NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloss Mikulov

Schloss Mikulov (deutsch Nikolsburg) liegt in der gleichnamigen Stadt Mikulov im Okres Břeclav, Tschechien. Es befindet sich auf einem Felshügel in direkter Nähe des Stadtzentrums. Geschichte Slawische Siedlung und im Besitz der Herren von Liechtenstein Das Schloss steht an der Stelle einer slawischen Siedlung, an der seit Ende des 13. Jahrhunderts eine steinerne Burg stand. Diese Burg erweiterten später die Herren von Liechtenstein. Zu dieser Zeit war u. a. Heinrich Steinpeiss (auch Steinbeiss; † 1390) „Rr, Liechtensteinischer Burggraf zu Nikolsburg“ und Sohn des gleichnamigen Heinrich Steinpeiss (* 1351), der neben ihn noch zwei weitere Söhne zeugte: Nikolaus † 1364 sowie Friedrich, der die Stammlinie derer von Steinpeiss (österreichisches Adelsgeschlecht) weiterführen sollte. Dietrichstein und Mensdorff-Pouilly als Schlossherren Das heutige Aussehen erhielt das Objekt durch einen großzügigen Umbau in den Jahren 1719–1730 durch Christian Alexander Oedtl unter den Fürsten von Dietrichstein, die das Schloss im 16. Jahrhundert erworben hatten. Während des Deutschen Krieges war das Schloss das Hauptquartier des preußischen Königs Wilhelm I. und des preußischen Kanzlers Otto von Bismarck sowie des preußischen Generalstabs. Hier wurde am 26. Juli 1866 der Vorfrieden von Nikolsburg zwischen Preußen und Österreich geschlossen. Die Tochter des Joseph Franz, 9. Fürst von Dietrichstein, Alexandrine (* 1824; † 1906), heiratete 1857 den kaiserlich-königlichen General der Kavallerie, Graf Alexander von Mensdorff-Pouilly (* 1813; † 1871), wodurch die Herrschaft Nikolsburg auf die Familie Mensdorff-Pouilly überging. Alexander wurde von Kaiser Franz Joseph 1868 in den österreichischen Fürstenstand mit dem Namen Fürst von Dietrichstein zu Nikolsburg, Graf von Mensdorff-Pouilly erhoben. Mit seinem Enkel Alexander Albert (* 1899; † 1964), der 1946 enteignet wurde, erlosch diese Linie. Schlossbrand am Ende des Zweiten Weltkrieges und heutige Nutzung Am Ende des Zweiten Weltkrieges brannte das Schloss am 22. April 1945 infolge der Kampfhandlungen aus. Heute befindet sich in den Räumen ein regionales Museum. Derzeit beherbergt das Museum unter anderem Ausstellungen zu den Themen Weinbau in Mähren, Spuren der Römer und Germanen in Mähren, sowie eine Ausstellung, welche das Leben in der Burg zur Zeit derer von Dietrichstein näher beleuchtet. Darüber hinaus besitzt das Museum eine bedeutende Sammlung wissenschaftlicher Instrumente aus der Zeit des 16. bis 19. Jahrhunderts. Im Weinkeller des Schlosses befindet sich ein Holzfass aus dem Jahr 1643 mit einem Fassungsvermögen von über 1000 Hektolitern. Literatur Johann Baptist Witting: Der Niederösterreichische Landständische Adel. Text, S-Z. In: J. Siebmacher’s grosses und allgemeines Wappenbuch. Band 4. Bauer und Raspe, Nürnberg 1918, S. 220–223 (Online). Weblinks Das Schloss – Stadt Mikulov (deutsch) hrady.cz: Mikulov (tschechisch) Regionalmuseum Mikulov (tschechisch) Evelin Oberhammer: Nikolsburg (Schloss, tschech. Mikulov). In: Historisches Lexikon des Fürstentums Liechtenstein Einzelnachweise
Mikulov Castle

Mikulov Castle (German: Nikolsburg) is a castle in the town of Mikulov in South Moravian Region of the Czech Republic. The castle is on a site of historic Slavonic settlement, where the original stone castle was erected at the end of the 13th century. The end of World War II saw the castle destroyed by a fire whose origins are unclear. During the war, the anthropological collection from the Moravské zemské muzeum had been moved to Mikulov Castle for safekeeping purposes. Many of the most important discoveries from Předmostí u Přerova, Dolní Věstonice and the Mladeč caves were destroyed by the fire. References External links Monuments in Mikulov Archived 2014-05-20 at the Wayback Machine Mikulov Castle homepage
Palacio de Míkulov

El Palacio de Mikulov (en alemán: Nikolsburg) se encuentra en la localidad checa de Mikulov, en la Región de Moravia Meridional, a escasos kilómetros de la frontera con Austria. En un inicio, el castillo fue erigido sobre un histórico poblado eslavo a fines del siglo XIII, pasando luego a manos del Príncipe de Dietrichstein. Su edificación actual se debe a una reconstrucción realizada entre 1719 y 1730, cuando fue adquirido por la Casa de Dietrichstein. Historia Antes de la Segunda Guerra Mundial, el palacio estaba habitado por la familia Dietrichstein: Alexander Albert Olivier Anton von Dietrichstein, su esposa argentina María de las Mercedes Dose Obligado y Mercedes (Olga María de las Mercedes Theresia Margarete von Dietrichstein zu Nikolsburg), la hija de ambos. En la década de 1930, Mercedes Dose Obligado vendió 10.000 hectáreas en Argentina, invirtiendo gran parte de ese dinero en la explotación agrícola, vinícola y forestal de las tierras del palacio, así como en la restauración del mismo. Durante la Segunda Guerra Mundial, una parte del palacio siguió estando ocupado por la familia von Dietrichstein, y la otra fue utilizada como cuartel militar de las tropas de Alemania durante el Protectorado de Bohemia y Moravia. En 1944, ante el avance del Ejército Rojo, la familia von Dietrichstein decidió emigrar a Argentina. Luego, el palacio sufrió un incendio en circunstancias poco claras. Algunas fuentes sostienen que el incendio habría sido causado por las tropas alemanas cuando se acercaba el Ejército Rojo.​ Durante la guerra, la mayor parte de las piezas antropológicas del Museo de Moravia habían sido trasladadas al palacio para protegerlas, pero muchas de ellas fueron destruidas por el incendio. Cuando terminó la guerra, los tristemente célebres Decretos de Beneš confiscaron todos los bienes de los alemanes de los Sudetes y ordenaron la expulsión de toda la población civil de alemanes étnicos de sus tierras ancestrales. Las propiedades de la familia Dietrichstein también fueron confiscadas, incluido el palacio. Desde la caída del comunismo, la princesa Mercedes von Dietrichstein, residente en Argentina, ha estado reclamando que se le restituya su propiedad familiar. Museo En la década de 1950, el palacio fue restaurado y se convirtió en la sede del Museo Regional de Mikulov.​ El barril gigante que se halla dentro del edificio, utilizado para la fermentación del vino producido en la región, data de 1643 y es uno de los más grandes que existen en la Europa Central. Pese a que la República Checa nunca ha restituido los derechos de propiedad a la familia Dietrichstein, Mercedes von Dietrichstein ha prestado más de 30 cuadros de sus ancestros al museo, en lo que se conoce como la Galería Dietrichstein. Galería Referencias Enlaces externos Información en la página oficial de Mikulov Archivado el 13 de noviembre de 2016 en Wayback Machine. (en inglés) Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de Míkulov.
Pałac w Mikulovie

Pałac w Mikulovie (niem. Schloss Nikolsburg) – barokowy zamek w centrum Mikulova w południowej części Czech, na południu Moraw. Położony jest na Wzgórzu Zamkowym (Zámecký vrch) w dzielnicy Břeclav i jest siedzibą stałej ekspozycji Muzeum Regionalnego. Opis zamku Znajduje się na Wzgórzu Zamkowym (Zámecký vrch) i jest dominującą budowlą miasta. Do kompleksu zamkowego należy także pobliska wysunięta wieża obronna zwana Kozí hrádek (Kozí hrádek), służąca jako punkt widokowy. Zamek ma właściwie dwa główne dziedzińce, oddzielone korytarzem łączącym budynki zachodnie i wschodnie. Dziedziniec położony dalej na północ służył w przeszłości jako sąd honorowy. Dziś mieszczą się w nim pozostałości dekoracji rzeźbiarskiej zamku oraz gotycka studnia z XIII wieku. Dawny dziedziniec honorowy łączy się z dziedzińcem skalnym przejściem, nad którym wznosi się cylindryczna wieża z wbudowaną ośmiokątną kaplicą zwieńczoną bulwiastym dachem. Dominantą dziedzińca jest kamienna wieża z krawędzią, obok której znajduje się brama zapewniająca przejście na kolejny dziedziniec o wydłużonym rzucie. Mieści się w nim piwnica z winami, dawne budynki gospodarcze i ujeżdżalnia. Obecnie w pałacu znajduje się ekspozycja stała Muzeum Regionalnego w Mikulovie. Organizowane są w nim również liczne wydarzenia kulturalne, m.in. coroczne winobranie (święto zbiorów winogron). Historia zamku Pierwotnie był romańską warownią wybudowaną w XI wieku. W 1290 r. stał się własnością Liechtensteinów, którzy dokonali jego przebudowy w stylu gotyckim. W 1560 r. zakupił go Ladislav Kereczenyi, po czym rozpoczęła się przebudowa zamku na barokowy pałac. Piętnaście lat później nowymi właścicielami stali się Dietrichsteinowie. Przebudowę rozpoczętą przez Kereczenyiego dokończył Franz von Dietrichstein, którego własnością pałac stał się na początku XVII w.. W 1622 r. zbuntowany przeciw Habsburgom książę Siedmiogrodu Gábor Bethlen zawarł tu pokój z cesarzem Ferdynandem II. W 1719 r. pałac spłonął, a po odbudowie znów stał się rezydencją Dietrichsteinów. W 1805 r. w mikulowskim pałacu przebywał Napoleon Bonaparte, który wybrał rezydencję na miejsce rozmów pokojowych po bitwie pod Austerlitz między Francją i Austrią (sam traktat pokojowy podpisano w Preszburgu). 61 lat później w pałacu podpisany został rozejm między Prusami i Austrią po bitwie pod Sadową. W 1945 r., w wyniku działań wojennych, budowlę ponownie strawił pożar. Odbudowy dokonano według projektu Otakara Oplatka i odtąd pałac służy jako siedziba muzeum. Od 2006 r. książęta Dietrichstein starają się o zwrot posiadłości. W 2009 r. miał zapaść wyrok sądowy w tej sprawie. Galeria Przypisy Bibliografia Kapitola Mikulov – zámek. W: Ladislav Hosák, Metoděj Zemek: Hrady, zámky a tvrze v Čechách, na Moravě a ve Slezsku: Jižní Morava. Praha: Nakladatelství Svoboda, 1981, s. 153-156. Miroslav Plaček: Ilustrovaná encyklopedie moravských hradů, hrádků a tvrzí. Praha: Libri, 2001, s. 381-284. ISBN 80-7277-046-2. Linki zewnętrzne Pałac na visitmikulov.cz (cz.) Pałac na oficjalnej stronie miasta (cz.) Pałac w Mikulovie na hrady.cz (cz.) Wirtualne zwiedzanie: dziedziniec północny, dziedziniec południowy (cz.)
Schloss Jaroměřice

Schloss Jaroměřice nad Rokytnou (deutsch Jarmeritz) befindet sich in Jaroměřice nad Rokytnou im Okres Třebíč Tschechien. Geschichte Das Schloss Jaroměřice nad Rokytnou gehört zu den größten mährischen Bauten der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Die ursprünglich mittelalterliche Festung wurde Ende des 16. Jahrhunderts zu einem Renaissanceschloss umgebaut, dessen Gestalt durch spätere Umbauten verloren ging. 1623 erwarb Wallensteins Vertrauter Gerhard von Questenberg auf dessen Vermittlung hin von Kaiser Ferdinand II. die Herrschaft Jarmeritz, welche zuvor einer Familie enteignet worden war, die zu den böhmischen Aufständischen gehört hatte; ein Jahr später erwarb er auch Petschau in Westböhmen. Das heutige Aussehen des siebenflügeligen Barockschlosses erhielt das Gebäude unter Graf Johann Adam von Questenberg in den Jahren 1700–1737, der es zugleich zu einem Zentrum des Kulturlebens machte. Mit seinem Tod 1752 erlosch die Familie von Questenberg. 1761 erlangte Dominik Andreas Fürst von Kaunitz-Rietberg, der von seiner Tante Maria Antonia von Questenberg zum Erben eingesetzt war, die Namensvermehrung „Kaunitz-Rietberg-Questenberg“. 1813 verkauften die Kaunitz Petschau. Nach dem Aussterben der Kaunitz im Mannesstamm erlangte 1898 Rudolf Christian Graf von Wrbna und Freudenthal († 1927) für sich und seine Nachfolger als Inhaber des Kaunitz’schen Fideikommisses eine Namens- und Wappenvereinigung als „Wrbna-Kaunitz-Rietberg-Questenberg und Freudenthal“. Diese Familie besaß, unter anderem, Jarmeritz bis zur Enteignung 1945. Im Ahnensaal mit einem sehenswerten Deckenfresko und holzverkleideten Wänden hängen Porträts von Familienmitgliedern der Questenberg. Neben Möbeln aus der Barockzeit werden auch zeitgenössische Musikinstrumente ausgestellt. Literatur Burgen, Stifte und Schlösser. Regionen Waldviertel, Donauraum, Südböhmen, Vysočina, Südmähren. Destination Waldviertel GmbH, Zwettl 2007, ISBN 978-3-9502262-2-5, S. 53 f. Weblinks Schloss Jaroměřice (englisch) Schloss Jaroměřice tschechisch Einzelnachweise
Schloss Jaroměřice

El castillo de Jaroměřice nad Rokytnou (alemán: Jarmeritz) está situado en Jaroměřice nad Rokytnou, en el distrito de Třebíč, República Checa. Historia El castillo de Jaroměřice nad Rokytnou es uno de los mayores edificios moravos de la primera mitad del siglo XVIII. La fortaleza, originalmente medieval, se convirtió en un castillo renacentista a finales del siglo XVI, aunque su forma original fue modificada posteriormente. En 1623, Gerhard von Questenberg, confidente de Wallenstein, adquirió la finca de Jarmeritz del emperador Fernando II por mediación de Wallenstein. Esta finca había sido confiscada previamente a una familia que había formado parte de los rebeldes bohemios; un año después, también adquirió Petschau, en Bohemia occidental. El palacio barroco de siete alas adquirió su aspecto actual bajo el mandato del conde Johann Adam von Questenberg, entre 1700 y 1737, quien también lo transformó en un centro de vida cultural. Con su fallecimiento en 1752, la familia von Questenberg se extinguió. En 1761, Dominik Andreas, príncipe de Kaunitz-Rietberg, nombrado heredero por su tía Maria Antonia von Questenberg, obtuvo la extensión del nombre " Kaunitz - Rietberg -Questenberg". En 1813, la familia Kaunitz vendió Petschau. Tras la extinción de la línea masculina de los Kaunitz, en 1898 Rudolf Christian, conde de Wrbna y Freudenthal (fallecido en 1927), obtuvo para sí mismo y sus sucesores, como titulares del mayorazgo de los Kaunitz, la unificación del nombre y el escudo de armas como "Wrbna-Kaunitz-Rietberg-Questenberg y Freudenthal". Esta familia fue propietaria, entre otras cosas, de Jarmeritz hasta su expropiación en 1945. En la sala ancestral, que cuenta con un extraordinario fresco en el techo y paredes revestidas de madera, se exhiben retratos de miembros de la familia Questenberg. Además de muebles barrocos, también se exhiben instrumentos musicales contemporáneos.​ Referencias Bibliografía Castillos, abadías y palacios. Regiones Waldviertel, Región del Danubio, Bohemia del Sur, Vysočina, Moravia del Sur. Destino Waldviertel GmbH, Zwettl 2007, ISBN 978-3-9502262-2-5, pág. 53 F.
Grad Jaromerice

Grad Jaromerice nad Rokitno je v Jaromericah v okraju Třebíč, Češka. Je ena največjih moravskih zgradb iz prve polovice 18. stoletja. Prvotna srednjeveška utrdba je bila prezidana ob koncu 16. stoletja v renesančni dvorec, a je bila njena podoba izgubljena s poznejšimi spremembami. Sedanja podoba sedmih traktov baročnega gradu je nastala pod grofom Janom Adamom Questenberkom, potomcem Gerharda von Questenberka med letoma 1700 in 1737. Bil je središče kulturnega življenja. V dvorani prednikov so izjemna stropna freska in lesene obložene stene, s katerih visijo portreti članov družine Questenberg. Poleg tega so razstavljeni tudi baročno pohištvo in sodobna glasbila. Predhodnik današnjega gradu Nekateri raziskovalci menijo, da je na kraju današnjega gradu stala srednjeveška trdnjava, postavljena na strateški lokaciji na skali, na južni strani zavarovana z močvirji, ki jih ustvarja reka Rokitna (Rokytná). Nekateri nasprotujejo, saj trdnjava ni dokumentirana, (imetniki niso znani), menijo, da je bila trdnjava zgrajena ob koncu srednjega veka, okoli leta 1498, preden se je začela obnova v renesančnem slogu. Renesančni grad je dokazan s starimi risbami Jaromeric (npr. iz leta 1693), skalne kleti pa z zgodbami. Obnova se je nadaljevala pod Ludvikom Meziříčskim (vladal od 1554 do 1576), takoj na začetku njegovega vladanja. Trdnjava je postala grad s tremi krili. Bližnje krilo je obrnjeno na trg, dve stranski krili na reko. Simetrično urejen vrt je le na strani reke in je bil obdan z obzidjem. Zahodni del meji z župniščem. Današnji dvorec Današnji videz je grad dobil po obnovi, za katero je stal zadnji Questenberk, Jan Adam. Ni povsem jasno, kdo je prvotno zasnoval baročno obnovo gradu in cerkve. Lahko bi bila Johann Lukas von Hildebrandt in Jakub Prandtauer; gradnjo je morda vodil Tomaš Gravani. V idealni obliki je uresničen samo del, a je grad s svojo prostornostjo in opremo dragocen kulturni spomenik. Grad so obnovili v baročnem slogu, dan pa je bil tudi temelj za grajski vrt na desnem bregu Rokitne. Park je velik približno 9 hektarjev, od tega je bilo približno 8 hektarjev na desnem bregu. Vode reke so pohlevne, zato so bile usmerjene v park tako, da so sestavljale del vrta na umetnem otoku. Prilagodili so ga terenu, a to ni več vidno. Porušen je bil tudi propadajoči kompleks župnišča. Grajski park je odprt za javnost. Uporablja se za različne kulturne prireditve. Ena najpomembnejših je Mednarodni glasbeni festival Petra Dvorskega. Grad upravlja Narodni zavod za kulturne znamenitosti (Národního památkového ústavu) iz Brna. Sklici Literatura Burgen, Stifte und Schlösser Regionen Waldviertel, Donauraum, Südböhmen, Vysočina, Südmähren ISBN 978-3-9502262-2-5, S. 53 f Zunanje povezave Schloss Jaroměřice Arhivirano 2016-01-20 na Wayback Machine. deutsch und andere Sprachen Schloss Jaroměřice tschechisch
Castillo de Jindřichův Hradec

El castillo de Jindřichův Hradec, antiguo alcázar gótico, fue construido en el siglo XIII en la confluencia de los ríos Nežárka y Hamerský. Hoy día es uno de los principales destinos turísticos de la República Checa. Con un área de más de 3 hectáreas, es el tercer castillo más grande de la República Checa (después del Castillo de Praga y el de Český Krumlov). Historia Anteriormente era un alcázar gótico que pertenecía a la dinastía Přemyslovci y fue fundado en el año 1220 por Jindřich z Nového Hradce, de la dinastía Vítkovci. Este espacio les perteneció hasta el siglo XVII, cuando la dinastía, a falta de otro sucesor, dejó de gobernar. La construcción original fue concluida por Oldřich I z Hradce en el año 1270. Durante su reinado fue construida una torre de forma cilíndrica con la idea de proteger las entradas a las habitaciones. En la época de Jindřich IV z Hradce (el burgrave mayor de Praga) tuvo la mejor innovación de las medidas de protección. El antiguo alcázar gótico se convirtió en un castillo renacentista adaptado al estilo moderno. La mayor reforma fue llevada a cabo por Adam I z Hradce en el siglo XVI. que obtuvo una gran cantidad de dinero gracias a la recaudación de impuestos de Fernando I. Con la reconstrucción siguieron su hijo Jáchym z Hradce y su nieto Adam II z Hradce. En la reconstrucción renacentista participaron también el arquitecto Antonio Ericer y después Baldassare Maggi, Antonín Vlach y otros. En el año 1602 el castillo lo obtuvo la dinastía de Slavati por el matrimonio de la hermana de Oldřich z Hradce con Vilém Slavata z Chlumu a Košumberka. El castillo perteneció a la dinastía de Slavati hasta el siglo XVII y durante su reinado el castillo no fue reformado. Después de que esta dinastía abandonó el castillo, lo obtuvo la dinastía Černínovci z Chuděnic. En una época de guerra que duró 7 años, el castillo fue utilizado como hospital militar y en el año 1773 quedó destruido por el fuego. Este fuego perjudicó una gran parte del castillo y poco después fue reconstruido por Evžen Černín. Desde la época de los señores de Hradec la gente más humilde fue obsequiada, cada Jueves Santo, en la cocina en este castillo. Esta tradición se llamaba “el repartido de la pasta dulce” y fue cancelada en el año 1782 por el emperador Josef II. La visita El castillo de Jindřichův Hradec fue el cuarto más visitado de los 13 monumentos culturales administrados por el Instituto de Monumentos Nacionales de la Región de Bohemia Meridional (después del castillo de Český Krumlov, Hluboká y Červená Lhota). En el año 2011 fue visitado por casi 57 mil personas. En el año 2013 bajó a la quinta posición con 48 mil personas después del castillo de Rožmberk.
Letiště Raná

Letiště Raná se nachází poblíž obce Raná, přibližně 10 kilometrů od města Louny a asi 20 kilometrů od města Most. Bylo založeno roku 1932 a pro své mimořádné přírodní podmínky se od začátku využívalo především k plachtění. V roce 2017 ho vlastní Aeroklub Raná a kromě plachtění je využíváno i k letům RC modelů. Dráha je travnatá. Počátky leteckého sportu Počátky leteckého sportu na Rané spadají do roku 1932, kdy členové studentského leteckého spolku Německé techniky v Praze "Akaflieg Prag" hledali o jarních prázdninách výhodný plachtařský terén a objevili holý hřbet se třemi vrcholky, dlouhý téměř 1,5 km, pozvolna vystupující z nížiny. 2. září roku 1932 začala historie plachtění na Rané prvním několikaminutovým letem. Již 13. listopadu se instruktor Erwin Primavesi udržel ve vzduchu dvě hodiny a 25 minut. Dosažený sportovní výkon byl zveřejněn v několika novinách a i pražský rozhlas přinesl senzační hlášení. Pod vedením mladého plachtařského instruktora Masarykovy letecké ligy (MLL) z Prahy začali s létáním na Rané také budoucí letci z Loun. Konal se zde první a druhý národní plachtařský závod. Ústřední plachtařská škola zde v letech 1933–1938 vyškolila převážnou většinu svých plachtařů pilotů-instruktorů. Příznivý plachtařský terén nebyl využíván jen členy MLL a Akaflieg. Své pravidelné letní tábory zde měly i skupiny ČOS (Sokola) a Německého leteckého svazu v ČSR. Ačkoli mezi německými a českými plachtaři fungovala na Rané dobrá spolupráce, v době vyhrocování národnostního napětí těsně před válkou byl i tento terén záminkou k třenicím. Sudetští poslanci Gustav Obrlik a Franz May si v lednu 1937 v parlamentu stěžovali, že se německým spolkům „trýznivě omezuje plachtění na Ranské hoře“. Ministerstvo vnitra v odpovědi na interpelaci poukázalo na rovné podmínky a stížnost zamítlo jako nedůvodnou. Svobodné létání na Rané skončilo v říjnu 1938, kdy byly Sudety okupovány. Se začátkem války se z Rané stalo německé školící středisko pro piloty kluzáků Luftwaffe. Během válečných let docházelo postupně ke změnám v technikách startů. Od „vystřelování“ kluzáků gumovým lanem ze svahů začaly převládat starty z rovných letišť pomocí navijáků. Po roce 1945 se stala Raná vyhledávaným centrem plachtařské mládeže z celé republiky. Zemská plachtařská škola zde vyškolila 962 pilotů, kteří zde v roce 1946 provedli dnes nepředstavitelných 41 367 startů. Dnešní sportovní letiště vybudovali lounští plachtaři brigádně. Pro tuto slavnou a průkopnickou minulost nazvali plachtaři Ranou u Loun kolébkou českého a československého plachtění. Odkazy Reference Literatura 80. výročí létání na Rané. Louny: Digon, 2012. 48 s. ISBN 978-80-87019-17-7. Související články Seznam letišť v Česku Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Letiště Raná na Wikimedia Commons Stránky aeroklubu Raná Historie letiště