NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Limassol Molos

Limassol Molos (Greek: Μόλος Λεμεσού, romanized: Mólos Lemesoú), formally known as the Limassol Multifunctional Seaside Park, is a multifunctional park and promenade of land reclamation in Limassol, the second largest city in Cyprus. It consists of a collection of sculptures by multiple artists, playgrounds, piers, and is considered one of the vital hotspots of the city, and one of its symbols. The park is one of the largest on the island. History During Ottoman rule, the seafront of Limassol was completely different than what it is today. The area of the park used to consist of a long borderlike line of houses, warehouses and offices. This restricted the movement of the citizens, which was the standard way of living during Ottoman rule. After the Cyprus convention of 1878, a secret agreement between the Ottomans and Britain which ceded administrative power to the British, the seafront of the city began transforming into what we see today, after the British governor ordered the demolition of the houses which had their walls facing the sea, as well as the construction of the first major pier. Beginning in 1908, Christodoulos Sozos, the then mayor, began the transformation of the seafront, which was also when electric lighting was introduced to the seafront. It is one of the projects which gave the city its lost identity as a seaside town. The redevelopment of the Molos area was completed in 2015, at a cost of €12,000,000, funded by European Regional Development Fund. References External links
Alykes Larnakas

Das FFH-Gebiet und europäische Vogelschutzgebiet Alykes Larnakas (griechisch: Αλυκές Λάρνακας) liegt im Südwesten der Insel Zypern südlich der Stadt Larnaka. Die beiden Teilgebiete werden durch den Flughafen getrennt. Das 15,6 km² große Gebiet umfasst den großen Salzsee von Larnaka und die südlich des Flughafens gelegenen Seen Orfani und Soros, die Absetzbecken der Kläranlage von Larnaka sowie das von Salzwiesen, Phrygana und Trockenrasen geprägte Umland der genannten Gewässer. Es handelt sich um einen der größten zusammenhängenden Feuchtlebensräume Zyperns mit einer besonderen Bedeutung insbesondere für Zugvögel. Bekannt sind vor allem die hier überwinternden Rosaflamingos. Jedoch auch zahlreiche Brutvögel, Amphibien, Reptilien und Wirbellose kommen im Gebiet vor. Das Gebiet wurde im Jahr 2004 als Site of Community Importance vorgeschlagen und 2008 als Special Area of Conservation anerkannt und 2015 ausgewiesen. Die Meldung als Vogelschutzgebiet erfolgte im Jahr 2005. Schutzzweck Lebensraumtypen Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie sind für das Gebiet gemeldet. Prioritäre Lebensraumtypen sind mit * gekennzeichnet: Arteninventar Folgende Arten von gemeinschaftlichem Interesse kommen im Gebiet vor: Folgende Vogelarten sind für das Gebiet gemeldet; Arten, die im Anhang I der Vogelschutzrichtlinie geführt sind, sind mit * gekennzeichnet: Siehe auch Liste der EU-Vogelschutzgebiete in der Republik Zypern Liste der FFH-Gebiete in der Republik Zypern Weblinks Standarddatenbogen für das FFH- und Vogelschutzgebiet Alykes Larnakas
Hrad Kantara

Hrad Kantara (řecky Κάστρο της Καντάρας, turecky Kantara Kalesi) je středověký hrad na Kypru (na území tzv. Severního Kypru ovládaného Turky), v pohoří Kyrenia, v nadmořské výšce 613 metrů nad mořem. Hrad je obklopen žulovými a pískovcovými hřebeny, které byly použity jako hlavní stavební materiál. Hrad vytváří obranou osu spolu s dalšími dvěma hrady, Buffaventem a Svatým Hilarionem, a je z nich nejzachovalejší. Z hradu je rozhled a lze z něj spatřit i pobřeží Turecka i Sýrie. Název hradu je odvozen z maronitského slova kandak, což znamená kamenný most. Přesné datum založení hradu není známo, pravděpodobně byl postaven ještě v byzantském období, tedy před rokem 1191, nejpozději snad v roce 1096. Jisté je, že roku 1191 již stál, neboť ho toho roku dobyl Richard Lví srdce během svého tažení proti vládci ostrova Izáku Komnenovi. Zpráva o tomto dobytí je nejstarší písemnou zmínkou o stavbě. Richard následně prodal ostrov templářům, avšak rychle ho ztratili na úkor Lusignanů. V roce 1229 byl hrad obléhán Ibeliny, kteří jej ostřelovali trebuchety a zničili několik budov. V roce 1373 byl Kypr napaden Janovskou republikou, princi Janovi z Antiochie se podařilo uprchnout z Famagusty právě na kantarský hrad, odkud zorganizoval úspěšnou protiofenzívu, která vyhnala Janovany z ostrova. Jakub I. Kyperský a Petr II. Kyperský si uvědomovali důležitost tří kyrénských hradů a značně rozšířili jejich opevnění. Za jejich vlády byla Kantara přeměněna na posádkový hrad, byla postavena kasárna a obrovská cisterna. Další cisterna, která se nacházela v suterénu hradu, byla přeměněna na vězení a později přeměněna na ubytování pro kapitána posádky. V roce 1489 získala ostrov Benátská republika, jejíž inženýři v roce 1519 označili hrad za zastaralý. Všechny tři kyrénské horské hrady se přestaly používat a poslední posádka odešla v roce 1525. Brzy již šlo hovořit o ruinách. Kantarský hrad zůstal v relativně dobrém stavu až do doby, kdy byl na počátku 20. století vyrabován. V roce 1905 byl hrad prohlášen za historickou památku díky úsilí francouzského archeologa Camilla Enlarta. V roce 1914 provedly britské koloniální úřady restaurátorské práce ve snaze přilákat na hrad turisty. V roce 1939 byly zrekonstruovány základy podkovovité věže, aby se zabránilo jejímu zřícení. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad Kantara na Wikimedia Commons
Castillo de Kantara

El castillo de Kantara es un fortín ubicado en los montes Pentadáctilos, en Chipre.​ Es el más oriental de los castillos situados en esta cordillera del norte de Chipre. Se encuentra a 630 metros sobre el nivel del mar y está bien posicionado para el control de la entrada a la península de Karpasia y la llanura Mesaoria.​ Se cree que los bizantinos construyeron el castillo en el siglo X como un puesto de vigilancia contra incursiones árabes. La primera mención histórica del castillo se encuentra en relación con la captura de Ricardo Corazón de León de Chipre, en 1191. En ese momento, Isaac Comneno, el gobernante bizantino de la isla, se refugió en el castillo de Kantara. Más tarde, la nobleza utilizó el castillo como casa de campo cuando cazaban cabras de montaña con leopardos domesticados.​​ Referencias Bibliografía Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες" , Κερύνεια "Επιστροφή" στη κατεχόμενη πόλη, τεύχος 23 Αυγούστου 1998. Przewodnik Cypr, Pascal, 2009, ISBN 978-83-7513-419-3
Château de Kantara

Le chateau de Kantara est un château situé au nord de l'île de Chypre dans la chaîne de Kyrenia. Il est le plus oriental des trois châteaux qui protégeaient le nord de l'île (les autres sont ceux de Saint-Hilarion et de Buffavento). Situé à une altitude de 630 mètres, il est positionné à l'entrée de la péninsule de Karpas et donne accès à la plaine de la Mésorée. Le nom Kantara est possiblement un dérivé de l'arabe qantara qui signifie « petit pont ». Les byzantins ont construit le château au Xe siècle pour être un poste de garde contre les expéditions arabes. La première mention écrite du château remonte à Richard Ier d'Angleterre lors de sa conquête de l'île en 1191. À cette époque, le défenseur de l'île Isaac Doukas Comnène, y trouve refuge. Les murs sont suffisamment endommagés en 1228 pour être nécessairement reconstruits. plus tard, la noblesse locale s'est servie du château comme d'un lieu de villégiature et d'une réserve de chasse. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Kantara Castle » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de Chypre Portail des châteaux Portail du haut Moyen Âge
Kantarai vár

A kantarai vár Ciprus északi részén, a Karpaz-félszigeten található. Elhelyezkedése A vár neve az arab „kantara” szóból ered, ami hidat jelent és amit vélhetően elhelyezkedése miatt kapott: a várból belátható a Karpaz-félsziget északi és déli partja is. Ez adta a vár stratégiai jelentőségét: Kantarából a teljes félszigetet ellenőrizni lehetett. Története A várat a bizánciak emelték Ciprust érő arab támadások idején a 10. század körül. Egyes források szerint 1191-ben Komnénosz Izsák a várban is menedéket keresett, miután összetűzésbe került Oroszlánszívű Richárddal, aki végül megdöntötte uralmát. A 13. század során a Ciprusi Királyság frank uralkodói a várat megerősítették, hogy – a Kerínia-hegység további váraihoz hasonlóan – a királyi család megerősített palotájaként szolgálhasson ellenséges támadás, vagy felkelés esetén. 1525-ben, a velencei uralom idején a várat elhagyták, 1562-es feljegyzések szerint ekkorra már romokban állt. Jegyzetek Források ↑ Spyridakis 1977: Spyridakis, Constantinos. A brief history of Cyprus (angol nyelven) (Revised edition. ed.). Nicosia: Zavallis Press Ltd. : Cite has empty unknown parameters: |accessyear=, |origmonth=, |accessmonth=, |month=, |chapterurl=, |origdate= és |coauthors= (súgó) ↑ Whatson-Northcyprus, Kantara Castle: "Kantara Castle. Near Iskele, North Cyprus" (angol nyelven). Whatson-Northcyprus. Hozzáférés: 2014. július 19.. ↑ Runciman, 1999.: Runciman, Stephen (1999) [1951]. A keresztes hadjáratok története. Budapest: Osiris Kiadó. ISBN 963-379-448-X. További információk Kapcsolódó szócikkek Ciprus történelme Buffaventói vár Szent Hilárión vár
Castello di Kantara

Il castello di Kantara è il più orientale dei tre castelli medievali situati sulla catena montuosa di Kyrenia, a Cipro. Trovandosi ad un'altitudine di 630 metri sul livello del mare, a nordest del villaggio omonimo, il castello è ben posizionato per sorvegliare le entrate alla penisola di Karpassia e alla pianura della Messaria. Il nome "Kantara" deriva probabilmente dall'arabo qantara, che significa "piccolo ponte". Storia Il castello fu costruito dai bizantini durante il X secolo, come vedetta contro i pirati arabi. Viene menzionato per la prima volta in relazione alla conquista di Cipro da parte di Riccardo Cuor di Leone, nel 1191. In quell'anno, infatti, l'imperatore bizantino Isacco Comneno si rifugiò nel castello di Kantara. Successivamente, nel 1228, i realisti ridussero così male le mura che dovettero essere interamente ricostruite. In seguito, i nobili del luogo utilizzarono il castello come residenza di caccia; si usava infatti cacciare capre di montagna con l'aiuto di leopardi addomesticati. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul castello di Kantara
Kasteel Kantara

Kasteel Kantara (Grieks: Κάστρο της Καντάρας) is het meest oostelijke kasteel op het Kyreniagebergte op het noordelijk door de Turken bezette deel van Cyprus. Het kasteel is in de 10e eeuw door de Byzantijnen gebouwd ter beveiliging tegen Arabische piraten. De andere kastelen zijn kasteel Saint Hilarion en Kasteel Buffavento. Afbeeldingen van het Kasteel Kantara
Kantara (zamek)

Zamek Kantara – zamek położony na wschód od Gór Kyreńskich w północnej części Cypru, 40 km od Famagusty. Wybudowany na wysokości 630 m n.p.m., był najdalej na wschód wysuniętą warownią broniącą wybrzeża wyspy. Pozostałe warownie to zamek Świętego Hilariona i Buffavento. Położony jest ok. 4 km na wschód od dawnej miejscowości wypoczynkowej Kantara. Nazwa Kantara wywodzi się z arabskiego słowa qantara, oznaczającego łuk lub most. Został wybudowany ok. 900 r. jako twierdza bizantyjska broniąca przed inwazją arabską, w 1191 roku schronił się tu przed królem Ryszardem Lwie Serce władca Cypru Izaak Komnen, finalnie poddając się królowi. W 1228 wskutek oblężenia i bombardowania katapultami mury zostały niemal doszczętnie zburzone. Później zdobyty przez Wenecjan, którzy opuścili go w 1525. Zachowany jest flankowany dwiema kwadratowymi basztami barbakan, magazyny i kwatery wojska wyposażone w otwory strzelnicze oraz średniowieczne latryny. Budowle są w dobrym stanie, z zachowanymi sklepieniami żebrowymi. Oprócz tego zachowana jest m.in. potężna południowo-zachodnia wieża, cysterna, korytarze i kaplica. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć
Кантара

За́мок Канта́ра (греч. Κάστρο της Καντάρας, тур. Kantara Kalesi) — замок на Кипре. Он является самым восточным замком острова и расположен на склонах Киренейских гор Северного Кипра. Возвышаясь на 630 метров выше уровня моря, он давал хорошие возможности для контроля передвижения на полуострове Карпас и равнине Месаория. История Считается, что замок был построен византийцами в X веке для защиты от набегов арабов. Как и замок Святого Илариона, крепость Кантара была построена на месте православного монастыря «Панагия Кантаротисса» («Всесвятой (Богородицы) Кантарской»), о чём напоминает сохранившаяся на вершине горы небольшая капелла. В исторической хронике замок впервые упоминается в связи с захватом острова Кипр Ричардом Львиное Сердце в 1191 году. Замок в те годы послужил убежищем для византийского узурпатора острова Исаака Комнина. В 1228 году замок сильно пострадал от осады ломбардцев, и его пришлось практически полностью восстанавливать. В дальнейшем, утратив своё стратегическое значение, он использовался местным дворянством в качестве перевалочного пункта во время их охоты на горных козлов и леопардов. См. также Список замков Кипра Литература Molin, Bengt Kristian (1995). The Role of Castles in the Political and Military History of Crusader States and the Levant 1187 to 1380. etheses.whiterose.ac.uk (PhD thesis). Leeds: University of Leeds. pp. 1—448. Шаблон:EThOS. Архивировано 11 апреля 2019. Дата обращения: 8 мая 2017. Morelle, Nicolas. The Castle of Kantara — A Key to the Evolution of Active Defense in the 13th Century Between the Eastern and the Western Worlds (англ.) // The Castle Studies Group Journal : journal. — Exeter: Castle Studies Group, 2014. — P. 292—318. — ISSN 1741-8828. Petre, James (2010). Crusader Castles of Cyprus: The Fortifications of Cyprus under the Lusignans 1191–1489 (PDF) (PhD). Cardiff: University of Cardiff. pp. 1—413. OCLC 870568051. Архивировано (PDF) 23 марта 2017. Дата обращения: 8 мая 2017. Ucar, Gulnur (2004). The Crusader Castles of Cyprus and Their Place within Crusader History (PDF). Middle East Technical University (PhD). Ankara: Middle East Technical University. pp. 1—178. OCLC 58466417. Архивировано (PDF) 11 апреля 2021. Дата обращения: 8 мая 2017. Замок Кантара Архивная копия от 14 августа 2020 на Wayback Machine. Фрагмент из книги: Коровина А. К., Сидорова Η. А. Города Кипра. Города и музеи мира., Искусство, 1973 Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Кантара Фотографии замка Кантара Архивная копия от 4 марта 2016 на Wayback Machine
Kantára

Kantára är ett slott i Cypern. Det ligger i distriktet Eparchía Ammochóstou, i den nordöstra delen av landet, 60 km nordost om huvudstaden Nicosia. Kantára ligger 613 meter över havet. Det ligger på ön Cypern. Terrängen runt Kantára är varierad. Havet är nära Kantára åt nordväst.Trakten runt Kantára är ganska glesbefolkad, med 25 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Tríkomo, 13,7 km söder om Kantára. Trakten runt Kantára är i huvudsak ett öppet busklandskap. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kantára.
Кантара

Кантара (грец. Κάστρο της Καντάρας, тур. Kantara Kalesi) — замок на Кіпрі. Він є найсхіднішим замком острова та розташований на схилах Кіренейських гір Північного Кіпру. Підносячись на 630 метрів вище рівня моря, він давав хороші можливості для контролю пересування на півострові Карпас і рівнині Месаорія. Історія Вважається, що замок побудований візантійцями в X столітті для захисту від набігів арабів. Як і замок Святого Іларіона, фортеця Кантара побудована на місці православного монастиря (Панагії Кантаротісси («Всесвятій (Богородиці й Пріснодіві) Кантарській»)), про що нагадує збережена на вершині гори невелика каплиця. В історичних хроніках замок вперше згадується в зв'язку з захопленням острова Кіпр Річардом Левове Серце в 1191 році. Замок в ті роки став притулком для візантійського узурпатора острова Ісаака Комніна. У 1228 році замок сильно постраждав від облоги під час Війни з ломбардцями і його довелося практично повністю відновлювати. Надалі, втративши своє стратегічне значення, він використовувався місцевим дворянством в якості мисливського прихистку під час їх полювання на гірських козлів і леопардів. Джерела Замок Кантара [Архівовано 14 серпня 2020 у Wayback Machine.]. Фрагмент з книги: Коровіна А. К., Сидорова Η. А. Міста Кіпру .// www.cyprusexplorer.globalfolio.net Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Кантара Фотографії замку Кантара [Архівовано 4 березня 2016 у Wayback Machine.]
Notre Dame de Tyre

Notre Dame de Tyre or Our Lady of Tyre (Armenian: Սուրբ Աստուածածին եկեղեցի), or simply the Armenian church (Turkish: Meryam Ana Ermeni Kilisesi) is located in Nicosia, Cyprus, in the Arab Ahmet Pasha quarter, on Salahi Şevket Street. History It was originally built in 1116 by the King of Jerusalem Baldwin de Buillon. After the Siege of Jerusalem in 1187, it was used to house the administration of various religious orders. A few years after the start of the Frankish Era (1192), it became an abbey for the Carthusian nuns. Following the Siege of Antioch (1268) and the Siege of Antioch (1268) and the Fall of Acre (1291), Benedictine nuns settled here, who initially shared the nunnery with the Carthusians. It was destroyed by the strong earthquake in 1303, and was re-built between 1308 and 1310 by King Henry II. As many of the nuns were Armenian in origin, it came under the Armenian Church between 1491 and 1504. In 1570, following the conquest of Nicosia by the Ottomans, the church and the keeping of the Paphos Gate were granted to the Armenians by Sultan Selim II. It was restored in 1688, 1884, 1904 and 1930, the baptistery was built in 1788, the buttresses supporting the northern porch were erected in 1858, the belfry was erected in 1860 (one of the first in Ottoman Cyprus) and the choir gallery was constructed in 1945. In 1950 the belfry was repaired, while in 1961 a new floor was installed, as in 1960 and 1961 the Antiquities Department removed the mediaeval tombstones that were covered by carpets. The cathedral was listed as an ancient monument on 18 December 1936. Nicosia's Armenian Quarter was taken over by the Turkish Resistance Organisation during the 1963–1964 inter-communal troubles. Between 1964 and 1974, the compound was used by the Turkish-Cypriot militia, whereas after the 1974 Turkish invasion it was used as barracks for Turkish soldiers. After the 1998 earthquake, the army left and Anatolian settlers moved in, until 2007. Architecture and Sepulchral Monuments The existing building is gothic in style and consists of a square nave, with a semi-octagonal apse, cross vaults an arch covering the western part, a bell tower (built in 1860) and convent buildings to the north of the church. To the east of the nunnery buildings is the sarcophagus of Lady Dampierre, an Abbess of the nunnery. A number of tomb slabs in the floor of the church dating from the 14th and 15th centuries were noted in the nineteenth and early twentieth centuries, but these were lifted in the 1960s as a conservation measure and kept in the north porch. Restoration The church was reportedly damaged following its placement in the Turkish Cypriot part of the city following the 1963 division and the 1974 Turkish invasion of Cyprus. After 1963, it suffered from neglect and misuse, which put it in dire need of repair as some parts collapsed. In 2007, the UNDP began working on its preservation and restoration. The renovation was completed in 2013 and won the EU Prize For Cultural Heritage (Europa Nostra Award) in 2015. See also Armenians in Cyprus Armenian Prelature of Cyprus References External links cyprus.gov.cy
Iglesia de Nuestra Señora de Tiro

Notre Dame de Tiro o Nuestra Señora de Tiro (en armenio: Հայկական Սուրբ Աստուածածին եկեղեցի րֵ֡֯֡֯րֶ ֍ւր֢ void ֱֽֿ ), o simplemente como iglesia armenia (en turco: Ermeni Kilisesi) es una iglesia monástica en Nicosia, Chipre. Está situado en el barrio árabe Ahmet, en la calle Salahi Şevket, antiguamente conocida como calle Victoria. ​ Historia Se cree que la iglesia original, conocida como la Abadía Benedictina de Nuestra Señora de Tiro, fue fundada en el siglo XIII como convento principal tras la caída de Jerusalén. En 1308, el rey de Lusignan, Enrique II de Jerusalén, reparó la iglesia después de que fuera dañada por un terremoto. Como muchas de las monjas eran de origen armenio, pasaron a depender de la Iglesia armenia antes de 1504.​​ En 1570, tras la captura de Nicosia por los otomanos, el sultán Selim II entregó a los armenios la custodia de la puerta de Pafos, la iglesia y sus alrededores. La Prelatura armenia de Chipre estuvo ubicada junto a la iglesia, hasta la violencia intercomunitaria de 1963-1964, cuando fue ubicada en el barrio turcochipriota de la ciudad. En 1920, los descendientes de Artin Melikian restauraron la iglesia y construyeron la escuela primaria Melikian en los terrenos de la iglesia. En 1938, Dikran Ouzounian estableció la escuela primaria Ouzounian. También había un jardín de infancia, construido originalmente en 1902 y llamado Shoushanian. Dentro del complejo también se encontraba el monumento al genocidio armenio, construido en 1932, el segundo más antiguo de su tipo en todo el mundo. Frente al complejo de la iglesia, al oeste, se encontraban las instalaciones de la UGAB de Nicosia, mientras que al sur se encontraba el Club Armenio. Muy cerca del complejo se encontraban también las instalaciones de AYMA. Desde 1963, la iglesia está ubicada en el norte de Nicosia, bajo administración turcochipriota. La iglesia sufrió el derrumbe de algunas partes y un gran deterioro de su estado hasta 2007, cuando se iniciaron los trabajos de restauración.​ Arquitectura y Monumentos Sepulcrales El edificio existente es de estilo gótico y consta de una nave cuadrada, con ábside semioctogonal, bóvedas de crucería y arco que cubre la parte occidental, un campanario (construido en 1860) y edificios conventuales al norte de la iglesia. Al este de los edificios del convento se encuentra el sarcófago de Lady Dampierre, abadesa del convento. En el siglo XIX y principios del XX se observaron varias losas de tumba en el piso de la iglesia que datan de los siglos XIV y XV, pero se retiraron en la década de 1960 como medida de conservación y se guardaron en el pórtico norte.​ Restauración Según los informes, la iglesia sufrió daños tras su colocación en la parte turcochipriota de la ciudad tras la división de 1963 y la invasión turca de Chipre en 1974. Después de 1963, sufrió negligencia y mal uso, lo que hizo que necesitara urgentemente una reparación ya que algunas partes colapsaron. En 2007, el PNUD comenzó a trabajar en su preservación y restauración.​ La renovación se completó en 2013 ​ y ganó el Premio de la UE de Patrimonio Cultural (Premio Europa Nostra) en 2015.​ Referencias Enlaces externos
Onze- Lieve- Vrouwekerk van Tyrus

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Tyrus (Armeens: Հայկական Սուրբ Աստուածածին եկեղեցի), ook wel verkort Armeense Kerk (Turks: Ermeni Kilisesi) genoemd, is een kerk en omliggend kloostercomplex in de Armeense wijk in Noord-Nicosia. De wijk bestond uit de districten Arab Ahmet en Karaman Zade in het westen van de intra muros van Nicosia. De kerk is gelegen aan de Salahi Şevketstraat, eerder Victoria Street genoemd. In de nabijheid liggen de Arab Ahmetmoskee (Noord-Nicosia), de rooms-katholieke Heilig Kruiskerk en de Paphospoort (Zuid-Nicosia). Tegenover de kerk lag de Armeense Club, tegenwoordig het Arabahmet cultuurcentrum. De kerk werd in de 13e eeuw onder het Lusignanijnen in de kruisvaardersstaat Cyprus gesticht, als benedictinessenklooster. Maar omdat veel nonnen van Armeense origine waren, werd de kerk voor 1504 onderdeel van de Armeens-Apostolische Kerk. De kerk heeft in de jaren 1963-1964 geleden onder multicultureel geweld op Cyprus en tijdens de bezetting van Noord-Cyprus door de Turken in 1974. De kerk raakte hierdoor beschadigd en stortte deels in. Tussen 2007 en 2013 is de kerk gerestaureerd, het omliggende voormalige kloostercomplex is in 2020 nog in restauratie. De kerk is gelegen op een ommuurde binnenplaats met cipressen en olijfbomen. Binnen de muren bevinden zich meer gebouwen, zoals diverse voormalige Armeense scholen en het toenmalige Aartsbisschoppelijk Paleis. De Pastorie lag net buiten het complex, aan de Victoriastreet. Afbeeldingen