NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaplica św. Barbary w Pietraszynie

Kaplica św. Barbary – zabytkowa, neogotycka kaplica parafii św. Wacława w Krzanowicach, położona w Pietraszynie w powiecie raciborskim. Została ufundowana w 1884 roku. Historia Kaplica była pierwszym obiektem sakralnym w Pietraszynie. Została ufundowana w 1884 roku przez miejscowego piekarza, Jana Trullaya i pierwotnie należała do parafii w Sudicach. Jest to neogotycka budowla zwieńczona niewielką wieżą, otynkowana i pomalowana na biało. W 1918 roku na zewnętrznej ścianie kaplicy, od strony północnej wmurowano marmurową tablicę upamiętniającą 23 mieszkańców Pietraszyna poległych w czasie I wojny światowej. W 1920 roku wytyczono nową granicę państwową, w wyniku czego Pietraszyn pozostał w Niemczech, lecz sąsiednie Sudice włączono do Czechosłowacji. Spowodowało to, iż w 1925 roku Pietraszyn wyłączono z parafii w Sudicach i odtąd podlega on parafii św. Wacława w Krzanowicach. W 1932 roku oddano do użytku kościół św. Barbary w Pietraszynie i od tego czasu kaplica nie jest już jedynym obiektem sakralnym w miejscowości. 15 maja 2009 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków pod numerem A/239/09. Przypisy
Kaplica św. Jana Sarkandra w Ołomuńcu

Kaplica św. Jana Sarkandra – kaplica w Ołomuńcu na Morawach w Czechach, wybudowana na miejscu dawnego więzienia, w którym w 1620 r. był przetrzymywany i torturowany Jan Sarkander. W 1672 r. w budynku więzienia urządzono kaplicę. W 1702 r. kaplicę poświęcono męczennikom Kościoła. W latach 1703–1704 oraz 1721-1724 na jej miejscu wzniesiono nową kaplicę w stylu barokowym. Od dnia 6 maja 1860 r., kiedy miały miejsce uroczystości beatyfikacyjne Jana Sarkandra, kaplica nosiła wezwanie błogosławionego Jana Sarkandra. Obecna, neobarokowa kaplica została wybudowana w latach 1909-1912 według planów czeskiego architekta Eduarda Sochora. W latach 1994–1995 miały miejsce szeroko zakrojone prace konserwacyjne, związane z przewidzianymi na 21 maja 1995 r. uroczystościami kanonizacyjnymi Jana Sarkandra z udziałem papieża Jana Pawła II. Kaplica ma formę dwukondygnacyjnej budowli o założeniu centralnym, nakrytej kopułą z latarnią i wyposażonej w wydatną apsydę na planie koła. Pośrodku posadzki nawy znajduje się okrągły otwór ukazujący podziemie byłego więzienia, w którym przedstawiono narzędzia tortur z epoki Sarkandra, w tym tzw. skrzypiec, na którym męczony był przyszły święty. Światło dzienne przenika z okien w latarni kopuły do nawy, a stamtąd przez otwór do podziemia. Autorami wyzdoby malarskiej wnętrza kaplicy są Jakub Obrovský i Jano Köhler. Przed kaplicą znajduje się fontanna zwana "Zdrojem żywej wody św. Jana Sarkandra" (cz. Pramen živé vody sv. Jana Sarkandra). Przylegające do kaplicy dwubiegowe schody zdobi posąg św. Jana Nepomucena, zaś w niszy na zewnątrz apsydy znajduje się rzeźba św. Jana Sarkandra. Bezpośrednie otoczenie kaplicy (ulica Na Hradě i Univerzitní náměstí) należy do najbardziej malowniczych zakątków Ołomuńca. Bibliografia Olomouc. Turistický průvodce. Ediční rada Městského národního vẏboru v Olomouci, Olomouc 1974. Malowidła wewnątrz kaplicy:
Kaple svatého Vavřince (Karpacz)

Kaple svatého Vavřince (polsky Kaplica świętego Wawrzyńca na Śnieżce) je římskokatolická kaple na vrcholu Sněžky v polských Krkonoších. Je zapsána v rejstříku památek pod položkou A/1366/494 ze dne 11. prosince 1958. Poloha Nachází se v jihozápadním Polsku, ve východní části Krkonoš na vrcholu Sněžky – nejvyšším vrcholu Sudet, zhruba 5,3 kilometru jihozápadně od centra Karpacze. Popis Kaple svatého Vavřince je nejvýše položenou barokní památkou Polska a provozovaným sakrálním objektem – každoročně se na den svatého Vavřince, 10. srpna, koná ve výšce 1602 m n. m. slavnostní mše. Stavba kaple má rotundový vzhled, výška je 14 metrů a průměr kruhového půdorysu je 7 metrů. Ke kapli byla přistavěna předsíň na čtvercovém půdorysu. Vnitřní klenutí zploštělé kopule je pokryté malbami z 80. let 19. století. Kaple je postavena z kamene v barokním stylu, stojí na kamenné podezdívce. Zdi jsou z vnější strany kryté svislým dřevěným opláštěním. Kuželová střecha kaple i valbová stříška předsíně je krytá dřevěným šindelem a opatřena vrcholovým křížem. Vitrážová okna jsou oválná. Vybavení kaple je velmi skromné, zahrnuje oltář s postavami Matky Boží, svatého Vavřince a svatého Vojtěcha. V předsíni se nachází pamětní deska Jana Pieniążka – Odrowąża z roku 1828. Historie Stavba kaple byla zahájena v roce 1665. Stavební práce vedl Bartłomiej Nantwig z Gryfowa Śląskiego. Při zakládání stavby bylo odstraněno 4,5 metru zvětralin až ke skalnímu podkladu. Přes četné obtíže byla kaple dokončena v roce 1681 a byla opatřena oltářem z Křešova. Slavnostní vysvěcení proběhlo na den svatého Vavřince dne 10. srpna 1681, vysvěcení provedl opat křešovského kláštera Bernard Rosa. Kaple byla několikrát poškozena bleskem. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kaplica św. Wawrzyńca na Śnieżce na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kaple svatého Vavřince na Wikimedia Commons Kaplica św. Wawrzyńca - Kaple Sv. Vavrince, St. Laurentius Kapellena portalu polska-org.pl
Laurentiuskapelle (Schneekoppe)

Die römisch-katholische Laurentiuskapelle befindet sich auf der Schneekoppe in Karpacz, einer Stadt im Powiat Jeleniogórski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Die Kapelle wurde in der Barockzeit errichtet und ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Geschichte Die Kirche wurde von 1665 bis 1681 aus Holz auf dem Gipfel der Schneekoppe errichtet. Stifter war Christoph Leopold von Schaffgotsch, der den Baumeister Bartholomeo Nantwig aus Greifenberg mit dem Bau beauftragt hatte. Der Grüssauer Abt Bernhard Rosa weihte den Kirchenbau und übergab der Laurentiuskapelle einen Altar aus der Grüssauer Klosterkirche. Bis zur Säkularisation im Jahre 1810 wurde die Kapelle von den Mönchen des Klosters betreut. Später diente sie als Berghütte. 1850 wurde der Bau vom Breslauer Bischof Heinrich Förster wieder zum sakralen Gebrauch geweiht. Im Jahr 2000 wurde die Kapelle restauriert und 2001 erneut vom Liegnitzer Bischof Tadeusz Rybak geweiht. Literatur Mariusz Szatkowski: Karkonosze, Masyw Śnieżnika, Wysoki Jesionik : jak zdobyć najwyższe szczyty Sudetów latem i zimą : przewodnik turystyczny. PLAN, 2005, ISBN 83-60044-10-4 (polnisch). Weblinks
St. Lawrence's Chapel, Sněžka

St. Lawrence's Chapel (Polish: kaplica św. Wawrzyńca, Czech: kaple sv. Vavřince) is a Roman Catholic chapel located on the peak of Sněžka mountain of the Giant Mountains in Poland. The chapel is located around 5 kilometres (3 mi) west of the centre of Karpacz, next to the Czech–Polish state border. History The construction of the chapel was founded by Count Christof Leopold von Schaffgotsch, as a votive offering to the confiscated wealth of his father. The building of the chapel on Sněžka was done so to enforce his right to the mountain, which was impeached by Count Czernin. The construction of the chapel on the peak of Sněžka began in 1665. The construction works were led by architect Bartłomiej Nantwig from Gryfów Śląski. To build the foundation of the chapel, 4.5 metres of debris was removed, together with rock scree to get to a resistant rock base. The chapel was completed in 1681, with the chapel's altar taken from Krzeszów. The chapel was consecrated on August 10, St. Lawrence's Day, in 1681, by the Abbot of Krzeszów Abbey, Bernard Rosa. A regular mass service took place in the chapel until 1810. The chapel on Sněžka was the first filial church in Miłków, referenced in a visitation protocol in 1687. The Cistercians took control of the chapel until the secularisation of law in 1810. Between 1810 and 1850, the chapel lost its sacramental function, during which the Baroque altar was moved to St. Anne's Chapel in Sosnówka. The building began to function as a mountain hut. The chapel was restored in 1850, by Friedrich Sommer, which returned the chapel's sacramental function. The chapel was re-consecrated in 1850, by Bishop of Wrocław Heinrich Förster. The regularity of sacramental practices was also restored. In 1981, the chapel celebrated its 300-year, with its construction unchanged to the present day. References External links Kaplica św. Wawrzyńca - Kaple Sv. Vavrince, St. Laurentius Kapelle na portalu polska-org.pl (in Polish)
Benešov nad Ploučnicí (Horní zámek)

Horní zámek v Benešově nad Ploučnicí společně se šesti dalšími historickými budovami tvoří komplex zámeckých budov v severočeském městě Benešově nad Ploučnicí v Ústeckém kraji. Horní zámek je jeho nejstarší částí, nachází se za městskou radnicí na severní straně náměstí Míru. Celý areál je ve vlastnictví státu a je přístupný veřejnosti, jeho správu zajišťuje Národní památkový ústav. Zámek jako celek je památkově chráněn, v roce 2001 byl Dolní a Horní zámek, domy čp. 44 a 54, Starschedelovský dům a Konojedský dům prohlášeny za národní kulturní památku. Historie Byl vystavěn s použitím zdiva starší stavby v letech 1522-1524 Benediktem ze Salhausenu a později přestavěn v roce 1543 ve slohu pozdní gotiky. Po velkém požáru města v roce 1571 byl renovován ve stylu saské renesance. Po pánech ze Salhausenu byli dalšími vlastníky benešovského panství a s ním i zámku rody Kinských a Thunů, kteří zámek ovšem využívali jen jako letní sídlo. Popis Zámek má gotické přízemí, které navazuje na později postavený dům Vartenberků. Dispozičně je zámek obdélného tvaru s okrouhlou starou věží, která se nachází na severozápadní straně. Na jihovýchodním nároží objektu se tyčí polygonální schodišťová věž s kamenným armováním. Exteriér Horního zámku je řešen hladkou fasádou s kamennou nárožní armaturou, hrotitými vstupními portály a obdélníkovými okny se zkosenými rámci, které jsou oboje zdobeny protínanými pruty. Zastřešení je zde řešeno sedlovou střechou a renesančním štítem s pilastry na západní a východní části průčelí. Interiér je v prvním patře zdoben křížovou klenbou a pravoúhlým portálem s protínanými pruty z pozdně gotického období. Druhé patro je ve dvou místnostech řešeno renesančními kazetovými ornamentálně malovanými stropy ze 16. století a zdobeno polokruhovými portály mezi místnostmi. Přízemí poskytovalo prostory na provozní účely a první patro obytné místnosti s přistavěnou krytou chodbou vedoucí do sousedního kostela Narození Panny Marie. Ve zdi, které uzavírá nádvoří se nachází dva portály, jeden půlkruhový s protínanými pruty a druhý renesanční s reliéfní výzdobou, volutovým štítem a tesanými znaky. Prohlídky zámku Zámek je přístupný veřejnosti, nabízen je prohlídkový okruh z ukázkou dobového vybavení interiéru, dlouhý přibližně 30-45 minut. Nachází se zde galerie a turistické informační centrum. Reference Související články Benešov nad Ploučnicí (zámek) Konojedovský zámeček v Benešově nad Ploučnicí Salhausenové Náměstí Míru (Benešov nad Ploučnicí) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Horní zámek v Benešově nad Ploučnicí na Wikimedia Commons
Kašparowa Chata

Kašparova Chata – górskie schronisko turystyczne w Czechach, w Sudetach Środkowych, w Górach Orlickich czes. Orlicke horý. Położenie Schronisko górskie w północno-środkowych Czechach, w kraju pardubickim (czes. Pardubický kraj) okres Ústí nad Orlicí, około 4,6 km na południowy zachód od Międzylesia i około 2,0 km na południowy wschód od czeskiej miejscowości České Petrovice. Schronisko położone jest na Mladkovskiej vrchovinie (Wyżyna Mladkovska) w najbardziej wysuniętej na południe części Gór Orlickich, na północno-wschodnim zboczu Adama na wysokości 760 m n.p.m. przy skraju rozległej górskiej łąki, około 200 m w linii prostej od granicy polsko-czeskiej. Miłą atmosferę w schronisku tworzy drewniany wystrój wnętrza utrzymany w ludowej stylistyce, belki stropowe oraz pokoje ozdobione są malowanymi motywami roślinnymi typowymi dla sztuki ludowej Gór Orlickich. Z zewnątrz schronisko przypomina przytulną wiejską chatę. Historia schroniska W przeszłości w budynku obecnego schroniska mieściła się przygraniczna gospoda wiejska. W 1935 roku budynki wraz z gospodą zakupił Klub Czechosłowackich Turystów z Hradca Králové. W 1936 roku po przebudowie i modernizacji, w dawnej gospodzie utworzono górskie schronisko turystyczne. Uroczystego otwarcia schroniska z nadaniem nazwy dokonano w 1937 roku. Nosi imię Karla Slavomira Kasparowa (1867–1954) wieloletniego prezesa orlickiej grupy KCT, zasłużonego dla rozwoju czeskiej turystyki na terenie Gór Orlickich. W latach 70. i 80. XX wieku schronisko służyło jako ośrodek wypoczynkowy. Dla turystów otwarto w połowie lat 90. XX wieku. Przejście graniczne Na południowy wschód poniżej schroniska znajduje się byłe przejście graniczne do Polski Kamieńczyk-Mladkov Petrovičky. Turystyka Schronisko położone jest przy szlakach turystycznych: czerwony – prowadzący przez Olešnice v Orlických horách, najwyższe szczyty Gór Orlickich: Wielką Desztnę czes.Velká Deštná i Małą Desztnę czes.Malá Deštná. W pobliżu schroniska przy polsko – czeskiej granicy znajduje się punkt widokowy Kladská Vyhlídka z panoramą na Góry Bystrzyckie, Masyw Śnieżnika, północno-zachodnią część Gór Orlickich z Wielką Desztną czes.Velká Deštná, Wysoczyznę Międzylesia, Králíky. W pobliżu schroniska na zachodnim zboczu wzgórza Adam wznosi się kilkanaście bunkrów Grupy Warownej Adam wchodzących w skład czeskich fortyfikacji granicznych z lat 30. XX wieku. Przypisy Bibliografia W. Bryger, T. Dudziak, Przewodnik turystyczny: Ziemia kłodzka, Ofic. wyd. "Rewasz", Pruszków 2010, ISBN 83-89188-95-3. S. Namysł; mapa turystyczna; "Góry Bystrzyckie i Orlickie"; skala 1:40 000; Wyd. "PLAN"; Wrocław 2004, ISBN 8388049705.
Klasztor Franciszkanów w Jabłonkowie

Klasztor Franciszkanów w Jabłonkowie – klasztor franciszkanów, wchodzący w skład prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce, na terenie diecezji ostrawsko-opawskiej, w Jabłonkowie w kraju morawsko-śląskim w Czechach. Klasztor i kaplica zakonna jest pw. Matki Bożej Anielskiej. Historia Obecność franciszkanów sięga roku 1990. Jeden z ojców z prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach pełnił posługę kapelana miejscowych sióstr elżbietanek oraz był wikariuszem parafialnym w jabłonkowskiej parafii pw. Bożego Ciała. W 1992 siostry udostępniły franciszkanom dom mieszkalny przy ul. Plukovníka Velebnovského 445. Wyremontowany dom i kaplicę poświęcił w 1994 metropolita ołomuniecki ks. abp Jan Graubner. Placówkę erygował prowincjał Damian Szojda 13 grudnia 1994, jest domem zakonnym od 28 grudnia 1995. Zakonnicy są kapelanami sióstr i w ośrodku dla osób w podeszłym wieku w Jabłonkowie oraz wikariuszami miejscowej parafii, zgodnie z przepisami czeskiego prawa. Posługują wiernym w języku czeskim i polskim. Przełożeni o. Syrach Janicki - prezes (1994-1995) o. Eligiusz Mazur - gwardian (1995-2004) o. Filip Kahlert - gwardian (2004-2007) o. Eligiusz Mazur - gwardian (2007-nadal) Przypisy
Kocioł Małego Stawu

Kocioł Małego Stawu – kocioł polodowcowy w Karkonoszach w Sudetach Zachodnich. Znajduje się w środkowo-wschodniej części Karkonoszy, u wschodniego krańca Śląskiego Grzbietu. Podcina on północno-wschodnie zbocza Smogorni (1489 m n.p.m.) i Równi pod Śnieżką (1400 m n.p.m.). Jego ściany są wysokie na około 200 m. Dno znajduje się na wysokości 1183 m n.p.m. Na dnie kotła powstało jezioro cyrkowe Mały Staw. Niecka Małego Stawu jest zamknięta od północy moreną czołową ostatniego etapu zlodowacenia. Moreny czołowe, boczne oraz moreny denne starszych etapów zlodowacenia występują na przestrzeni około 2 km poniżej kotła w kierunku północnym. Najniższe moreny występują na wysokości 800–820 m n.p.m. Największy zasięg lodowca wynosił 3500 m. Lodowiec górski wypływający z Kotła Małego Stawu łączył się z lodowcem wypływającym z Kotła Wielkiego Stawu i w związku z czym kotły mają wspólną część moren powstałych w starszych etapach zlodowacenia. Ściany kotła pocięte są kilkoma żlebami i porośnięte bogatą roślinnością subalpejską. U wylotu żlebów powstały stożki piargowe, które zasypują jezioro. Kocioł powstał w plejstocenie, prawdopodobnie w czasie ostatniego zlodowacenia (bałtyckiego). W północno-wschodniej części kotła, nad Małym Stawem, znajduje się Schronisko PTTK „Samotnia”. Na garbie morenowym, zamykającym od północy Kocioł Małego Stawu, na wysokości 1158 m n.p.m. znajduje się dawny Domek Myśliwski, wzniesiony w 1924 roku na polecenie hrabiego Schaffgotscha jako St. Leonard am Kleine Teich (Św. Leonard nad Małym Stawem). Jest to drewniany budynek z piętrem pokrytym deskami ułożonymi pionowo, przykryty dwuspadowym dachem. Po II wojnie światowej początkowo pełnił funkcję prywatnego schroniska, później mieściła się w nim gajówka, a po utworzeniu w 1959 roku parku narodowego mieściła się w nim Stacja Naukowo-Badawcza Karkonoskiego Parku Narodowego. Z końcem 1963 roku obiekt wydzierżawił Akademicki Klub Turystyczny z Wrocławia i w 1964 roku uruchomił w nim schronisko studenckie z 30 miejscami noclegowymi. W latach 70. XX wieku Domek Myśliwski przeszedł remont, a obecnie jest ośrodkiem informacyjnym parku. W Wielkim Żlebie (Slalomowym) uprawiano, z przerwami ze względu na wymogi ochrony przyrody, zawody narciarskie ("Slalom Wiosenny", "Slalom Czekoladowy", zawody o "Puchar Samotni"). Kocioł Małego Stawu stanowi niebezpieczne miejsce zimą, schodzą tu liczne groźne lawiny i dlatego szlaki turystyczne mogą być okresowo zamknięte. Szlaki turystyczne Przez Kocioł Małego Stawu przechodzi szlak turystyczny: ze Smogorni do schronisko PTTK „Strzecha Akademicka”. Zobacz też Lawina w Kotle Małego Stawu Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 3 Karkonosze, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa – Kraków 1993, ISBN 83-7005-168-5. Migoń P. Karkonosze - rozwój rzeźby terenu. W: Mierzejewski P. (red.), 2005: Karkonosze, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, ISBN 83-229-2675-8. Mapa turystyczna Karkonosze polskie i czeskie 1:25 000, Wydawnictwo "Plan", Jelenia Góra, ISBN 83-88049-26-7.
Kolumna Matki Boskiej w Šternberku

Kolumna Matki Boskiej w Šternberku, późnobarokowa tzw. kolumna maryjna – wybudowana w 1719 roku ufundowana przez Karola Boromeusza Józefa von Liechtensteina. Opis Na jednostopniowej podstawie stoi czworoboczny, regularny piedestał, który posiada wklęsłe boki i ścięte naroża. W górę wznosi się nastawa z rzeźbionymi kartuszami. Zwieńczeniem kolumny jest posąg Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia, która ma koronę z 12 gwiazd oraz księżyc u stóp. Cokół na czterech narożach zwieńczony jest rzeźbami czterech orędowników. Są to kolejno św. Karol Boromeusz – patron fundatora kolumny, św. Roch – patron chroniący od zarazy, św. Sebastian – patron od morowego powietrza, św. Józef – patron rodzin i ojców. Historia Kolumna maryjna w Šternberku powstała w 1719 roku staraniem księcia Karola Boromeusza Józefa von Liechtensteina jako wotum dziękczynne za uchronienie miasta przed zarazą panującą w latach 1715–1716. Zobacz też Šternberk Przypisy
Sloup Nejsvětější Trojice (Malá Strana)

Sloup Nejsvětější Trojice je vrcholně barokní morový sloup na Malostranském náměstí v Praze. Trojiční sloup byl vybudován jako votivní za odvrácení morové epidemie z roku 1713, dokončen byl 1715. Architektonický návrh pochází od Giovanniho Battisty Alliprandiho, vztyčil ho kameník Franz Wolfgang Herstorfer, sochařskou výzdobu provedli Jan Oldřich Mayer a Ferdinand Geiger. Po velkém hladomoru roku 1772 byly doplněny putti a vázy z dílny Františka Ignáce Platzera. Sloup vrcholí trojbokým obeliskem se symbolem Božího oka na vrcholu a znázorněním Nejsvětější Trojice – Kristem, Bohem Otcem a holubicí Ducha svatého. V nižší etáži je socha Panny Marie Immaculaty a českých patronů sv. Vojtěcha, Jana Nepomuckého, Prokopa, Ludmily a Václava. Spodní část tvoří vysoký sokl s mramorovými nápisovými deskami, kašnami a mensou. Sloup je na nízké stupňovité podnoži ohraničené balustrádou s putti a vázami. Celý sloup je pak ještě obklopen kamennými patníky s řetězy a před hlavní pohledovou stranou je v dlažbě kříž s letopočtem 1882. Původně měl být sloup světecký zasvěcený sv. Václavovi, ale Česká kancelář sídlící tehdy v Plzni si vyžádala změnu na sloup trojiční. Financovaly stavbu Menší Město pražské a obyvatelé ze svých darů. Dne 16. srpna 2023 byl poškozen při zásahu bleskem. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sloup Nejsvětější Trojice (Malá Strana) na Wikimedia Commons
Colonne de la Sainte Trinité, Malá Strana

La Colonne de la Sainte Trinité est une colonne commémorative baroque érigée en 1713 à la fin d'une épidémie de peste dans le quartier de Malá Strana, à Prague, en Tchéquie. Elle se trouve au nord de la place de Mala Strana. Voir aussi Articles connexes Colonne de la Sainte Trinité d’Olomouc Liens externes Ressource relative à l'architecture : MonumNet Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du patrimoine mondial Portail de Prague Portail de la protection du patrimoine
Kolumna Św. Trójcy w Pradze

Kolumna Św. Trójcy (cz. Sloup Nejsvětější Trojice) – barokowa Kolumna Trójcy Przenajświętszej (kolumna morowa) w górnej części Rynku Małostrańskiego w Pradze. Wzniesiona została w roku 1715 na pamiątkę zarazy morowej, jaka nawiedziła Pragę w 1713 r. Autorem planów kolumny, założonej na rzucie trójkąta i zwieńczonej smukłą iglicą z symbolem Św. Trójcy na szczycie, był architekt Giovanni Battista Alliprandi. Prace kamieniarskie wykonał F. W. Herstorfer, autorami rzeźb Najświętszej Marii Panny i czeskich świętych byli J. O. Mayer i F. Geiger. Po epidemii głodu w 1772 r. na kolumnie zainstalowano zespół rzeźb I. F. Platzera. Bibliografia Karel Plicka, Emanuel Poche: Proházky Prahou. Fotografický průvodce městem, wyd. 2, Orbis, Praha 1976.
Kotki (Karkonosze)

Kotki (niem. Katzenschloss) – grupa skałek w Sudetach Zachodnich, w paśmie Karkonoszy. Administracyjnie leżą na terenie gminy Podgórzyn, na granicy Karkonoskiego Parku Narodowego. Kotki znajdują się w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w środkowej części Karkonoszy, na północno-wschodnim krańcu Śląskiego Grzbietu, w bocznym ramieniu odchodzącym ku północy i północnemu wschodowi od Smogorni, na południowy zachód od Suszycy, na zachodnim skraju Polany. Skałki leżą na wysokości ok. 1090 m n.p.m. Jest to forma skalna, składająca się z kilku silnie spękanych granitowych ostańców, o wysokości dochodzącej do 10 m. Tworzy ją granit karkonoski w odmianie sporadycznie porfirowatej. Wyraźnie widoczny jest cios biegnący w trzech kierunkach, wietrzenie typu "materacowego", fragment żyły aplitowej oraz kociołki wietrzeniowe. Turystyka Niedaleko skałek przechodzą szlaki turystyczne: żółty - prowadzący z Jeleniej Góry przez Przesiekę, Borowice, Polanę do Słonecznika, zielony - prowadzący z Karpacza na Przełęcz Karkonoską. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 3: Karkonosze. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-168-5.
Kościół Marii Panny Wspomożycielki Wiernych – Maria Hilf

Kościół Marii Panny Wspomożycielki Wiernych – Maria Hilf (czes. Kostel Panny Marie Pomocné – Maria Hilf) – kościół i miejsce odpustowe, zlokalizowane w czeskiej części Gór Opawskich, na wschodnim zboczu zalesionej Góry Poprzecznej, w południowej części Zlatých Hor. Okolica jest starym terenem górniczym. W 1647 chronili się tutaj uchodźcy przed wojskami szwedzkimi plądrującymi niżej położone tereny. Później objawiła się w tym miejscu przypadkowemu przechodniowi Matka Boska, co upamiętniono drewnianą kaplicą, następnie zastąpioną kościołem murowanym. Świątynię zburzono na polecenie komunistycznych władz w 1973 roku. Po aksamitnej rewolucji do 1995 obiekty odbudowano, m.in. dzięki datkom wiernych z Czech i zagranicy. Kamień węgielny poświęcony został przez papieża Jana Pawła II. Kościół został konsekrowany przez arcybiskupa Jana Graubnera 23 września 1995 roku. Do kościoła prowadzi droga krzyżowa z szosy i parkingu zlokalizowanych poniżej. Poniżej samej świątyni bije natomiast źródło, którego woda uchodzi za cudowną lub leczniczą. Kapliczka nad źródłem jest jedyną pozostałą, oryginalną budowlą z pierwotnego założenia zburzonego przez komunistów. Inną pamiątką przeszłości jest krucyfiks złożony z pozostałości krzyży zniszczonych w latach 1956–1973. Galeria Przypisy Bibliografia Vrbno pod Pradědem – polecane miejsca wycieczek, Urząd Miejski Vrbno pod Pradědem, 2009, s. 44 Jeseníky – mapa 1:50.000, Plan, Wrocław, 2011, ISBN 978-83-62645-80-0 Linki zewnętrzne Oficjalna strona sanktuarium