NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Les Království

Les Království – zbiornik retencyjny powstały wskutek przedzielenia koryta rzeki Łaby kamienną, grawitacyjną zaporą wodną o wysokości około 41 m, długości korony zapory 327,31 m i szerokość zapory 218 m. Znajduje się 4 km w górę rzeki od miasta Dvůr Králové nad Labem. Od 1964 jest zabytkiem techniki. Historia Po niszczącej powodzi z 1897 r., która nawiedziła dolinę Łaby, postanowiono zbudować 2 zbiorniki retencyjne. Jednym z nich był Les Království. Dokumentację techniczną zaczęto sporządzać w 1903 r. pod nadzorem inż. Josefa Plicki. Budowa trwała od 1910 do 1920 roku. Opóźnienie spowodowane było I wojną światową. Koszt budowy tamy wyniosły 4,7 milionów koron austro-węgierskich. Po zakończeniu budowy zbiornik Les Království był największym sztucznym zbiornikiem wodnym w Republice Czechosłowackiej. Elektrownia Przy zaporze zlokalizowana jest hydroelektrownia wybudowana w 1923 r., wyposażana w dwie turbiny Fracisa o mocy 600 kW każda. W 2005 r. wymieniono turbiny na nowe o łącznej mocy 2120 kW. Hydrologia Powierzchni zlewni 531,80 km² Średnia roczna opadów 888 mm Średni roczny odpływ 258,60 mln m³ Średni przepływ 8,20 m³/s Minimalny przepływ 1,10 m³/s Absolutne maksimum stuletnie przepływu 349,0 m³/s Przepływy maksymalne w przekroju zapory 1897 – 330 m³/s, luty 1946 – 311 m³/s, styczeń 1948 – 284 m³/s, Linki zewnętrzne https://web.archive.org/web/20090904014305/http://www.pla.cz/planet/public/vodnidila/prehrada_leskralovstvi.htm https://web.archive.org/web/20070310124034/http://www.ivo-turista.kvalitne.cz/leskralovstvi.htm http://bimbo.fjfi.cvut.cz/~horsky/prehrady/leskr/uv.html virtual show
Свети Йоан Непомуцки (църква)

Поклонническата Църква Свети Йоан Непомуцки (на чешки: Poutní kostel svatého Jana Nepomuckého) в Зелена хора (на немски: Grünberg – Зелени хълм) е църковен храм близо до Ждяр на Сазава, Чехия, на историческата граница между Моравия и Бохемия. Това е последният проект на чешкия архитект Ян Сантини Айхел, в който той комбинира бороминовата барокова архитектура с препратки към готически елементи в строежа и украсата. Църквата е осветена веднага след канонизацията на патрона си Свети Йоан Непомуцки, в нея са разположени негови мощи (езикът му) и става притегателно светилище за поклонници от цяла Средна Европа. В пропорциите ѝ доминира числото 5, символизиращо 5-те звезди от ореола на чешкия светец. От 1993 църквата е обект на световното наследство на ЮНЕСКО. Галерия Щукатурата е ограничена до мотиви от застъпващи се ребрени арки. Разчита се на светлината за създаване на пространствен ефект – в бароковата архитектура светлината се интерпретира като божие присъствие. Цялата църква е своеобразна мощехранителница за езика на Свети Ян. Опожаряване На 17 юли 1784 църквата пострадва тежко при пожар, изгорил я почти до основи. С административна и обществена подкрепа храмът е възстановен през 1792, но губи статута си на църква, събираща поклонници. Източници Външни препратки Официален уебсайт Уебсайт на UNESCO Туристическа информация
Església del Pelegrinatge de Sant Joan de Nepomuk

L'església del Pelegrinatge de Sant Joan de Nepomuk a Zelena Hora (Gruenberg) és un edifici religiós de Žďár nad Sázavou, República Txeca, prop de la frontera entre Bohèmia i Moràvia. Està inscrit a la llista del Patrimoni de la Humanitat de la UNESCO des del 1994. És l'última obra de Jan Santini Aichel, un arquitecte de Bohèmia, que combina el barroc borrominesc amb referències a elements gòtics en la construcció i la decoració. El 1719, quan l'església catòlica va declarar la llengua de Joan Nepomucè incorruptible, es van iniciar els treballs de construcció a Zelená Hora, lloc en el qual el sant va rebre la seva educació inicial. Va ser consagrada després de la beatificació del sant el 1720 i en continuà la construcció fins a 1727. Mig segle més tard, després d'un important incendi, la forma del sostre va ser alterada. L'església, amb la major part del mobiliari dissenyat per Santini, és notable per les seves característiques gòtiques i el seu complex simbolisme, absolutament inusual en aquesta època. Referències
Iglesia de peregrinación de San Juan Nepomuceno

El santuario de San Juan Nepomuceno en Zelená Hora (“Montaña verde”) en el borde municipal de Žďár nad Sázavou, cerca del límite entre Bohemia y Moravia, es la obra maestra de Jan Santini Aichel, un magnífico arquitecto cuyos mayores trabajos representan una amalgama curiosa de los estilos barroco y gótico. En 1719 cuando la Iglesia católica declaró incorruptible la lengua de san Juan Nepomuceno se iniciaron los trabajos de construcción en Zelená Hora, lugar en el que el santo recibió su educación inicial. Fue consagrada tras la beatificación del santo en 1720 continuando la construcción hasta 1727. Medio siglo más tarde, tras un importante incendio, se modificó la forma del techo. La iglesia, con la mayor parte del mobiliario diseñada por Santini, es notable por sus características góticas y su complejo simbolismo, absolutamente inusual en esa época. En 1994 fue declarada Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de peregrinación de San Juan Nepomuceno. Sitio web oficial
Hodočasnička crkva sv. Ivana Nepomuka

Hodočasnička crkva sv. Ivana Nepomuka je crkva u obliku petokrake posvećena sv. Ivanu Nepomuku u mjestu Žďár nad Sázavou na Zelenoj Hori (njemački: Gruneberg) koja je na granici čeških povijesnih pokrajina, Bohemije i Moravske. To je krunsko djelo češkog baroknog arhitekta, J. S. Aichela, koji je spojio Borrominijev barok s gotičkim elementima u konstrukciji crkve, ali i u njezinoj dekoraciji. Nakon što je katolička crkva proglasila relikviju jezika sv. Ivana Nepomuka za "nepropadljivu" 1719. god., odmah se pristupilo izgradnji prikladne hodočasničke crkve na mjestu gdje je ovaj svetac primio prvi vjerski nauk. Posvećena je 1720. godine, u vrijeme procesa beatifikacije sv. Ivana Nepomuka (proglašen je blaženim 1721., a kanoniziran 1729. godine), ali je izgradnja nastavljena do 1727. Crkvu, njezino uređenje i njezin namještaj dizajnirao je Santini u duhu jako kompliciranog simbolizma i gotičkih elemenata koji su tada bili jako rijetki i originalni. Crkva je neovisna prostorna stvarnost temeljena na dominaciji broja "5" koji se ponavlja posvuda u crkvi, stranicama tornja, proporcijama i tlocrtu. Pola stoljeća poslije, nakon požara, oblik krova je promijenjen, a 1994. godine upisana je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi kao neobično i originalno djelo velikog arhitekta. Vanjske poveznice Službena stranica Arhivirana inačica izvorne stranice od 6. veljače 2012. (Wayback Machine) (češ.) Ostali projekti
Santuario di San Giovanni Nepomuceno

Il santuario di San Giovanni Nepomuceno sulla Zelená hora (la 'montagna verde', in tedesco Grünberg) a Žďár nad Sázavou, vicino al confine tra Boemia e Moravia, è il capolavoro di Jan Blažej Santini-Aichel, un architetto italo-boemo che fuse il barocco borrominiano con elementi gotici nelle costruzioni e nelle decorazioni. Storia Nel 1719, quando la Chiesa cattolica dichiarò "incorruttibile" la lingua di san Giovanni Nepomuceno, ebbe inizio la costruzione di una chiesa sulla Zelená hora, dove il futuro santo aveva studiato nei primi anni. La dedicazione fu celebrata un anno dopo la beatificazione del santo, avvenuta nel 1721; i lavori di rifinitura proseguirono fino al 1727. Dopo un violento incendio avvenuto nel 1784, la forma del tetto venne modificata. La chiesa, con molte decorazioni progettate da Santini stesso, è famosa per gli elementi gotici ed il complesso simbolismo, una caratteristica quasi unica per l'epoca. Patrimonio dell'umanità Nel 1994 il santuario è stato dichiarato patrimonio dell'Umanità dall'UNESCO. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Santuario di San Giovanni Nepomuceno Collegamenti esterni Sito ufficiale, su zdarns.cz. (EN) Santuario di San Giovanni Nepomuceno, in GCatholic.org. Santuario di San Giovanni Nepomuceno, su archINFORM. Scheda UNESCO, su whc.unesco.org.
Bedevaartskerk van Sint-Johannes van Nepomuk

De Bedevaartskerk van Sint-Johannes van Nepomuk op de Zelená Hora (Tsjechisch: Poutní kostel svatého Jana Nepomuckého na Zelené hoře) is een bedevaartskerk bij Žďár nad Sázavou in Tsjechië, toegewijd aan de heilige Johannes Nepomucenus. De kerk, die tussen 1719 en 1722 gebouwd werd, staat sinds 1994 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De door architect Jan Santini Aichel ontworpen kerk is een combinatie van barokke architectuur in de stijl van Borromini met gotische elementen. galerij
Sanktuarium pielgrzymkowe św. Jana Nepomucena (Zelená Hora)

Sanktuarium pielgrzymkowe św. Jana Nepomucena (Zelená Hora) – jeden z najważniejszych kościołów pielgrzymkowych na terenie Moraw, znajdujący się na wzgórzu Zelená Hora w miejscowości Zdziar nad Sazawą (ok. 120 km od Pragi). W 1994 roku sanktuarium zostało wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO na podstawie kryterium I, II, IV. Historia Św. Jan Nepomucen poniósł śmierć męczeńską w 1393 roku. W 1719 specjalna komisja powołana przez praskiego arcybiskupa badała jego zwłoki i odkrywszy dobrze zakonserwowany język duchownego, uznała to za dowód świętości. Beatyfikacja Jana Nepomucena w 1721, a potem kanonizacja w 1729, które upowszechniły jego kult, skłoniły opata klasztoru cystersów w miejscowości Žďár nad Sázavou - Vaclava Vejmluva - do budowy sanktuarium na Zelenej Horze (Zielonej Górze). Budowa rozpoczęta została już w 1719 roku, a przy pracach aktywnie uczestniczył opat, przydając projektowi świątyni znaczenie symboliczne. Konsekracja kościoła nastąpiła na rok przed zakończeniem prac budowlanych w 1721 roku. Po kasacie zakonu Zelená Hora przez cały XIX wiek odgrywała rolę cmentarza, a grobowce z tego okresu wciąż znajdują się w obrębie murów okalających świątynię. Świątynia Miejsce kultu na Zelenej Horze zaprojektował Jan Blažej Santini-Aichel w tzw. barokowo-gotyckim stylu. Budowla zaplanowana została jako świątynia centralna i w jej wyglądzie zewnętrznym wyraźnie zaznacza się liczba 5: kompozycja pięcioramiennej gwiazdy, pięć wejść. Ta symbolika zachowana jest również we wnętrzu, gdzie mamy pięć ołtarzy (jeden główny i cztery ołtarze Ewangelistów), pięcioro aniołów w ołtarzu głównym. Symbolikę tę wyjaśnia pięć gwiazd (także znajdujące się w głównym ołtarzu), które według legendy, miały ukazać się nad głową Jana Nepomucena po jego śmierci. Z zewnątrz budowla przedstawia cechy typowo gotyckie. Ostrołukowe okna i drzwi, przywodzące na myśl ręce złożone do modlitwy, czy niewielka ilość ozdób, nie wyrażają w pełni uroku wnętrza świątyni. Jej centralna część otwiera się na 5 niszy, w których znajdują się ołtarze, z pełnymi ekspresji barokowymi figurami. Szczególnie interesująco wyglądają 4 ołtarze boczne przedstawiające ewangelistów wraz z ich symbolami. Postacie otoczone są językami ognia, które dodatkowo dynamizują przedstawiane sceny. Ołtarz główny znajduje się w nawie wschodniej. To niezwykłe połączenie gotyku i baroku stało się jednym z głównych powodów, dla których świątynia została wpisana na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Bibliografia http://whc.unesco.org/archive/advisory_body_evaluation/690.pdf http://whc.unesco.org/ Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa
Igreja de Peregrinação de São João Nepomuceno

A Igreja de Peregrinação de São João Nepomuceno em Žďár nad Sázavou, perto da fronteira com a Boêmia e Morávia, é a obra-prima de Jan Santini Aichel, um grande arquiteto cujo trabalho mais importante é um amálgama curioso dos estilos barroco e gótico. A construção foi iniciada em 1719, no local onde o santo recebeu sua educação inicial. Foi consagrada com a beatificação do mesmo em 1720, com a construção durando até 1727. Meio século depois, graças a um enorme incêndio, a forma do teto foi alterado. A igreja, com a maior parte do mobiliário desenhado por Santini, é notável por suas características góticas e seu complexo simbolismo, absolutamente incomum para a época. Em 1994 foi declarada Patrimônio Mundial da UNESCO. Referências
Церковь Святого Иоанна Непомука (Ждяр-над-Сазавоу)

Церковь Святого Иоанна Непомука (чеш. Kostel svatého Jana Nepomuckého) — костёл неподалёку от города Ждяр-над-Сазавоу, объект Всемирного наследия ЮНЕСКО (с 1994 года). Церковь, посвящённая мученику Яну Непомуку, была построена в 1720-е годы на Зелёной горе по проекту Яна Сантини. План здания имеет форму пятиконечной звезды (звёзды — один из атрибутов святого), стиль костёла — так называемая «барочная готика», сочетающая черты неоготики и барокко. Паломническая церковь окружёна кладбищем. Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Паломническая церковь Святого Яна Непомуцкого на Зелёной Горе на Викискладе (англ.)Описание церкви Святого Иоанна Непомуцкого
Црква светог Јована из Непомука

Црква светог Јована из Непомука је црква у облику петокраке посвећена св. Јовану из Непомука у месту Ждјар на Сазави на Зеленој Хори (немачки језик: Gruneberg ) која је на граници чешких историјских покрајина, Бохемије и Моравске. То је крунско дело чешког барокног архитекте, Ј. С. Аичела, који је спојио Бороминијев барок с готичким елементима у конструкцији цркве, али и у њеној декорацији. Након што је католичка црква прогласила реликвију језика св. Јована из Непомука за "непропадљиву" 1719. год., одмах се приступило изградњи прикладне ходочасничке цркве на месту где је овај светац крштен. Започета је 1720. године, у време процеса беатификације св. Јована из Непомука (проглашен је блаженим 1721, а канонизован 1729. године), али је изградња настављена до 1727. Цркву, њено уређење и њен намештај дизајнирао је Сантини у духу јако компликованог симболизма и готичких елемената који су тада били јако ретки и оригинални. Црква је независна просторна стварност темељена на доминацији броја "5" који се понавља свуда у цркви, страницама торња, пропорцијама и основи. Пола века после, након пожара, облик крова је промењен, а 1994. године уписана је на Унеско-в списак места Светске баштине у Европи као необично и оригинално дело великог архитекте. Референце Спољашње везе Службена страница Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (6. фебруар 2012)
Johannes Nepomuks kyrka

Sankt Johannes Nepomuks kyrka är en romersk-katolsk vallfartskyrka på Zelená Hora ("Gröna kullen") i staden Žďár nad Sázavou i Tjeckien nära gränsen mellan Böhmen och Mähren. Kyrkan är ritad av Jan Blažej Santini Aichel, en tjeckisk arkitekt som kombinerade borrominisk barock med referenser till gotiska element i både konstruktion och dekoration. Efter att Romersk-katolska kyrkan förklarat Johannes Nepomuks tunga vara oförmultnad år 1719 påbörjades arbetet att uppföra en kyrka på Zelená Hora, där den sedermera helgonförklarade hade fått sin tidiga undervisning. Den konsekrerades alldeles efter Johannes saligförklarats år 1720, trots att byggnadsarbetena pågick till 1727. Ett halvt århundrade senare, efter en allvarlig brand, gavs taket ett nytt utseende. Kyrkan, med många inventarier designade av Santini själv, är anmärkningsvärd för sina gotiska element och komplexa symbolik, relativt ovanlig för sin tid. År 1994 blev kyrkan ett världsarv. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Tryckta källor Harbison, Robert (2009) (på engelska). Travels in the History of Architecture. London: Reaktion Books. sid. 188–190. ISBN 978-1-86189-435-9 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Johannes Nepomuks kyrka. Officiell webbplats (engelska) Manors, Castles, Historical Towns – Zelená Hora (engelska)
Starez Aréna Vodova

Die Starez Aréna Vodova ist ein Mehrzweckhallen-Sportzentrum im Stadtteil Královo Pole der tschechischen Stadt Brünn. Der Komplex, der sich im Besitz der Stadt Brünn befindet und vom städtischen Unternehmen Starez-sport verwaltet wird, besteht aus drei Multifunktionshallen, die vor allem für Ballsportarten ausgelegt sind, und einem Außenplatz mit Eislaufbahn. Die beiden großen Hallen werden auch für kulturelle oder gesellschaftliche Veranstaltungen genutzt. Geschichte Der Entwurf für die Halle stammt vom Architekten Mojmír Korvas und wurde vom Architekten Jan Kruml weiterentwickelt. Der Bau der kleinen Halle begann 1969 und dauerte mehrere Jahre. Sie wurde im März 1975 eingeweiht, und am 22. März 1975 wurden dort die ersten Volleyball- und Handballspiele ausgetragen. Im Sommer 1996 begann der Bau einer neuen, größeren Halle, die auf der Nordseite an die ursprüngliche Halle angeschlossen wurde. Die Arbeiten an der großen Halle wurden im Sommer 2001 abgeschlossen. Die Eröffnungsfeier fand am 23. August 2001 statt, als das erste Volleyballspiel ausgetragen wurde. Im September 2023 wurde auf der Südseite mit dem Bau einer dritten Halle begonnen. Diese Trainingshalle wurde im April 2025 fertiggestellt und bei der Basketball-Europameisterschaft der Damen 2025 als Trainingshalle genutzt. Weblinks Website der Starez Arena Vodova (tschechisch) Einzelnachweise
Sportovní hala Vodova

STAREZ ARÉNA Vodova is an indoor sporting arena located in Brno, Czech Republic. The capacity of the arena is 2,900 spectators. It hosts indoor sporting events such as basketball, volleyball, floorball, and boxing. An old hall is built next to this hall with a capacity of 1,000. The venue hosted some matches of the 2010 FIBA World Championship for Women, complete 2021 Men's U-19 World Floorball Championships and will host some matches of 2025 Women's World Floorball Championships. References
Pabellón Deportivo Vodova

El Pabellón Deportivo Vodova​ (en checo: Sportovní hala Vodova) es un recinto cubierto situado en Brno, una localidad del país europeo de República Checa. La capacidad del estadio es de 3000 espectadores y acogió algunos partidos del Campeonato Mundial FIBA de 2010 en su edición femenina. Es sede de eventos deportivos bajo techo como el baloncesto, el voleibol y el boxeo. Un gimnasio antiguo fue construido junto a esta arena con una capacidad de 1000 espectadores. Véase también Pabellón deportivo Târgu Mureş Pabellón Deportivo Tekkeköy Yaşar Doğu Pabellón Deportivo Tiszaligeti Pabellón Deportivo Topolica Pabellón Polivalente de Craiova Referencias
Stadion v Kollárově ulici

Stadion v Kollárově ulici je fotbalový stadion, který se nachází v středočeském městě Vlašimi. Své domácí zápasy zde odehrává fotbalový klub FC Sellier & Bellot Vlašim. Maximální kapacita stadionu činí 1 200 diváků, z toho 800 míst je k sezení. Stadion je s umělým osvětlením. Stadion byl vystavěn v roce 1927. V roce 2009 zde proběhla velká rekonstrukce, která prvně zahrnovala modernizaci kabin. Dále byly odstraněny zastaralé dřevěné lavičky, namísto kterých byly instalovány jednotlivé sedačky. V konečné fázi rekonstrukce byly postaveny dvě větší montované tribuny. Odkazy Reference Externí odkazy Informace o stadionu na stránkách fotbalovestadiony.cz (česky) Informace o stadionu na stránkách erlebnis-stadion.de (německy)
Stadion v Kollárově ulici

Het Stadion v Kollárově ulici (Nederlands: Stadion in de Kollár-straat) is een voetbalstadion in de Tsjechische stad Vlašim. Het stadion is de thuishaven van de Fotbalová národní liga-club FC Sellier & Bellot Vlašim, die hier sinds de opening van het stadion in 1927 speelt. In 2009 werd het Stadion v Kollárově ulici grondig verbouwd, waarbij de oude houten banken op de tribunes werden vervangen door plastic stoeltjes en er twee extra gemonteerde tribunes werden bijgeplaatst. Het stadion heeft een totale capaciteit voor 1200 plaatsen, waarvan 800 zitplaatsen.
Stadion Rudolfa Labaje

Stadion Rudolfa Labaje je fotbalový stadion v Třinci. Své domácí zápasy zde odehrává profesionální fotbalový klub FK Třinec. Maximální kapacita stadionu činí 2 200 sedicích diváků. Stadion je s umělým osvětlením. Pojmenován je po bývalém třineckém trenérovi Rudolfu Labajovi. Stadion Rudolfa Labaje byl slavnostně otevřen dne 21. srpna roku 1966 u příležitosti druholigového utkání mezi Třincem a hostujícím Spartakem Považská Bystrice. Stadion je pojmenován po Rudolfu Labajovi (1913–1966), legendárním útočníkovi, později trenérovi a činovníkovi, který byl jednou z nejvýznamnějších postav v historii třineckého fotbalu. Od konce roku 2025 má Stadion Rudolfa Labaje umělé osvětlení. Na čtyřech stožárech v rozích hřiště byly instalovány moderní LED reflektory s možností regulace intenzity osvětlení. Přibližně čtyřicetimetrové stožáry svým vzhledem navazují na historické stožáry, které v minulosti osvětlovaly dnešní atletický stadion. Rozmístění světel je navrženo tak, aby byla hrací plocha osvětlena rovnoměrně. Nové osvětlení umožňuje pořádat oficiální utkání i tréninky ve večerních hodinách, díky čemuž se stadion otevřel širším možnostem využití. Opravy by se měla na podzim 2026 dočkat také zastaralá tribuna stadionu, která v současné době disponuje nevyhovujícími starými sedačkami. Fotogalerie Odkazy Reference Externí odkazy Informace o stadionu na stránkách fotbalovestadiony.cz (česky) Informace o stadionu na stránkách europlan-online.de (německy)
Stadion Rudolfa Labaje

Stadion Rudolfa Labaje is a football stadium in Třinec in the Czech Republic. It is the home ground of football side FK Třinec. The stadium is named after Rudolf Łabaj, a local Polish footballer who was a manager of the club. It is one of the smallest stadiums in the Czech 2. Liga with a capacity of about 2,200. References External links Information at FK Třinec website Stadium information
Stadion Rudolfa Labaje

Het Stadion Rudolfa Labaje is een voetbalstadion in de Tsjechische stad Třinec. Het stadion is de thuishaven van de MSFL-club FK Třinec en is vernoemd naar de voormalige trainer van de club Rudolf Labaj. Stadion Rudolfa Labaje heeft een capaciteit van 2000 toeschouwers. In de directe omgeving van het stadion bevinden zich een atletiekstadion en een schaatsstadion. Externe link (cs) Fotbaltrinec.cz – Stadion Rudolfa Labaje
Stadion Rudolfa Labaje

Stadion Rudolfa Labaje – stadion piłkarski w Trzyńcu, w Czechach. Obiekt może pomieścić 2200 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Fotbal Třinec. Stadion nosi imię Rudolfa Łabaja, dawnego trenera klubu z Trzyńca pod którego wodzą zespół ten w 1963 roku po raz pierwszy awansował do I ligi czechosłowackiej. Obiekt położony jest tuż obok stadionu „na Lesní”, na którym dawniej występowali zawodnicy Fotbalu Třinec. Przypisy
Za Lužánkami Stadium

The Za Lužánkami Stadium (Czech: Stadion Za Lužánkami) is a closed stadium in Brno, Czech Republic. It was primarily used for football, and was the home ground of FC Zbrojovka Brno. It held up to 50,000 people. The stadium was constructed between 1949 and 1953 and was the biggest stadium in Czechoslovakia during the 1960s and 1970s. Za Lužánkami holds the record for the highest attendance in the Czech First League, set in a match between Brno and Slavia Prague during the 1996–97 Czech First League season. It was closed in 2001 after Zbrojovka Brno moved to Městský fotbalový stadion Srbská. The club was forced to move, since the stadium did not meet the football association and FIFA criteria. Plans for a reconstruction of the stadium, whereby the team of FC Zbrojovka Brno would return, were made, but in June 2012 it was announced that, due to financial concerns, the proposed reconstruction was on hold. The stadium fell into disrepair, with trees and bushes growing within it and homeless people living in the stands. FC Zbrojovka Brno captain, Petr Švancara, took it upon himself to try to restore the stadium in order that he could play a farewell game at Za Lužánkami. This effort expanded into a volunteer campaign, back by crowdfunding, to have the stadium ready to host a final game for Švancara. The project was a success, and on 27 June 2015 approximately 35,000 spectators watched two teams composed largely of former FC Zbrojovka Brno players play a match at Za Lužánkami. FC Zbrojovka Brno's youth team currently train near the stadium, which is rented out to supporters group Verime Zbrojovce, and plans have been unveiled for a £40 million overhaul. However, it has since returned to its abandoned and overgrown state. International matches Stadion Za Lužánkami has hosted one friendly match of the Czech Republic national football team References