NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Petrokemija

Petrokemija is a Croatian chemical company which specializes in manufacturing agricultural fertilizers. It was founded in 1968 as a branch of the state-owned oil company INA with its headquarters in Kutina. In the late 1990s it was privatised and in 1998 it was incorporated as an independent joint stock company and listed at the Zagreb Stock Exchange. Petrokemija is, after INA, the second-largest exporter in the country. It is one of 24 companies included in the CROBEX share index. History Explored oil and gas deposits in Moslavina and Western Slavonia led to the construction in 1926 of a carbon black plant in Brezine near Lipik, which used gas from neighboring Bujavica. Production of soot in Kutina, which is still intended mainly for the rubber industry, began in 1938 with gas from neighboring Goyle. In 1940 a lime factory was put into operation, which operated until 1982, and in 1955 a clay factory was built, which still offers a wide range of goods for many industries: from oil and food to foundry, construction and agriculture, especially livestock (feed additives). These plants operated under the name "Methane" and for a short time as the "Chemical Products Plant". Since 1943, there has been a project to build a low-capacity mineral fertilizer plant. In 1968, within the petrochemical plant in the eastern part of Kutina, a fertilizer plant was built, the largest in the production system of the Kutina petrochemical industry. In the same year, the plant with a capacity of 750,000 tons entered the top ten in the world. On 1 June 1968, the plant of mineral fertilizers merged with the plant of chemical products (carbon black, limestone, alumina). Since 1970, the plant called INA-Petrokemija has become one of the four newly created technological and functional divisions of INA. The company was privatised in the late 1990s, and in 1998 was registered as an independent joint stock company and listed on the Zagreb Stock Exchange, becoming one of 24 companies included in the CROBEX stock index. References External links Official website
Petrokemija (tvrtka)

Petrokemija d.d. (do 1998. Tvornica gnojiva) je hrvatska kemijska tvrtka sa sjedištem u Kutini. Petrokemija je 2012. godine bila drugi najveći hrvatski izvoznik (prva je bila INA). Petrokemija je jedna od 15 tvrtki s indeksom CROBEX. Povijest Petrokemija d.d. je osnovana 1968. godine u sklopu INA-e pod imenom Tvornica gnojiva. Proizvodnju je započela iste godine u Tvornici mineralnih gnojiva koja je tada bila među 10 najvećih u svijetu. Iste godine Tvornica mineralnih gnojiva se udružila s Tvornicom kemijskih proizvoda (čađara, vapnara, glinara). Od 1970. godine INA – Petrokemija jedna je od četiriju novoutemeljenih tehnološko-funkcionalnih cjelina tvrtke. U kasnim 1990-im dolazi do privatizacije tvrtke. Godine 1998. preimenovana je u Petrokemija d.d. te je uvrštena kao neovisno dioničko društvo na Zagrebačkoj burzi. Izvori Vanjske poveznice Službena web stranica Petrokemija d. d. Hrvatska tehnička enciklopedija
Petrokemija

Petrokemija d.d. – chorwackie przedsiębiorstwo przemysłowe, producent nawozów. Historia Poprzednikiem spółki była Fabryka Nawozów w Kutinie, wybudowana w 1968 roku. W tym samym roku została włączona w struktury tworzonego wówczas koncernu INA (Industrija nafte). 24 czerwca została przekształcona w osobną spółkę, należącą do INA i wprowadzona na Giełdę Papierów Wartościowych w Zagrzebiu. Rząd chorwacki podejmował próby pozyskania inwestora dla spółki, dwukrotnie (w 2014 oraz 2017 roku) zainteresowanie nabyciem akcji wyrażała m.in. Grupa Azoty, jednakże wycofała się po przeprowadzenia due diligence. Produkty Firma produkuje nawozy azotowe (azotan amonu, saletrę azotowo-wapniową, mocznik, czy siarczan amonu), nawozy NPK oraz ciekłe nawozy pod marką Fertina. Do innych produktów należą kwas azotowy i siarkowy, a także dodatki do pasz. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona przedsiębiorstwa (chorw. • ang.)
Petrokemija

Петрокемія (хорв. Petrokemija) — хорватська фірма в хімічній галузі промисловості. Заснована 1968 року як філія державної нафтової компанії «INA» під назвою «Завод добрив» (хорв. Tvornica gnojiva). Спеціалізується на виробництві сільськогосподарських добрив. Другий після «INA» найбільший експортер у країні. Історія Розвідані поклади нафти і газу в Мославині і Західній Славонії зумовили 1926 року будівництво заводу технічного вуглецю у Брезине поблизу Липика, де використовувався газ із сусідньої Буявиці. Виробництво сажі в Кутині, призначеної, як і зараз, переважно для гумової промисловості, почалося 1938 року завдяки газу з сусіднього Гойла. 1940 року став до ладу завод вапна, який діяв до 1982 року, а 1955 року збудовано завод глини, який усе ще пропонує широкий спектр товарів для багатьох галузей: від нафтової та харчової промисловості до ливарництва, будівництва та сільського господарства, особливо тваринництва (кормові добавки). Згадані заводи діяли під назвою «Метан» і короткий час як «Завод хімічних виробів». Із 1943 року існував проєкт будівництва заводу мінеральних добрив малої потужності. 1968 року у межах заводу нафтохімічних виробів у східній частині Кутини було збудовано завод мінеральних добрив, найбільший у виробничій системі кутинської нафтохімічної промисловості. Того ж року завод із потужністю 750 тис. тонн увійшов у десятку найбільших у світі. 1 червня 1968 завод мінеральних добрив об'єднався з заводом хімічних виробів (технічний вуглець, вапняк, глинозем). З 1970 року завод під назвою «INA-Petrokemija» став одним із чотирьох новостворених технологічно-функціональних підрозділів компанії «INA». Підприємство наприкінці 90-х приватизоване, а 1998 року зареєстроване як самостійне акціонерне товариство і допущене до котирування на Загребській фондовій біржі, ставши однією з 24 компаній, включених до фондового індексу CROBEX. Примітки Посилання Офіційний сайт
Burg Zrin

Die Burg Zrin [Serin] (kroatisch Stari grad Zrin oder Utvrda Zrin) ist eine mittelalterliche Burg oberhalb der gleichnamigen Ortschaft südlich der Stadt Sisak in der Gespanschaft Sisak-Moslavina, Mittelkroatien. Ehemals Stammsitz des Adelsgeschlechts Zrinski, wurde sie während der Kroatisch-türkischen Kriege in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts von den Osmanen erobert und blieb bis heute nur eine Ruine. Lage Von dichten Wäldern umgeben, befindet sich die Burg auf einem natürlichen Hügel inmitten einer hügeligen Landschaft des 615 Meter hohen Zrinska-gora-Berges. Das Plateau auf dem Gipfel des Hügels, auf den die Burg gebaut ist, hat einen Durchmesser von ungefähr 145 × 40 Meter. Die Mauern der Burg folgen der Morphologie des Geländes. Die Burg liegt etwa 15 Kilometer von der Ortschaft Dvor, Sitz der Gemeinde, und rund 25 km von der nahegelegenen Stadt Hrvatska Kostajnica entfernt. Geschichte Die erste Erwähnung der Burg erfolgte im 13. Jahrhundert, und zwar als Fortifikation des Adelsgeschlechts Babonić, damals in Slawonien. Zwischen 1328 und 1347 war sie im Besitz der Vorfahren der Mitglieder der Familie Iločki, und danach der Hauptsitz eines Zweiges des Fürsten-Adelsgeschlechts Šubić, später als Zrinski bekannt. Dort wurden, unter anderen, Nikola III. Zrinski, sowie sein berühmter Sohn Nikola Šubić Zrinski geboren. Nicht weit entfernt, stehen auch andere Burgen und Festungen der Zrinskis, wie z. B. Gvozdansko, Pedalj und Kostajnica. In der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts eroberten die Osmanen das ganze Gebiet. Die Burg Zrin fiel am 20. Oktober 1577 in osmanische Hände und konnte erst im Jahr 1718 durch die Habsburgische Armee befreit werden. Anfang des 19. Jahrhunderts war sie vom großen Feuer betroffen und anschließend vollständig verlassen. In den letzten Jahren werden zeitweise Konservierungs- und Restaurierungsarbeiten durchgeführt. Siehe auch Liste von Burgen und Schlössern in Kroatien Kroatien in Personalunion mit Ungarn Kroatien in der Donaumonarchie Türkenkriege Weblinks Burg Zrin war der Stammsitz der Kroatischen Adelsfamilie Zrinski Burg Zrin und Siedlung Zrin – eine glorreiche aber auch tragische Geschichte Vorbereitungen zur Renovierung der Burg Fotos der Burg und Umgebung
Zrin Castle

Zrin Castle (Gradina Zrin) is a ruined castle located in the village of Zrin, south of the town of Sisak in Dvor municipality, central Croatia. History The castle was first mentioned in the 13th century as a fortress ruled by the Babonić clan. Between 1328 and 1347, it was possessed by the members of Iločki family. In 1347, King Louis I the Great bestowed the fortress to the noble Šubić family who then changed their family name after it, becoming the Zrinski. It remained in their possession until the Ottoman invasion and conquest of the region, which led to the fortress falling to them on 20 October 1577. It was not until 1718 that the castle was retaken from the Ottomans. Notable people Nikola IV Zrinski (1507/1508 – 1566), a Croatian nobleman of the Zrinski family and general. Gallery See also Zrin House of Zrinski House of Ilok References
Château de Zrin

Le château de Zrin est un château en ruines situé dans la localité homonyme en Croatie. Historique La première mention écrite du château remonte au XIIIe siècle, en tant que forteresse du clan Babonić. Plus tard, il entre en possession de la famille Maison de Ilok (en). En 1347, le roi Louis Ier de Hongrie attribue la forteresse à la famille Šubić qui change son nom après cela et devient la famille Zrinski. Le château reste en sa possession jusqu'à l'arrivée des ottomans dans la région, la forteresse tombe le 20 octobre 1577. Il n'est repris qu'en 1718. Aujourd'hui, le château est en ruines. Voir aussi Liste des châteaux croates Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Zrin Castle » (voir la liste des auteurs). Portail de la Croatie Portail des châteaux
Zriny vára

Zriny vára (horvátul: Stari grad Zrinj) a Zrínyi család névadója és ősi fészke. Fekvése Sziszek városától légvonalban 33, közúton 50 km-re délre, Dvortól légvonalban 14, közúton 17 km-re északra a Báni végvidék déli részén, a Zrinyi-hegység területén, a Zrinčina-patak felett áll. Története Zriny vára a 13. században épült. 1293-ban a Babonicsok krajnai ágáé volt, majd rokonáé János báné. 1328-tól Raholcai Tót Lőrincé, ekkor „Ziryn” néven említik. 1347-ben a király cserével megszerezte és Subics Gergely és György grófoknak adta. Ezután a Györgytől származó Zrínyieké, akik róla vették családi nevüket. Régebbi magyar források „Zerin” néven is említik. Végvári őrségét 1576-ban 125 gyalogos alkotta. 1577 őszén foglalta el a török és 1688-ig az Oszmán Birodalom egyik végvára volt. 1718-ban szabadult fel végleg, de már akkor is rossz állapotban volt. Ezután elveszítette jelentőségét, csak némi katonaság állomásozott benne. Sorsát a 19. században kitört tűzvész pecsételte meg, melyet valószínűleg az itt állomásozó katonák okoztak. A legutolsó kísérlet a vár megmentésére a 20. században történt, amikor a Horvát sárkány rend újjá akarta építeni. A vár mai állapota Zriny középkori várából mára csak rom maradt. A falak egy ovális platót kerítenek, néhol még emeletnyi magasságban állnak. Még láthatók az egykori védőtorony, a trapéz alakú bástya maradványai. Az egykori várkapuból mára semmi sem maradt, a helyén egy lyuk tátong a falon. Az északi oldalon látható még a vár legrégibb bejárata, mely a gyalogosok és lovasok számára szolgált. Előtte valószínűleg felvonóhíd volt. A keleti falon 1975-ben még látszott két puskalőrés, a horvát történész Ivan Kukuljević Sakcinski szerint egykor ilyen lőrések voltak körben a falakon. A vár területén a 19. század végén még gyümölcsöt termesztettek, a négyszögletes védőtorony pedig még a II. világháború előtt is tető alatt volt. 1943-ban a faluval egy időben gyújtották fel a partizánok. Ma a második emelet magasságáig áll, megmaradt rajta néhány kis ablak. Jól láthatók az állagmegóvó munkák nyomai. A falakon kívülről a feltárások során szépen faragott oszloptöredékek, gótikus ablak kerete, finoman megmunkált kövek kerültek elő. Ezek az egykori várpalotából származtak. A várról készült korabeli rajzok a falakon belül még több épületet ábrázolnak, köztük egy kisebb szakrális építményt is, mely valószínűleg egy Szent György tiszteletére szentelt kis kápolna volt. Galéria Források Branko Nadilo:Zrinske utvrde u hrvatskom Pounju (A Građevinar építészeti folyóirat 2003. évi 5. számában) (horvátul) Zrínyi várak a horvátországi Pounj vidékén (A fenti cikk magyar fordítása) Várak és erődített helyek a Kárpát-medencében – Zrin Snv:hr: Filip Škiljan: Kulturno historijski spomenici Banije Zagreb, 2008. Archiválva 2016. augusztus 7-i dátummal a Wayback Machine-ben (horvátul)
Lovrijenac

Lovrijenac és una fortalesa situada just a l'esquerra de Grad, o ciutat vella de Dubrovnik (Croàcia), mirant des del mar, que fou construïda a finals del segle xv i el xvi i que servia de reforç a les muralles de Dubrovnik. Està ubicada sobre un sortint de terra entre dues badies o cales. La de la dreta, mirant des del mar, té dues roques, i entre la fortalesa i les muralles hi ha l'església de Sant Edurda; s'anomena badia de Pile o Uvala Pile. A l'esquerra la badia es coneix amb el nom de Lovrijenac (Uvala Lovrijenac). Data de construcció Els cronòlegs daten el fort dels anys 1018 o 1038. No obstant això, les primeres anotacions sobre l’existència del fort corresponen a l’any 1301, quan el consell municipal va votar per al comandant del fort. La fortalesa de Lovrijenac és un símbol de coratge i independència de Dubrovnik. Segons la llegenda, al segle XI Venècia planejava reforçar les seves tropes a aquesta roca davant de Dubrovnik i construir una fortalesa per conquerir la ciutat. Però a Dubrovnik es van assabentar d’aquest pla, i els habitants es van mobilitzar per construir la fortalesa en aquest mateix lloc abans de l’arribada dels venecians. La construcció va ser un èxit, i quan els venecians van arribar amb vaixells plens de tropes i subministraments, van descobrir amb sorpresa que el seu pla havia fracassat. Pla del fort Lovrijenac té forma triangular amb tres terrasses. El gruix de les parets que miren cap a l’exterior arriba fins als 12 metres (39 peus), mentre que el gruix de la part de les parets que mira cap a l’interior, cap a la ciutat, és només de 60 centímetres (24 polzades). Al fort s’hi accedeix per dos ponts llevadissos, i sobre les portes hi ha la inscripció: «Non Bene Pro Toto Libertas Venditur Auro» (“La llibertat no es ven per tot l’or del món”). A més d’altres armes i algunes canons, al nivell més alt de la fortalesa fins a l’octubre de 1814 es trobava el canó més famós del vell Dubrovnik, anomenat «la Llúdriga» per la seva patina verda. En l’intent de traslladar el canó al museu de Viena, els austríacs a l’octubre de 1814 van enderrocar la porta interior de la fortalesa, sobre la qual hi havia la inscripció: «SI NOVA VIS SVPERVM VRGERET TIPHOEA TONANTEM, HAEC HABEANT ILLVM MOENI, TVTVS ERIT..». A la cultura L’ús de Lovrijenac com a escenari és una incorporació recent a la història del fort, i la representació de l’«Hamlet» de Shakespeare s’ha convertit en símbol del Festival d’Estiu de Dubrovnik. L’obra «Un somni d’una nit d’estiu» es va presentar aquí dins el festival «Escena d’una nit d’estiu» els estius del 2017 i 2018. El rodatge de la sèrie televisiva «La caiguda dels cavallers», un drama històric fantàstic sobre els cavallers templers, va començar a l’última setmana de juny de 2017 al voltant del fort i de la badia de Pile; aquestes escenes havien de representar el setge d’Acre (1291). Referències
Pevnost Lovrijenac

Pevnost Lovrijenac, také Lovrjenac, neboli pevnost svatého Vavřince, italsky Fortezza di San Lorenzo, často nazývaná „Dubrovnický Gibraltar“, je pevnost a divadlo za západní hradbou města Dubrovníku v Chorvatsku, 37 metrů nad mořem. Je známá svými hrami a významem v odporu proti benátské nadvládě a chrání dva vstupy do města, z moře i z pevniny. Na začátku 11. století se Benátčané pokusili postavit pevnost na stejném místě, kde dnes stojí pevnost Lovrijenac. Pokud by uspěli, udrželi by Dubrovník pod svou mocí, ale obyvatelé města je v tom předběhli. „Kronika Ragusy“ odhaluje, jak byla pevnost postavena během pouhých tří měsíců a od té doby neustále rekonstruována. Když benátské lodě dorazily plné materiálu na stavbu pevnosti, bylo jim řečeno, aby se vrátily do Benátek. Chronologové datují pevnost do roku 1018 nebo 1038. První záznamy o existenci pevností však pocházejí z roku 1301, kdy rada hlasovala o veliteli pevnosti. Stavba Lovrijenac má trojúhelníkový tvar se třemi úrovněmi. Hradby obrácené k moři jsou silné až 12 metrů, zatímco ty obrácené k městu a zálivu ve vnitrozemí jsou silné pouze 60 cm. K pevnosti vedou dva mosty a nad branou je do kamene vytesán nápis „Non Bene Pro Toto Libertas Venditur Auro“ – „Svoboda se neprodává za všechny poklady světa“,resp. „Svoboda se neprodává za všechno zlato“. Pevnost má také stálý zdroj pitné vody. Studnu, ve které je skutečně pitná voda z pramene, který vyvěrá z tohoto útesu. V kultuře Využití Lovrijenace jako jeviště se stalo přírůstkem do historie pevnosti a představení Shakespearova Hamleta se stala symbolem Dubrovnických letních her. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Lovrijenac na anglické Wikipedii a Lovrjenac na chorvatské Wikipedii.
Lovrijenac

Fort Lovrijenac or St. Lawrence Fortress, Italian Fortezza di San Lorenzo, often called "Dubrovnik's Gibraltar", is a fortress and theater outside the western wall of the city of Dubrovnik in Croatia, 37 metres (121 ft) above sea level. Famous for its plays and importance in resisting Venetian rule, it overshadows the two entrances to the city, from the sea, and by land. Early in the 11th century, the Venetians attempted to build a fort on the same spot where Fort Lovrijenac currently stands. If they had succeeded, they would have kept Dubrovnik under their power, but the people of the city beat them to it. The "Chronicles of Ragusa" reveal how the fort was built within just three months and from then on constantly reconstructed. When the Venetian ships arrived, full of materials for the construction of the fort, they were told to return to Venice. Construction Date Chronologists date the fort to 1018 or 1038. However first records of the forts existence are from 1301 when the council voted on the Commander of the Fort. Layout of the fort Lovrijenac has a triangular shape with three terraces. The thickness of the walls facing the outside reach 12 metres (39 ft) whereas the section of the walls facing the inside, the actual city, are only 60 centimetres (24 in) thick. Two drawbridges lead to the fort and above the gate, there is an inscription Non Bene Pro Toto Libertas Venditur Auro (Liberty Cannot Be Sold for All The Gold in the World). In culture Lovrijenac's use as a stage was a recent addition to the history of the fort, and the performance of Shakespeare's Hamlet has become the symbol of Dubrovnik Summer Festival. A production of A Midsummer Nights Dream was performed here as part of Midsummer Scene in the summer of 2017 and 2018. The TV series Knightfall, an historical fiction drama about the Knights Templar started filming during the last week of June 2017 around the fort and the bay of Pile, these scenes were meant to depict the Siege of Acre (1291). Gallery See also Walls of Dubrovnik References
Lovrijenac

La fortaleza Lovrijenac o de San Lorenzo, a menudo llamado "el Gibraltar de Dubrovnik", es una fortaleza y teatro fuera de la muralla occidental de la ciudad de Dubrovnik en Croacia, 37 metros por encima del nivel del mar.​ Famoso para sus obras e importancia en resistir el dominio veneciano, eclipsa las dos entradas a la ciudad, por mar y por tierra. A comienzas del siglo XI los venecianos intentaron construir un fuerte en el mismo sitio donde Lovrijenac se encuentra ahora. Si hubieran tenido éxito, habrían mantenido Dubrovnik bajo su poder, pero los ciudadanos los vencieron. Las "Crónicas de Ragusa" revelan cómo el fuerte estuvo construido en el tiempo exacto de tres meses y desde entonces siempre ha tenido que reconstruirse. Cuando los barcos venecianos llegaban llenos de materiales para la construcción del fuerte, les dijeron que se marcharan a Venecia. Sin embargo, la primera mención de la fortaleza data de 1301, y se refiere a la elección de su comandante. El fuerte ha sido reparado sistemáticamente varias veces, y reconstruido tras una destrucción parcial por terremoto en 1667. Durante el dominio austriaco, fue privado de sus funciones militares. El uso de Lovrijenac como teatro llegó en tiempos más recientes y la representación de "Hamlet" de Shakespeare se ha convertido en todo un símbolo del Festival de Verano de Dubrovnik. Diseño Lovrijenac tiene forma triangular con tres terrazas. El grosor del muro exterior tiene 12 metros, mientras que el muro interior solo tiene 60 centímetros de ancho.​ Dos puentes levadizos daban paso al fuerte y encima de la puerta se halla una inscripción que dice "No Bene Pro Toto Libertas Venditur Auro" (la libertad no se vende ni por todos los tesoros del mundo). Galería Véase también Murallas de Dubrovnik Referencias
Lovrijenac

Lovrijenac (chorw. tvrđava Lovrijenac) – fort w zespole umocnień Dubrownika, na zewnątrz murów miejskich, na skalistym półwyspie Lovrijenac między zatoczkami Uvala Kolorina i Uvala Pile. Nazwa pochodzi od świętego Wawrzyńca. Skała, na której posadowiono fort, sięga 37 m nad poziom morza. Fort jest trójpoziomową budowlą na planie trójkąta. Ściany od strony lądu i morza mają grubość 4-12 m, sufit ma grubość 1,5 m. Ściana od strony miasta ma grubość tylko 0,6 m – co ma służyć jako zabezpieczenie na wypadek przejęcia fortu przez wroga zewnętrznego bądź wewnętrznego. Prowadziły do niego dwa mosty zwodzone i dwoje wrót. Załogę stanowiło 20-25 żołnierzy, których dowódcę zmieniano co miesiąc. Fort był wyposażony w 10 dział dużego kalibru. We wnęce w ścianie nad bramą stoi renesansowy posąg świętego Błażeja dłuta Vicka Lujova z Korčuli. Nad bramą widnieje napis NON BENE PRO TOTO LIBERTAS VENDITUR AURO - "Wolność nie jest na sprzedaż [nawet] za wszystko złoto". Legenda głosi, że fort został zbudowany na początku XI wieku, w ciągu trzech miesięcy po tym, jak dubrowniczanie dowiedzieli się, że Republika Wenecka planuje na tym półwyspie budowę fortu szachującego Dubrownik. W rzeczywistości pierwsza wzmianka o forcie pochodzi z 1301 i dotyczy wyboru jego dowódcy. Fort był systematycznie naprawiany, został również odbudowany po częściowym zniszczeniu w trzęsieniu ziemi 1667 roku. Za panowania austriackiego fort został pozbawiony funkcji militarnej. Dziś odbywają się w nim przedstawienia teatralne. Źródła: Sławomir Adamczak, Katarzyna Firlej Chorwacja i Czarnogóra. Praktyczny przewodnik, wydanie pierwsze, Wydawnictwo Pascal, Bielsko-Biała 2003, ISBN 83-7304-154-0, s.234-252 Zuzanna Brusić, Salomea Pamuła Chorwacja. W kraju lawendy i wina. Przewodnik, wydanie III zaktualizowane, Wydawnictwo Bezdroża, Kraków 2006, ISBN 83-60506-45-0, s.260-282 Piers Letcher Chorwacja. Przewodnik turystyczny National Geographic, wydanie polskie, Wydawnictwo G+J RBA, b.m.w., 2008, ISBN 978-83-60006-70-2, s.343-381 Robert Župan Dubrovnik. Plan grada - city map - Stadtplan - pianta della citta, TRSAT d.o.o., Zagreb 2006, ISBN 978-953-6107-35-3 Dubrovnik. Gradske utvrde i vrata od Grada (chorw.) Przypisy