NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Phare de San Giovanni in Pelago

Le phare de San Giovanni in Pelago (en croate : Svjetionik Hrid Sv. Ivan na pučini) est un phare actif situé sur un récif au large de Rovinj dans le Comitat d'Istrie en Croatie. Le phare est exploité par la société d'État Plovput . Histoire Le phare, mis en service en 1853, marque un récif dangereux au nord-ouest de Rovinj. C'est une station météorologique pourvue en personnel. L'îlot rocheux se situe à environ 2.5 km du rivage et à environ 4 km au sud-ouest de Rovinj. Le phare est disponible pour la location de vacances, ce qui est inhabituel pour une station si exposée. Plovput fournit le transport par bateau pour les invités de Rovinj, mais seulement le matin. Le récif est difficile d'accès durant les périodes de vent d'ouest qui souffle d'habitude l'après-midi. Description Le phare est une tour octogonale en pierre de 15 m de haut, avec galerie et lanterne, attenante à une maison de gardien de deux étages. La tour est couleur pierre naturelle et le dôme de la lanterne blanche est gris. Il émet, à une hauteur focale de 23 m, deux éclats blancs toutes les 10 secondes. Sa portée est de 24 milles nautiques (environ 44 km) pour le feu principal et 12 milles nautiques (environ 22 km) pour le feu de veille. Il est équipé d'une corne de brume émettant un signal de 4 secondes par période de 30 secondes audible jusqu'à 2 milles nautiques (environ 3.7 km). Identifiant : ARLHS : CRO155 - Amirauté : E2680 - NGA : 11944 . Caractéristiques du feu maritime Fréquence : Lumière (W) : 10 (0.5+2.5/0.5+6.5) secondes Voir aussi Notes et références Lien connexe Liste des phares de Croatie Liens externes (en) Lighthouses in Croatia - Site Plovut University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of Northern Croatia (en) Liste ARLHS - Croatia (en) Hrid Sveti Ivan na Pucini - Site Lightphotos.net (en) Sveti Ivan Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer Adriatique Portail de la Croatie
Svjetionik Hrid Sv. Ivan na pučini

Svjetionik Hrid Sv. Ivan na pučini je svjetionik na hridi Sveti Ivan na pučini, ispred Rovinja, na sredini zapadne obale poluotoka Istre. Rovinježi ga nazivaju La Lanterna. Svjetionik su izgradile tadašnje austrougarske vlasti 1853. godine. Svjetionik pripada grupi najstarijih svjetionika nastalih u sklopu projekta izgradnje modernog svjetioničkog sustava 19 st. duž istočne obale Jadrana, koji je započeo arhitekt Pietro Nobile, a nastavili njegovi učenici u vrijeme Metternichove uprave i pod vodstvom tršćanske Deputacije Burze. Svjetionik je smješten na zaravni u središtu otočića kojim u potpunosti dominira. Toranj svjetionika i stambena zgrada integralno su povezani, a građeni su pravilno uslojenim redovima kamenih klesanaca. Središnjem ulazu prilazi se preko dvokrakog stubišta. Svjetionik ima cisternu ukopanu u živu stijenu te pomoćnu zgradu za smještaj kompresora. Sastavnim dijelom ambijenta smatra se i kućica smještena na rubu okućnice svjetionika. Osmerokutna kamena kula svjetionika visoka je 23 m, a u samoj zgradi nalaze se dva apartmana. Na svjetioniku je stalna svjetioničarska posada. Na otoku se nalazi mali pristan i dizalica za manje brodice. Legenda o svjetioniku Legenda kaže da je jedan mletački dužd po lošem vremenu plovio u smjeru Rovinja. Njegova je posada uočila opasne hridi Svetoga Ivana i promijenila rutu plovidbe. Dužd se zavjetovao Svetom Ivanu kako će mu, doplovi li živ do Rovinja, u znak zahvalnosti na istoimenom otočiću sljedećih dana zapaliti svijeću visoku kao toranj katedrale. Dužd je živ stigao do Rovinja, ali nije izvršio zavjet. Nekoliko mjeseci kasnije na istom ga je području zatekla iznenadna oluja. More je njegov brod bacilo na hridi Svetog Ivana, a čitava je posada nestala u olujnom moru. Izvori Vanjske poveznice
Svetilnik Sv. Ivan na pučini

Svetilnik Sv. Ivan na pučini je svetilnik na otoku Sveti Ivan na pučini, pred Rovinjem, sredi zahodne obale istrskega polotoka. Domačini ga imenujejo La Lanterna. Svetilnik je leta 1853 zgradila takratna Avstro-Ogrska oblast. Svetilnik spada v skupino najstarejših svetilnikov, ki so nastali v okviru projekta izgradnje sodobnega svetilniškega sistema iz 19. stoletja vzdolž vzhodne obale Jadranskega morja. Projekt je ustvaril arhitekt Pietro Nobile, nadaljevali so ga njegovi učenci v času Metternichove uprave in pod vodstvom tržaške borze. Svetilnik se nahaja na ravnini v središču otoka. Svetilniški stolp in stanovanjska zgradba sta med seboj povezana in sta bila zgrajena s pravilno postavljenimi vrstami kamnitih blokov. Do osrednjega vhoda se dostopa po dvonožnem stopnišču. Svetilnik ima opremljeno cisterno in pomožno stavbo za namestitev kompresorja. Osmerokotni kamniti stolp svetilnika je visok 23 m, v sami stavbi pa sta dva stanovanja. Na svetilniku je stalna skupina posadke svetilnika. Na otoku je majhen pomol in dvigalo za manjše čolne. Legenda Legenda pravi, da je beneški pomorščak v slabem vremenu odplul v smeri proti Rovinju. Njegova posadka je opazila nevarne pečine svetega Janeza in spremenila jadralno pot. Pomorščak je svetemu Janezu obljubil, da bo v primeru hvaležnosti na istoimenskem otočku, če bo odplul živ v Rovinj, v naslednjih dneh prižgal svečo tako visoko kot stolni stolp. Pomorščak je do Rovinja prišel živ, a obljube ni izpolnil. Nekaj ​​mesecev kasneje ga je na istem območju ujela nenadna nevihta. Morje je vrglo njegovo ladjo na pečino svetega Janeza, on in vsa njegova posadka pa so izginili v viharnem morju. Glej tudi Seznam hrvaških otokov Sklici Zunanje povezave Predstavnosti o temi Svjetionik Hrid Sv. Ivan na pučini v Wikimedijini zbirki
Phare de Grebeni

Le phare de Grebeni (en croate : Svjetionik Hridi Grebeni) est un phare actif sur l'île de grebeni à l'ouest de l'entrée du port de Dubrovnik, dans le Comitat de Dubrovnik-Neretva en Croatie. Le phare est exploité par Plovput , une compagnie du Gouvernement de la République de Croatie. Histoire L'îlot de Grebeni se trouve à 800 mètres du rivage à l'ouest de Dubrovnik. Description Le phare est une tourelle carrée en pierre de 13 m de haut, avec galerie et lanterne centrée sur une maison de gardien d'un étage. Le bâtiment est en pierre non peinte et la lanterne est blanche. Il émet, à une hauteur focale de 27 m, trois éclats blancs toutes les 10 secondes. Sa portée est de 10 milles nautiques (environ 19 km). Identifiant : ARLHS : CRO-054 - Amirauté : E3598 - NGA : 14040 . Caractéristiques du feu maritime Fréquence : 10s (W-W-W) Lumière : 0.5 seconde Obscurité : 2 secondes Lumière : 0.5 seconde Obscurité : 2 secondes Lumière : 0.35 seconde Obscurité : 4.5 secondes Voir aussi Notes et références Lien connexe Liste des phares de Croatie Liens externes (en) Lighthouses in Croatia - Site Plovut University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of Southern Croatia (en) Liste ARLHS - Croatia (en) Croatia Online list of Light (en) Grebeni Lighthouse - Site Lightphotos.net (en) Grebeni Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer Adriatique Portail de la Croatie
Phare de Pomorac

Le phare de Pomorac (en croate : Svjetionik Pomorac) est un feu actif situé sur le front de mer de Split, dans le Comitat de Split-Dalmatie en Croatie. Le phare est exploité par la société d'État Plovput . Histoire L'ancien gouvernement yougoslave avait construit ce monument comme Mémorial aux marins du pays en 1958. Il avait une lumière très puissante. Il a été bombardé pendant les guerres de Yougoslavie lors de la dislocation de la Yougoslavie en 1991 et il est resté inactif jusqu'en 2013. Des groupes de bénévoles locaux ont aidé à sa réparation entre 2003 et 2006 et une restauration plus complète a été effectuée en 2012-13 pour sa remise en service. Description Le phare est une haute obélisque de 38 m de haut. Il émet, à une hauteur focale de 54 m, deux éclats blanc toutes les 20 secondes. Sa portée est de 10 milles nautiques (environ 19 km). Identifiant : ARLHS : HRV-563 - Amirauté : E3348.2 - NGA : 113-13425 . Caractéristiques du feu maritime Fréquence : 20s (W-W) Lumière : 0.8 seconde Obscurité : 4.6 secondes Lumière : 0.8 seconde Obscurité : 13.8 secondes Notes et références Voir aussi Lien connexe Liste des phares de Croatie Liens externes (en) Lighthouses in Croatia - Site Plovut University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of Southern Croatia (en) Liste ARLHS - Croatia (en) Croatia Online list of Light (en) Pomorac Monument Lighthouse - Site Lightphotos.net Portail des phares Portail de la mer Adriatique Portail de la Croatie
Svjetionik Pomorac

Svjetionik Pomorac je svjetionik na Katalinića brijegu, u gradu Splitu. Autori svjetionika su Ivan Carić i statičar-konstrukter Paško Kuzmanić (uz suradnju Bude Pervana) Zajedno sa spomenikom neznanom pomorcu, svjetionik čini spomenički kompleks sa statusom zaštićenog kulturnog dobra. Izvori Vanjske poveznice
Amfiteatar u Saloni

Amfiteatar u Saloni, spomenik antičkog graditeljstva na tlu Hrvatske čiji su ostatci otkriveni 1846. godine na prostoru nekadašnjeg antičkog grada Salone. Znanstveno istraživanje amfiteatra proveli su arheolozi don Frane Bulić (1846. – 1934.) i osobito Ejnar Dyggve (1887. – 1961.). Opis građevine Salonitanski amfiteatar smješten je u sjeverozapadnom kutu antičke Salone. Nakon izgradnje zidina uklopljen je u sustav obrane grada, jer se svojom sjevernom i zapadnom stranom naslanjao na gradski fortifikacijski sustav. Građevina je elipsoidnog oblika, dimenzija 125x100 metara, a sama arena u kojoj su se održavale borbe gladijatora, 65x40 metara. Vanjski plašt amfiteatra nosili su masivni piloni ukrašeni polustupovima na kojima počiva trabeacija katova. S južne strane imao je tri kata, a sa sjeverne samo jedan, jer je gledalište naslonjeno na obranak brežuljka. Gledalište je moglo primiti oko 17.000-18.000 gledatelja, a bilo je razdijeljeno u tri pojasa, od kojih su donja dva bila predviđena za sjedenje, a treći za stajanje. Komunikacijski prolazi u gledalištu bili su riješeni sustavom radijalnih i koncentričnih prolaza i stepeništa. Najviši je pojas u Dioklecijanovo vrijeme natkriven trijemom. Na južnoj strani gledališta bila je smještena počasna loža za namjesnika provincije, a na sjevernoj strani loža namijenjena gradskim magistratima. Borci su ulazili u arenu kroz glavne ulaze (porta pompae), na istočnoj i zapadnoj strani. Uz te ulaze nalazili su se i kavezi za zvijeri (carceses). U središtu arene bio je otvor podzemnog hodnika (porta Libitinae) koji je služio za odnošenje ranjenih i mrtvih gladijatora, a izgrađen je krajem 3. stoljeća. Unutar supstrukcija južnog gledališta nalazile su se dvije nadsvođene prostorije u kojima su gladijatori štovali kult božice osvete i sudbine, Nemeze. U kršćansko doba te su prostorije posvećene u memorijalne kapele salonitanskih mučenika. Povijest Amfiteatar u Saloni izgrađen je u drugoj polovici 2. stoljeća za vladavine cara Marka Aurelija (161. – 180.), uz novčanu pomoć bogatog donatora, kako svjedoči nepotpuno sačuvan kameni natpis koji je nekoć stajao nad sjevernim hodnikom arene. Za vrijeme progona kršćana u doba cara Dioklecijana, u areni salonitanskog amfiteatra ubijeni su u travnju 304. godine svećenik Asterije i četvorica vojnika careve straže: Antiohijana, Gajan, Paulijan i Telij. U srednjem vijeku i za mletačke uprave Dalmacijom, amfiteatar je služio kao kamenolom, odakle se izvozila kamena građa, zbog čega je postupno propadao. Ostaci amfiteatra stradali su najviše u vrijeme Kandijskog rata, 1647. godine, kada ih je mletački providur Dalmacije Leonardo Foscolo dao porušiti zbog straha da Turcima ne posluže kao uporište. Bilješke Literatura Višić-Ljubić, Ema, Salona, Colonia Martia Ivlia Valeria, Arheološki muzej u Splitu, Solin, 2010. ISBN 978-953-7633-04-2 Vanjske poveznice Službene stranice grada Solina - Amfiteatar Jasna Jeličić-Radonić: Amfiteatar i zapadni bedemi Salone
Figarolica (Rovinj)

Figarolica je hrid uz zapadnu obalu Istre, oko 1.5 km sjeverozapadno od Rovinja. Uz njega, oko 80 metara sjeveroistočno, je i veći otok Figarola. Površina otoka je 1618 m2, a visina 4 metra. U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je pod "manje nadmorske tvorbe (hridi različitog oblika i veličine)". Pripada Gradu Rovinju. Izvori Vanjske poveznice
Figarola Piccola

Figarola Piccola (in croato hrid Figarolica) è uno scoglio disabitato della Croazia, situato lungo la costa occidentale dell'Istria, a sud del canale di Leme. Amministrativamente appartiene alla città di Rovigno, nella regione istriana. Geografia Figarola Piccola si trova a nordovest dell'ingresso della baia di Val di Bora (uvala Valdebora), a nord di Rovigno. Nel punto più ravvicinato, dista 800 m dalla terraferma (punta Figarola, rt Barabiga) e poco meno di 80 m da Figarola Grande. Figarola Piccola è un piccolo scoglio dalla forma ovale che misura 55 m di lunghezza e 45 m di larghezza massima. Ha una superficie di 0,00162 km². Isole adiacenti Figarola Grande (Figarola), isolotto situato meno di 100 m a nordest. Note Bibliografia Dario Alberi, Istria: storia, arte, cultura, 1997, Trebaseleghe (PD), LINT Editoriale, ISBN 978-88-81900152. (HR) Državni program [Programma Nazionale] (a cura di), Pregled, položaj i raspored malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i otočića [Analisi, posizione e schema di isolotti e piccole isole, periodicamente abitati e disabitati] (PDF), su razvoj.gov.hr, 2012, p. 2. URL consultato il 29 gennaio 2017. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia (HR) Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani dell'Istria Isole della Croazia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Figarola Piccola
Samer

Samer (Magarac) je hrid uz zapadnu obalu Istre, dio Rovinjskog otočja. Površina hridi je 4959 m2, duljina obalne crte 334 m, a visina 3 metra. U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je pod "manje nadmorske tvorbe (hridi različitog oblika i veličine)". Pripada Gradu Rovinju. Izvori Vanjske poveznice
Scoglio del Samier

Lo scoglio del Samier (in croato Samer), detto anche scoglio dell'Asino, è uno scoglio disabitato della Croazia, situato lungo la costa occidentale dell'Istria, a sud del canale di Leme. Amministrativamente appartiene alla città di Rovigno, nella regione istriana. Geografia Lo scoglio del Samier si trova a sudovest del porto di Rovigno (luka Rovinj), nei pressi del promontorio di Montauro (Zlatni rt) e poco a ovest di punta Corrente (rt Kurent). Nel punto più ravvicinato dista 375 m dalla terraferma. Il Samier è un piccolo scoglio allungato in direzione ovest-est, diviso in due parti leggermente rialzate, collegate tra loro da una bassa lingua di terra. Misura 140 m di lunghezza e 45 m di larghezza massima. Ha una superficie di 0,00496 km² e uno sviluppo costiero di 0,334 km. Isole adiacenti Scoglio di Montauro (Muntrav), scoglio situato a nord del Samier. Isola di Sant'Andrea (Sveti Andrija o Crveni otok), isola a sud del Samier, chiamata anche Isola Rossa. Maschin (Maškin), isolotto a sud di Sant'Andrea, collegato ad esso da un ponte. Scoglio Piroso Piccolo (Mali Piruzi), piccolo scoglio a est di Sant'Andrea. Scoglio Piroso Grande (Veli Piruzi), scoglio gemello del precedente, situato poco più a sudest. Astorga (Sturag), isolotto a sud di Maschin. San Giovanni (Sveti Ivan), isolotto a sud di Astorga con una forte strozzatura al centro. San Giovanni in Pelago (Sveti Ivan na Pučini), scoglio a sud di San Giovanni su cui si trova un faro. Note Bibliografia Dario Alberi, Istria: storia, arte, cultura, 1997, Trebaseleghe (PD), LINT Editoriale, ISBN 978-88-8190-015-2. (HR) Državni program [Programma Nazionale] (a cura di), Pregled, položaj i raspored malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i otočića [Analisi, posizione e schema di isolotti e piccole isole, periodicamente abitati e disabitati] (PDF), su razvoj.gov.hr, 2012, p. 2. URL consultato il 31 gennaio 2017. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia (HR) Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani dell'Istria Isole della Croazia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Scoglio del Samier
Samer

Samer je majhen nenaseljen otok v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški. V državnem programu za zaščito in uporabo majhnih, občasno naseljenih in nenaseljenih otokov ter okoliškega morja Ministrstva za regionalni razvoj in sklada Evropske unije je otok uvrščen med otoke z manjšo nadmorsko formacijo (kamnine različnih oblik in velikosti). Površina otoka je 4.959 m2. Pripada mestu Rovinj. Glej tudi Seznam hrvaških otokov Sklici
Muntrav

Muntrav je hrid uz zapadnu obalu Istre, dio Rovinjskog otočja. Istočno je rt i uzvisina Montauro (39 m), rt Kurent, Zlatni rt i Zlatna uvala. Površina hridi je 916 m2, a visina 1 metar. U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je pod "manje nadmorske tvorbe (hridi različitog oblika i veličine)". Pripada Gradu Rovinju. Izvori Vanjske poveznice
Scoglio di Montauro

Lo scoglio di Montauro o Muntravo (i in croato hrid Muntrav), detto anche scoglio Semenza, è uno scoglio disabitato della Croazia, situato lungo la costa occidentale dell'Istria, a sud del canale di Leme. Amministrativamente appartiene alla città di Rovigno, nella regione istriana. Geografia Lo scoglio di Montauro si trova a sudovest del porto di Rovigno (luka Rovinj), nei pressi del promontorio di Montauro (Zlatni rt) e poco a nord di punta Corrente (rt Kurent). Nel punto più ravvicinato dista 240 m dalla terraferma. Montauro è un piccolo scoglio a forma di punta di lancia che misura 55 m di lunghezza e 20 m di larghezza massima. Ha una superficie di 916 m². Isole adiacenti Scoglio del Samier (Samer), scoglio situato a sud di Montauro. Isola di Sant'Andrea (Sveti Andrija o Crveni otok), isola a sud del precedente scoglio, chiamata anche Isola Rossa. Maschin (Maškin), isolotto a sud di Sant'Andrea, collegato ad esso da un ponte. Scoglio Piroso Piccolo (Mali Piruzi), piccolo scoglio a est di Sant'Andrea. Scoglio Piroso Grande (Veli Piruzi), scoglio gemello del precedente, situato poco più a sudest. Astorga (Sturag), isolotto a sud di Maschin. San Giovanni (Sveti Ivan), isolotto a sud di Astorga con una forte strozzatura al centro. San Giovanni in Pelago (Sveti Ivan na Pučini), scoglio a sud di San Giovanni su cui si trova un faro. Note Bibliografia Dario Alberi, Istria: storia, arte, cultura, 1997, Trebaseleghe (PD), LINT Editoriale, ISBN 978-88-81900152. (HR) Državni program [Programma Nazionale] (a cura di), Pregled, položaj i raspored malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i otočića [Analisi, posizione e schema di isolotti e piccole isole, periodicamente abitati e disabitati] (PDF), su razvoj.gov.hr, 2012, p. 2. URL consultato il 31 gennaio 2017. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia (HR) Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani dell'Istria Isole della Croazia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Scoglio di Montauro
Muntrav

Muntrav je majhen nenaseljen otok v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški. V državnem programu za zaščito in uporabo majhnih, občasno naseljenih in nenaseljenih otokov ter okoliškega morja Ministrstva za regionalni razvoj in sklada Evropske unije je uvrščen med »manjše nadmorske formacije (kamnine različnih oblik in velikosti)«. Površina otoka je 916 m2. Pripada mestu Rovinj. Na vzhodu so rt, hrib Montauro (39 m), rt Kurent, Zlatni rt in Zlatna uvala. Glej tudi Seznam hrvaških otokov Sklici
Mali Piruzi

Mali Piruzi je hrid uz zapadnu obalu Istre, južno od Rovinja, oko 350 metara od kopna. Dio je Rovinjskog otočja. Površina hridi je 1298 m2, a visina 1 metar. U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je pod "manje nadmorske tvorbe (hridi različitog oblika i veličine)". Pripada Gradu Rovinju. Izvori
Scoglio Piroso Piccolo

Lo scoglio Piroso Piccolo (in croato Mali Piruzi), insieme allo scoglio Piroso Grande conosciuti anche come scogli Marasso, è uno scoglio disabitato della Croazia, situato lungo la costa occidentale dell'Istria, a sud del canale di Leme. Amministrativamente appartiene alla città di Rovigno, nella regione istriana. Geografia Lo scoglio Piroso Piccolo si trova a sud del porto di Rovigno (luka Rovinj), nei pressi del promontorio di Montauro (Zlatni rt) e poco a est di punta Corrente (rt Kurent). Nel punto più ravvicinato dista 375 m dalla terraferma. Il Piroso Piccolo è uno scoglio di forma irregolare che misura 65 m di lunghezza e 40 m di larghezza massima. Ha una superficie di 1298 m². Isole adiacenti Scoglio di Montauro (Muntrav), piccolo scoglio situato a nordovest dello scoglio Piroso Piccolo. Scoglio del Samier (Samer), altro scoglio a sud del precedente. Isola di Sant'Andrea (Sveti Andrija o Crveni otok), isola a ovest dello scoglio Piroso Piccolo, chiamata anche Isola Rossa. Maschin (Maškin), isolotto a sud di Sant'Andrea, collegato ad esso da un ponte. Scoglio Piroso Grande (Veli Piruzi), scoglio gemello del Piroso Piccolo, situato poco più a sudest. Astorga (Sturag), isolotto a sud di Maschin. San Giovanni (Sveti Ivan), isolotto a sud di Astorga con una forte strozzatura al centro. San Giovanni in Pelago (Sveti Ivan na Pučini), scoglio a sud di San Giovanni su cui si trova un faro. Note Bibliografia Dario Alberi, Istria: storia, arte, cultura, 1997, Trebaseleghe (PD), LINT Editoriale, ISBN 978-88-8190-015-2. (HR) Državni program [Programma Nazionale] (a cura di), Pregled, položaj i raspored malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i otočića [Analisi, posizione e schema di isolotti e piccole isole, periodicamente abitati e disabitati] (PDF), su razvoj.gov.hr, 2012, p. 2. URL consultato il 31 gennaio 2017. Giacomo Marieni, Portolano del mare Adriatico, a cura di i.r. Istituto geografico militare, seconda edizione, Vienna, Tipografia dei PP. Mechitaristi, 1845. Cartografia (HR) Mappa topografica della Croazia 1:25000, su preglednik.arkod.hr. Voci correlate Croazia Dalmazia Toponimi italiani dell'Istria Isole della Croazia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Scoglio Piroso Piccolo
Mali Piruzi

Mali Piruzi je majhen nenaseljen otok v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški. V državnem programu za zaščito in uporabo majhnih, občasno naseljenih in nenaseljenih otokov ter okoliškega morja Ministrstva za regionalni razvoj in sklada Evropske unije je Mali Piruzi uvrščen med »otoke z manjšo nadmorsko formacijo (kamnine različnih oblik in velikosti)«. Površina otoka je 1298 m2. Pripada mestu Rovinj. Glej tudi Seznam hrvaških otokov Sklici
Veli Piruzi

Veli Piruzi je hrid uz zapadnu obalu Istre, južno od Rovinja, oko 500 metara od kopna. Dio je Rovinjskog otočja. Površina hridi je 5175 m2, duljina obalne crte 276 m, a visina 1 metra. U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, svrstana je pod "manje nadmorske tvorbe (hridi različitog oblika i veličine)". Pripada Gradu Rovinju. Izvori Vanjske poveznice