NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vosecká bouda

Vosecká bouda (1250 m n. m., německy Wossecker Baude) je turistická bouda nacházející se v západních Krkonoších, jihovýchodně od skály Tvarožník. Historie Pravděpodobně roku 1710 byl na místě dnešní boudy postaven seník. Bouda je doložena v Grauparově mapě z roku 1743 (?) pod názvem Františkánská bouda podle mnicha, který zde přebýval. V okolí boudy se v létě pásl hovězí dobytek a sušilo se zde seno na zimu. Roku 1790 byla bouda přestavěna Václavem Krausem. V této době se nazývala Nová česká bouda. Roku 1830 boudu výrazně rozšířil Jan Kraus. Bouda se nacházela mimo turistické cesty, orientovala se na budní hospodářství, proslulé bylo zdejší máslo a sýry. V roce 1896 došlo již k několikáté přestavbě a bouda se stala oblíbeným místem turistů. Další úpravou bouda prošla v roce 1900, bylo zde zřízeno 6 hostinských pokojů. Roku 1901 hrabě Jan Harrach nechal vybudovat turistickou cestu z Labské boudy, což výrazně zvýšilo návštěvnost boudy. Provozovala se zde i oblíbená jízda na rohačkách údolím Mumlavy do Harrachova. Hrabě Harrach se snažil o počeštění boudy, čemuž se nájemce Endler bránil. Za první republiky bylo Harrachovo panství včetně boudy zestátněno. V době 2. světové války bouda patřila Německé říši. Po válce byla bouda upravena do dnešní podoby. Jako jedna z mála krkonošských bud nebyla v minulosti postižena požárem. V roce 2025 byla provedena 1. etapa výměny opláštění boudy, plánované dokončení je v létě 2026. Zajímavost Při opravě střechy byl nalezen německy psaný vzkaz z roku 1943 od dělníků, kteří zde opravovali střechu. Obsahem vzkazu je, že poté co v listopadovém studeném počasí dodělají potřebné práce, čeká je převelení na východní frontu. V dopise byla vypsána i jména a původ. Pomocí jedné Němky pocházející z Lipska a působící na tamní univerzitě, která byla na chatě hostem, se podařilo dohledat jednu z osob. Občan válku přežil a usadil se v Západním Německu, kde žil do padesátých let. Při opravě střechy byl nalezen i ještě jeden lístek z října 1951 s textem: „Soudruh Čihák se dnes uplatnil jako odvážný a zdatný slalomista. Musíme pokárat Jana Špise, který znamenitě pohmoždil několik smrčků. Také Bejbl dnes dopoledne obejmul jeden z mohutných smrků“. Současnost Vlastníkem boudy je Klub českých turistů a provozovateli Vladislava Kýzlová a Jakub Palíška. Chata je otevřená celoročně, ubytovna má kapacitu 43 lůžek. Objekt není připojen do elektrické sítě, výrobu elektřiny zajišťuje vlastní agregát. Ubytovaným se elektřina vypíná po 22. hodině. Provoz restaurace přešel na samoobslužný provoz s vařením českých jídel. Přístupové cesty žlutě značená trasa od Tvarožníku (0,5 km), kudy prochází hřebenová Cesta česko-polského přátelství žlutě značená trasa z Rokytnice nad Jizerou (10,5 km) – napojuje se na ni modře značená trasa údolím Mumlavy z Harrachova zeleně značená trasa od pramene Labe a z Labské louky (2,5 km) zeleně značená trasa z polských Jakuszyc bouda leží na trase zimní krkonošské magistrály z Harrachova na Horní Mísečky Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vosecká bouda na Wikimedia Commons Oficiální webová stránka Časopis Krkonoše Vosecká bouda v Krkonoších – Horydoly.cz
Vosecká bouda

Vosecká bouda (niem. Wossecker Baude, Endlerbaude) – czeskie sezonowe schronisko turystyczne, położone w Karkonoszach na wysokości 1260 metrów n.p.m., na południe od skałki Twarożnik, gdzie do 2007 r. funkcjonowało na szlaku turystycznym przejście graniczne Szrenica – Vosecká bouda (Tvarožnik). Obiekt znajduje się w Karkonoskim Parku Narodowym (Krkonošský národní park, KRNAP), natomiast administracyjnie leży w granicach Harrachova. Właścicielem jest Klub Czeskich Turystów (Klub českých turistů). Historia Pierwszy budynek w tym miejscu powstał przed 1743 r. i służył jako stryszek na siano, od 1790 r. służyła jako budynek gospodarczy, a na poddaszu znajdowały się miejsca noclegowe dla drwali. Określano ją wówczas jako Neue Böhmische Baude (Nowa Czeska Buda) lub Franziskanischebaude, od mnicha, który często w niej przebywał. Nazwę Wossecker Baude, a po czesku Vosecká bouda, zyskało znacznie później, od nazwy łąki na której jest położona. Od 1896 r. zaczęto ją wykorzystywać do celów turystycznych; w 1900 r. przebudowano ją. Na początku XX wieku jej właścicielem był Franz Endler (stąd nazwa Endlerbaude). Po powstaniu Czechosłowacji w dobie napiętych stosunków pomiędzy Pragą i Berlinem władze nie przedłużyły na początku w 1921 r. Endlerowi koncesji. Przy pomocy rodaków (zbiórka pieniędzy) Endler wraz z synem Kurtem wybudował niedaleko nowe schronisko – na Szrenicy, gdzie gospodarzył do śmierci w 1930 r., a Vosecká bouda przeszła w ręce czeskie (gospodarzem został legionista o nazwisku Herčík). Schronisko uzyskało swój obecny kształt w wyniku przebudowy po II wojnie światowej. Jako jedno z nielicznych w Karkonoszach nigdy nie padło ofiarą pożaru. Obiekt nie jest podłączony do sieci elektrycznej – prąd dostarcza agregat (po godzinie 22.00 włączone jest oświetlenie awaryjne). Około 3 kilometry na wschód, znajduje się źródło rzeki Łaby. Wyposażenie schroniska 37 miejsc noclegowych w pokojach 1, 4 oraz 11 osobowych z węzłami sanitarnymi na korytarzach. jadalnia Schronisko otwarte jest od czerwca do początku listopada. Szlaki turystyczne biegnące od schroniska do Twarożnika, przez który przechodzi Główny Szlak Sudecki oraz Droga Przyjaźni Polsko-Czeskiej – 0:10 h, z powrotem 0:05 h. do miasta Rokytnice nad Jizerou – 3:50 h, z powrotem 4:15 h. do schroniska Mumlavská bouda przez Mumlavský důl – 1:40 h, z powrotem 2:30 h, do schroniska Labská bouda obok źródła Łaby – 1:30 h, z powrotem 1:20 h. do dawnego przejścia granicznego Harrachov-Polana Jakuszycka – 3:30 h, z powrotem 4 h. Oprócz tego do schroniska prowadzi kilka narciarskich szlaków biegowych. Linki zewnętrzne Strona schroniska. voseckabouda.wz.cz. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-15)]. (cs)(de)(en)
Velké mechové jezírko

Velké mechové jezírko je rašelinné jezero, které se nachází v rašeliništi v národní přírodní rezervaci Rejvíz v okrese Jeseník v Jeseníkách. Leží 1,5 km jihozápadně od osady Rejvíz. Jezerní pánev má asymetrický profil. Jezírko má rozlohu 1692 m². Je dlouhé 68,5 m a široké 41 m. Dosahuje hloubky 2,95 m. Jeho celkový objem je 4048,6 m³. Leží v nadmořské výšce 769 m. Přístup Velké mechové jezírko se nachází v západní části rezervace v rašeliništi na horním toku Vrchovištního potoka. Vede k němu naučná stezka (vstupné 30 Kč) z Rejvízu. Ta vede nejprve zároveň s modrou turistickou značkou do Dětřichova a po 2 km z ní odbočuje povalový chodník k jezírku. Flóra a fauna V okolí jezírka roste ze stromů především borovice blatka. Roste zde především mech rašeliník a suchopýr. Můžeme tu také pozorovat rojovník bahenní, rosnatku okrouhlolistou a klikvu žoravinu. Z živočichů se zde vyskytují pavouci, šídlo rašelinné, žluťásek borůvkový, skokan rašelinný, čolek horský a karpatský. Pověst K jezeru se váže jedna místní pověst. Kdysi dávno tu stálo hunské město Hunohrad, jenomže jeho obyvatelé byli hříšní, a tak se celé město za trest propadlo do zdejších močálů. Při jasném slunečném počasí je prý ještě dnes možné v obou mechových jezírkách spatřit zdi a věž zdejšího kostela. Jde v podstatě o obdobu příběhu o Sodomě a Gomoře. Nedaleko odsud byl však opravdu nalezen hunský pohřební hrnec. A ve Velkém mechovém jezírku by se měl nalézat poklad tohoto města, který hlídá tajuplná postava pastýře Gilla, ke kterému se váže ještě několik místních pověstí. Související články Malé mechové jezírko Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velké mechové jezírko na Wikimedia Commons naučná stezka procházející okolím jezírka rašelinná (organogenní) jezírka
Velké mechové jezírko

Velké mechové jezírko – jezioro torfowiskowe zlokalizowane na wysokości 769 m n.p.m., stanowiące centralną część narodowego rezerwatu przyrody Rejvíz, znajdującego się w Czechach, w pobliżu osady Rejvíz, będącej częścią miasta Zlaté Hory. Do jeziora prowadzi specjalna ścieżka dydaktyczna wykonana w postaci pomostu z drewnianych bali. Na brzegu akwenu zbudowano natomiast drewniany pomost do obserwacji przyrodniczych, wraz z wiatami i tablicami informacyjnymi. Powierzchnia zbiornika wynosi 0,17 ha, maksymalna głębokość 2,95 m, długość 68,5 m, a szerokość 41 m. Warstwa torfu na dnie akwenu dochodzi do 3 m. Okolice jeziora obrasta sosna hakowata w towarzystwie charakterystycznych dla obszarów podmokłych mchów, a także innych roślin, np. bagna zwyczajnego, czy rosiczki okrągłolistnej. Z motyli spotkać tu można m.in. szlaczkonia siarecznika. Od 2005 jezioro i rezerwat stanowią specjalny obszar ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000. Zobacz też Malé mechové jezírko - w pobliżu Bibliografia Lenka Niklová, Jindřich Chlapek, Rejvíz – specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000, folder informacyjny, wyd. AOPK ČR, 2007(pol.) Jesioniki – Pradziad, Śnieżnik, Jesenik, mapa 1:50 000 wraz z treścią turystyczną, wyd. Plan, Wrocław, 2011, ISBN 978-83-62645-80-0 Tablice informacyjne in situ
Piastenturm (Cieszyn)

Der Piastenturm (polnisch Wieża Piastowska, tschechisch Piastovská věž) befindet sich in Cieszyn (Teschen) im Powiat Cieszyński in der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Er war Teil der Burg Teschen auf der Góra Zamkowa über der Olsa. Geschichte Der Turm wurde im 14. Jahrhundert innerhalb der Burg von den Piastenherzögen des Herzogtums Teschen erbaut. Im 16. Jahrhundert wurde der Turm wie die Burg im Stil der Renaissance umgestaltet. Während des Dreißigjährigen Kriegs wurde die Burg, die seit 1645 in Händen von Schweden war, in Mitleidenschaft gezogen, insbesondere wurde sie 1646 infolge der Belagerung und des Beschusses durch österreichiscdhe Truppen teilweise zerstört. Ab 1659 wurden Teile des Schlosses abgebrochen, um Baumaterial zu gewinnen. Der Turm blieb erhalten und wurde im 19. Jahrhundert in seiner gotischen Form restauriert. Heute dient das 24 Meter hohe Bauwerk als Aussichtsturm, von dem sich ein Panorama der Städte Cieszyn und Český Těšín sowie der Gebirgszüge der Schlesischen Beskiden, Mährisch-Schlesischen Beskiden sowie des Schlesischen Vorgebirges bietet. Verwendung Die Gestalt des Turmes wird auf Logos, die mit der Woiwodschaft Schlesien verbunden sind, verwendet – unter anderem von der Schlossbrauerei Cieszyn und ihrer Biermarke Brackie, von den Landschaftsschutzpark Schlesische Beskiden, des Fußballklubs Piast Cieszyn, sowie auch der polnisch-tschechischen Euroregion Teschener Schlesien. Siehe auch Piastenturm in Opole Literatur Mariusz Makowski: Szlacheckie siedziby na Śląsku Cieszyńskim. Cieszyn: Regio/Muzeum Śląska Cieszyńskiego, 2005, ISBN 80-239-6051-2, S. 14–25. Władysław Sosna: Cieszyn. Przewodnik krajoznawczy. Cieszyn: Offsetdruck i Media Sp. z o.o., 2005, ISBN 83-918061-9-7. Dzieje Cieszyna od pradziejów do czasów współczesnych. Cieszyn: Książnica Cieszyńska, 2010, ISBN 978-83-927052-6-0. Weblinks
Wieża miejska w Třebíču

Wieża miejska w Třebíčy – wieża kościoła św. Marcina w czeskim mieście Třebíč, znajdująca się w obrębie starego miasta, na pl. św. Marcina. Powstała około 1335 roku, kiedy Třebíč uzyskał prawa miejskie i do 1716 roku była osobną budowlą, wchodzącą w skład systemu obronnego miasta. Całkowita wysokość wieży (wraz z krzyżem) wynosi 75 metrów. Powstała na planie kwadratu o boku 11,5 m. Na wysokości 35 m znajduje się galeria, udostępniona turystom jako punkt widokowy czynny od maja do września. Krzyż na szczycie liczy 4 m i obraca się zgodnie z kierunkiem wiatru. Umieszczony na wieży zegar należy do największych w Europie. Średnica tarczy wynosi 5,5 m, a wielkość cyfr – 60 cm. Historia Wieżę zbudowano około 1335, kiedy Karol IV nadał Třebíčowi prawa miejskie. Była ona częścią miejskich fortyfikacji. Pierwsze pisemne wzmianki o budowli pochodzą z XV wieku, kiedy podwyższoną ją do wysokości dzisiejszej galerii widokowej. W czasie ataku na miasto wojsk węgierskich Macieja Korwina w 1468 roku górna część wieży uległa zniszczeniu, po czym odbudowano ją w nowym kształcie. W 1716 wieża stała się częścią kościoła św. Marcina. W następnych latach była kilkukrotnie uszkadzana przez wichury i pożary; na skutek remontów znacznie zmieniła swój wygląd. Największą katastrofą okazał się jednak pożar miasta z 1822 roku, w czasie którego całkowitemu zniszczeniu uległa górna część wieży. Przez następne czterdzieści lat pozostawała w złym stanie, wyposażona w prowizoryczny dach. W 1862 roku wieżę przebudowano według projektu Dominika Herzána, w wyniku czego uzyskała swój obecny kształt (z dachem hełmowym i czterometrowym krzyżem). Wówczas też urządzono na wysokości galerii widokowej mieszkanie, zajmowane do 1956 roku W XX wieku przeprowadzono siedem remontów: w 1905, 1936, 1956, 1967, 1976, 1985 oraz w latach 1996–1997. Podczas tego ostatniego odrestaurowano fasadę, wymieniono zegar i przebudowano wnętrze. Bibliografia Miroslav Hedbávný: Třebíčské pověsti a zajímavosti. Třebíč: Akcent, 2005. ISBN 80-7268-340-3. (cz.). Linki zewnętrzne O wieży na oficjalnej stronie miasta. mesto-trebic.cz. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-09)]. O wieży na stronie Miejskiego Ośrodka Kultury w Třebíčy. mkstrebic.cz. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-08)].
Rozhledna na Smrku

Rozhledna na Smrku (1124 m n. m.), na nejvyšší hoře české části Jizerských hor, je 23 metrů vysoká ocelová stavba z roku 2003. Historie Původní rozhledna Již mezi lety 1840-1850 byla na Smrku vyhlídková plošina, která ale shořela. V roce 1892 začali pruští turisté stavět na sousedním, o 19 metrů nižším Stohu (Stóg Izerski) rozhlednu. Na to reagovali obyvatelé Nového Města pod Smrkem zahájením stavby vlastní věže na své části hory. Její stavba stála 1683 zlatých a novoměstskému tesařovi Franzu Fritschovi trvala sedm týdnů. Otevřena byla 21. srpna 1892, o měsíc později než konkurenční stavba. Slavnostního otevření rozhledny se zúčastnilo 2 000 diváků a na závěr malé slavnosti zazněly hymny Rakousko-Uherska a Německa. Franz Fritsch si po otevření rozhledny otevřel na vrcholu chatku s občerstvením a později i ubytováním. Tato chatka byla roku 1932 rozšířena a zmodernizována. Díky jeho třicetileté pečlivé údržbě a také díky jeho následovníkům vydržela dřevěná rozhledna až do roku 1946. V tomto roce byli tehdejší opatrovníci chaty, rodina Porschova vysídleni do Německa. Věž zchátrala na konci padesátých let a tak na vrcholu Smrku zůstala jen dřevěná konstrukce triangulačního bodu, jenž vydržela až do roku 1974. Nová rozhledna V roce 1992 vznikla v Novém Městě „Společnost pro obnovu rozhledny“. Samotná stavba 23 metrů vysoké ocelové stavby architekta Jana Dudy začala v létě 2003. Náklady na její stavbu dosáhly 3,6 mil. Kč a byla otevřena 18. září 2003. Kopie původní rozhledny V roce 2009 byla podle dochovaných plánů v areálu pražské zoologické zahrady zhotovena zmenšená dřevěná kopie původní rozhledny ze Smrku. Pražská rozhledna dostala jméno Obora. Od roku 2014 stojí další kopie někdejší rozhledny na Smrku na Moravském kopci (782 m n. m.) v podhůří Jeseníku, u obce Holčovice. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rozhledna na Smrku na Wikimedia Commons Rozhledna Smrk - VirtualTravel.cz Rozhledna na Smrku v Jizerských horách Rozhledna Smrk na Frýdlantsko.cz - včetně historických pohlednic Původní rozhledna na Smrku[nedostupný zdroj] 3D model rozhledny na Smrku Video rozhledny na Smrku
Wieża widokowa na górze Smrek

Wieża widokowa na górze Smrek – wieża znajdująca się na górze Smrek (1124 metry n.p.m.). Jest jedną z najnowszych tego typu konstrukcji w Sudetach. Mierzy 20 metrów, a wybudowano ją w 2003. W 1892 na niedalekim szczycie Stogu Izerskiego Towarzystwo Karkonoskie (Riesengebirgsverein) zaczęło stawiać drewnianą wieżę widokową. Zareagowali na to działacze Towarzystwa Upiększania z Novégo Města pod Smrkem (Anpflanzungs- und Verschönerungsverein in Neustadt an der Tafelfichte), którzy postanowili wybudować własną również drewnianą wieżę po austriackiej (czeskiej) stronie granicy. Szybka budowa trwała siedem tygodni i kosztowała 1683 guldenów (złotych reńskich). Znaczną część kosztów pokryło Niemieckie Towarzystwo Górskie Ještědu i Gór Izerskich (Deutscher Gebirgsverein für das Jeschken- und Isergebirge). Otwarto ją 21 sierpnia 1892 niedługo po wieży na Stogu Izerskim. Obok wieży wybudowano małą drewnianą chatkę, w której sprzedawano posiłki dla turystów. Służyła także jako mieszkanie dla opiekuna wieży. W 1932 na jej miejscu wzniesiono schronisko (Baude auf der Tafelfichte). Wieża cieszyła się dużym powodzeniem – w ciągu roku odwiedzało ją nawet 18 tysięcy turystów. Początkiem końca wieży była II wojna światowa. Po jej zakończeniu, w 1946, rodzina Porsche, która opiekowała się wieżą, wyjechała do Niemiec. Schronisko zostało zdewastowane, a następnie spłonęło. Opuszczona i nieremontowana wieża popadała w ruinę, a w latach 60. XX wieku zawaliła się. Dopiero w 1992 pojawiły się projekty odbudowy – w Novym Měście pod Smrkem powstało stowarzyszenie "Společnost pro obnovu rozhledny". Starania członków zostały uwieńczone sukcesem w 2001, kiedy rozpoczęto budowę nowej wieży według projektu architekta Jana Dudy. 20 metrowa wieża kosztowała 3,6 miliona koron i otwarto ją uroczyście 18 września 2003. Wieża położona jest zaledwie kilkaset metrów od granicy polsko-czeskiej. Wstęp na wieżę jest bezpłatny. Do grudnia 2007 w pobliżu funkcjonowało turystyczne przejście graniczne. W 2009 kopia dawnej, drewnianej wieży stanęła w praskim zoo. Przypisy Bibliografia Dziedzic M.: Niemieckie Towarzystwo Górskie Ještědu i Gór Izerskich 1884-1945, Wrocław 2009. ISBN 978-83-7432-502-8 Nádeník K.: O Smrku a jeho dvou rozhlednách, „Ročenka Jizersko-ještědského horského spolku” 2005, s. 7-22.
Štěpánka

Štěpánka – kamienna, neogotycka wieża widokowa wznosząca się na szczycie Hvězda (958 m n.p.m.) w Karkonoszach, położona w pobliżu wsi Příchovice w kraju libereckim w Czechach. Wieża ma wysokość 24 m, do drugiej galerii widokowej na wysokości 21 m wiedzie 81 schodów. Budowę wieży rozpoczęto w 1847 r. z inspiracji arcyksięcia Stefana (Stephanshöhe, cz. Štěpána, skąd pochodzi jej nazwa), którym w owym czasie nadzorował budowę drogi pomiędzy Libercem a Trutnovem. Kamień węgielny położono 27 lipca 1847 r. i wkrótce budowla osiągnęła wysokość 6 m. Jednak we wrześniu 1847 r. arcyksiążę Stefan został przeniesiony przez cesarza na Węgry i budowa została przerwana. Dokończono ją po ponad 40 latach według projektu prof. Brausewettera z Liberca. Wieża została otwarta 14 sierpnia 1892 roku przy udziale ośmiu tysięcy ludzi. Na skałach przy wieży znajduje się kamienny stół z ławką oraz tablica pamiątkowa odsłonięta 8 czerwca 2008, upamiętniająca rozpoczętą tutaj fikcyjną ekspedycję w góry Ałtaju powziętą w 2007 przez Jarę Cimrmana. Przypisy Bibliografia Marcin Dziedzic: Niemieckie Towarzystwo Górskie Ještědu i Gór Izerskich 1884-1945, Wrocław 2009. ISBN 978-83-7432-502-8
Оглядова Вежа Штепанка

Štěpánka (нім. Stephanshöhe) — кам'яна неоготична оглядова вежа на пагорбі Гвєзда в західній частині Крконош, на хребті Пршиховіце . Знаходиться на кадастровій території Пршиховіце-у-Корженові, села Корженів, округу Яблонець-над-Нісою. Оглядова вежа має висоту 24 метри. З оглядової вежі відкривається гарний вид на гори Крконоше, Єзерські гори, а також гори Звічина, Мужський , Бездез, Ральське та Лужицьке. Будівництво оглядової вежі було розпочато в 1847 році, і Штепанка (разом з оглядовою вежею Жали) належить до найстаріших оглядових веж у горах Крконоше та Єзера. У червні 1847 року тутешній регіон відвідав регіональний адміністратор ерцгерцог Штепан, який у рамках інспекції триваючого будівництва імперської дороги «Крконоше» від Ліберця до Трутнова (сьогодні дорога I/14) піднявся на пагорб Зірка, а на його честь принц Каміл Рохан замовив будівлю, яку він назвав «Stephanshöhe» = «Оглядовий майданчик Стефана». Але вже через рік ерцгерцог був відкликаний назад до Угорщини і князь Рохан втратив інтерес до подальшого патронату. У перший рік була побудована лише кам'яна частина основи висотою близько 4 метрів. У 1888 році цю незавершену оглядову площадку перебрав від князя Коренівський гірський союз, який завершив її після чотирьох років роботи та відкрив для публіки в серпні 1892 року. За легендою, принц Рохан припинив будівництво після того, як циганка передбачила йому, що добудова оглядової вежі принесе йому смерть. Через місяць після його завершення він дійсно помер — щоправда, у поважному віці 91 рік. Камінний хрест У 1944 році під оглядовою вежею споруджено масивний кам'яний хрест зі свастикою — символом нацистської диктатури . Хрест, який за формою нагадував прусську, а пізніше німецьку військову відзнаку Залізний хрест, був призначений для вшанування пам'яті загиблих солдатів вермахту та СС. Біля нього на каменях писали назви сіл, а біля них клали шоломи та квіти. 22 жовтня 1944 року в урочистому відкритті хреста взяв участь повітовий начальник Рейх-Судетського округу Конрад Генлайн. У промові до зібраних, про яку повідомила яблонецька щоденна газета Gablonzer Tagblatt, він нагадав про успішну боротьбу судетсько-німецької партії.проти чехів і закликав до ще однієї фанатичної боротьби до остаточної перемоги. Насправді хрест був приводом для мобілізації залишків нацистських сил у Судетах, коли Німеччина нависла у Другій світовій війні. 8 травня 1945 року троє чехів частково зняли свастику з хреста, а в червні того ж року група євангелістів з Турнова скинула її в яр під оглядовою вежею. Зламаний хрест залишався там більше шести десятиліть. У 2011 році його відновили люди, які пізніше об'єдналися в Асоціацію Джизерян. "Нацистський меморіал, єдиний у своєму роді в Чехії, був відреставрований таким, по суті, незаконним способом. Його навмисне помилково представили як так званий Мальтійський хрест ", — зазначив на інформаційній дошці чеський історик Ян Борис Углірж. 25 березня 2023 року хтось висмикнув хрест з основи, знову зламавши його на кілька частин. Залишками хреста зацікавлений Північночеський музей у Лібереці, який готує виставку про Імператорське графство Судети.
Willa Milada w Pradze

Willa Milada (od lat 90. XX wieku także Squat Milada, cz. Vila Milada) – willa w praskiej dzielnicy Libeň, zlokalizowana między ulicami Na Kindlovce i Pátkovą, na parceli 493/1 (brak oficjalnego adresu). Historia Willa pochodzi z okresu międzywojennego. Przestała służyć oficjalnym celom mieszkalnym w 1988 i została skreślona z ksiąg katastralnych. Toczył się o nią spór sądowy, po zakończeniu którego w 2000 właścicielem nieruchomości została Republika Czeska. Między 1997 a 1998 willę zasiedlili squatersi i był to do 2009 jedyny działający praski squat (wcześniej zlikwidowano inne). W lutym 2008 obiekt zamieszkiwało 15 osób i sześć zwierząt. Planowane jest zburzenie zabudowań willi, wraz z sąsiednią, opuszczoną Willą Miluška i wzniesienie tutaj zabudowań uniwersyteckich. W willi urządzane były koncerty muzyczne, projekcje filmowe, spotkania autorskie i inne działania artystyczne i społeczne. Zdarzały się także konflikty ze społecznością lokalną na tle hałasu i brudu (np. niesprzątanych ekskrementów ludzkich i zwierzęcych). W początkach lipca 2009 wyprowadzono mieszkańców i zdarto dachówki, celem uniemożliwienia ponownego zajęcia obiektu. W 2021 roku budynek został zakupiony przez Uniwersytet Karola, który planuje umieścić tam dom studencki oraz sale zajęciowe. W Pradze działa także luksusowy, czterogwiazdkowy hotel Villa Milada przy ulicy V šáreckém údolí 10. Zobacz też Klinika Rozbrat Przypisy Bibliografia https://web.archive.org/web/20100617165715/http://realitka.squat.net/?cat=10 – dostęp 26.9.2010 https://neviditelnypes.lidovky.cz/spolecnost-hajim-zdravy-rozum-ne-squatery-f27-/p_spolecnost.asp?c=A090712_170551_p_spolecnost_wag – dostęp 26.9.2010
Villa Primavesi

The Villa Primavesi (Czech: Vila Primavesi) is an Art Nouveau building in Olomouc, Czech Republic. It was designed for Otto Primavesi, a wealthy merchant-banker and his wife Eugenia née Butschek, a Viennese actress. Protection The villa is a listed national cultural monument. Gallery References Literature Zatloukal, Pavel: Vila Primavesi v Olomouci [Vila Primavesi in Olomouc], Olomouc 1990 ISBN 80-85034-03-4. Zatloukal, Pavel: Příběhy z dlouhého století [Stories from the long century], Olomouc 2002 ISBN 80-85227-49-5, pp. 507–519 External links Official website