NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Šibenik

Šibenik (croat) —Sibenning (alemany), Sebenico (italià)— és una ciutat històrica a la Dalmàcia central (Croàcia). Està situat on el riu Krka flueix a la mar Adriàtica. La seva població era de 37.120 habitants en el cens del 2006, entre ells els del poble de Perković, que pertany al municipi. És, a més, la capital del comtat de Šibenik-Knin (en croat, Šibensko-kninska županija). Història El nom de Šibenik figura ja per primera vegada i amb aquest nom el 1066 en una carta del rei croata Petar Krešimir IV. A diferència d'altres ciutats dàlmates fundades per il·liris, grecs i romans, Šibenik és la ciutat més antiga de totes fundada per dàlmates natius a la costa est de la mar Adriàtica. El 1298 Šibenik va aconseguir el títol de ciutat i seu episcopal. Com la resta de Dalmàcia va resistir els venecians fins al 1412. Els turcs otomans van intentar conquerir la ciutat a finals del segle xv. Durant el segle següent es va construir la fortalesa de Sant Nicolau i es va anar ampliant durant la següent centúria amb les fortaleses de Sant Joan (Tanaja) i de Šubicevac (Barone). Fins al 1797 Šibenik formà part de la República de Venècia quant en virtut del Tractat de Campo Formio d'aquell any passà a l'Imperi austríac. Fins al 1918 serà, per tant, una ciutat de l'Imperi Habsburg fora d'un breu període d'anys (1805-1813) en què s'integrà a les Províncies Il·líriques de l'imperi napoleònic. El 1918 amb els Tractats de Pau de la Conferència de París del 1919 fou assignada al Regne dels Serbis, Croats i Eslovens fora del període 1941-1943 en què momentàniament va formar part de la italiana Governació de Dàlmacia. Després de la Segona Guerra Mundial es va reincorporar a Iugoslàvia i d'aquí, des del 1991, a Croàcia. L'edifici més important de la ciutat és la Catedral de Sant Jaume que des del 2000 és a la llista del patrimoni de la Humanitat de la UNESCO. Personatges famosos Roberto Ferruzzi, (1853-1934), pintor. Roberto de Visiani, (1800-1878) botànic Niccolò Tommaseo, (1802-1874) escriptor i lingüista italià. Petar Guberina, (1913-2005), escriptor i lingüista croata. Maksim Mrvica, (1975) pianista Petra Štampalija, (1980) jugadora de bàsquet Dario Šarić, (1994) jugador croata de bàsquet Dražen Petrović, (1964-1993) jugador croata de bàsquet Francesco Mazzoleni, (1828-1908) tenor Referències Enllaços externs Pàgina oficial de l'Ajuntament de Šibenik (en croata, només)
Šibenik

Šibenik (Italiaans: Sebenico; Latijn: Sebenicum; Duits: Sibenning; Hongaars: Szebenikó) is een stad aan de Adriatische kust van Kroatië, ongeveer 300 kilometer ten zuiden van Zagreb. De stad is de hoofdstad van de provincie Šibenik-Knin. In tegenstelling tot andere steden aan de kust die zijn gesticht door Illyriërs, Grieken en Romeinen, is Šibenik een van de oudste steden gesticht door de lokale Kroaten. Vanuit de Baai van Šibenik, die 10 kilometer lang en 300 tot 1200 meter breed is, komt men op de open zee en in het eilandengebied via een smal en kronkelig kanaal. In de stad staat de Sint-Jacobuskathedraal, die deel uitmaakt van de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Op de werelderfgoedlijst staat ook het fort van St. Nicholas, als een van de Venetiaanse verdedigingswerken van de 15e tot 17e eeuw. Geschiedenis Šibenik werd voor het eerst vermeld in 1066 op een kaart van koning Petar Krešimir IV. Šibenik verkreeg stadsrechten en een eigen diocees in 1298. Al sinds de stichting van de stad heeft het een belangrijke militaire en strategische functie gehad. Geboren Dražan Jerković (1936-2008), voetballer Vice Vukov (1936-2008), zanger en politicus Petar Nadoveza (1942-2023), voetballer en voetbalcoach Dražen Petrović (1964-1993), basketballer Goran Višnjić (1972), acteur Maksim Mrvica (1975), pianist Barbara Visser (1977), Nederlands politica Ivan Ergić (1981), voetballer Igor Cukrov (1984), zanger Gordon Schildenfeld (1985), voetballer Stipe Bačelić-Grgić (1988), voetballer Mate Maleš (1989), voetballer Arijan Ademi (1991), voetballer Dario Šarić (1994), basketballer Duje Ćaleta-Car (1996), voetballer Externe links Šibenik Sibenik online Sibenik Region Tourist Board
Šibenik

43° 44′ 02″ N, 15° 53′ 44″ L Šibenik (em italiano: Sebenico) é uma cidade histórica da Croácia, com população de 51 553 habitantes (2001) Localizada na Dalmácia central, onde o Rio Krka corre em direção ao Mar Adriático. Šibenik é o centro político, educacional, de transporte, industrial e turístico do condado de Šibenik-Knin. Existem dois parques nacionais em Šibenik: Krka e Kornati. Galeria fotográfica Pessoas notáveis Niccolò Tommasèo, (1802-1854), escritor e poeta Roberto Ferruzzi, (1853-1934), pintor Dražen Petrović, (1964-1993), basquetebolista Referências Ligações externas Official Site da cidade Turismo na Croácia Informações turísticas de Šibenik Fotos de Šibenik
Šibenik

Šibenik este un oraș în cantonul Šibenik-Knin, Croația, având o populație de 46.332 de locuitori (2011). Biserica principală din oraș, Catedrala Sf. Iacob, este din anul 2000 pe lista patrimoniului mondial UNESCO. Demografie Conform recensământului din 2011, orașul Šibenik avea 46.332 de locuitori. Din punct de vedere etnic, majoritatea locuitorilor (94,62%) erau croați, cu o minoritate de sârbi (3,1%). Apartenența etnică nu este cunoscută în cazul a 0,44% din locuitori. Din punct de vedere confesional, majoritatea locuitorilor (88,15%) erau catolici, existând și minorități de persoane fără religie și atei (4,5%) și ortodocși (3,07%). Pentru 2,26% din locuitori nu este cunoscută apartenența confesională. Personalități născute aici Nikola Tavelić (1340 - 1391), călugăr, misionar franciscan. Antun Vrančić (1504 - 1573), cardinal croat, primat al Bisericii Catolice din Ungaria; Nikodim Milaš (1845 - 1915), episcop ortodox, teolog; Simo Matavulj (1852 - 1908), scriitor; Đorđe Kadijević (n. 1933), regizor, scenarist; Goran Višnjić (n. 1972), actor croato-american; Boris Milošević (n. 1974), politician; Ivan Pešić (n. 1992), fotbalist. Dražen Petrović,(n.1964, m.1993),baschetbalist Orașe înfrățite Šibenik este înfrățit cu: Civitanova Marche, Italia (din 2002); San Benedetto del Tronto, Italia. Note
Kraljevica Shipyard

Kraljevica Shipyard je výrobce lodí v chorvatském městě Kraljevica, na pobřeží Jaderského moře. Společnost byla založena v roce 1729 a je někdy považována za nejstarší nepřetržitě fungující loděnici na světě. Chorvatská vláda se opakovaně pokusila loděnice zprivatizovat, naposledy v listopadu 2010. Produkce Loděnice vyrábějí širokou škálu komerčních lodí, vojenských lodí, a jacht. V roce 2009 společnost vyrobila loď JoyMe, jachtu dlouhou 49,9 metru. V roce 2010 se loděnice dohodly na výstavbě dvou velkých trawlerů pro ruské zákazníky. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kraljevica Shipyard na anglické Wikipedii. Externí odkazy Stránky společnosti
Kraljevica Shipyard

Kraljevica Shipyard is a shipbuilder at Kraljevica, on the Adriatic coast of Croatia. The shipyard was founded in 1729 by Charles VI, Holy Roman Emperor, and is claimed to be the oldest continuously operational shipyard in the world. The shipyard has been operating under the name DALMONT d.o.o. since 1992. The government of Croatia has repeatedly attempted to privatise the shipyard, most recently in November 2010. The company was forced into bankruptcy proceedings by the Croatian government in March 2012. Vessels The shipyard has produced a variety of commercial ships, military vessels, and superyachts. In 2009, Kraljevica Shipyard constructed the JoyMe, a 49.9 metre yacht. In 2010, the shipyard agreed to build two large trawlers for Russian clients. References External links Kraljevica Shipyard
Brodogradilište Kraljevica

Kraljevica je brodogradilište, koje se nalazilo u istoimenom gradu Kraljevica, u Primorsko-goranskoj županiji. Povijest Brodogradilište Kraljevica osnovao je 1729. godine car Karlo VI. Ono je kolijevka industrijalizacije i razvoja gospodarstva Hrvatske, te stoga s pravom nosi epitet prvog brodogradilišta na istočnoj obali Jadranskog mora, u Hrvatskoj. Kroz gotovo tristo godina postojanja, brodogradilište Kraljevica je prolazilo kroz mnoge krize i iskušenja, ali je opstalo zahvaljujući svojim djelatnicima, osiguravajući im posao i život, dok je gradu Kraljevici i ostalim stanovnicima osiguralo ekonomski razvoj i napredak. Pravi procvat ovo brodogradilište doživljava sredinom 19. stoljeća kada u njemu djeluju britanski brodograditelji, braća Pritchard, koji su pokrenuli gradnju parobroda za ratnu mornaricu, te plovila u seriji jedrenjaka. Drugi procvat brodogradilište doživljava tijekom 1. svjetskog rata, kada su se gradili manji ratni brodovi za Austro-ugarsku mornaricu. Tijekom 2. svjetskog rata pri bombardiranju i miniranju uništeno je oko 60% brodogradilišnih kapaciteta, tako da je Brodogradilište Kraljevica nakon završetka rata rekonstruirano, prošireno i modernizirano. Međutim, nakon 2. svjetskog rata, kada je Hrvatska opet ušla u Jugoslaviju, brodogradilište je nazvano Titovo brodogradilište, ali je nakon pada komunizma i osamostaljenja Hrvatske 90-ih godina 20. stoljeća, preimenovano u Brodogradilište Kraljevica. Ono po čemu je ovo brodogradilište poznato, je to, da je 1947. Kraljevica prvo brodogradilište u bivšoj državi koje je izgradilo prvi brod tehnologijom zavarivanja. Od 1946. do 2008. u ovom se brodogradilištu izgradilo ukupno 197 brodova različite namjene iz sastava trgovačke flote, putničkih brodova, trajekata, vojnih plovila, i ostalih. Novi koncesionar Luke posebne namjene Dalmont d.o.o. iz Kraljevice od preuzimanja koncesije 2014- te godine nastavlja brodoremonotnu djelatnost prvenstveno trajekata, ali i ostalih brodova. Dalmont d.o.o. 2018-te godine isporučuje novogradnju RO-RO putnički brod za Rapsku plovidbu d.d., te 2019-te dva putnička na električni pogon za JU NP Krka. Kraj Nakon 283 godine neprekidnoga rada, Brodogradilište Kraljevica prestaje postojati 4. lipnja 2012. godine. Vladinom odlukom o stečaju radnici dobivaju otkaze i otpremnine, a prostor Brodogradilišta, vojni arsenal osnovan ukazom austrijskoga cara 1729., postaje dijelom povijesti. Trgovačko društvo Dalmont d.o.o. iz Kraljevice kao jedan od dugogodišnjih kooperanata Brodogradilišta Kraljevica d.d., dana 21.10.2014 potpisuje Ugovor o prijenosu koncesije s Ministarstvom mora prometa i infrastrukture, te postaje koncesionarom Luke posebne namjene - brodogradilište Kraljevica. Na predmetnom koncesijskom području Dalmont d.o.o. nastavlja prvenstveno brodoremontnu djelatnost, ali i gradi novogradnje. Galerija fotografija Vidi još Vjenceslav Turković Izvori Vanjske poveznice Brodogradilište Kraljevica Hrvatska tehnička enciklopedija
Cantiere navale di Porto Re

Il cantiere navale di Porto Re (in croato Brodogradilište Kraljevica) era un importante cantiere navale della Croazia che si trovava nella città di Porto Re (croato: Kraljevica) nella baia di Buccari nella Regione litoraneo-montana. Storia Il cantiere, fondato nel 1729 per volere dell'imperatore Carlo VI era considerato culla dell'industrializzazione e dello sviluppo dell'economia croata ed è stato il primo cantiere navale sulla costa orientale del Mare Adriatico. Nel corso di quasi tre secoli di vita ha attraversato diversi momenti di crisi riuscendo a sopravvivere garantendo sviluppo economico e progresso alla città, fino al 2012. Il cantiere ebbe un notevole momento di sviluppo a metà del XIX secolo con l'avvento delle navi a vapore, ricevendo ordini da armatori inglesi. Altro momento di sviluppo si ebbe alla vigilia della prima guerra mondiale quando dopo essere stato rilevato dal gruppo imprenditoriale che aveva rilevato il Cantiere di Fiume vi furono realizzati i cacciatorpediniere della Classe Tatra per la Marina Imperiale Austro-Ungarica. Al termine del conflitto la città di Porto Re entrò a far parte del Regno di Jugoslavia. Durante la seconda guerra mondiale i bombardamenti hanno distrutto circa il 60% del cantiere che dopo la guerra è stato ampliato e modernizzato. Al termine del conflitto la città è entrata a far parte della Repubblica Popolare di Croazia in seno alla Repubblica Federativa Popolare di Jugoslavia e il cantiere fino alla caduta del regime comunista è stato intitolato al dittatore Tito che da giovane aveva lavorato come operaio nello stabilimento. In seguito alla dissoluzione della Jugoslavia e ai conflitti che ne sono scaturiti la città è entrata a far parte della Croazia Dal 1946 al 2008 nel cantiere sono state costruite in totale 197 navi, tra mercantili, passeggeri, traghetti e navi da guerra. Recentemente è stata ipotizzata la privatizzazione di quattro cantieri navali, tra cui l 99,54% del pacchetto di maggioranza del “Brodogradilište Kraljevica”. Dopo 283 anni di lavoro ininterrotto, il cantiere navale di Kraljevica cessa di esistere il 4 giugno 2012 . La decisione del governo è stata quella di chiudete il cantiere e di licenziati i dipendenti, per la bancarotta della vecchia gestione del cantiere. L'area del ex cantiere navale, comprendeva anche un arsenale militare. Note Voci correlate Cantiere 3. Maj Cantiere Uljanik Collegamenti esterni Brodogradilište Kraljevica - sito ufficiale
Ladjedelnica Kraljevica

Ladjedelnica Kraljevica (hrvaško Brodogradilište Kraljevica, nekdaj tudi Titovo brodogradilište Kraljevica) je bila hrvaška ladjedelnica v Kraljevici na Jadranski obali. Ladjedelnico je leta 1729 dal zgraditi Karel VI. in je veljala za najstarejšo nepretrgoma operativno ladjedelnico na svetu. Pred prvo svetovno vojno so v Kraljevici gradili vojaške ladje za Avstro-ogrsko vojno mornarico. Med drugo svetovno vojno je bilo uničenih okrog 60 odstotkov kapacitet. V obdobju SFRJ Jugoslavije se je ladjedelnica imenovala »Titovo brodogradilište Kraljevica«. Hrvaška vlada je večkrat poskušala privatizirati ladjedelnico, zadnjič novembra leta 2010. Ladje, zgrajene v Kraljevici Kraljevica (razred patruljnih ladij) Kotor (razred fregat) Končar (razred raketnih topnjač) Sklici Glej tudi Ladjedelnica 3. Maj Ladjedelnica Uljanik Brodosplit Zunanje povezave Kraljevica Shipyard Arhivirano 2013-10-07 na Wayback Machine.
Klášter Tkon

Tkonský klášter svatých Kosmy a Damiána (chorvatsky Samostan svetih Kuzme i Damjana, též klášter Ćokovac, nebo klášter Tkon) je klášter v Dalmácii, poslední z benediktinských klášterů na chorvatském území. Je zasvěcen starokřesťanským mučedníkům Kosmovi a Damiánovi. Přísluší do Slovanské benediktinské kongregace svatého Vojtěcha. Poloha Nachází se na ostrově Pašman, několik kilometrů od pobřeží města Biograd na Moru, na pahorku Ćokovac u obce Tkon. Přesná adresa je Samostan Ćokovac, Put Ćokovca 7, 23212 Tkon. Název Ćokovac pochází od nářečního výrazu ćok, který označuje kosa černého. Dějiny Klášter byl založen v roce 1059 zadarským biskupem Teodorikem na pozůstatcích byzantské pevnosti, kde se již dříve nacházel první starokřesťanský chrám. Po zničení Biogradu na Moru a okolí Benátčany ve 12. století se benediktini později vrátili na Pašman, aby klášter obnovili. Ten byl přebudován v gotickém slohu. V klášterním kostele je uložen kříž z 15. století. Mniši ostrov v roce 1808 opustili, ale roku 1965 byl konvent obnoven. Klášter byl střediskem šíření liturgických knih psaných hlaholicí. Tím se stal zdejší klášter významným také pro české dějiny, když poskytl v roce 1347 slovanské mnichy (zv. hlaholáše či glagolity) pro nově založený slovanský Emauzský klášter v Praze, od té doby zvaný Na Slovanech. Ačkoli národnost všech nových mnichů v Praze není známa, někteří pocházeli z Dalmácie, jiní byli vysláni carem Štěpánem Dušanem ze Srbska. První opat Jan od roku 1350 užíval všechny opatské insignie včetně infule a byl rodem Chorvat. Karel IV. tak chtěl zdůraznit také svůj slovanský původ ze starobylé slovanské dynastie Přemyslovců a také si uvědomoval jedinečnost českých zemí, coby místa společného dědictví západního latinského ritu s cyrilometodějskou tradicí východní liturgie. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Monastero dei Santi Cosma e Damiano na italské Wikipedii. Externí odkazy Internetové stránky kláštera Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Tkon na Wikimedia Commons
Benediktinski samostan sv. Kuzme i Damjana

Benediktinski samostan sv. Kuzme i Damjana na brdu Ćokovcu kod Tkona na otoku Pašmanu sagradio je biogradski biskup Teodorik 1059. godine na temeljima ranije bizantske utvrde i starokršćanske crkve. Ćokovac je jedini aktivni samostan benediktinaca u Hrvatskoj i poznato glagoljaško središte. Po mletačkom razaranju Biograda u 12. stoljeću benediktinci dolaze na Ćokovac i grade novi samostan. U 14. stoljeću samostan je oštećen, ali su ga benediktinci ponovo izgradili i pregradili crkvu u gotičkom stilu. Crkvu krasi oslikano gotičko raspelo s početka 15. stoljeća. Godine 1808. samostan je ugašen i ponovo oživljen 1965. Naziv "Ćokovac" dolazi od riječi "ćok", što je naziv u lokalnom dijalektu za pticu kos. Za obnovu ovog samostana koji je već bio ruševan zaslužan je o. Martin Josip Kirigin, poznati hrvatski liturgičar. Izvori Vanjske poveznice Službena stranica samostana
Monastero dei Santi Cosma e Damiano

Il monastero dei Santi Cosma e Damiano è un monastero della Dalmazia, l'ultimo dell'ordine benedettino nel territorio croato. Si trova sull'isola di Pasman, a pochi chilometri dalla costa di Zaravecchia, sulla collina di Ćokovac presso Tuconio (Tkon). È conosciuto anche come monastero di Ćokovac. Il nome Ćokovac deriva dalla parola dialettale ćok, che significa merlo. Storia Fu fondato nel 1059 dal vescovo di Zara Teodorico sui resti di una fortezza bizantina, dove già esisteva un primo tempio paleocristiano. Fu un centro di diffusione di libri liturgici scritti in alfabeto glagolitico. Dopo che i Veneziani ebbero distrutto Zaravecchia e il suo circondario nel XII secolo, i Benedettini tornarono a Pasman a ricostruire il monastero, che fu nuovamente ristrutturato in stile gotico nel XIV secolo. Nella chiesa del monastero è custodita una croce risalente al XV secolo. L'ordine monastico abbandonò l'isola dal 1808 al 1965, quando il monastero fu ripristinato. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Convento dei Santi Cosma e Damiano Collegamenti esterni (HR, EN) Informazioni turistiche, su izaberi.hr. URL consultato il 9 ottobre 2008 (archiviato dall'url originale il 30 aprile 2009). (HR) Sito ufficiale del monastero, su samostan-cokovac.hr.
Samostan sv. Kuzme in Damjana

Benedektinski samostan sv. Kuzme in Damjana stoji na griču Ćokovac nad Tkonom na otoku Pašmanu. Prvo cerkvico, odnosno manjši samostan, je na Ćokovcu je postavil biograjski škof Teodorik leta 1059 na temeljih bizantinske utrdbe. Po večkratnih beneških napadih v 12. stol. in posledično uničenju Biograda n/m, so pribegli benediktinci 1358 obnovili prvotni samostan. Cerkev so prezidali v gotskem slogu. Krasi jo gotski križ iz začetka 15. stoletja. Po obnovi 1358 je postal samostan središče glagolijaštva v Dalmaciji. Leta 1808 so samostan ukinili, ponovno pa je zaživel leta 1965. Danes je Ćokovac edini še aktivni benediktinski samostan na Hrvaškem. Ime Ćokovac prihaja iz besede ćok, ki je v lokalnem narečju ime za kosa. Zunanje povezave Domača stran samostana Glej tudi seznam samostanov na Hrvaškem
Hotel Esplanade

Hotel Esplanade je hotel u Zagrebu. Sagrađen je 1925. godine s ciljem pružanja smještaja putnicima glasovitog vlaka Orient Express, koji je prometovao na liniji Pariz – Istanbul. Izgradnja hotela Prekapacitiranost dvaju najpoznatijih zagrebačkih hotela početkom 20. stoljeća, potakla je izgradnju novog luksuznog hotela, u neposrednoj blizini glavnog željezničkog kolodvora – tada značajne poveznice s Europom i ostatkom svijeta. Godine 1917. raspisan je međunarodni natječaj na kojem su sudjelovali brojni istaknuti arhitekti, uključujući slavnog Švicarca Adolfa Loosa koji međutim nije i pobijedio na natječaju. Pobijedio je Nijemac, Otto Rehnig, čije je originalne planove preradio zagrebački arhitekt Dionis Sunko. Njega danas smatraju arhitektom ovog djela arhitekture iz razdoblja Belle Époque. Hotelu je dano ime “Esplanade”, koje u izvornom obliku ima značenje “polje”, vjerojatno stoga što je sagrađeno na prostranoj poljani zapadno od kolodvora. Izgradnja hotela završena je za samo 26 mjeseci. Svečanom je otvaranju održanom 22. travnja 1925. godine prisustvovalo preko 200 gostiju. Među uzvanicima bio je gradonačelnik Zagreba Vjekoslav Heinzel, konzuli, bankari, novinari, te brojni drugi. Otvoranje je bilo popraćeno i u novinskom tisku. Hotel od tada do danas ima važnu ulogu u razvoju zagrebačkog turizma. Povijest hotela Hotel je bio središte društvenog života Zagreba naročito u 1920-ih godina, kada je privlačio ljubavne parove. Prema legendi je ondje održan prvi hrvatski striptiz na oproštajnoj zabavi jednog talijanskog grofa. U hotelu je u to doba također djelovao kasino koji je postao poznat radi nekoliko incidenata vezanih za prostituciju, nakon čega je kasino zatvoren. Tijekom Drugog svjetskog rata, hotel je bio okupljalište njemačkih časnika, te je ondje formirano svojevrsno sjedište Gestapa u Zagrebu. Nijemci su ondje organizirali mnogobrojne zabave. Godine 1964. hotel se pridružio korporaciji Inter-Continental Hotel, a 1968. nominiran je za najbolji hotel među 62 Inter-Continentalova hotela u Europi i na Bliskom Istoku. Godine 1975. primio je odlikovanje za rad jugoslavenskog predsjednika Josipa Broza Tita sa zlatnim vijencem. Tijekom 20. stoljeća hotel je bio mjesto ključnih društvenih događanja glavnoga grada Hrvatske. U njemu su odsjedale brojne svjetski poznate ličnosti (primjerice Josephine Baker, Charles Lindbergh, Gilbert Bécaud, Leonid Brežnjev, britanski princ Charles, nogometaši FC Bayern Münchena i Real Madrida, Recep Tayyip Erdoğan te mnogi drugi). Hotel danas Potpuna rekonstrukcija hotela dovršena je 18. svibnja 2004. godine kada hotel otvara svoja vrata pod imenom The Regent Esplanade Zagreb. Priključivanjem lancu luksuznih hotela Regent, čime postaje prvi Regent hotel u Europi, a sedmi u svijetu, hotel Esplanade nastavio je tradiciju u pružanju visokih standarda ugostiteljstva. U listopadu 2012. godine postaje samostalnim hotelom, te kao takav nastavlja s pružanjem vrhunskih usluga gostima iz cijelog svijeta. Hotel i njegova svečana Samaragdna dvorana i danas je mjesto održavanja javnih događanja. Vanjske poveznice Esplanade Zagreb Hotel