NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Đurđevački pijesci

Đurđevački pijesci (još se nazivaju Podravski pijesci, Hrvatska Sahara, Krvavi peski, Đurđevečki peski) su ostatci jedine hrvatske pustinje i geografsko-botanički rezervat. Ta pustinja se nalazi na istočnom dijelu Grada Đurđevca. U narodu je poznata pod nazivom "Krvavi peski" i "Hrvatska Sahara". To je zaštićeno botaničko područje, osebujnog staništa s velikim brojem endemičkih vrsta, jedinstvene flore i faune, te vidljivim oblicima pješčanih dina, odnosno ostatcima "hrvatske Sahare". Površinom zauzima oko 20 hektara i dio toga je 1963. godine proglašeno posebnim geografsko-botaničkim rezervatom kao lako prepoznatljivim i jedinstvenim staništem u Hrvatskoj, a s namjerom očuvanja osebujnosti vegetacije, gdje su se u uvjetima života na pijesku mogle razviti i prilagoditi samo određene biljne vrste; među ostalima i oko tridesetak vrsta leptira. Uz endemske vrste su vidljivi i ostatci pješčanih dina. Na ostatcima pustinje se nalazi đurđevačka gradska četvrt koja je po toj pustinji dobila ime. Četvrt se zove Peski. Ona je odvojena od ostatka Đurđevca potokom koji se naziva Čivićevec i površinom i brojem stanovnika (oko 2200 stanovnika, što je trećina od ukupnog broja stanovnika sama grada) najveća je đurđevačka četvrt. Za pošumljavanje Đurđevečkih pesaka zaslužan je industrijalac Emanuel Braun. Poveznice Đurđevac Đurđevački stari grad Crkva sv. Jurja Picokijada – Legenda o picokima Park-šuma "Borik" Izvori
Drávamenti-sivatag

A Drávamenti-sivatag (vagy Horvát Szahara, horvátul: Podravski peski, Đurđevački peski) Horvátország egyik tájegysége, a Drávamenti-síkságon, Szentgyörgyvár környékén. Fekvése A Drávamenti-sivatag egy homokos terület a Drávamentén, Szentgyörgyvártól északnyugatra. Területe mintegy 25 km², körülbelül 8 km hosszúságú és 3 km szélességű. A többi része egy tágasabb homokföld, amely Molna falutól Szentgyörgyváron és Gorbonokon át egészen Verőcéig terjedt. A nagy kiterjedésű Drávamenti homokos terület a folyó hordalékából származik, mely az utolsó eljegesedést követően keletkezett. A homokot a jég olvadása során működő eróziós erők hozták létre és a Dráva szállította ide. A talaj 19. századig futóhomok volt, melyet a szél vitt szerteszéjjel, ma legnagyobb része növénytakaró alatt van (főleg fekete- és közönséges fenyő, valamint szőlő). Itt a Pannon-síkság endemikus növényei mellett kelet- és nyugateurópai eredetű növények találhatók. A természetes növénytakaró az endemikus magyar csenkesz-ezüstperje gyepközösségében él. A terület kis része (19,5 hektár) Szentgyörgyvár és Kalinóc között, 1963 óta különleges botanikai rezervátumként védett. Források Hrvatska enciklopedija – Đurđevački peski (horvátul)
Đurđevački peski

Đurđevački peski (także Podravski peski) – pustynia w Chorwacji, położona na obszarze Podrawia. Jej powierzchnia wynosi ok. 25 km², a jej wymiary to 8 × 3 km. Jest pozostałością większego piaszczystego terenu, który rozciągał się od wsi Molve przez Đurđevac i Kloštar Podravski do Viroviticy. Współcześnie obszar ten jest w większości pokryty szatą roślinną (sosna czarna, sosna zwyczajna). Występują tu także endemiczne gatunki roślin, typowe dla Kotliny Panońskiej. Obszar o powierzchni 19,5 ha, położony między Đurđevacem a Kalinovacem w 1963 roku został objęty ochroną przyrodniczą jako specjalny rezerwat botaniczny. Przypisy
Đurđevački peski

Đurđevački peski este o arie protejată (sit de importanță comunitară — SCI) din Croația întinsă pe o suprafață de 23,54 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Đurđevački peski este situat la coordonatele 46.028672°N 17.09915°E﻿ ()46.028672; 17.09915. Înființare Situl Đurđevački peski a fost declarat sit de importanță comunitară în iulie 2013 pentru a proteja 1 specie de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea continentală, aria protejată conține 2 habitate naturale: Dune continentale panonice, Stepe panonice nisipoase. La baza desemnării sitului se află o specie protejată de nevertebrate: Euplagia quadripunctaria. Pe lângă speciile protejate, pe teritoriul sitului au mai fost identificate 2 specii de plante. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Croația
Gospino Polje

Gospino Polje és una zona verda al sud de la península de Lapad, a Dubrovnik (Croàcia), amb instal·lacions esportives, dues esglésies, el cementiri, l'emblemàtic Hotel Libertas i una magnífica vista a la badia de Dance. Té al nord i est el barri de Montovjerna, al sud el mar, i a l'oest Hladnica.
ŠD Gospino polje

Športska dvorana Gospino polje, multifunkcionalna dvorana u Dubrovniku. Izgrađena je 1981. godine. Adresa joj je: Lienchensteinov put 10, 22000 Dubrovnik. Sastoji se od A dvorane (24 x 44 m, 1074 m2), B dvorane (20 x 11 m, 200 m2), C dvorane (10 x 11 m, 120 m2), D dvorane (15 x 7 m, 100 m2), teretane i 7 svlačionica. A dvorana ima tribine na koje stane oko 1 500 gledatelja. Dvoranu koriste dubrovački športski klubovi te dubrovačke srednje škole koje nemaju vlastitih dvorana za održavanje nastave tjelesne i zdravstvene kulture. Predviđena je za sljedeće športove: rukomet, ples, odbojka, mali nogomet, košarka, džudo, badminton i atletika. U dvorani se katkada održavaju koncerti i sajmovi. U Gospinu polju je 16. i 18. kolovoza 2013. hrvatska košarkaška reprezentacija odigrala dvije pripremne utakmice za EP 2013., protiv Crne Gore (72:60) i Latvije (81:66). To je prvi put da je Dubrovnik ugostio utakmicu seniorskih reprezentacija. Izvori
Športna dvorana Gospino polje

Športna dvorana Gospino polje (hrvaško: Športska dvorana Gospino polje; angleško Gospino polje Sports Hall) je večnamenska pokrita športna dvorana v Dubrovniku na Hrvaškem. Arena gosti košarko, vključno z občasnimi tekmami hrvaške reprezentance in košarkarskega kluba KK Dubrovnik. Gostila je tudi mednarodne kvalifikacije v futsalu. Sklici
Gospino polje sporthall

Gospino polje sporthall (kroatiska: Športska dvorana Gospino polje) är en sporthall i Dubrovnik i Kroatien. Den invigdes år 1981 och är belägen på gatuadressen Lienchensteinov put 10. Sporthallen utnyttjas av olika lokala idrottsföreningar och högstadieskolor som saknar lokaler för sportutövning. Den är främst anpassad för utövning av handboll, volleyboll, dans, fotboll, basket, judo, badminton och friidrott men används stundom för konserter och mässor. Sportobjektets största hall har en kapacitet på 1 800 personer Beskrivning Gospino polje sporthall består av: Hall A med en yta på 1 074 kvadratmeter och kapacitet för 1 800 personer. Hall B med en yta på 200 kvadratmeter och kapacitet för omkring 100 personer. Hall C med en yta på 120 kvadratmeter och kapacitet för omkring 100 personer. Därtill finns bland annat utställningsytor, kontor och ett kafé. Referenser
Šilo

Šilo je majhen nenaseljen otoček v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški. Šilo leži med Dugim otokom in Južnim rtom na otoku Zverinac, od katerega je oddaljen okoli 0,5 km. Površina otočka meri 0,054 km². Dolžina obalnega pasu je 0,90 km. Najvišji vrh je visok 19 mnm. Glej tudi seznam otokov na Hrvaškem
Školjić Veli (Krk)

Školjić Veli, Veliki Školjić ili još Školj, Školjić, Kirinčić, je nenaseljeni otočić u hrvatskom dijelu Jadranskog mora. Administrativno pripada općini Dobrinju. Smještaj Nalazi se u uvali Soline, ujezerenom zaljevu na istočnoj obali otoka Krka. Smješten je u sredini uvale Soline, točno nasuprot mjestu Klimnu, sjevereno od sjevernog kraja Čižića, sjeverozapadno od Klimna i sjeveroistočno od Solina. Zaštićen je sa svih strana od otvorenog mora. Obilježja Veli Školjić je nizak, a najviša točka su ruševine neke davne građevine, zbog kojih je lako uočljiv. More oko Školjića je plitko, kao i cijela uvala Soline, s najvećom dubinom od 7 m. Istočno je neoznačena plićina dubine samo 1 m. Dno je muljevito pa je sidrenje pogodno. Površina otoka je 4816 m2, duljina obalne crte 256 m,. Izvori Vanjske poveznice Peljar
Školjić Veliki

Školjić Veliki je majhen nenaseljen otoček v Jadranskem morju. Pripada Hrvaški. Otoček leži v zalivu Soline na otoku Krku severozahodno od naselja Klimno, od katerega je oddaljen okoli 1 km. Površina otočka meri 0,03 km². Dolžina obalnega pasu je 0,68 km. Glej tudi seznam otokov na Hrvaškem
Školjić (Vir)

Školjič je majhen, nizek, nenaseljen otoček v Jadranskem morju (Hrvaška). Otoček leži na začetku preliva Privlački gaz oddaljen okoli 0,4 km od otoka Vir, nasproti rta Kulina pri Privlaki. Njegova površina meri 0,088 km². Dolžina obalnega pasu je 1,67 km. Najvišji vrh na otočku je visok 3 mnm. Glej tudi seznam otokov na Hrvaškem
Športski centar Ante Gotovina

Športski centar Ante Gotovina je kompleks športskih objekata u gradu Osijeku. Nalazi se na Bikari. Do 2011. zvao se Športski centar Bikara. U njemu svoje utakmice igra nogometni klub Metalac. Nogometno igralište ima 1000 mjesta, od kojih je 600 sjedećih. Izvori
Fakultet šumarstva i drvne tehnologije u Zagrebu

Fakultet šumarstva i drvne tehnologije u Zagrebu dio je Sveučilišta u Zagrebu. Zavodi fakulteta Šumarski odsjek Zavod za ekologiju i uzgajanje šuma Zavod za izmjeru i uređivanje šuma Zavod za šumarske tehnike i tehnologije Zavod za šumarsku genetiku, dendrologiju i botaniku Zavod za zaštitu šuma i lovno gospodarenje Zavod za nastavno-pokusne šumske objekte: NPŠO Zagreb, NPŠO Lipovljani, NPŠO Zalesina, NPŠO Velika, NPŠO Rab Drvnotehnološki odsjek Zavod za znanost o drvu Zavod za organizaciju proizvodnje Zavod za tehnologije materijala Zavod za namještaj i drvne proizvode Zavod za procesne tehnike Poznati profesori akademik Slavko Matić akademik Igor Anić akademik Mirko Vidaković akademik Dušan Klepac akademik Milan Anić akademik Ivo Pevalek akademik Aleksandar Ugrenović Fran Kesterčanek Branimir Prpić Joso Vukelić Ivo Trinajstić Đuro Rauš Ante Krstinić Milan Glavaš Zvonko Seletković Ivo Dekanić Roko Benić Đuro Nenadić Andrija Petračić Antun Levaković Zlatko Vajda Ante Premužić Josip Karavla Antun Korlević Ivan Martinić Bogoslav Kosović Ante Marinović Uzelac Miroslav Hirtz Poznati studenti akademik Tomislav Dubravac Albin Leustek Dragutin Tadijanović Ante Ledić Franjo Knebl Drago Stipac Oskar Piškorić Viktor Lochert Željko Ledinski Josip Movčan Marijan Aladrović Karlo Posavec Alojzije Frković Ivan Tarnaj Istvan Abonyi Petar Petrović Pecija Stjepan Andrašić Vidi i: Popis osnovnih tema u šumarstvu Izvori Vanjske poveznice Fakultet šumarstva i drvne tehnologije Hrvatska tehnička enciklopedija Glasnik za šumske pokuse Hrvatska tehnička enciklopedija Nova mehanizacija šumarstva Hrvatska tehnička enciklopedija
Željezara Split

Željezara Split ime je za hrvatsku tvrtku sa središtem Kaštel Sućurcu, i osnovana je 1968. godine. Tvrtka je danas u većinskom vlasništvu tvrtke Adria čelik. Proizvodi Vidi Dodatak:Popis velikih gospodarskih subjekata iz Splitsko-dalmatinske županije Vanjske poveznice Službene stranice Željezare Split Arhivirana inačica izvorne stranice od 14. siječnja 2012. (Wayback Machine)
Župa Sv. Petra i Pavla u Mrzlom Polju Žumberačkom

Župa Sv. Petra i Pavla u Mrzlom Polju Žumberačkom je grkokatolička župa u Žumberku. Povijest Gotovo je sigurno da je ova župa osnovana početkom 17. stoljeća. Osnovana je za istočni dio Žumberka, dok je za zapadni dio osnovana župa u Radatovićima. Godine 1641. mrzlopoljsku župu spominje glagoljaš Rafael Levaković u svom pismu za Vatikan. Iz tog pisma je jasno da je župa postojala i ranije. Do danas nije poznato tko je bio prvi župnik. Župni objekti Župna crkva Današnja crkva Sv.petra i Pavla je jednobrodna crkva s portalnim zvonikom. Najstariji dijelovi ove crkve potječu iz 1666. godine. Godine 1863. izgrađen je novi kor i toranj, ali se on s vremenom srušio te ga je 1867. godine zamijenio novi, veći toranj. Župni dvor Mrzlopoljski župni dvor je izgrađen 1776. godine. To je jedini grkokatolički župni dvor u Žumberku koji se nalazi usred naselja. Kapele Kapela Presvetog Trojstva, Tomaševci Kapela Sv. Petke, Budinjak (liturgija se služi na oba obreda) kapelica Sv. Obitelji, Glušinja Bivše(urušene) kapele Kapela Sv. Nedelje, Budinjak Kapela Sv. Vida, Tisovac Kapela Sv. Sabe, Dane-Kordići Kapela na groblju, Osunja Kapela iznad Novih Sela Vanjske poveznice http://www.mojzumberak.com/
Crkva sv. Nikole u Varaždinu

Župna crkva sv. Nikole biskupa glavna je župna crkva u gradu Varaždinu. Stoljećima je bila središte jedinstvene gradske župe. Sv. Nikola je ujedno i zaštitnik grada Varaždina. Opis Crkva je postojala je još u srednjem vijeku, a postoji priča da je izgrađena na mjestu medvjeđeg legla te se zato na zvoniku nalazi statua medvjeda. U 15. stoljeću doživjela je veliku obnovu od koje je ostao sačuvan jedino zvonik. Današnja je crkva izgrađena u doba baroka, od 1753. – 1758. godine. Projekt je izradio domaći graditelj Šimun Ignac Wagner. Voditelj gradnje bio je Matija Mayerhoffer iz Ptuja, a nakon njegove smrti dovršio ju je Ivan Adam Poch. Od izuzetne je vrijednosti glavni oltar, rad stolarskog majstora Thomasa Huettera te kipara Ignaza Hohenburgera i Friedricha Petera iz 1761. godine. Galerija Zaštita Pod oznakom Z-2274 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralni kompleks". Literatura Ivy Lentić Kugli, Zgrade varaždinske povijesne jezgre, Zagreb, 2001. (ISBN 953-178-473-6) Izvori
Sankt Nikolaus kyrka, Varaždin

Sankt Nikolaus stiftskyrka (kroatiska: Župna crkva svetog Nikole) är en romersk-katolsk kyrka i Varaždin i Kroatien. Den uppfördes 1753-1771 i barockstil enligt ritningar av den lokale arkitekten Simon Ignatz Wagner och är uppkallad efter den tidigare ärkebiskopen av Myra och tillika Varaždins skyddshelgon sankt Nikolaus. Kyrkan ligger vid Frihetstorget (Trg Slobode) i centrala Varaždin. Historik och arkitektur Nuvarande kyrka uppfördes i mitten av 1700-talet på platsen för en tidigare kyrka som var uppförd i romansk stil och vars historia inte är helt klarlagd men kan ha uppförts så tidigt som 1172. Den ursprungliga kyrkan tillbyggdes under 1400-talet i gotisk stil och i dokument från 1501 framgår det att den redan då var tillägnad helgonet Nikolaus. Äldre krönikor vittnar om att kyrkan var en samlingspunkt för dagens dåtida invånare och att de som funnits skyldiga till brott tvingades söka botgöring och bedyra sin oskuld framför kyrkan eller dess huvudaltare. Den äldre kyrkan skulle med tiden anses vara sliten och förbrukad. Stadens myndigheter lät då riva den gamla kyrkan och 1753 inleddes arbetena med uppförandet av en ny kyrka. Arbetena leddes av den ptujske och lokalt verksamme byggherren Matthias Mayerhoffer (Matija Mayerhoffer). Efter hans död 1758 slutfördes arbetena av österrikaren Joannes Adamus Posch (Ivan Adam Poch). Stiftskyrkan som inkluderade det gotiska klocktornet från 1400-talet skulle komma att stå helt klar 1771. Sankt Nikolaus kyrka har vid huvudfasaden en portal med en nisch. I nischen finns en staty föreställande sankt Nikolaus. Av speciellt värde anses träaltaret med en målning av skyddshelgonet. Altaret är ett verk av den lokale mästaren Thomas Heuter och skulptörerna Ignaz Hohenburger och Friedrich Peter. På det gotiska klocktornet finns en relief av stadens vapensköld. Kyrkan skadades svårt i branden 1776. Dess restaurering skulle komma att dröja då stadens myndigheter prioriterade återställandet av de bostadshus som hade förstörts eller skadats i branden. 1788 renoverades kyrkan med pengar som donerats av Zagrebs biskop Josip Galjuf. Referenser Noter
Manastir Lepavina

Početci samostana odnosno manastira Lepavina sežu navodno u polovinu 16. stoljeća, kada u krajeve današnje sjeverne Hrvatske (tada Otomansko carstvo) dolaze prve skupine Vlaha. Kao vlaško naselje na karti iz 1673. godine je označena Lepavina (Lipavina) i samostan Marča. U pravom smislu manastir postoji tek od prve polovice 17. stoljeća, a u njemu su se vodile stalne borbe između grkokatolički raspoloženih monaha i onih lojalnih pravoslavlju. Patrijarh Arsenije III. Crnojević prilikom svoga posjeta manastiru 1692. i 1693. godine zaslužan je, da su se monasi okrenuli pravoslavlju i da je dio okolnog stanovništva njih u tome slijedio. Kaluđeri pridošli iz osmanskih krajeva često su djelovali protiv unijatske eparhije i 1739. godine spalili su manastir u Marči. Prilikom propasti grkokatoličkog manastira Marča, u Lepavinu se seli znatan dio arhiva i ostalih vrijednosti. U vrijeme kada je vladala Marija Terezija, manastir odnosno samostan Lepavina vraćen je nakratko grkokatoličkoj crkvi. No, taj pokušaj je ostao bezuspješan, jer je dio pravoslavnog stanovništva okolice negirao crkvenu uniju s katoličanstvom (grkokatoličanstvo). Grkokatolici preuzimaju treći puta manastir - samostan Lepavinu u razdoblju od 1941. do 1945. godine. Jovan Četirević Grabovan oslikao je ikonostas, koji je uništen u Drugom svjetskom ratu. Od 1945. godine do danas manastir pripada Srpskoj pravoslavoj crkvi. Izvori Vanjske poveznice (srp.) Povijest manastira Lepavina Arhivirana inačica izvorne stranice od 20. veljače 2006. (Wayback Machine)
Monaster Lepavina

Monaster Lepavina – prawosławny klasztor należący do metropolii zagrzebsko-lublańskiej Serbskiego Kościoła Prawosławnego. Jeden z dwóch czynnych monasterów tejże eparchii. Według podania twórcą monasteru był mnich Efrem (Vukodabović) z klasztoru Chilandar, do którego dołączyli dwaj mnisi z Bośni. Wydarzenie to miało miejsce w połowie XVI w. Przed 1557 zakonnicy wznieśli pierwszą drewnianą cerkiew. W wymienionym roku zostali jednak napadnięci przez Turków, którzy zniszczyli świątynię, zaś mieszkańców klasztoru zabili lub uprowadzili w niewolę. Monaster został reaktywowany w 1635 dzięki działaniom archimandryty Wissariona. W 1642 kompleks budynków był gotowy, potwierdzono również jego przywileje oraz posiadane majątki ziemskie. Od początku swojego istnienia klasztor był znaczącym ośrodkiem kultury serbskiej w Krajinie oraz ośrodkiem oporu przeciwko działalności Kościoła katolickiego, dążącego do skłonienia miejscowej ludności serbskiej do przyjęcia katolicyzmu w obrządku wschodnim. Mnisi uczestniczyli w 1666 w buncie antyaustriackim. W 1715 na progu klasztoru został zabity jego przełożony ihumen Kodrat. Na przełomie lat 1692/1693 monaster odwiedził patriarcha serbski Arseniusz III, w czasie swojej wizyty duszpasterskiej w Krajinie. Wizyta ta jeszcze utwierdziła autorytet klasztoru, zwłaszcza iż w tym samym czasie w ręce unitów przeszedł inny ośrodek serbskiego monastycyzmu, monaster Marča. Od 1734 w klasztorze Lepavina rezydował biskup lepavińsko-severiński. W połowie XVIII w. powstała istniejąca do dziś (2011) główna cerkiew monasterska w stylu barokowym z elementami tradycyjnej serbskiej architektury sakralnej, której wznoszeniem kierował archimandryta Nikifor (Popović). Gotową świątynię wyświęcił 25 marca 1753 biskup Arseniusz (Teofanović). W 1775 w cerkwi umieszczono nowy ikonostas utrzymany w stylu wczesnego baroku, zniszczony w czasie II wojny światowej. Do czasów obecnych przetrwały z niego jedynie trzy ikony. W czasie II wojny światowej mnisi z Lepaviny zostali wywiezieni do obozu koncentracyjnego, gdzie zginął hieromnich Joachim (Babić). Inni zakonnicy zostali ostatecznie deportowani w granice Serbii. 27 października 1943 Niemcy zbombardowali budynki klasztorne, niszcząc całość zabudowań. Spalone zostały również ikonostas i inne elementy wyposażenia świątyń. Odrodzenie klasztoru miało miejsce po 1977 z inicjatywy metropolity zagrzebsko-lublańskiego Jana (Pavlovicia). W 2007 w monasterze otwarto kaplicę św. Tichona Zadońskiego, ozdobioną freskami przez ikonografów z Rosji. W klasztorze znajdują się dwa ewangeliarze z XIII i XIV w., zredagowane odpowiednio w Raszce i w Macedonii. W monasterze przechowywana jest uważana za cudowną Lepavińska Ikona Matki Bożej, napisana na początku XVI w. Bibliografia Manastir Lepavina
Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog

Die Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog (deutsch Konzerthalle Vatroslav Lisinski) oder kurz: Lisinski ist eine Konzert- und Kongresshalle in der kroatischen Hauptstadt Zagreb. Die Halle wurde nach Plänen des Architekten Marijan Haberle errichtet und im Dezember 1973 eröffnet. Es gibt einen großen Saal mit 1841 Sitzplätzen und einen kleinen mit 305 Sitzplätzen. Neben internationalen Fachtagungen kommen klassische Musik, Theater und Ballett zur Aufführung. 1990 fand hier der Eurovision Song Contest statt. Panorama Weblinks Website (kroatisch, englisch)
Sala de Conciertos Vatroslav Lisinski

La Sala de conciertos Vatroslav Lisinski (en croata: Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog) es una gran sala de conciertos y un centro de convenciones que se encuentra en Zagreb, Croacia. Su nombre se debe a Vatroslav Lisinski, un compositor croata del siglo XIX. El edificio cuenta con dos salas: una grande con 1841 localidades y una pequeña con 305 asientos. Un gran vestíbulo hace también las veces de una gran área de exposición. Historia La decisión de construir una nueva sala multifuncional en Zagreb se creó en el año 1957. Un equipo de arquitectos liderado por Marijan Haberle ganó el concurso de diseños. La construcción comenzó en el año 1961, pero inundaciones y problemas financieros empujaron a que la sala se acabara una década más tarde. finalmente se abrió el 29 de diciembre de 1973. La sala de conciertos ha organizado una serie de conciertos donde trabajaban músicos de todos los géneros. Ha servido como escenario de música clásica, ópera, ballet y teatro, así como numerosos congresos y convenciones internacionales. La sala de conciertos Vatroslav Lisinski tuvo 10 millones de visitantes en los primeros treinta años de funcionamiento. En el año 2007, un total de 450 espectáculos diferentes fueron exhibidos en la sala, acumulando más de 760.000 visitantes en todo el año. Este recinto fue la sede del Festival de la Canción de Eurovisión 1990. En el año 1992, el techo de la sala cubierta de cobre fue reemplazado por completo. La sala tuvo una reconstrucción, y una redecoración en los años 1999 y 2009. Enlaces externos http://www.zagreb-touristinfo.hr/?id=41&l=es&solo=234 Sala de Conciertos Vatroslav Lisinski
Koncertna dvorana Vatroslav Lisinski

Koncertna dvorana Vatroslav Lisinski, est une salle de concert et centre de congrès située à Zagreb en Croatie. Elle abrite une salle de concert ou de congrès. Anecdote En 1990, la salle a accueilli le concours Eurovision de la chanson. Liens externes Site officiel du Koncertna dvorana Vatroslav Lisinski Portail de la musique Portail de la Croatie
Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog

Koncertna dvorana Vatroslava Lisinskog, neslužbeno samo Lisinski, koncertna je dvorana u Trnju, u Zagrebu, nazvana po hrvatskome skladatelju Vatroslavu Lisinskom. Smještena je južno od Glavnoga kolodvora uz Ulicu grada Vukovara, nasuprot Palači pravde. Zaštićeno je kulturno dobro. Prostor U zgradi se nalaze: velika dvorana s 2360 m², 1847 sjedišta, i velikim orguljama; mala dvorana s 360 m² i 304 sjedišta; četiri salona za sastanke, predvorje i tri zalogajnice. Povijest Odluka o gradnji dvorane donesena je 1957. godine. Projekt je izradio arhitekt Marijan Haberle, a gradnja je počela 1961. i s prekidima trajala do 1973. Svečano je otvorena 29. prosinca 1973. U njoj je održana Pjesma Eurovizije 1990. Galerija Povezani članci Kultura u Zagrebu Izvori Vanjske poveznice Sestrinski projekti Mrežna sjedišta Službene stranice Koncertne dvorane Vatroslava Lisinskog (hrv.) (engl.)