектировщиком была компания Energoprojekt Praha, строительством занималась компания VOKD Ostrava, за технологический процесс отвечала Škoda Plzeň. Десульфуризация станции состоялась в 1998 году. Источник угля Расположение электростанции было выбрано с учётом близости угольных шахт Остравско-Карвинского района, а также протекавшей рядом реки Олше, чью воду можно было использовать в промышленных целях. Электростанция использовала уголь изначально только местного производства, но затем стала потреблять бурый уголь с северо-запада Чехии. Также станция использует более дешёвый каменный уголь из Польши. Перевозка топлива осуществляется поездами компании Advanced World Transport, который отвечает и за топливоподачу в ТЭЦ. Загрязнение окружающей среды В воздух из труб электростанции попадает огромное количество примесей: особенно страдает район реки Олше и польские местечки Голковице, Годув и Лазиска. Электростанция находится на расстоянии от 500 до 1000 м до польской границы с Водзиславским повятом, вследствие чего все вредные вещества оказываются и в воздушном пространстве Польши. Дым, исходящий из труб электростанции, очень хорошо виден с территории Польши. С целью борьбы против загрязнения воздуха в 1998 году был установлен дополнительно дымоход с фильтром, а с 2000 года электростанция стала использовать в качестве топлива уголь не с польских шахт, а с северо-запада Чехии. Высота дымоходов составляет 259 м, их можно видеть невооружённым глазом из польских местечек Ястженбе-Здруй, Воздислав-Слёнский, Рыбник и Гливице). Примечания Ссылки Страница электростанции на сайте CEZ (чеш.)
Електростанція Дєтмаровиці

Електростанція Дєтмаровиці — це теплова електростанція компанії ČEZ у селищі Дєтмаровіце Мораво-Сілезького краю. Розташована поблизу польського кордону. Номінальна ​​потужність складає 800 МВт і є найпотужнішою електростанцією, що використовує кам'яне вугілля в Чехії. Електростанція щорічно виробляє близько 3 ТВт⋅год електроенергії. Електростанція також займається виробництвом тепла, яке в першу чергу постачає в Орлову. У травні 2009 року почалося будівництво магістрального водогону гарячої води в місто Богумін, яке завершилося восени 2010 року. Історія електростанції Будівництво електростанції почалося 1971 року, а запуск чотирьох блоків проходив поступово з травня 1975 року по листопад 1976 року. Генеральним проектувальником споруди був Енергопроект Прага, виконавцем робіт - VOKD Острава, а постачальником технологій - Шкода Плзень. Десульфуризована в 1998 році. Джерела вугілля Розташування електростанції вибиралось з урахуванням близькості кам'яновугільних шахт Остраво-Карвінського вугільного басейну. Спочатку електростанція спалювала кам'яне вугілля тільки з місцевих джерел, проте після 2000 року почала меншою мірою використовувати буре вугілля з північного заходу Чехії. Також розпочалися поставки дешевого вугілля з Польщі. Вугілля з довколишніх шахт Остраво-Карвінського вугільного басейну перевозиться виключно поїздами перевізника Advanced World Transport, який також оперує рухомим складом електростанції та розвантаженням вугілля з самовисипних вагонеток в підземному контейнері. AWT також забезпечує обробку трафіку. Зовнішні посилання Сторінка електростанції на сайті ČEZ [Архівовано 25 квітня 2009 у Wayback Machine.]
Gymnázium Litoměřická

Gymnázium Litoměřická je střední škola v Praze, která se nachází v jižní části sídliště Prosek. Je partnerskou školou Přírodovědecké a Pedagogické fakulty Univerzity Karlovy. Historie Do nově postavené školní budovy se roku 1973 přestěhovalo z čakovického zámku gymnázium založené roku 1953 ve staré čakovické škole (v zámku sídlilo od roku 1964). Několik let v budově na Proseku z důvodu rekonstrukce jejich školní budovy do roku 1982 sídlilo také Gymnázium Hellichova (Gymnázium Jana Nerudy). Roku 1997 byla škola zařazena do sítě škol s názvem Gymnázium. Má kapacitu 660 žáků a v průběhu let ji absolvovalo již 22 000 studentů. Gymnázium se chlubí 99% úspěšností přijetí absolventů na VŠ. Zaměření Ve veřejnoprávním gymnáziu s jednadvaceti třídami studuje 660 studentů. Studium je buď čtyřleté, nebo osmileté, oba typy studia probíhají podle školního vzdělávacího programu. Budova Škola je zařízena speciální multimediální učebnou a biologickou laboratoří, která je vybavena šestnácti samostatnými pracovními místy pro biochemické pokusy. Jsou zde k dispozici sbírky hornin a minerálů a soubory mikropreparátů pro botaniku, zoologii i biologii. Dalšími odbornými učebnami jsou laboratoře chemie a fyziky, vybavené počítači a vybavené pro pokusy žáků. Ve škole je dále knihovna, jídelna a školní bufet. Sportoviště Studenti mají k dispozici hřiště s umělou trávou pro odbíjenou, basketbal a malou kopanou o rozloze 40x20 metrů. Je zde stadion s běžeckou dráhou dlouhou 250 metrů pokrytou umělým povrchem a s rovinkou o délce 130 metrů. Sportoviště dále má hřiště s umělým povrchem pro malou kopanou a tři kurty pro tenis a odbíjenou s možností využít je pro basketbal. Součástí je i sektor pro skok vysoký a daleký s umělým povrchem a sektor pro vrh koulí. Nově byla vybudována další hřiště a kurty společně s dvěma tělocvičnami nacházející se ve vlastní budově. Učitelé a absolventi Učitelé Ludmila Freiová Jitka Neradová Absolventi Vladimír Balaš Kateřina Brožová David Cajthaml Karel Dobrý Václav Klaus mladší Petra Kolínská Petr Reček Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gymnázium Litoměřická na Wikimedia Commons Archiv hlavního města Prahy: Gymnázium, Praha 9, Litoměřická 726 Archivováno 25. 8. 2017 na Wayback Machine.. Číslo fondu/sbírky: 2691. Datace: 1953 – 2004. [cit. 2017-08-24]. Eva Hrazdilová: Gymnázium Litoměřická – 40 let Gymlitu. In: Youtube [online]. Vyrobeno: 2013. Publikováno: 29. 1. 2014. [cit. 2018-03-02]. Dostupné z WWW.
Evangelický kostel (Mokřiny)

Evangelický kostel v Aši-Mokřinách je původně luteránský německý kostel (Kaiser-Franz-Josef-Jubiläumskirche, Jubilejní kostel císaře Františka Josefa), který slouží česká pravoslavné církvi. Vystavěn byl v letech 1912–1914. Historie Obec Mokřiny (Nassengrub) náležela k evangelickému sboru v Aši. Roku 1907 byl založen spolek pro stavbu nového evangelického kostela v Mokřinách (Kirchenbau-Verein in Nassengrub). Projekt kostela vypracoval na přelomu let 1911 a 1912 významný berlínský architekt Otto Bartning. Dne 14. července 1912 byl slavnostně položen základní kámen ke kostelu. Hrubá stavba byla dokončena na jaře 1913 a vysvěcení dokončené stavby se konalo 29. listopadu 1914. Kostel byl původně pojmenován jako Jubilejní kostel císaře Františka Josefa (Kaiser-Franz-Josef-Jubiläumskirche). Roku 1929 prošel kostel pod vedením mokřinského stavitele Geipela renovací fasády a také elektrifikací. V červnu 1937 byly slavnostně spuštěny elektrické věžní hodiny od firmy Kohlert z Kraslic. Poslední německé evangelické bohoslužby se v kostele konaly 30. září 1946. Po likvidaci Německé evangelické církve v Čechách, na Moravě a ve Slezsku byl kostel předán do užívání pravoslavné církvi, která jej vysvětila jako chrám sv. Cyrila a Metoděje. V období normalizace však kostel přestal sloužit bohoslužebným účelům a postupně chátral. V létě 1989 se dokonce zřítila část střechy. Během let 1992–1996 prošel opravami. V roce 1994 byl kostel převeden Farnímu sboru Českobratrské církve evangelické v Aši, v jehož majetku byl až do zrušení ašského sboru ke 31. prosinci 2023. Od 1. ledna 2024 je majetkem sboru Českobratrské církve evangelické v Chebu a k bohoslužbám jej používá pravoslavná církev. Popis Mokřinský evangelický kostel je jednolodní neorientovaný kostel na obdélném půdorysu s pravoúhlým presbytářem na severozápadě a hranolovou věží nad vstupním průčelím. Barevnost celé stavby je provedena ve žlutém okru (plochy) a lomené bílé barvě (pilastry a římsy). Před kostelem se nachází památník obětem první světové války, který byl postaven v roce 1924. Architektonický ráz Z architektonického hlediska představuje mokřinský kostel směsici historizujících a moderních proudů s výrazným užitím tradičního tvarosloví. Kostel tak svým zevnějškem, zejména věží, připomíná tzv. ašské evangelické baroko, které dnes představují kostel v Hranicích a Kostel Dobrého pastýře v Podhradí a rovněž již zaniklý evangelický kostel sv. Trojice v Aši, pod který mokřinská kazatelská stanice spadala. Ačkoliv se kostel nevyznačuje příliš invenčním řešením, jako je tomu u Bartningových pozdějších staveb, jedná se o kvalitně pojatou stavbu dochovanou ve své původní podobě a doklad tvůrčího hledání mladého architekta evropského formátu. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu evangelický kostel v Mokřinách na Wikimedia Commons Stránka kostela v Památkovém katalogu (Národní památkový ústav) MOHR, Jan: Otto Bartning v Čechách - Otto Bartning in Böhmen. Severočeské muzeum v Liberci, Liberec 2012, s. 38-42 (online Archivováno 6. 10. 2014 na Wayback Machine.). (německy) Stránka o kostele (Otto Bartning Arbeitsgemeischaft)
Kaiser-Franz-Josef-Jubiläumskirche (Mokřiny)

Die Kaiser-Franz-Josef-Jubiläumskirche ist die evangelische Pfarrkirche von Mokřiny (deutsch Nassengrub), einem Ortsteil der Stadt Aš (deutsch Asch) in Tschechien. Bis 1918 gehörte sie der Evangelischen Superintendentur A. B. Asch, danach der Deutschen Evangelischen Kirche in Böhmen, Mähren und Schlesien an. Seit 1945 gehört die Kirchengemeinde zur Evangelischen Kirche der Böhmischen Brüder. Geschichte Die evangelische Kirche von Nassengrub ist eine der nach dem 60. Regierungsjubiläum 1908 in der österreichischen Monarchie errichteten Kaiser-Franz-Joseph-Jubiläums-Kirchen. Im Jahre 1908 konstituierte sich ein Kirchenbauverein, und 1911 kam es zur Gründung der Filialgemeinde. Mit dem Kirchenneubau wurde zugleich der Berliner Architekt Otto Bartning beauftragt, der zuvor 1906 bis 1908 mit der Friedenskirche in Peggau und 1910 bis 1911 mit der Friedenskirche in Leibnitz zwei für die evangelische Sakralarchitektur richtungsweisende Kirchenbauten errichtet hatte. Die Bauführung lag in den Händen des örtlichen Baumeisters Ernst Hausner. Die Grundsteinlegung fand am 14. Juli 1912, die Einweihung am 29. November 1914 statt. Seit der Zerstörung der barocken Dreifaltigkeitskirche in Asch durch einen Brand im Jahre 1960 dient sie als evangelische Stadtkirche. Die vernachlässigte Kirche wurde in den Jahren 1992 bis 1996 durch ehemalige Einwohner des Ortes aufwendig restauriert. Architektur Der von Bartning in barockisierender Tradition entworfene Kirchenbau ist eine fünfachsige Saalkirche mit Rundbogenfenstern und kräftiger Pilastergliederung unter Satteldach, ähnlich wie in Bartnings beiden früheren Kirchenbauten in Peggau und Leibnitz. Der vorgesetzte Turmbau mit seinem rustizierten Portalbereich und dem aufgesetzten Oktogongeschoss mit der geschweiften Haube ist demgegenüber stärker vorgerückt. Der von einer segmentbogig geführten Holztonne überdeckte Kirchenraum besitzt dreiseitig umlaufende Emporen, der gewölbte und von einem korbbogigen Eingangsbogen begrenzte Altarraum enthält in Übereinstimmung mit den Forderungen des Wiesbadener Programms von 1891 einen steinernen Kanzelaltar mit beiderseits aufgeführter Treppenanlage. Der Kirchenraum entspricht damit den Anforderungen an einen modernen protestantischen Kirchenraum, wie sie Hermann Heisler in enger Zusammenarbeit mit Otto Bartning entwickelt hatte. Einzelnachweise Weblinks Geschichte der Gemeinden im Bezirk Asch