NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Górzystów-Hütte

Die Górzystów-Hütte (polnisch Chatka Górzystów) liegt auf einer Höhe von 840 m n.p.m. in Polen im Isergebirge, einem Gebirgszug der Sudeten, auf der Hala Izerska (Große Iserwiese) in der Wüstung Wielka Izera. Die Hütte wurde 1938 als neue Schule des Dorfes Groß-Iser errichtet. Sie wird privat betrieben. Die Hütte ist über mehrere markierte Wanderwege erreichbar. Touren sind möglich zum Gipfel Wysoka Kopa (1126 m). Weblinks
Chatka Górzystów

Chatka Górzystów – schronisko turystyczne mieszczące się na Hali Izerskiej położonej w Górach Izerskich. Na hali tej istniała kiedyś wieś Gross-Iser, a budynek schroniska i stojąca obok niego drewutnia są jej jedyną pozostałością (mieściła się w nim szkoła). Osada została całkowicie zniszczona w latach powojennych. Historia Przed II wojną światową w Gross-Iser mieszkało około 240 osób. Mieszkali oni w 43 domach, funkcjonowały 3 gospody, 2 schroniska, kawiarnia, straż pożarna, była leśniczówka, domek myśliwski i szkoła. W 1938 roku zbudowano nowy budynek szkolny. Posiadał główną klasę z pokojem na bibliotekę, pomieszczenie do prac ręcznych dla chłopców (dzisiaj drewutnia) i kuchnię dla dziewcząt. Na piętrze mieszkał nauczyciel wraz z rodziną. W dzisiejszej jadalni mieściła się stajnia. Obok szkoły stała dzwonnica. 10 maja 1945 roku Gross-Iser zostało zajęte przez rosyjskich żołnierzy. Zabili oni właściciela schroniska Paula Hirta. Pochowano go niedaleko obecnego schroniska. W 1945 szkoła posiadała kompletną instalację wodociągową i kanalizacyjną oraz oświetlenie we wszystkich pokojach. Po wojnie szkołę zdewastowano i ogołocono z większości sprzętów i wielu elementów konstrukcyjnych. Po 1945 roku wysiedlono wszystkich mieszkańców, a domy rozebrano. Ocalał tylko budynek nowej szkoły. Budynek szkoły na schronisko (początkowo studenckie) zaadaptowali studenci z Wyższej Szkoły Inżynieryjnej z Zielonej Góry w połowie lat 80. XX wieku (do tego momentu należał do Nadleśnictwa Świeradów). W schronisku mieszkają Wiesława i Sławomir Polańscy z dziećmi. Turystyka Szlaki piesze: − czerwony, prowadzący z Chatki Górzystów do Jakuszyc przez schronisko turystyczne „Orle” − niebieski ze Świeradowa-Zdroju i dalej do Szklarskiej Poręby − żółty z Przełęczy Łącznik i dalej do Rozdroża Izerskiego Trasy rowerowe: Nr 9 − Trasa Towarzystwa Izerskiego (Konna Ścieżka) Nr 10 − Trasa Interferii Nr 13 − Izerska Pętla Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona schroniska Chatka Górzystów. naszesudety.pl, 3 kwietnia 2005. [dostęp 2016-04-28].
Chata na Čantoryji

Chata na Čantoryji se nachází v západní, nižší části protáhlého vrcholu Velké Čantoryje v Nýdku v Moravskoslezském kraji. Stojí v bezprostřední blízkosti česko-polské státní hranice, na vývěsním štítu nese název Horská chata Čantoryja. Historie Turistická chata byla postavena firmou Fryderyka Fuldy z Těšína a otevřena 7. srpna 1904. Byla pojmenována Erzherzogin Isabella Schutzhaus na počest arcivévodkyně Isabely, manželky tehdejšího těšínského vévody Fridricha Habsburského. Po vyznačení státní hranice v roce 1920 se chata ocitla na české straně a byla znovu otevřena v roce 1923 společností Beskidenverein. V roce 1948 byla znárodněna a spravována podnikem Beskydské hotely a restaurace, který ji roku 1953 renovoval. Po rozšíření v první polovině 70. let 20. století měla chata 54 lůžek s kompletními stravovacími službami. V 90. letech byla chata privatizována. Následně byla ubytovací činnost z hygienických důvodů zakázána a od té doby chata funguje pouze jako bufet. Přístup po naučná stezka Rytířská souběžně s červenou a žlutou turistickou značkou z Nýdku po modré turistické značce zvané Szlak im. Jana Galicza z Ustroně Poniwce. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Schronisko turystyczne na Czantorii na polské Wikipedii. Související články Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chata na Čantoryji na Wikimedia Commons Fotoalbum - Kiejsi w Beskidach
Schronisko turystyczne na Czantorii

Schronisko turystyczne na Czantorii (Chata Čantoryje) – górskie schronisko turystyczne, obecnie bufet, w Beskidzie Śląskim, w zachodniej części wydłużonego wierzchołka Czantorii Wielkiej. Obecnie na terenie Czech, tuż przy granicy państwowej polsko-czeskiej. Historia Schronisko wzniesione zostało w latach 1903–1904 przez Beskidenverein, jako odpowiedź na plany Polaków wybudowania tu pierwszego polskiego schroniska w Beskidach. Budowane przez firmę Fryderyka Fuldy z Cieszyna, zostało oficjalnie otwarte 7 sierpnia 1904. Schronisku nadano nazwę Erzherzogin Isabella Schutzhaus na cześć arcyksiężnej Izabeli, żony ówczesnego księcia cieszyńskiego Fryderyka Habsburga. Początkowo schronisko było czynne tylko latem. Pierwszą gospodynią do 1908 była pani Hes z Wiednia. Po niej funkcję gospodarzy pełnili kolejno H. Korzinek, H. Walczysko i J. Streng. Do wzrostu popularności schroniska przyczyniały się systematycznie organizowane imprezy w stylu palenia ogni świętojańskich, a od 1913 zimowe festyny narciarskie. Do wybuchu I wojny światowej schronisko odwiedziło ponad 25 tys. gości. Po wytyczeniu granicy polsko-czechosłowackiej w 1920 schronisko, rozszabrowane w 1918, znalazło się po czeskiej stronie i zostało uruchomione ponownie przez „Beskidenverein” w 1923. W 1945 schronisko ponownie znalazło się w Czechosłowacji. W 1948 zostało upaństwowione, a następnie przekazane przedsiębiorstwu „Beskidzkie Hotele i Restauracje” z Frydlantu nad Ostrawicą, które do 1953 przeprowadziło w nim generalny remont. Rozbudowane w I połowie lat 70. XX wieku, posiadało 54 miejsca noclegowe z pełną działalnością gastronomiczną. W latach 90. zostało sprywatyzowane. Ze względu na przepisy sanitarne wyłączono działalność noclegową i obecnie funkcjonuje tylko jako bufet. Do lat 50. XX wieku obok schroniska stał w niewielkim ogrodzeniu drewniany krzyż. Upamiętniał on śmierć 12-letniego pasterza nazwiskiem Słowiok, który zamarzł na Czantorii w kwietniową noc 1913 r., poszukując w zadymce śnieżnej zaginionej owcy. Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 214–219. ISBN 978-83-925599-3-1.
Reifträgerbaude

Die Reifträgerbaude (selten Szrenica-Hütte, polnisch Schronisko na Szrenicy oder kurz Na Szrenicy) liegt auf einer Höhe von 1362 m n.p.m. in Polen im Riesengebirge, einem Gebirgszug der Sudeten, auf dem Gipfel Szrenica (deutsch: Reifträger). Geschichte Die Baude wurde 1922 errichtet. Sie stand nach dem Zweiten Weltkrieg im Eigentum der PTTK – der Polnischen Touristischen und Landeskundlichen Gesellschaft. Seit 1992 wird sie privat betrieben. Zugänge Die Baude ist eine der am höchsten gelegenen Hütten im Riesengebirge. Sie ist über mehrere markierte Wanderwege erreichbar. Die obere Station der Seilbahn Szrenica von Szklarska Poręba befindet sich an der Baude. Sie liegt auf dem Sudeten-Hauptwanderweg. In jeweils etwa 1 km Luftlinie Entfernung liegen die polnische Hala-Szrenicka-Hütte (deutsch: Neue Schlesische Baude) des PTTK und die tschechische Wosseckerbaude ( Vosecká bouda). Touren Gipfel Twarożnik (Quarksteine) (1320 m) Veilchenstein (1472 m) Weblinks Website Panorama
Schronisko na Szrenicy

Schronisko na Szrenicy – wysokogórskie schronisko turystyczne w Sudetach Zachodnich, w paśmie Karkonoszy. Położenie Schronisko położone jest na wysokości 1362 m n.p.m. w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w paśmie Karkonoszy, na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, na szczycie Szrenicy. Schronisko na Szrenicy to duży masywny murowany budynek zbudowany na kopulastym szczycie Szrenicy, 60 m powyżej głównego grzbietu Karkonoszy. Należy do największych wysokogórskich schronisk w Karkonoszach. Historia Pierwsze schronisko na Szrenicy wybudowano dopiero w latach 1921-1922 po nieprzedłużeniu koncesji przez władze czechosłowackie Franzowi Endlerowi, właścicielowi pobliskiego schroniska Endlerbaude (Vosecka bouda). Podobnie jak inne budowle w Karkonoszach, budynek zbudowano w przeważającej części z drewna. Zaprojektowany został przez jeleniogórskich architektów - braci Albert. Do 1945 nosił on nazwę Reifträgerbaude, choć sporadycznie pojawiała się też nazwa Deutschböhmerhaus. Lokalizacja obiektu, powodowana czynnikami politycznymi (niemal na granicy niemiecko-czechosłowackiej), nie była zbyt korzystna - panują w tym miejscu silne wiatry, długotrwałe opady oraz zjawisko szadzi. Budynek był dwupiętrowy o potężnej, surowej bryle, posiada czterospadowy, naczółkowy dach. Parter został podmurowany. Franz Endler gospodarzył w schronisku do śmierci w 1930, a później jego syn Kurt. Po II wojnie światowej w schronisku mieściła się strażnica WOP, w 1951 zostało obiektem PTTK. Liczba miejsc stale się zmniejszała (ze 100 do ledwo 10 plus 30 w części gastronomicznej w 1967), podobnie jak standard usług. W 1967 zamknięto je z powodu złego stanu technicznego. W styczniu 1972 pożar zniszczył 70% powierzchni dachu. W 1973 rozpoczęto remont, który trwał jednak bardzo długo, bo aż do 1991. W 1992 ruinę kupili prywatni właściciele - rodzina Kłopotowskich. 19 grudnia tego roku odbyło się ponowne, uroczyste otwarcie. Poniżej schroniska na północno-wschodnim stoku Szrenicy mieści się górna stacja wyciągu krzesełkowego ze Szklarskiej Poręby na Szrenicę. Wyposażenie schroniska 90 miejsc noclegowych w pokojach od 2 do 15 osobowych, sale jadalne i konferencyjne, bufet. Turystyka Do schroniska prowadzi znakowany szlak turystyczny: czarny – prowadzący od granicy państwowej (gdzie biegnie Główny Szlak Sudecki z Hali Szrenickiej na Śnieżkę) do skał Końskie Łby. 300 m od schroniska znajdowało się turystyczne przejście graniczne do Czech. Przy schronisku punkt widokowy, z którego roztacza się panorama na Góry Izerskie, Szklarską Porębę, Kotlinę Jeleniogórską oraz na całe Karkonosze. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 3: Karkonosze. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-168-5. Linki zewnętrzne Schronisko Szrenica Schronisko Szrenica - Reifträgerbaude, Berggasthof na portalu polska-org.pl
Luhačovice

Luhačovice és una petita ciutat a la part sud-est de la República Txeca, situada a la regió de regió de Zlín. La ciutat és famosa per les seves fonts minerals curatives i és considerada una de les estacions balneàries més importants del país des del segle xix. És el balneari més gran de Moràvia. Està situat 300 metres per sobre del nivell del mar a la vall pintoresca del riu Olsava, als turons de boscos de la regió de paisatges protegida dels Bílé Karpaty (Carpats Blancs). Luhačovice també és coneguda per la seva arquitectura única, que combina elements dels estils tradicionals txecs amb influències Art Nouveau. Alguns dels edificis més destacats de la vila són la casa del balneari, la columnata i la casa municipal. El més conegut és l'edifici de l'arquitecte Dusan Jurkovic inspirat en edificis populars. La tradició balneària es va començar a escriure fa tres segles. Amb el desenvolupament de balnearis a la República Txeca a començaments del segle xx, la ciutat de Luhačovice va viure el seu floriment i amb el temps es va convertir en el centre d'estiueig balneari. Amb la seva grandesa Luhačovice està entre els balnearis importants de caràcter internacional. Ciutats agermanades Topoľčany, Eslovàquia Referències
Luhačovice

Luhačovice es una localidad del distrito de Zlín en la región de Zlín, República Checa, con una población estimada a principio del año 2018 de 5061 habitantes. Se encuentra ubicada en el centro-este de la región, al sureste de Praga, cerca de la orilla del río Morava —un afluente izquierdo del Danubio— y de la frontera con Eslovaquia.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Luhačovice.
Luhačovice

Luhačovice (/ˈlʊɦat͡ʃɔvɪt͡sɛ/ ; en allemand : Bad Luhatschowitz) est une ville et une station thermale du district de Zlín, dans la région de Zlín, en Tchéquie. Sa population s'élevait à 5 029 habitants en 2025. Géographie La ville est située dans l'est de la région historique de Moravie, entourée par des Carpates blanches. La région marque la transition entre la Valaquie morave au nord et la Slovaquie morave au sud. Luhačovice se trouve à 16 km au sud-est de Zlín, à 85 km à l'est de Brno et à 264 km au sud-est de Prague. Histoire La première mention écrite du village appartenant au margraviat de Moravie date de 1412. À partir de 1629, sous le règne de la monarchie de Habsbourg, les domaines appartenaient à la noble famille Serényi. Profitant de la présence d'une source minérale découverte en 1669, les propriétaires y firent construire des bains dès l'an 1790. Les établissements de cure ont connu un grand essor au début du XIXe siècle. Après la création d'une société anonyme en 1902, Luhačovice devint un bain thérapeutique réputé dans toute la monarchie austro-hongroise. Le statut de ville lui a été accordé le 3 juin 1936 sous le nom allemand de Bad Luhatschowitz. Après la Seconde Guerre mondiale, les bains sont passés sous contrôle étatique ; lors du Coup de Prague en 1948, ils ont été nationalisés par le Parti communiste tchécoslovaque. Le château et le domaine rural de Luhačovice ont été restitués en 2016 et sont la propriété de la famille Thienen-Adlerflycht. Administration La commune est composée de quatre sections : Kladná Žilín Luhačovice Deux sections constituent des exclaves, qui ne sont pas connectées à la partie principale de la commune : Polichno au sud-ouest, séparé par la commune de Biskupice Řetechov au nord, séparé par les communes de Ludkovice et Pozlovice Jumelages Ustroń (Pologne) Piešťany (Slovaquie) Topoľčany (Slovaquie) Transports Par la route, Luhačovice se trouve à 12 km de Slavičín, à 22 km de Zlín, à 102 km de Brno et à 308 km de Prague. Notes et références Portail de la Tchéquie Portail de la Moravie
Luhačovice

Luhačovice város Csehországban a Zlíni kerület Zlíni járásában. Földrajza Zlíntől 24 km-re délkeletre 253 m tengerszint feletti magasságban fekszik. Lakosainak száma 5500. Városrészei: Kladná Žilín, Luhačovice, Polichno, Řetechov. Gyógyforrásait főként légzőszervi, emésztőrendszeri és anyagcsere betegségek kezelésére alkalmazzák. Története A község első írásos említése 1415-ből származik. Luhačovicét 1629-ben Serényi gróf vásárolta meg. A helyi gyógyforrások első tudományos ismertetése 1669-ben Jan Ferdinand Hertod Tartaro – Mastix Moraviae című művében található, vegyelemzése pedig Crantz bécsi vegyész 1777-ben megjelent Gesundheitsbrunnen der Österreichischen Monarchie című könyvében. Gyógyvizét 1780-tól már távolabbi vidékekre is szállították. A források közelében 1789-ben vendégfogadót építettek, melyet 1792-ben további fogadók építése követett. E korból származik a Szent Erzsébet kápolna (1795). Serényi János gróf a 19. század első felében palackozót hozott létre, valamint tovább bővítette a fürdőhelyet, melynek következtében a 19. század közepén már 83 vendégszoba állt a vendégek rendelkezésére, s évente 250 vendég vette igénybe a fürdő szolgáltatásait. A forrásoknak nevet adva állított emléket a Serényi családnak. A fürdő legjelentősebb forrásaként számon tartott Vincentka a fürdőalapító Serényi Vince nevét őrzi. Hasonlóan az Aloiska, Amandka, Janovka források és a család későbbi leszármazotta, Serényi Ottó által elnevezett Ottovka forrás, a Serényi család tagjainak nevét őrzik. Részvénytársasággá való átszervezése 1902-ben további nagyarányú fejlesztések kezdetét jelentette, melyek elsősorban dr. František Veselý orvos és Dušan Jurkovič építész nevéhez fűződnek. Színházát 1908-ban avatták fel. A települést 1936-ban városi rangra emelték. Az 1970-es években már 23000 beteget kezeltek évente, s közel 5 millió palack gyógyvizet állítottak elő. Nevezetességei Elsősorban gyógyfürdőjéről nevezetes. Szent Erzsébet kápolna a 18. századból Jurkovič-ház szecessziós épülete barokk kastély a 18. századból Uszodája Dušan Jurkovič építész műve 1902-ből Bedřich Smetana-ház. Szecessziós stílusú a 20. század elejéről. Testvérvárosok Hajdúszoboszló, Magyarország Külső hivatkozások A város hivatalos honlapja (csehül, németül és angolul) A gyógyfürdő honlapja (magyarul) Jegyzetek
Luhačovice

Luhačovice (in tedesco Bad Luhatschowitz) è una città della Repubblica Ceca facente parte del distretto di Zlín, nella regione di Zlín. La città ospita in un parco vasti stabilimenti termali, con alcuni edifici costruiti dall'architetto slovacco Dušan Jurkovič. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Luhačovice Collegamenti esterni Sito ufficiale, su luhacovice.eu.
Luhačovice

Luhačovice (niem. Luhatschowitz) – miasto uzdrowiskowe w Czechach, na Morawach, w kraju zlińskim, w powiecie Zlín. Luhačovice są największym uzdrowiskiem na Morawach. Pierwsze źródła lecznicze odkryto w już w XII wieku, a w XVII zbadano i opisano ich właściwości zdrowotne. Domy sanatoryjne zaczęły powstawać w drugiej połowie 19. stulecia, wiele z nich w stylu secesyjnym. Jednym z architektów odpowiedzialnych za budowę tych obiektów był Dušan Jurkovič. W mieście rozwinął się przemysł drzewny. W miejscowości jest stacja kolejowa Luhačovice. Demografia Według danych z 31 grudnia 2003 powierzchnia miasta wynosiła 3 299 ha, a liczba jego mieszkańców 5 093 osób (2016) . Źródło: Czeski Urząd Statystyczny Miasta partnerskie Pieszczany, Słowacja Ustroń, Polska Przypisy
Лугачовице

Лугачовице (устар. Лугачовицы, чеш. Luhačovice [ˈluɦatʃovɪtsɛ], бывш. нем. Luhatschowitz) — город на юго-востоке Чехии, расположенный в Злинском крае, в районе Злин, в долине на высоте 250 метров над уровнем моря. Со всех сторон город окружен горами. С северо-запада это Мале-Каменне, с юго-востока — пик Обетове, с юга — холмы: Велке-Каменне, Сольне, Залужне, Лужне и Овчирни. Все эти горы являются частью Белых Карпат. Самый высокий пик в Лугачовице — Комонец, который возвышается на 672 метра над уровнем моря. Курорт Лугачовице застроен комплексом зданий, которые с конца XIX века постепенно сформировали курортный город. На территории Лугачовице расположено 16 источников насыщенных гидрокарбонатом натрия и один серный. Каждый час 15 тысяч литров минеральной воды достигает поверхности земли в этом месте. В воде растворены некоторые минеральные элементы, такие как: натрий, кальций, магний, хлор, бром, йод. Температура воды, 10 — 12 °С. Популярными у отдыхающих являются источники: Винцентка (чеш. Vincentka), Алоиска (чеш. Aloiska), Оттовка (чеш. Ottovka). Терапевтическое воздействие местных минеральных источников впервые упоминается в письменных отчётах в 1760 году. Первоначально воду экспортировали из деревни в бутылках, но со временем всё больше больных стали интересоваться лечением непосредственно в Лугачовице. Первые санатории были построены уже в конце XVIII века. Старейшим зданием в городе является часовня Святой Елизаветы, построенная в 1795 году. В течение XIX века число гостей курорта растёт. Решающим толчком для развития курортного комплекса становится создание в 1902 году акционерной компании, которая купила все источники в районе города. Таким образом Лугачовице стал одним из крупных курортов на территории Австро-Венгерской монархии, в ряду известных курортов расположенных на территории современной Чехии, таких как Карловы Вары и Марианске-Лазне. Значимый вклад во внешний вид курорта внёс архитектор Душан Юркович (словац. Dušan Jurkovič), которому была поручена разработка проекта нового здания курорта, а также реконструкция уже существующих построек. В рамках реализованного проекта Юрковича, внешний вид построенных зданий сочетает в себе мотивы славянской народной архитектуры Карпатского региона с ар-нуво. Этот особый стиль характеризуется доминирующим использованием деревянных конструкций в оформлении зданий. Наиболее важными постройками Юрковича в Лугачовице являются: вилла Йестфабт, институт гидротерапии с прилегающим плавательным бассейном и центральное здание курорта — Дом Юрковича (чеш. Jurkovičův dům). Ныне в этом здании открыт одноимённый санаторий. Население Города-побратимы Примечания Ссылки luhacovice.cz (чеш.) — официальный сайт Лугачовице
Лухачовице

Лухачовице (чеш. Luhačovice) град је у Чешкој Републици. Град се налази у управној јединици Злински крај, у оквиру којег припада округу Злин. Становништво Према подацима о броју становника из 2014. године град је имао 5.112 становника. Партнерски градови Пјештјани Устроњ Хајдусобосло Референце Спољашње везе
Luhačovice

Luhačovice är en stad i Tjeckien. Den ligger i distriktet Okres Zlín och regionen Zlín, i den östra delen av landet, 270 km öster om huvudstaden Prag. Luhačovice ligger 254 meter över havet och antalet invånare är 5 554. Terrängen runt Luhačovice är platt söderut, men norrut är den kuperad. Luhačovice ligger nere i en dal. Runt Luhačovice är det ganska tätbefolkat, med 90 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Zlín, 15,4 km norr om Luhačovice. I omgivningarna runt Luhačovice växer i huvudsak blandskog. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Luhačovice.
Tyršův most (Hradec Králové)

Tyršův most je funkcionalistický most přes Labe v centru Hradce Králové u místní sokolovny a historické budovy Muzea východních Čech. Historie Vznikl v letech 1932–1933 na hranici někdejší královéhradecké pevnosti. Nese jméno spoluzakladatele Sokola Dr. Miroslava Tyrše. Autory návrhu byli ing. dr. Fifka a ing. Moravec (pražská firma Fifka a Moravec), úpravu pak provedl Josef Gočár. Délka mostu je 60 m (rozpětí pilířů 40 m), šířka 16 m, základy jsou vyhloubeny 5 metrů pod hladinou Labe. Most údajně stavělo 300 dělníků. Stavba mostu byla zahájena v srpnu 1932, slavnostní otevření proběhlo 25. června 1933 – zúčastnili se ho např. tehdejší starosta Hradce Josef V. B. Pilnáček či tehdejší ministr veřejných prací Jan Dostálek. Z této události existuje filmový záznam. V dubnu 1945 byl most na obou koncích podminován Němci a na straně u muzea byl z žulových kostek vybudován protitankový zátaras. Nedaleko dnešního Tyršova mostu, v místech u dnešní sokolovny, stál dříve přívoz. Mezi Pražským a Tyršovým mostem se každoročně koná lodní závod středních škol „Mezi mosty“. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tyršův most na Wikimedia Commons
Čůrající postavy

Čůrající postavy, Čůrající fontána či jen Proudy je kinetické sousoší – fontána dvou mužských bronzových postav močících před sebe do jezírka ve tvaru České republiky. Nachází se v Praze 1 – Malé Straně. Popis Plastiku vytvořil český umělec David Černý v roce 2004. Je instalována na dvoře před Muzeem Franze Kafky v areálu Hergetovy cihelny na Malé Straně v Praze 1. Mělká vodní hladina má na dně rytou mapu České republiky, kterou kopíruje tvar kašny. Každá z obou mužských postav měří 210 centimetrů. Mechanismus natáčí boky a zvedá penis obou postav tak, aby proud na hladinu vody psal písmena. Běžně jsou zde nápisy citující okolní prostředí, které divák může přerušit napsáním SMS a sochy následně text z SMS „napíší“ na hladinu. Autor sochu okomentoval následovně: Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Čůrající postavy na Wikimedia Commons
Piss (Černý)

Piss (Czech: Čůrající postavy, lit. 'Peeing characters') is an outdoor 2004 sculpture and fountain by Czech artist David Černý, installed outside the Franz Kafka Museum in Malá Strana, Prague, Czech Republic. Description The fountain's basin is made of bronze and shaped like the Czech Republic. Standing in the fountain, opposite one another, are mechanical statues of men, standing 210 centimetres (6 ft 11 in) tall with bronze penises, urinating. Visitors to the area can command the men to write messages into the water via SMS. Reception The Prague Post ranked Piss number one in their article, "Top 10 strangest statues in Prague", in which Ada von Kayser described the work as "both controversial and amusing". See also Kinetic art List of depictions of urine in art References External links "Piss". DavidCerny.cz. Archived from the original on 2018-06-18. Retrieved 2018-02-06.