NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Náměstí Svobody (Třinec)

Náměstí Svobody je veřejné prostranství, jež společně s přilehlým náměstím T. G. Masaryka tvoří centrum statutárního města Třinec v Moravskoslezském kraji. Historie Do roku 1989 neslo náměstí název náměstí Rudé armády. Po pádu komunistického režimu bylo přejmenováno. Významné objekty Na náměstí se nachází kulturní dům TRISIA, ve kterém se krom jiného nachází také divadelní sál, supermarket Albert, Hotelový dům STEELHOUSE a pobočky Generali České pojišťovny a České spořitelny, dále se zde nachází také kino Kosmos, které bylo postaveno v roce 1969. Ve střední části náměstí se nachází velká dlážděná plocha, jež je zdobená také moderním variabilním nábytkem, který byl instalován v rámci projektu „Třinec ve stylu Vídně“. Na náměstí se také nachází socha od českého umělce Rudolfa Štafy, jež zdobí kino Kosmos. Události Od roku 2021 je náměstí každoročním dějištěm Majalésu Těšínského Slezska, jehož 2. ročníku se zúčastnili i slovenští rappeři Majk Spirit a Gleb. Během playoff České hokejové extraligy bývají na náměstí vysílány přímé přenosy venkovních zápasů hokejového klubu HC Oceláři Třinec. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nám. Svobody na Wikimedia Commons
Florenc Central Bus Station

Florenc Central Bus Station (Czech: Ústřední autobusové nádraží Florenc, abbreviated ÚAN Florenc) is the principal international bus terminal in Prague, Czech Republic. It is the largest and most well-known bus terminal in the country. It is located on the eastern edge of the city centre, on the border of New Town and the Karlín district in Prague 8. The old hall with the former main entrance is located on Křížikova street next to the Karlín Music Theatre. The entrance for buses is from the crossroads of Prvního pluku and Malého street. Between 1992 and 2004, the name of the bus terminal was also in the name of the joint-stock company that owned the bus terminal. The terminal sees 10 million travellers yearly. It is located above the Prague metro station of the same name. References
Флоренц (автовокзал)

Автовокзал «Флоренц» (чеш. ÚAN Florenc) — один из автобусных терминалов Праги, с которого отправляются городские, пригородные и междугородние автобусы. В настоящее время — крупнейший автовокзал Чехии. Расположен в районе Прага 8, в непосредственной близости от станции метро «Флоренц». Ежедневный пассажиропоток автовокзала составляет в среднем около 15 тысяч пассажиров. Ссылки Официальный сайт автовокзала
Флоренц (автовокзал)

Центральний автобусний вокзал «Флоренц» (чеськ. Ústřední autobusové nádraží Florenc) — комплекс споруд у місті Прага, Чехія, який обслуговує пасажирів регіонального, міжрегіонального та міжнародного сполучення. Найбільший автобусний вокзал Чехії. Історія Автобусний вокзал був відкритий у 1930-х роках під назвою "Слованський вокзал" (Slovanské nádraží) та використовувався для обслуговування міжміських автобусних маршрутів Чехословаччини. Після Другої світової війни автовокзал був перейменований на "Флоренц" (Florenc) на честь італійського міста Флоренція. У 1970-х роках автовокзал був реконструйований, щоб забезпечити кращі умови для пасажирів та покращити логістику автобусних маршрутів. Зараз він є одним з найбільших та найважливіших транспортних вузлів в Центральній Європі. У 2011 році на автовокзалі Флоренц відбулася модернізація, включаючи нові каси для квитків та зони очікування пасажирів. Також були встановлені сучасні системи безпеки та контролю доступу, що підвищили рівень безпеки на вокзалі. Див. також Транспорт Праги Звонарка (автовокзал) Примітки Посилання Офіційний сайт (чеськ.) Розклад руху автобусів
Старо еврейско гробище в Прага

Старото еврейско гробище в Прага (на чешки: Starý židovský hřbitov; на немски: Alter Jüdischer Friedhof) се намира в район „Йосифов“, Прага. Това еврейско гробище функционира от 1439 до 1786 г. Предишното еврейско гробище се намира в днешния квартал Ново место, където Карл IV решава да установи резиденцията на императорите на Свещената Римска империя (дотогава не са имали постоянна резиденция). Започва да се изгражда през 1348 г. Впоследствие Ново место е съединено с Старо место и образуват съвременна Прага. По-старото еврейско гробище се казва Жидовска градска градина (Židovská zahrada, на немски: Judengarten). В старото еврейско гробище почиват останките на много видни фигури на местната еврейска общност в Прага, като Юда Льов Бен Бецалел, по-известен само като равин Юда Льов (поч. 1609 г.), Мордехай Майсел (поч. 1601 г.), Давид Ганс (поч. 1613 г.), Давид Опенхайм (поч. 1736 г.) От 1786 г., в навечерието на френската революция, старото еврейско гробище не приема нови погребения. Местната еврейска общност започва да използва за погребения гробището в Прага-Жижков (в подножието на днешната телевизионна кула Жижков), което действа от 1680 до 1890 г. От 1891 г. еврейската общност използва част от гробището в Олшани в Прага. Още по-старо еврейско гробище има между улиците „Юнгман“ и „Цюрих“. В него са извършвани погребения в периода от 1254 до най-късно 1478 г., когато пространството е предназначено за строителен парцел. Преди него е имало най-старо еврейско гробище на територията на днешната чешка столица Прага. На това гробище е озаглавен историческият роман „Пражкото гробище“ на Умберто Еко. Литература на чешки език Fiedler, Jiří. Židovské památky v Čechách a na Moravě. Praha: Sefer, 1992. 200 s. ISBN 80-900895-1-8. Obůrkovà, Eva. Kam v Praze. Brno: Computer Press, 2006. 176 s. ISBN 80-251-1282-9. Jeřàbek, Luboš. Starý židovský hřbitov pražský. Praha: Kočí, 1903. [1] Tомек, Vratislav Václav. Pražské židovské pověsti a legendy: Sbírka staropražských historických pověstí a legend židovských od nejstarších dob pohanských v Čechách. Praha: Končel, 1932. [2] Starý židovský hřbitov v Praze, Pražská informační služba, Praha 1997. Вижте също История на Прага Хуситски войни
Antiguo cementerio judío de Praga

El antiguo cementerio judío de Praga (en checo: Starý židovský hřbitov) se encuentra en el barrio judío de Praga (República Checa), el Josefov. Fue usado desde el siglo XV (su tumba más antigua, la de Avigdor Kara, data de antes de 1439) hasta 1787. Su antecesor fue otro cementerio llamado «El jardín judío», ubicado en el Barrio nuevo de Praga y encontrado recientemente gracias a diversas excavaciones arqueológicas. El número de tumbas de gente enterrada es incierto, porque hay varias capas de tumbas. En cualquier caso, se ha estimado que hay aproximadamente 12 000 tumbas aparentemente visibles, en las cuales descansan más de 100 000 judíos.​ Algunas de las personas más famosas enterradas en el cementerio son Mordecai Maisel (1601), Rabbi Judah Loew (1609), David Gans (1613), y David Oppenheim (1736). Historia No está claro cuándo fue fundado exactamente el cementerio. Esto ha sido tema de discusión de muchos expertos. Algunos de ellos aseguran que el cementerio data del siglo V. Otros en cambio lo fechan en la primera mitad del siglo XV, ya que la tumba más antigua pertenece al rabino y poeta Avigdor Kara (1439) y atribuyen su fundación al rey Otakar II de Bohemia. De acuerdo con la Halajá, los judíos no deben destruir tumbas judías, y tampoco se les permite transportar una tumba a otro lugar. Esto significa que cuando el cementerio se quedó sin espacio y conseguir tierra extra era imposible, más capas de tierra se emplazaron sobre las tumbas existentes, de manera que las tumbas viejas quedaban desplazadas y enterradas bajo las nuevas capas de tierra. Esto explica porqué las tumbas del cementerio están emplazadas tan cerca las unas de las otras. Al final, el cementerio acumuló más de doce capas de tierra. Teorías conspiratorias Este cementerio aparece en el libelo antisemita Los protocolos de los sabios de Sion como el supuesto lugar donde se encontraban los sabios para crear los protocolos. La novela de Umberto Eco El cementerio de Praga versa sobre esta cuestión. Véase también Sinagoga de Klausen Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre el Antiguo cementerio judío de Praga.
Vecchio cimitero ebraico di Praga

Il vecchio cimitero ebraico di Praga (in ceco Starý Židovský Hřbitov), fondato nel 1439, è uno dei monumenti storici più significativi dell'antico quartiere ebraico praghese nonché uno dei più celebri cimiteri ebraici in Europa. Storia È stato per oltre 300 anni, a partire dal XV secolo, l'unico luogo dove gli ebrei di Praga potevano seppellire i loro morti. Le dimensioni attuali sono all'incirca quelle medievali e nel tempo si è sopperito alla mancanza di spazio sovrapponendo le tombe, perché il cimitero non poteva espandersi fuori dal perimetro esistente. Durante l'occupazione tedesca, il cimitero fu risparmiato: infatti le autorità tedesche decisero che sarebbe rimasto a testimonianza di un popolo estinto. In alcuni punti si sono sovrapposti fino a 9 strati di diverse sepolture; le lapidi venivano staccate dal suolo, veniva ammonticchiata della terra per una nuova sepoltura, veniva rimessa la vecchia lapide e in più quella nuova a fianco. Non di tutti rimane una lapide. La densità di lapidi, tardogotiche, rinascimentali, barocche, l'una quasi contro l'altra, il silenzio del luogo e la scarsa illuminazione (le lapidi sono quasi tutte all'ombra, oscurati dalle fronde degli alti sambuchi che crescono nel cimitero) creano un effetto unico con un'aura spettrale. Le tombe consistono esclusivamente di una lapide di arenaria o di marmo (quelle più importanti) piantata nella terra. Nessun ritratto, perché la religione ebraica lo vieta. Solo disegni simbolici per indicare la professione o le qualità del defunto: forbici per sarti, pinzette per i medici, mani che benedicono per i sacerdoti e poi tanti animali per chi si chiamava Volpi, Orsi e così via. Oggi si contano circa 12.000 lapidi, ma si ritiene che vi siano sepolti oltre 100.000 ebrei, la più antica è quella di Avigdor Kara del 1439, l'ultima è quella di Moses Beck del 1787. La tomba più visitata è quella di Rabbi Löw, dove i visitatori si fermano a pregare e lasciano sulla lapide i tradizionali sassi, oltre a monete e biglietti che esprimono i loro desideri. Nel muro del cimitero sono inseriti frammenti di lapidi gotiche provenienti da un cimitero ancora più antico, scoperto nella Città Nuova, in via Vladislavova, nel 1866. Tra il 1911 e 1912 fu costruita nei pressi del cimitero la Sala delle cerimonie. A questo cimitero è dedicato un capitolo del libro di Giuseppe Marcenaro Cimiteri. Storie di rimpianti e di follie e ad esso è altresì intitolato un romanzo di Umberto Eco. Galleria d'immagini Voci correlate Praga Quartiere ebraico (Praga) Il cimitero di Praga Museo ebraico di Praga Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vecchio cimitero ebraico di Praga Collegamenti esterni Sito ufficiale, su jewishmuseum.cz.
Oude Joodse Begraafplaats (Praag)

De Oude Joodse Begraafplaats (Tsjechisch: Starý židovský hřbitov) is de oudste nog bestaande joodse begraafplaats van Europa. De begraafplaats ligt in de wijk Josefov in de Tsjechische hoofdstad Praag. De begraafplaats was in gebruik van 1478 tot 1786. Tegenwoordig is hij onderdeel van het Joods Museum. Het aantal mensen dat op deze begraafplaats begraven ligt is niet vast te stellen, omdat er op sommige plaatsen meerdere lagen (12) van graven boven elkaar liggen. Ondanks de kleine oppervlakte van ongeveer één hectare wordt het aantal grafstenen op ongeveer 12.000 geschat. Vermoedelijk liggen er echter lichamen van zo'n 100.000 mensen. Een aantal bekende personen die hier zijn begraven zijn Jehoeda Löw (overleden 1609), Mordecai Meisel (1601) en David Gans (1613). Om het ruimteprobleem te verlichten werd in 1889 de Nieuwe Joodse Begraafplaats opgericht. Fotogalerij
Stary Cmentarz Żydowski w Pradze

Stary Cmentarz Żydowski w Pradze (czes. Starý židovský hřbitov) – cmentarz żydowski znajdujący się w centrum Pragi, przy ul. Szerokiej, w historycznej dzielnicy Josefov. Najstarsza macewa pochodzi z 1439, natomiast ostatniego pochówku dokonano w roku 1786. Dokładna liczba grobów jest nieznana, jednak szacuje się ją na ok. 12 000. Wśród pochowanych są m.in. Mordechaj Meisel, Dawid Gans, Jehuda Löw ben Becalel, Szlomo Efraim ben Aaron z Łęczycy i Dawid Oppenheim. Galeria Zobacz też Cmentarz w Pradze – powieść Umberto Eco Przypisy Linki zewnętrzne Prague – Old Jewish Cemetery (YouTube) National Geographic: Odkryj najbardziej zadziwiające nekropolie świata
Vechiul cimitir evreiesc din Praga

Vechiul cimitir evreiesc din Praga (în cehă Starý židovský hřbitov v Praze-Josefově) este situat în vechiul cartier evreiesc al orașului, redenumit în anul 1850 în „cartierul Iozefin” (în germană Josephstadt, în cehă Josefov), cu referire la împăratul Iosif al II-lea, care a proclamat edictele iozefine de toleranță religioasă. Note
Старое еврейское кладбище (Прага)

Старое еврейское кладбище в Праге — кладбище еврейского квартала Йозефов, захоронения на котором производились по крайней мере с начала XV века до 1787 года. Чтобы не нарушать покой умерших, захоронения производились слоями. Старейшее уцелевшее надгробие датировано 1439 годом. По некоторым подсчётам, на кладбище покоятся не менее 100 000 евреев, причём к настоящему времени сохранились приблизительно 12 тысяч надгробных камней. Из известных личностей здесь похоронены Махараль из Праги (ум. 1609), Давид Ганс (ум. 1613) и Иосиф Дельмедиго (ум. 1655). В конспирологической литературе Старое еврейское кладбище рассматривается как традиционное место тайных собраний «сионских мудрецов». Здесь якобы ими были составлены знаменитые протоколы (в действительности фальшивка). Эта тема подробно рассмотрена в романе Умберто Эко «Пражское кладбище» (2010). Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Старое кладбище в Йозефове
Старе єврейське кладовище

Старе єврейське кладовище (чеськ. Starý židovský hřbitov) в Йозефові (Прага) — одна з пам'яток Єврейського музею у Празі. Належить до найстаріших єврейських кладовищ у світі. Разом зі Староновою синагогою є найвизначнішою пам'яткою празького єврейського мікрорайону. Туристичний журнал «National Geographic» згадує його серед 10 найцікавіших цвинтарів світу. На кладовищі знаходиться приблизно 12 000 надгробків, деякі з них оздоблені символічним тваринним та рослинним декором. Згідно з підрахунками, на кладовищі налічується понад 100 000 поховань. Некрополь засновано у першій половині 15 сторіччя. Найстаріший надгробок датується 1439 роком, а останній похорон відбувся в 1787 році. Протягом століть площа кладовища була кілька разів розширена, але її все одно не вистачало для потреб єврейської громади. Коли місце на кладовищі вичерпалося, померлих ховали до 10 разів — один над одним, адже, згідно з єврейськими релігійними канонами, повторне поховання останків суворо заборонено. Під час Другої світової війни й окупації Праги нацистами, в умовах тотального антисемітизму, кладовище залишилося недоторканим. Гітлер вирішив зробити з нього «музей вимерлої раси», який повинен був також включати велику кількість єврейських речей, які були конфісковані нацистами[джерело?]. Визначні поховання Науковець та педагог, рабин Єгуда Лева бен Бецалель, званий рабин Лев (помер у 1609 році). Науковець та поет Авіґдор Кара (помер у 1439 році). Будівельник Пінкасової синагоги Агарон Мешулам Горовіц (помер у 1545 році). Примас празького єврейського міста та будівельник Майселової сигнагоги Мордехай Майсель (помер у 1601 році). Науковець доби ренесансу, історик, математик та астроном Давид Ґанс (помер у 1613 році). Колекціонер єврейських рукописів та друків Давид Опенгайм (помер у 1736 році). Інформація для туристів Складова частина екскурсій «Єврейський музей у Празі» та «Празьке єврейське місто». Безперешкодний доступ можливий через вихід біля Клаусової синагоги. Вхід на цвинтар спільний із Пінкасовою синагогою. Рекомендовано відвідати, насамперед, Пінкасову синагогу, бо вихід із цвинтаря є на іншій вулиці - між будівлями Клаусової синагоги та Обрядової зали. Інакше прийдеться пояснювати працівникам музею, що одну з пам'яток ви ще не бачили. Джерела Старе єврейське кладовище на сайті Єврейського музею у Празі. Процитовано 31 травня 2019 року.
Altes Rathaus (Brünn)

Das Alte Rathaus mit seinem markanten Rathausturm ist eines der ältesten und bekanntesten Gebäude in der Altstadt der mährischen Stadt Brünn. Berühmt ist es für den Brünner Drachen, der sich im Durchgang zum Innenhof befindet. Aus Platzgründen befindet sich die Verwaltung der Stadt Brünn seit 1935 im neuen Rathaus. Derzeit ist das Alte Rathaus ein Kultur- und Informationszentrum. Geschichte Der Kern des heutigen Gebäudes und der 63 Meter hohe Turm entstanden bereits um das Jahr 1240, nachdem Brünn die Stadtrechte erhalten hatte. Im Jahre 1424 wurde eine Kapelle hinzugefügt. Das spätgotische Eingangsportal mit dem Brünner Wappen und der Statue der Justitia wurde Anfang des 16. Jahrhunderts von Anton Pilgram geschaffen. Ratssitzungen fanden hier von 1343 bis 1935 statt. Legenden Portal Am Eingangsportal des Rathauses fällt zunächst das schiefe mittlere Türmchen ins Auge. Der Sage nach war der Erbauer des Portals Anton Pilgram mit der Bezahlung nicht einverstanden, und nachdem man seiner Forderung nach einer Aufbesserung nicht nachkam, erbaute er das Türmchen schief. Brünner Drache Der Legende nach lebte in der Nähe von Brünn ein Drache, der die Bürger der Stadt in Angst und Schrecken versetzte und die Nutztiere verschlang. Der Rat der Stadt setzte deshalb eine Belohnung für die Tötung des Drachen aus, es gelang aber niemandem, bis ein gewitzter Ritter eine Idee hatte. Er wickelte ungelöschten Kalk in eine Kuhhaut und legte es als Köder für das Monster aus. Anschließend wartete er, bis der Drache den Köder verschlang und etwas trank. Als der Kalk nun gelöscht wurde, platzte der Drache und war somit erlegt. In Wirklichkeit handelt es sich bei dem „Brünner Drachen“ um ein Krokodil, das der Stadt Brünn vom ungarischen König Matthias II., der sich mit seinem Bruder, dem Kaiser Rudolf II., im Streit um den Thron des Heiligen Römischen Reiches befand, im Jahre 1608 zum Geschenk gemacht wurde. Matthias versuchte durch kleine Aufmerksamkeiten die mährischen Stände und Städte auf seine Seite zu ziehen. Brünner Rad Das „Brünner Rad“, das sich wie der Drache im Durchgang zum Innenhof befindet, soll das Resultat einer Wette sein. Die Wette war, dass ein Stellmacher (Wagner) bis zwölf Uhr Mittag ein Rad – ohne einen einzigen Nagel – bauen und zusätzlich dieses Rad 54 km nach Brünn rollen sollte. Der Legende nach schuf der Zimmermann Georg (Jiři) Birk aus Eisgrub (Lednice) am 14. Mai 1636 das Rad und rollte es am selben Tag 54 km nach Brünn. Eine andere Legende erzählt von einem Brünner Wagner, der fälschlicherweise inhaftiert worden war, da er von seiner Zunft beschuldigt wurde, nicht wirklich Stellmacher zu sein. Als Beweis seiner Unschuld stellte er in der Nacht aus der Bank in seiner Zelle das Rad her. Eingemauerter Ratsherr An der westlichen Außenmauer des Rathauses befindet sich ein steinernes Gesicht. Es soll die Stelle markieren, an der 1424 während der Hussitenkriege ein Ratsherr in dieser Wand eingemauert wurde. Die Stadt Brünn stellte sich während des Krieges auf die Seite des Kaisers Sigismund, der Ratsherr hatte aber der Legende nach versucht, den Hussiten die Tore der Stadt zu öffnen. Bilder Weblinks
Stary ratusz w Brnie

Stary Ratusz w Brnie, cz. Stará radnice – mający swe początki w średniowieczu, najstarszy obecnie o charakterze świeckim, budynek w Brnie znajdujący się w przy ulicy Radnickiej. Historia Pierwszy obiekt (stanowiący podstawę dla rozbudowy do dzisiejszej formy) powstał w obecnym miejscu około 1240 roku, od XVI wieku do 1935 roku mieściła się tu siedziba władz miejskich. Sam obiekt po niezliczonych przebudowach jest eklektyczny w swym wyglądzie. Obowiązkowym punktem dla turysty powinna być wizyta na 63-metrowej wieży dającej wspaniały widok na katedrę i Špilberk. Legendy Ze względu na swoją długą historię zdążył już obrosnąć legendami związanymi z wiszącym w bramie prowadzącej na dziedziniec ratusza, za przepięknym portalem autorstwa Antona Pilgrama (który również doczekał się swojej legendy), krokodylem i kołem. Wewnątrz budynku znajduje się ekspozycja dotycząca historii miasta i budynku.
Malý Slepák

Malý Slepák je místní název pro mrtvé rameno řeky Labe vzniklé při regulaci toku Labe v první polovině 20. století. Břeh ze strany přiléhající k Labi je zastavěn zahrádkářskou osadou. Po protějším břehu prochází zelená turistická značka vedoucí od Pardubického zámku na hrad Kunětická hora. Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malý Slepák na Wikimedia Commons
Rehabilitační centrum Máj

Rehabilitační centrum Máj je funkcionalistický hotel a ortopedicko-rehabilitační léčebné zařízení. Bylo postaveno mezi léty 1939 až 1940 podle projektu architekta Josefa Havlíčka z roku 1938 v ulici 9. května v Poděbradech. Provozovatelem a majitelem rehabilitačního centra jsou Lázně Poděbrady, a.s. Odkazy Literatura HAVLÍČEK 1940 — Josef HAVLÍČEK: Léčebný dům v Poděbradech. In: Architekt SIA XXXIX, 20. října 1940, 177–180. HAVLÍČEK 1941 — Josef HAVLÍČEK: Léčebný dům v Poděbradech. In: V. odd Architettura mondiale, 2 pohledy, půdorysy. HAVLÍČEK 1964 — Josef HAVLÍČEK: Návrhy a stavby: 1925–1960. Praha 1964, 26. HAVLÍČEK/VÁVRA/SEDLÁKOVÁ 1999 — Josef HAVLÍČEK / Zdeněk VÁVRA / Radomíra SEDLÁKOVÁ: Josef Havlíček: výstava pořádaná ke 100. výročí narození českého architekta, Praha 1. dubna – 16. května 1999. Praha 1999. HRABĚTOVÁ 2017 — Jana HRABĚTOVÁ: Poděbrady: průvodce po přírodních a historických zajímavostech města a okolí, po muzeích a místech vztahujících se k významným osobnostem. Poděbrady 2017, 29. TREJBAL, Lukáš. Poděbradské Rehabilitační centrum Máj přijme dnes první pacienty. Nymburský deník [online]. Vltava Labe Media, 2013-05-02 [cit. 2017-11-24]. Dostupné online. Reference Související články Lázně Poděbrady Poděbradka Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rehabilitační centrum Máj na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Polábek

Polábek je jedno z mrtvých ramen řeky Labe vzniklé při napřimování toku Labe v dvacátých letech 20. století. Nalézá se asi 0,5 km východně od centra obce Semín v okrese Pardubice. V letech 1996–2001 byla provedena jeho revitalizace (zavodnění) v rámci výstavby autokempu Semín. Polábek je využíván jako rybářský revír místní organizací Přelouč Českého rybářského svazu. Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Polábek na Wikimedia Commons
Tomášek (rybník)

Rybník Tomášek je průtočný rybník napájený Sopřečským potokem. Rybník se nalézá asi 1 km východně od centra obce Semín v okrese Pardubice. Na březích rybníka se nalézá areál autokempu Semín poskytující v letním období ubytování v karavanech a stanech. Historie Výstavba rybníka spolu s autokempem byla zahájena v roce 1996 a rybník v té době měl rozlohu 1,5ha. Zvětšen byl v roce 2001 na konečnou výměru 5 ha. Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tomášek na Wikimedia Commons
Tylovo náměstí (Praha)

Tylovo náměstí (lidově Tylák) se nachází v pražské části Praha 2 na Vinohradech poblíž stanice metra I. P. Pavlova. Popis Náměstí je dlouhé asi 140 metrů a široké asi 50 metrů. Podél delší východní strany náměstí prochází Bělehradská ulice (s tramvajovou tratí), na severu ho ohraničuje Jugoslávská, na jihu Rumunská. Ze západní strany vede průchod do ulice Lublaňská, tzv. Tylova pasáž. Vnitřní plocha náměstí je sadově upravena se dvěma řadami vzrostlých stromů, uprostřed je kruhová nádrž s vodotryskem. Kolem náměstí je mnoho obchodů, několik restaurací a hotelů; z nich je známý např. tříhvězdičkový hotel Beránek. Historie Tylovo náměstí vzniklo v 19. století na místě tržiště, které zde fungovalo od založení města Vinohrad, a nazývalo se tehdy Tržiště nebo Tržní náměstí. Na Tylovo náměstí bylo na počest českého obrozence Josefa Kajetána Tyla přejmenováno v roce 1895,[zdroj?] v letech 1938–1940 a 1945–1952 bylo přejmenováno na Scheinerovo náměstí podle právníka, politika a starosty sokolské obce Josefa Scheinera. Od roku 1952 se drží stálý název Tylovo náměstí. Ve všední dny se na náměstí konají farmářské trhy. Reference Literatura RUTH, František. Kronika královské Prahy a obcí sousedních. Praha: Pavel Körber, 1903-1904. 1246 s. Dostupné online. Kapitola Tylovo náměstí, s. 1057. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tylovo náměstí na Wikimedia Commons