NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Viaduc de Jezernice

Le viaduc de Jezernice est le nom de deux ponts ferroviaires sur la ligne du chemin de fer 271, construit pour la Compagnie des chemins de fer du Nord de l'empereur Ferdinand dans la municipalité de Jezernice, en Tchéquie. Les viaducs ont été déclarés monuments culturels de la République tchèque (kulturní památka) en 2007 . Histoire Le viaduc de Jezernický est constitué de deux ponts construits l'un à côté de l'autre qui enjambent la vallée du ruisseau Jezernice, la route III/4377 entre Drahotuše et Hranice na Morava et la route III/4378. La construction de l'ancien pont en brique à voie unique a été achevée en 1842, mais il n'a été mis en service qu'en 1847. La plus récente en pierre a été mise en service en 1873 lorsque la ligne a été étendue à une double voie. La longueur du pont est de 426,44 m, il se compose de 35 grandes (d'une portée de 7,59 m chacune) et de 7 plus petites arches (d'une portée 5,69 m chacune), l'épaisseur des arches est de 0,63 m. La largeur totale du pont est de 8,8 m, avec une hauteur allant jusqu'à 10,6 m . Dans les années 1998–2001 dans le cadre de la modernisation du corridor ferroviaire, le pont a été entièrement réhabilité; les voûtes ont été maçonnées à neuf, des briques résistantes au gel ont été utilisées sur les murs de parement. La structure portante principale est constituée de voûtes en béton armé, ancrées aux voûtes en briques par un treillis métallique. Les murs avant ont été reconstruits à partir des pierres d'origine. Lors de la reconstruction, la largeur du tablier du pont a été portée à 10,6 m. Les coûts d'investissement ont été fixés à 164 millions de couronnes tchèques. En 2003, la reconstruction a reçu le prix Travaux de pont de l'année 2001 du Ministère des Transports de la République tchèque . Signalétique touristique Un panneau touristique de Jezernice et la piste cyclable 6240 de la gare de Drahotusy mènent au viaduc de Jezernické . Références Voir aussi Bibliographie (cs) JOSEF, Dušan, Encyklopedie mostů v Čechách, na Moravě a ve Slezsku, 1999 (ISBN 80-85983-74-5) Liens externes Ressources relatives à l'architecture : MonumNet Structurae Portail des ponts Portail de la Tchéquie Portail de la protection du patrimoine
Hosín (przystanek kolejowy)

Hosín – przystanek kolejowy w miejscowości Hosín, w kraju południowoczeskim, w Czechach. Znajduje się na linii 202 Benešov – Czeskie Budziejowice, na wysokości 415 m n.p.m.. Linie kolejowe 220: Benešov – Czeskie Budziejowice Przypisy
Schloss Lešná (Zlín)

Das Schloss Lešná (deutsch Schloss Leschna) befindet sich sieben Kilometer nordöstlich der Stadt Zlín auf den Fluren von Štípa in der Freistadtler Senke (Fryštácká brázda) in Tschechien. Das vom Zoo Zlín umgebene Bauwerk liegt zwischen den Orten Fryšták, Vitová, Lukov, Štípa, Kostelec und Dolní Ves. Im Osten liegt die Talsperre Fryšták. Geschichte Die Herrschaft Freistadtl-Luckow-Kralitz gehörte seit 1724 den Grafen von Seilern. 1751 wurde aus ihr ein Primogenitur-Fideikommiss errichtet. Da die Burg Lukov, auf einem Berg oberhalb von Freistadtl gelegen, bereits um 1750 verlassen worden und die Güteradministration ins Dorf Lukov verlegt worden war, die Burg anschließend zur Ruine verfallen, errichteten sich die Grafen Seilern-Aspang 1887–94 das Schloss Lešná als neuen Herrschaftsmittelpunkt. Sie hielten die Besitzungen in Freistadtl, Luckow und Kralitz bis zur Vertreibung 1945. Sie siedelten dann nach Schloss Litschau im Waldviertel über. Das Schloss Lešná wurde von 1887 bis 1894 nach den Entwürfen der Architekten J. Micek und Viktor Siedek im Historismus nach dem zur damaligen Zeit modernsten Stand der Technik gebaut. Es besteht aus einem reich gestalteten Dach mit zahlreichen Dacherkern, Türmchen und Schornsteinen sowie Zierläden, Balkonen, Steinbalustraden und Terrassen. Die Inneneinrichtung enthält zahlreiche Schnitzereien und reiche Intarsien. Es werden Porzellan-, Silber-, Gemälde- und Möbelobjekte sowie eine orientalische Sammlung ausgestellt. Die naturwissenschaftlichen Sammlungen des Grafen von Seilern und Aspang betreute Johann Baptist Wiesbaur bis zu seinem Tode als Kustos. Der 52 Hektar große Schlosspark mit altem Baumbestand wurde 1884–1888 im englischen Stil angelegt. In ihm befand sich bis Kriegsende 1945 ein Tierpark des Grafen Josef von Seilern und Aspang. An seiner Stelle entstand 1948 der „Zoo Lešná“, in dem heute 240 Tierarten, darunter zahlreiche Vögel sowie Elefanten, Giraffen, Nashörner und Gorillas gehalten werden. Weblinks Webseite von Schloss Lešná, tschechisch und englisch
Morový sloup (Pardubice)

Raně barokní sloup stojí na Pernštýnském náměstí a pochází z konce 17. století. Na seznam kulturních památek byl zapsán 12. března 1964. Historie Děkan Valentin Kelčák sháněl prostředky pro stavbu sochy Panny Marie už od roku 1695. Městská rada se ale k žádosti stavěla odmítavě. Peníze se podařilo sehnat až o dva roky později, kdy také bylo požádáno Biskupství královéhradecké o povolení. Povolení bylo vydání 1. února 1697. Autor původního sloupu není známý. K vysvěcení došlo ve druhé polovině roku 1698, nejspíše u příležitosti některého z mariánských svátků. Významně byl sloup upraven v letech 1773–1777 pardubickým sochařem Jakubem Teplým. Ten sloup umístil na nový sokl a vytvořil nové sochy, které vycházejí z původních. Sloup byl ještě několikrát restaurován a opravován, naposledy v roce 2011. Popis Balustráda Sloup je ohraničen čtvercovou rokajovou balustrádou, v jejíž rozích jsou pilastry s kanelovými stěnami, na kterých jsou lvi s hlavami obrácenými vzhůru. Lvi jsou korunovaní s jablkem v pravé tlapě. Ve středech stran čtverce jsou na pilastrech, zdobených na přední straně rokajovými kartušemi, sochy světců. Na východě je svatý Jan Nepomucký s krucifixem v náručí, pod ním je v kartuši městský erb. Na severní straně svatý Prokop v oděvu opata, který šlape na čerta uvázaného na řetězu, který drží v pravé ruce, v levé drží zlacenou berlu, pod ním je v kartuši český lev. Na západě je svatý Josef s Ježíškem, který si hraje s jeho vousy, v kartuši pod ním je korunovaný dvouhlavý orel s erbem s křížem na prsou. Na jižní straně je svatý Ivan v oděvu poustevníka, který na prsou přidržuje zlacený kříž, pod ním v kartuši je moravská orlice. Sloup Za balustrádou je umístěn samotný sloup, který stojí na čtvercovém na půdorysu čtverce s masivními nakoso vytočenými pilíři. Ty mají na čelní straně maskarony, nad nimi i pod nimi se nacházejí voluty. Krycí desky nesou volutové kónické útvary. Ty jsou ještě na čelních stranách zdobeny florálními ornamenty. Na pilířích stojí sochy patronů českých zemí. Svatý Vojtěch je v biskupském ustrojení, v pravé ruce drží zlatý kříž, v levé zlacenou berlu. Svatý Václav je v knížecím oděvu, v levé ruce přidržuje erb s orlicí, v pravé má zlacené kopí s praporem. Svatá Ludmila je v rozevlátém šatě, v levici se zlatým křížkem a drobnějším vyrůstajícím z knížecí čapky. Svatý Norbert je zobrazen jako opat se zlacenou berlou. Mezi pilíři jsou stěny soklu zdobeny rokajovými kartušemi, výše je pilastr, který nese samotný dřík. Po stranách jsou opatřeny kónickými volutovými pilíři s maskarony a florálními ornamenty. Nad krycí deskou jsou masivní oblačné útvary s andělskými hlavičkami, na východě a západě s mohutnými anděly (oba drží roh hojnosti). Samotný sloup je korintský s převýšeným hranolovým soklem s korintskou hlavicí, která je zdobena andělskými hlavičkami. Na vrcholu je zlacená socha Panny Marie v rozevlátém šatu se sepjatýma rukama na úzkém srpku měsíce. Nad hlavou má svatozář z dvanácti hvězd. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Morový sloup na Wikimedia Commons
Kolumna maryjna w Pardubicach

Kolumna maryjna w Pardubicach – kamienna kolumna zwieńczona posągiem Matki Boskiej, usytuowana na rynku (dziś Pernštýnské náměstí) miasta Pardubice w Czechach. Kamienna kolumna, na szczycie której znajduje się pozłacany posąg Matki Boskiej stojącej na półksiężycu, stanęła na pardubickim rynku w 1698 r. Najświętsza Maria Panna ma wzrok zwrócony ku narożnikowi ulicy Pernsztejńskiej (czes. Pernštýnská ulice), gdzie mieścił się ówczesny ratusz. Pomysł budowy kolumny, jako wotum dziękczynnego za uratowanie miasta przed zarazą morową, szalejąca w okolicy w 1680 r., przedstawił w 1695 r. ówczesny dziekan pardubicki Václav Rejšík. Po uzyskaniu od arcybiskupa zgody kolumnę zamówił u nieznanego dziś z nazwiska włoskiego rzeźbiarza kolejny dziekan pardubicki, Valentýn Klečák. W latach 1773–1777 na zamówienie miejskich radnych miejscowy kamieniarz i rzeźbiarz Jakub Teplý wykonał bogatą balustradę otaczającą kolumnę. Umieszczone są na niej herby okolicznych ziem, a także herby Pardubic i Wiednia. Dzieło zdobią postacie ośmiu świętych, uznawanych za patronów ziem czeskich. U stóp kolumny stoją św. Wacław, św. Ludmiła, św. Norbert i św. Wojciech, natomiast na balustradzie św. Iwan, św. Jan Nepomucen, św. Józef i św. Prokop. Całości strzegą czeskie lwy herbowe, umieszczone na narożnikach balustrady. Rzeźba Matki Boskiej (według dawnych zapisków) była wysoka na "1 siągę i 1 stopę". W 1780 r. została pozłocona na koszt pardubickiego mieszczanina, Josefa Kotíka. Do pardubickiego posągu Matki Boskiej pielgrzymowano już w XVIII w. Tradycyjnie wokół kolumny młodzież szkolna organizowała przedstawienia teatru ulicznego. Bibliografia b. aut.: Pardubice. Turistický průvodce, wyd. Statutárni město Pardubice, 2013.
Kościół Bożego Ciała w Jabłonkowie

Kościół Bożego Ciała w Jabłonkowie (cze. Kostel Božího Těla v Jablunkově) – zabytkowy rzymskokatolicki kościół w Jabłonkowie w kraju morawsko-śląskim, w Czechach (w historycznym regionie Śląska Cieszyńskiego). Jest kościołem parafialnym parafii Bożego Ciała w Jabłonkowie. Historia Drewniany kościół w Jabłonkowie istniał już od średniowiecza. W XVI wieku w dobie reformacji, został przejęty przez ewangelików, a zwrócony na stałe katolikom w 1615 roku. W 1619 roku strawił go pożar, i na jego miejscu rok później wybudowano w stylu renesansowym nowy murowany kościół z drewnianą wieżą i trzema dzwonami. W roku 1652 kościół poświęcono Bożemu Ciału, w związku z czym co roku w czerwcu w dzień Bożego Ciała organizowana jest procesja i uroczyste nabożeństwa. Konsekracji kościoła dokonano dopiero w 1679 roku. W 1709 roku do kościoła dobudowano kaplicę Matki Bożej Bolesnej, a w 1788 starą drewnianą wieżę zastąpiono nową murowaną 41-metrową wraz z nowym zegarem. W 1878 r. powstały nowe ołtarze, zaś w 1886 r. zakupiono nowe organy. W 1908 roku wnętrze kościoła zostało odnowione; dodano nowe ławki, dach został pokryty eternitem, a okna nad ołtarzem zostały wypełnione witrażami. W kaplicy została także zasypana krypta, w której byli pochowani jezuiccy misjonarze Leopold Tempes i František Streich. Ich szczątki zostały przeniesione na cmentarz. W 1932 roku kościół przeszedł przebudowę: powstało nowe modernistyczne prezbiterium według projektu architekta inż. Jaroslava Oplta z Brna i żelazobetonowy strop kasetonowy. Zburzono także stary budynek probostwa „Na Farnim Placu”, zaś nowe probostwo powstało nad rzeką Łomną. W trakcie II wojny światowej Niemcy skonfiskowali dzwony kościelne, w nowe wyposażono go 7 sierpnia 1945 roku, które funkcjonowały do 13 lipca 2011 roku, kiedy na ich miejsce pojawiły się nowe dzwony: św. Jan Paweł II, Panna Maria z Fatimy oraz św. Jadwiga. W tym samym roku, kosztem 10 milionów koron czeskich, dokonano modernizacji kościoła: naprawiono dach, dodano nowy hełm na wieży, miedziane blachy, okna, drzwi i tynki. Galeria Przypisy Bibliografia Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 244. ISBN 978-83-933109-3-7. Michał Kowalski: Śląsk Cieszyński - Po obu stronach Olzy. Wyd. II. Kraków: Amistad Sp. z o.o. - Program PolskaTurystyczna.pl, 2009, s. 76. ISBN 978-83-7560-069-8. Historia kościoła. [w:] Parafia Bożego Ciała w Jabłonkowie [on-line]. 2012-01-10. [dostęp 2013-10-06]. (pol.). Stezka historií Jablunkova / Ścieżka historycznym Jabłonkowem. Jabłonków: Jablunkovské Informační centrum, 2012, s. 11.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czeskim Cieszynie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czeskim Cieszynie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół w Czeskim Cieszynie, w kraju morawsko-śląskim, w Czechach (w historycznym regionie Śląska Cieszyńskiego. Jest kościołem parafialnym parafii Boskiego Serca Pana w Czeskim Cieszynie. Historia Kościół powstał z inicjatywy zakonu jezuitów, którzy po długiej nieobecności powrócili do Cieszyna w 1885 roku. Posiadali wówczas dwa domy w Alejach arcyksięcia Albrechta (dzisiaj zwanymi Alejami lub Parkiem Masaryka), jednak bez świątyni. Dzięki wsparciu finansowemu uzyskanemu od księcia cieszyńskiego arcyksięcia Albrechta Fryderyka Habsburga oraz wrocławskiego kardynała Jerzego Koppa, 21 lipca 1891 rozpoczęto budowę kościoła dla jezuitów, na parceli podarowanej jezuitom od rodziny Grodzieckich. Kamień węgielny został poświęcony 11 czerwca 1892 roku. Projektantem świątyni był wiedeński architekt Ludwig Zatzka, który bryłę budynku wzorował na kolegium jezuitów w Wiedniu. Konsekracji nowej świątyni dokonano 10 października 1894 roku, której dokonał kardynał Koppa w obecności arcyksięcia, licznego duchowieństwa i wielkiej rzeszy wiernych. W 1904 roku w kościele umieszczono relikwie św. Melchiora Grodzieckiego. Po podziale miasta w 1920 roku, kościół stał się najważniejszą świątynią rzymskokatolicką w nowo powstałym Czeskim Cieszynie, a rok później stał się kościołem parafialnym, kiedy jezuici w wyniku umowy z kurią biskupią we Wrocławiu, przekazali go księżom diecezjalnym. Architektura Kościół zbudowano w stylu neogotyckim na planie krzyża, natomiast frontową elewację z portalem (fasadę), centralnie usytuowaną wnęką okienną flankują dwie wieże – wschodnia niższa (niedokończona), pod którą znajduje się kaplica Matki Bożej z Lourdes i zachodnia wyższa z dzwonnicą. Fasadę z dużym trójkątnym szczytem, zdobi m.in. duże okno rozetowe. Okna zdobią witraże, a ściany liczne malowidła. Wnętrze wyposażyła firma rzeźbiarska Ferdinanda Stuflessera ze Św. Ulricha w Tyrolu. Nawa główna wyrasta na czterech kolumnach, transept na czterech filarach. Sklepienie jest krzyżowo-żebrowe. W prezbiterium ołtarz główny Serca Jezusowego z figurami świętych Piotra i Pawła, po jego lewej stronie ambona z symbolami czterech ewangelistów oraz figurą św. Anny z Marią, po prawej zaś stronie chrzcielnica i obraz Miłosiernego Chrystusa. Przypisy Bibliografia Michał Kowalski: Śląsk Cieszyński - Po obu stronach Olzy. Wyd. II. Kraków: Amistad Sp. z o.o. - Program PolskaTurystyczna.pl, 2009, s. 94. ISBN 978-83-7560-069-8. Marcin Żerański: Cieszyn i Czeski Cieszyn - śladem tramwaju. Cieszyn: Pracownia na Pastwiskach, 2011, s. 104-105. ISBN 978-83-933109-0-6. Kościół Serca Jezusowego przy Alejach prezydenta Masaryka. [w:] Via Sacra. Kościoły i klasztory w Cieszynie i Czeskim Cieszynie [on-line]. [dostęp 2013-10-14]. Piotr Roszak: Kościół parafialny Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czeskim Cieszynie. [dostęp 2013-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-16)].
Kościół św. Anny w Zieleńcu

Kościół św. Anny w Zieleńcu – kościół filialny parafii św. Franciszka i św. Leonarda w Dusznikach-Zdroju. Historia Pierwszy drewniany kościół w Zieleńcu wzniesiono w roku 1762. Obecną świątynię wybudował w roku 1902 budowniczy Paul Blau z Lewina z inicjatywy notariusza arcybiskupiego księdza Augustyna Grunda, który w latach 1890–1916 był proboszczem w Zieleńcu. Kościół konsekrował 4 października 1904 r. arcybiskup praski kardynał Lev Skrbenský z Hříště. Kościół został odnowiony przez franciszkanów w roku 1966, zaś w 1976 uporządkowany i ogrodzony został cmentarz grzebalny, na którym znajduje się zabytkowa Grupa Ukrzyżowania. W roku 2000 w świątyni zainstalowano trzy nowe dzwony, ufundowane przez wiernych. W przeszłości kościół był znany jako najwyżej położona świątynia w Prusach, obecnie jest najwyżej położonym kościołem w Sudetach. Architektura Kościół jest neoromańską budowlą jednonawową, budulcem był kamień polny, jedynie obróbka kamieniarska wykonana jest z piaskowca. Nawa posiada półkolistą absydę i kruchtę, do której prowadzi kamienny neoromański portal. Obiekt ma masywną wieżę nakrytą ostrosłupowym hełmem. Pokrycie połaci dachowych stanowi gont. W kościele zachowało się oryginalne wyposażenie, pochodzące z czasów budowy, tzn: kamienne ołtarze, ambona, chrzcielnica, kamienne i drewniane rzeźby, oraz olejne obrazy. Barokowa pokrywa chrzcielnicy jest znacznie starsza, datowana na rok 1790 i pochodzi najprawdopodobniej z poprzedniego kościoła. Przy świątyni stoi kamienna kolumna maryjna z figurą Matki Boskiej z roku 1862 i krzyż z 1866 roku na postumencie – oba autorstwa Johanna Postlera. Galeria Zobacz też Zieleniec (Duszniki-Zdrój) Przypisy Bibliografia Marek Staffa (redakcja): Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 14, Wrocław, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1991, ISBN 83-7005-340-8 Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Polska na fotografii”
Svinské kameny

Svinské kameny (německy Sausteine, polsky Trzy Świnki) je skupina skalních torů nalézající se v pohoří Krkonoče na jižních svazích hory Szrenica, na začátku Cesty česko-polského přátelství. Charakteristika Výška skal dosahuje 8 metrů. Jsou budovány porfyrickou žulou s velkými viditelnými krystaly krémově zbarveného živce. Žula je hustě protkána žilkami aplitu, které jsou místy rozlámány do pravidelných šachovnicových kostek. Skalní útvary pocházejí pravděpodobně z období pleistocénu a jejich konečný tvar byl dán procesy zvětrávání žuly. Tyto procesy probíhaly v několika fázích a závisely na mnoha faktorech, včetně místních klimatických podmínek (periodické tání), přítomnosti vegetace nebo obsahu snáze erodovatelných minerálů. Legendy Stejně jako k jiným krkonošským skalním útvarům se i ke vzniku Svinských kamenů váže legenda. Ta vypráví o Krakonošovi, který se kdysi nechal najmout jako pomocník na pasení prasat. Když však nastal čas výplaty, chamtivý sedlák mu odmítl zaplatit a tři prasata schoval, aby ho obvinil, že je při pastvě ztratil a vyhnul se tak výplatě. Duch hor však prohlédl nepoctivé úmysly sedláka a přivedl ho na místo, kam předtím zvířata ukryl. Pak tři prasata nafoukl tak, že praskla, a nakonec je proměnil v kameny. Cestovní ruch a ochrana přírody Skály se nacházejí na obou stranách státní hranice, na území dvou národních parků – v Polsku je to Karkonoski Park Narodowy (KPN) a v Česku Krkonošský národní park (KRNAP). Přímo ke skalám vede červená turistická značka (z Haly Szrenické) a nedaleko vede zelená značka (od skalních útvarů na úbočí Szrenice). Vrchol Szrenica a horská chata jsou vzdáleny asi 10 minut chůze. O něco níže (po stezce směrem k Violíku) se nachází sedlo Mokra Przełęcz a nad ním se tyčí další žulová skála – Twarożnik. Turistické trasy červená značka – (Cesta česko-polského přátelství): Szklarska Poręba – Svinské kameny – náhorní plošina pod Sněžkou zelená značka (Ścieżka nad Reglami): Rozdroże Izerskie – Svinské kameny – Slezské sedlo Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Trzy Świnki na polské Wikipedii. Literatura Piotr Migoń: Karkonosze – skały i krajobraz. Jelenia Góra: Dimograf, 2012, s. 53. ISBN 978-83-935532-4-2. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Svinské kameny na Wikimedia Commons
Trzy Świnki

Trzy Świnki (deutsch Sausteine, tschechisch Svinské kameny) ist der polnische Namen einer Felsformation aus Granit im westlichen Teil des Schlesischen Kamms des Riesengebirges in Polen und Tschechien. Lage Die „Drei Schweinchen“, so die deutsche Übersetzung aus dem Polnischen, liegen links und rechts der polnisch-tschechischen Grenze in 1290 m Höhe am Südhang des Reifträgers (polnisch Szrenica, tschechisch Jínonoš – 1362 m) in der Nähe des „Nassen Sattels“ (Mokra Przelecz – 1288 m) oberhalb der Wosseckerbaude (Vosecká bouda), etwas mehr als 4 km von Szklarska Poręba (Schreiberhau) entfernt. Entstehung Das Naturdenkmal besteht aus drei, nahe beieinanderliegenden, stark zerklüfteten Felsaufschlüssen, die von Latschenkiefern umgeben sind. Die heutige Form verdankt sich einem vielschichtigen und langwierigen Prozess der Erosion. Maßgeblich für die sonderbaren Formen der Felsen ist die für das Riesengebirge typische Wollsackverwitterung. Durch wiederholtes Gefrieren und Auftauen des Wassers zwischen den Gesteinsritzen entstanden immer breiter werdende Gesteinsklüfte, bis Gestein abbrach. Das wechselnde Gefrieren und Auftauen betraf auch die über dem Dauerfrostboden liegenden Bodenschichten und führte zu einem „Bodenfließen“ genannten Phänomen, das für den Abtransport des zerkleinerten Gesteinsmaterials hangabwärts verantwortlich war. So erklärt sich, weshalb die Felsen – laienhaft ausgedrückt – isoliert liegen blieben. Geomorphologischen Gesichtspunkten zufolge wird die Felsformation dem Typ Tor zugeordnet (namensgebend sind die Tors, Felstürme bei Dartmoor/England). Namen und Legenden Die bizarren Formen beförderten auch die Fantasie; Namen und Legendenbildung hängen eng miteinander zusammen. Eine Geschichte erzählt davon, wie die Felsen entstanden: Rübezahl (links, in einer Abbildung nach Martin Helwig) diente einst als Schweinehirt bei einem Bauern. Als er seinen Lohn einforderte, beschuldigte ihn der Bauer, dass drei Schweinchen fehlten. Doch der hatte die Ferkel selbst versteckt, um einen Vorwand zu haben und Rübezahl um seinen Lohn zu prellen. Aber der Berggeist hatte das schlaue Bäuerlein durchschaut und zerrte den Lügner zu der Stelle, wo er die Tiere versteckt hielt. Dann hexte er den Schweinchen Mumps an, sodass sie sich gewaltig aufblähten, bis sie am Ende platzten. Zu guter Letzt verzauberte er sie zu Stein. Tourismus und Naturschutz Die Felsgruppe befindet sich auf dem Gebiet von zwei Nationalparks. In Polen im Karkonoski Park Narodowy (KPN) und in Tschechien im Krkonošský národní park (KRNAP). Neben einem umfangreichen Artenschutz bedeutet das auch, dass befestigte Wege nicht verlassen werden dürfen. Das gilt natürlich ebenso für den rot markierten Weg der polnisch-tschechischen Freundschaft (Kammweg), der entlang der Grenze, hier vorbei führt. In der Nähe liegen ähnliche touristische Sehenswürdigkeiten: Bei den Sausteinen führt ein grün markierter Weg zu den Pferdekopfsteinen (Końskie Łby) und weiter, rund um den Reifträgergipfel. Und nur 400 Meter südöstlich, ebenfalls am Kammweg liegen die Quarksteine (Twarożnik/Twarožník). Galerie Weblinks Einzelnachweise