NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santa Caterina (Rovigno)

Santa Caterina (in croato Sveta Katarina) è un isolotto disabitato della Croazia, situato lungo la costa occidentale dell'Istria, a sud del canale di Leme. Amministrativamente appartiene alla città di Rovigno, nella regione istriana. Geografia Santa Caterina si trova all'ingresso del porto di Rovigno (luka Rovinj) poco più a sud di punta Sant'Eufemia (rt Sv. Eufemija). Nel punto più ravvicinato dista 260 m dalla terraferma. Santa Caterina è un isolotto dalla forma allungata, strozzato al centro e orientato in direzione ovest-est, che misura 640 m di lunghezza e 340 m di larghezza massima. Ha una superficie di 0,124 km² e uno sviluppo costiero di 1,825 km. A ovest, raggiunge un'elevazione massima di 25 m s.l.m. L'isola fu acquistata nel XIX secolo dall'arciduca Carlo Stefano e in seguito rivenduto al conte Ignaz Milewski che vi costruì una villa, dei parchi e dei giardini. La villa, danneggiatasi nel corso degli anni, venne ristrutturata nel 2000. Oggi Santa Caterina è meta turistica per le spiagge rocciose della parte occidentale e le attrattive scogliere verticali della parte settentrionale. Isole adiacenti Scoglio Bagnole (Banjol), scoglio situato poco più di 1,1 km a ovest di Santa Caterina. Note Bibliografia Dario Alberi, Istria: storia, arte, cultura, 1997, Trebaseleghe (PD), LINT Editoriale, ISBN 978-88-8190-015-2. (HR) Državni program [Programma Nazionale] (a cura di), Pregled, položaj i raspored malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i otočića [Analisi, posizione e schema di isolotti e piccole isole, periodicamente abitati e disabitati] (PDF), su razvoj.gov.hr, 2012, p. 2. URL consultato il 30 gennaio 2017. (EN, HR) Tea Duplančić Leder, Tin Ujević e Mendi Čala, Coastline lengths and areas of islands in the Croatian part of the Adriatic Sea determined from the topographic maps at the scale of 1:25000 [Lunghezze delle linee di costa e aree delle isole nella parte croata del mare Adriatico definite in base alle mappe topografiche in scala 1:25000] (PDF), in Geoadria, vol. 9, n. 1, Zara, Hrvatski hidrografski institut [Istituto idrografico della Croazia], 2004, pp. 12-30, DOI:10.15291/geoadria.127. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia (HR) Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani dell'Istria Isole della Croazia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Santa Caterina Collegamenti esterni (HR) S.Š., Sv. Katarina, otok rovinjskog arhipelaga [Santa Caterina, isola dell'arcipelago di Rovigno], su savjetnica.com. URL consultato il 30 gennaio 2017 (archiviato dall'url originale il 29 novembre 2020).
Sveta Katarina (otok)

Sveta Katarina je otoček v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški. Sveta Katarina leži v srednjem delu zahodne Istre, okoli 0,4 km južno od Rovinja. Njegova površina meri 0,124 km². Dolžina obalnega pasu je 1,83 km. Najvišji vrh je visok 23 mnm. Na otočku, ki je porasel z bujnim rastlinjem stoji hotel. Glej tudi seznam otokov na Hrvaškem
Sveti Andrija (Svetac)

Sveti Andrija je naselje na otoku Svetcu, u Splitsko-dalmatinskoj županiji. Upravna organizacija Upravno je dio Grada Komiže. Zemljopisni položaj Nalazi se u središnjem dijelu otoka. Gospodarstvo Ribarstvo, vinogradarstvo, sječa i prodaja drva. Stanovništvo Danas je otok nenaseljen. Popisi od 1857. i 1869. su stanovnike bilježili pod Komižu. Izvori Vanjske poveznice BISERNA OGRLICA - PUČINSKI OTOCI SREDNJEG JADRANA Arhivirana inačica izvorne stranice od 22. veljače 2014. (Wayback Machine)
Свети Андрија (Комижа)

Свети Андрија је насељено место у саставу града Комиже, на острву Светац (или Свети Андрија), Сплитско-далматинска жупанија, Република Хрватска. Историја До територијалне реорганизације у Хрватској налазио се у саставу старе општине Вис. Становништво На попису становништва 2011. године, Свети Андрија није имао становника. Напомена: У 1857. и 1869. подаци су садржани у насељу Комижа. Од 1971. до 1981. исказивано је под именом Андрија. Попис 1991. На попису становништва 1991. године, насељено место Свети Андрија је имало 2 становника, следећег националног састава: Референце [1] Савезни завод за статистику и евиденцију ФНРЈ и СФРЈ, попис становништва 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. и 1991. године Gelo, Jakov (1998). Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima. Zagreb: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske. ISBN 978-953-6667-07-9. Референце Спољашње везе Мапа [2] Фотографије [3]
Светий Андрія (Комижа)

Светий Андрія (хорв. Sveti Andrija) — населений пункт у Хорватії, в Сплітсько-Далматинській жупанії у складі міста Комижа. Населення Населення за даними перепису 2011 року становило 0 осіб. Динаміка чисельності населення поселення: Клімат Середня річна температура становить 15,76 °C, середня максимальна – 26,18 °C, а середня мінімальна – 4,32 °C. Середня річна кількість опадів – 521 мм. Примітки
Sveti Andrija (Pulski zaljev)

Sveti Andrija (tal. Scoglio Sant'Andrea), otok smješten u pulskom zaljevu. Administrativno pripada mjesnom odboru Stari Grad. Površina otoka je 36.259 m2, duljina obalne crte 1214 m, a visina 24 metra. Otok Sv. Andrija uz otok Sv. Katarinu dijeli pulski zaljev u dva manja bazena. Trenutno otok koristi brodogradilište Uljanik za odlaganje brodskih sekcija, a namjera je da se otok uklopi u ugostiteljsko-turističku ponudu Pule. Znamenitosti Na otočiću se nalaze ruševine bizantske crkvice i austrougarski Fort Kaiser Franz. Zapadno od Svetog Andrije nalazi se pod morem olupina potopljenog broda Viribus Unitis. Povijest Talijanski renesansni geograf, liječnik i pisac Giuseppe Rosaccio u svom izolaru "Viaggio da Venetia a Costantinopoli" spominje otoke Pulskog zaljeva. Izričito navodi da u pulskoj luci postoji 6 otoka ne spominjući njihova imena. Iako je ovaj broj upitan, jer drugi izvori najčešće spominju četiri otoka, Rosaccio sigurno govori o Sv. Andriji (Scoglio Sant'Andrea), te današnjim poluotocima - Uljaniku (Scoglio Olivi), Sv. Katarini (Scoglio Santa Catarina), Sv. Petru (Scoglio San Pietro) i Sv. Ivanu (Scoglio San Giovanni). Izvori
Scoglio Sant'Andrea (Pola)

Lo scoglio Sant'Andrea (in croato Sveti Andrija), detto anche scoglio Grande o di Sant'Andrea, è un isolotto disabitato della Croazia, situato nel porto di Pola. Amministrativamente appartiene alla città di Pola, nella regione istriana. Geografia Lo scoglio Sant'Andrea si trova lungo la costa sudoccidentale dell'Istria, al centro del porto di Pola (luka Pula), e dista 460 m dalla costa meridionale del porto. L'isolotto ha una forma ovale e misura 335 m di lunghezza e 230 m di larghezza massima. Ha una superficie di 0,036 km² e uno sviluppo costiero di 1,21 km. Al centro, raggiunge un'elevazione massima di 24,3 m s.l.m. All'estremità meridionale si trova un piccolo faro. Sull'isolotto si trovano i resti di una chiesa bizantina, quel che rimane dell'antico monastero benedettino di Sant'Andrea che venne demolito nel XVI secolo, e quelli del forte Kaiser Franz costruito in epoca austroungarica. Oggi l'isola è utilizzata come punto di stoccaggio per le parti delle imbarcazioni costruite al cantiere navale di scoglio Olivi. Nelle acque a ovest di Sant'Andrea si trova il relitto della Viribus Unitis, corazzata della K.u.k. Kriegsmarine, affondata dagli italiani il 1º novembre 1918 durante la cosiddetta impresa di Pola. Note Bibliografia (EN, HR) Tea Duplančić Leder, Tin Ujević e Mendi Čala, Coastline lengths and areas of islands in the Croatian part of the Adriatic Sea determined from the topographic maps at the scale of 1:25000 [Lunghezze delle linee di costa e aree delle isole nella parte croata del mare Adriatico definite in base alle mappe topografiche in scala 1:25000] (PDF), in Geoadria, vol. 9, n. 1, Zara, Hrvatski hidrografski institut [Istituto idrografico della Croazia], 2004, pp. 12-30, DOI:10.15291/geoadria.127. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani in Dalmazia Isole della Croazia
Sveti Andrija (Puljski zaliv)

Sveti Andrija je otoček v jugozahodnem delu Istre, v Puljskem zalivu. Površina otočka, na katerem stoji svetilnik, meri 0,055 km². Dolžina obalnega pasu je 1,0 km. Iz pomorske karte je razvidno, da svetilnik, zgrajen na južni strani otočka, oddaja svetlobni signal: R Bl 5s. Na otočku se nahajajo ruševine nekdanje bizantinske cerkve in utrdba Fort Kaiser Franz, zgrajena v obdobju Avstro-Ogrske. Zahodno od otočka so pod morjem ostanki potopljene avstroogrske bojne ladje SMS Viribus Unitis. Sedaj otok koristi ladjedelnica Uljanik za skladiščenje ladijskih delov, v bodočnosti pa se načrtuje vključitev otoka v gostinsko-turistično ponudbo mesta Pulj. Glej tudi seznam otokov na Hrvaškem
Sveti Ivan (Adria)

Sveti Ivan (kroatisch für „Heiliger Johannes“) ist eine relativ flache, unbewohnte Insel mit einer Fläche von 0,103 km² in der Adria südwestlich von Rovinj. Die Küstenlänge beträgt 1722 Meter. Geschichte Um 1890 erwarb der österreichische Industrielle Johann Georg von Hütterott die Insel, um sie in seinen geplanten klimatischen Kurort Cap Aureo (Goldenes Kap) einzubinden. Ein dauerhaftes Überbleibsel jener Zeit ist der Waldpark Zlatni rt südwestlich der Stadt Rovinj. Beschreibung Die beiden Inselhälften sind durch eine schmale Landbrücke verbunden. Auf der östlichen Inselhälfte befinden sich die Ruinen eines Franziskanerklosters. Der Glockenturm ist relativ gut erhalten und bildet das meerseitig weit sichtbare Wahrzeichen der Insel. Das Unterholz auf der Insel wird von Lorbeersträuchen dominiert. Umgebung Westlich der Insel befindet sich die Klippe Sveti Ivan na pučini mit dem gleichnamigen Leuchtturm. Nördlich von Sveti Ivan liegen die Inseln Sturag, Maškin und Sveti Andrija Weblinks Einzelnachweise
Sveti Ivan (Rovinjsko otočje)

Sveti Ivan je nenaseljeni otočić uz zapadnu obalu Istre, oko 4 km južno od Rovinja. Površina otoka je 102 663 m2, duljina obalne crte 1722 m, a visina 22 metra. U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je kao "otočić". Pripada Gradu Rovinju. Izvori Vanjske poveznice
San Giovanni (Rovigno)

San Giovanni (in croato Sveti Ivan) è un isolotto disabitato della Croazia, situato lungo la costa occidentale dell'Istria, a sud del canale di Leme. Amministrativamente appartiene alla città di Rovigno, nella regione istriana. Geografia San Giovanni si trova a sudovest del porto di Rovigno (luka Rovinj) e a sud del promontorio di Montauro (Zlatni rt) e di punta Corrente (rt Kurent). Nel punto più ravvicinato dista 1,74 km dalla terraferma e poco più di 760 m dall'isola di Maschin. San Giovanni è un isolotto a forma di 8 rovesciato, con una forte strozzatura centrale, che misura 640 m di lunghezza e 215 m di larghezza massima nella parte orientale. Ha una superficie di 0,103 km² e uno sviluppo costiero di 1,722 km. A ovest, raggiunge un'elevazione massima di 21,8 m s.l.m. Sull'isolotto si trovano le rovine del monastero benedettino di San Giovanni in Pèlago, sopravvine in buono stato il campanile, fu soppresso alla fine del XVII secolo. Isole adiacenti Isola di Sant'Andrea (Sveti Andrija), isolotto a nord di San Giovanni. Maschin (Maškin), isolotto a sud di Sant'Andrea, collegato ad esso da una strada rialzata. Scoglio di Montauro (Muntrav), piccolo scoglio situato a nord di Sant'Andrea. Scoglio del Samier (Samer), altro scoglio poco a sud del precedente. Scoglio Piroso Grande (Veli Piruzi), isolotto a est di Sant'Andrea e a nordest di San Giovanni. Scoglio Piroso Piccolo (Mali Piruzi), scoglio gemello del precedente, situato poco più a nordovest. Astorga (Sturag), isolotto a nord di San Giovanni. San Giovanni in Pelago (Sveti Ivan na Pučini), scoglio a sud di San Giovanni su cui si trova un faro. Note Bibliografia Dario Alberi, Istria: storia, arte, cultura, 1997, Trebaseleghe (PD), LINT Editoriale, ISBN 978-88-8190-015-2. (HR) Državni program [Programma Nazionale] (a cura di), Pregled, položaj i raspored malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i otočića [Analisi, posizione e schema di isolotti e piccole isole, periodicamente abitati e disabitati] (PDF), su razvoj.gov.hr, 2012, p. 2. URL consultato il 3 febbraio 2017. (EN, HR) Tea Duplančić Leder, Tin Ujević e Mendi Čala, Coastline lengths and areas of islands in the Croatian part of the Adriatic Sea determined from the topographic maps at the scale of 1:25000 [Lunghezze delle linee di costa e aree delle isole nella parte croata del mare Adriatico definite in base alle mappe topografiche in scala 1:25000] (PDF), in Geoadria, vol. 9, n. 1, Zara, Hrvatski hidrografski institut [Istituto idrografico della Croazia], 2004, pp. 12-30, DOI:10.15291/geoadria.127. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia (HR) Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani dell'Istria Isole della Croazia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isola San Giovanni
Sveti Ivan (otok)

Sveti Ivan je otoček v Jadranskem morju, ki pripada Hrvaški Sveti Ivan leži pred zahodno obalo Istre okoli 4 km južno od Rovinja. Površina otočka, na katerem stoji hotel Istra je 0,103 km². Dolžina obalnega pasu je 1,72 km. Najvišji vrh je visok 22 mnm. Glej tudi seznam otokov na Hrvaškem
Sveti Juraj (otok kod Vrsara)

Sveti Juraj je nenaseljeni otočić uz zapadnu obalu Istre, u Vrsarskom otočju kod Vrsara. Prirodni je maritimni štit luke Vrsar od otvorenog mora i osobito je važan kao prirodna zaštita vrsarske luke te svih plovila koja se tu nalaze. Površina otoka je 112 408 m2, duljina obalne crte 1733 m, a visina 36 metara. Prema Zakonu o otocima, a glede demografskog stanja i gospodarske razvijenosti, Sveti Juraj je svrstan u "male, povremeno nastanjene i nenastanjene otoke i otočiće" za koje se donosi programe održivog razvitka otoka. U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstan je pod otočiće. Pripada općini Vrsar. Povijest Prvi put spominje se i povijesnim zapisima kao „Orsera sull'insula“ u 3. stoljeću. Na otočiću se u starim vremenima nalazio kamenolom, a ostale arhitektonske modifikacije terena pokazatelji su rane naseljenosti otoka. Povjesničari umjetnosti smatraju da je od kamena koji je odlomljen s vrha Svetog Jurja sazidana monumentalna monolitna kupola mauzoleja istočnogotskog kralja Teodorika Velikog u Ravenni. Znamenitosti Na otoku je crkvica sv. Jurja koja je građena u starohrvatsko doba, čega su pokazatelj tragovi hrvatskog pletera, koji su i pokazatelj nacionalnog sastava stanovništva u vrijeme kada je crkvica građena. Crkvica je izgrađena na prirodnoj stijeni. Specifična je po dvjema unutarnjim, tipično ranokršćanskim apsidama. Temeljito je obnovljena i ponovno posvećena 1996. godine. Na blagdan Sv. Jurja 23. travnja Vrsarani hodočaste ribarskim brodicama na otok Sv. Jurja. Sudionici hodočašća po dolasku na otok kreću u procesiju po uređenoj šetnici oko otoka uz molitvu krunice i pjevanje prigodnih pjesama. Nakon procesije slijedi misno slavlje ispred crkve sv. Jurja. Izvori Nautički Vodič Jadrana, Jugoslavenski Leksikografski Zavod "Miroslav Krleža", Zagreb, svibanj 1990.
San Giorgio (Orsera)

San Giorgio (in croato Sveti Juraj) è un isolotto disabitato della Croazia, situato lungo la costa occidentale dell'Istria, a nord del canale di Leme. Amministrativamente appartiene al comune di Orsera, nella regione istriana. Geografia San Giorgio si trova all'ingresso del porto di Orsera (luka Vrsar), tra punta Fornace a sud e punta Masseni a nord, e poco a est della secca Marmi (plitvac Mramori). Il breve stretto Gaz lo separa dalla terraferma che, nel punto più ravvicinato, dista da San Giorgio 85 m. San Giorgio è un isolotto a forma di otto irregolare, orientato in direzione nordovest-sudest e con la parte settentrionale più grande di quella meridionale, che misura 595 m di lunghezza e 275 m di larghezza massima. Ha una superficie di 0,112 km² e uno sviluppo costiero di 1,733 km. A sud, raggiunge un'elevazione massima di 18 m s.l.m. Isole adiacenti Galliner (Galiner), scoglio situato di fronte a punta Masseni, circa 230 m a nord di San Giorgio. Galopon (Galopun), scoglio piatto e tondo posto 590 m a sudovest di San Giorgio. Storia Nel III secolo l'isola è stata menzionata per la prima volta come Orsera sull'insula. Sull'isola si trovano una vecchia cava e alcune strutture architettoniche che indicano la presenza di un antico insediamento. Con l'unico blocco di pietra preso dalla cima della collina dell'isola, si pensava potesse essere stata costruita la cupola monolitica del mausoleo di Teodorico il Grande a Ravenna. Sull'isola si trova la chiesa di San Giorgio, costruita su una roccia naturale nel periodo dell'arrivo dei Croati in Istria. Lo stile paleocristiano, con i due absidi interni, è anch'esso tipico di tale periodo. La chiesa è stata ristrutturata e riconsacrata nel 1996. Note Bibliografia Dario Alberi, Istria: storia, arte, cultura, 1997, Trebaseleghe (PD), LINT Editoriale, ISBN 978-88-81900152. (HR) Državni program [Programma Nazionale] (a cura di), Pregled, položaj i raspored malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i otočića [Analisi, posizione e schema di isolotti e piccole isole, periodicamente abitati e disabitati] (PDF), su razvoj.gov.hr, 2012, p. 1. URL consultato il 9 febbraio 2017. (EN, HR) Tea Duplančić Leder, Tin Ujević e Mendi Čala, Coastline lengths and areas of islands in the Croatian part of the Adriatic Sea determined from the topographic maps at the scale of 1:25000 [Lunghezze delle linee di costa e aree delle isole nella parte croata del mare Adriatico definite in base alle mappe topografiche in scala 1:25000] (PDF), in Geoadria, vol. 9, n. 1, Zara, Hrvatski hidrografski institut [Istituto idrografico della Croazia], 2004, pp. 12-30, DOI:10.15291/geoadria.127. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia (HR) Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani dell'Istria Isole della Croazia
Sveti Jerolim (otok)

Sveti Jerolim je nenaseljeni otočić u Brijunskom otočju, uz zapadnu obalu Istre. Od kopna je udaljen 750 metara, a najbliži otok mu je Kozada, oko 400 metara istočno. Otočić je otvorenog tipa, a za sigurnost turista na njemu brinu djelatnici ove javne ustanove. Na sjevernoj strani nalazi se mandrač okružen kamenim molovima s lukobranima. Dubine na glavama pristana su oko 3m. Površina otoka je 125.962 m2, duljina obalne crte 1554 m, a visina 18 metara. Povijest Početkom 1990-ih Sveti Jerolim postaje sastavni dio Nacionalnog parka. Od konca Drugog svjetskog rata do 90-ih bio je slovensko odmaralište za invalide, ali i djevojke iz kaznenopopravnih domova. Slovenci su Sv. Jerolim nazivali Stenjak, što je imalo svoju potporu u kamenolomu i velikim stijenama na otoku. Kamenolom su na Sv. Jerolimu počeli eksploatirati još za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. Kameni blokovi vozili su se u Veneciju, Pulu i na Veli Brijun. Tim su kamenjem izgrađene sve kuće na otočiću koje su služile kao spavaonice. Prije Drugog svjetskog rata bio je u vlasništvu obitelji iz Austrije koja je na vrhu izgradila vilu s dvorištem i dva bunara. Na rubu jedne od terasa vile izgrađena je kapelica u čast zaštitnika Svetog Jerolima pa je upravo zbog toga i dobio ime. Kapelice više nema, vidljivi su samo temelji. Ispod brdašca je ulaz u špilju. Za vrijeme bombardiranja u Drugom svjetskom ratu špilja je bila sigurno utočište za mnoge mještane iz obližnjeg Štinjana. Turizam Na otočiću se nalaze dvije uređene plaže. Tijekom turističke sezone na dan ih posjeti od 150 do 200 turista koji dolaze turističkim brodicama iz Pule, Fažane i Puntižele. Iako je Sv. Jerolim nenastanjen na njemu ipak živi deset koza, 20-ak paunova i jedna od najvećih kolonija galebova na sjevernom Jadranu. Slična takva kolonija postoji i na otoku Fraškeriću kod Banjola. Planira se dovesti još nekoliko muflona, koja ovca, a možda i koja kokoš ili puran. Turistima je tijekom ljeta na raspolaganju i kafić te tuševi, roštilj i pitka voda. U vodama oko otočića dozvoljeno je kupanje i ronjenje na dah, dok su profesionalni izlov ribe i ronjenje s bocama strogo zabranjeni. U lučicu stane desetak manjih brodica i jedna veća barka. Čelo obale ostaje uvijek prazno jer se na to mjesto vežu turističke brodice. Na južnoj strani je pogodno mjesto za kupanje na žalu uz stijene okruženo čempresima. Ljepotu i mediteransku idilu Sv. Jerolima nagrđuju mnogobrojne ruševine. Početkom Domovinskog rata otok je bio devastiran. Kamene kuće na obali ostale su čitave dok su drvene barake po brežuljku potpuno uništene. Na otoku se za sada ne planira gradnja ni adaptacija, a ni u skorijoj budućnosti. Izvori
Sveti Jerolim (otok)

Sveti Jerolim, tudi Stenjak, je majhen otoček v Jadranskem morju, ki pripada Hrvaški. Sveti Jerolim je otoček v skupini Brionskih otokov ob jugozahodni obali Istre. Otoček, na katerem stoji svetilnik, leži okoli 1 km jugozahodno od V. Brijuna. Porasel je z bujnim mediteranskim zelenjem. Njegova površina meri 0,126 km². Dolžina obalnega pasu je 1,55 km. Najvišji vrh na otočku doseže višino 18 mnm. Iz pomorske karte je razvidno, da svetilnik, ki stoji na jugozahodni obali otočka, oddaja svetlobni signal: B Bl 2s. Nazivni domet svetilnika je 5 milj. Otok je dolga leta upravljala kranjska počitniška zveza in je bil namenjen počitnikovanju slovenskih osnovnošolcev in srednješolcev. Slovensko ime Stenjak izhaja iz visokih sten, nastalih zaradi lomljenja kamna. Beli istrski apnenec oz. brionski kamen so začeli lomiti že v Avstro-Ogrski, predvsem za potrebe Benetk in Pulja. Kamen iz kamnoloma na Sv. Jerolimu so rabili tudi za gradnjo hotelov in drugih zgradb na Velikem Brionu, vključno z Belo vilo. Glej tudi Seznam otokov na Hrvaškem
Basilique Notre-Dame-de-Bistrica de Marija Bistrica

La basilique Notre-Dame-de-Bistrica est une église située à Marija Bistrica en Croatie, considérée basilique mineure depuis le 4 décembre 1923 par l’Église catholique, qui la rattache à l’archidiocèse de Zagreb. La Conférence épiscopale croate l’a désigné sanctuaire national en 1971. Références Voir aussi Liens internes Liste des sanctuaires nationaux Église catholique en Croatie Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Croatie