NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Filitosa

Filitosa és un lloc megalític al sud Còrsega, a França. El període d'ocupació va del final del Neolític i el començament de l'Edat de Bronze, fins a l'època romana. Ubicació El lloc es troba a la carretera D5 km7, uns quants centenars de metres del llogarret de Filitosa, 5 km a l'oest de Sollacaro, en el cantó de Petreto-Bicchisano, districte de Sartène, al nord de Propriano al departament de Còrcega-del-Sud. És localitzat en un turó, mirant cap a la vall del Taravo. El lloc va ser descobert dins 1946 pel propietari del terreny, Charles-Antoine Cesari. Les excavacions sistemàtiques van començar el 1954 dirigides per Roger Grosjean. Hi va trobar puntes de fletxa i ceràmica que permeteren datar la més antiga ocupació vers el 3300 BC. Al voltant 1500 BC, hi foren erigits 2-3 menhirs d'un metre d'alçada esculpits amb representacions de cares humanes, armadura i armes. Referències Enllaços externs Fotografies Filitosa Pàgina web oficial
Filitosa

Filitosa is a megalithic site in southern Corsica, France. The period of occupation spans from the end of the Neolithic era and the beginning of the Bronze Age, until around the Roman times in Corsica. Location The site lies on road D57, a few hundred metres from the hamlet of Filitosa, 5 km west of Sollacaro, in the canton of Petreto-Bicchisano, arrondissement of Sartène, north of Propriano in the Corse-du-Sud département. It is located on a hill, overlooking the Taravo valley. Site history and features The site was discovered in 1946 by the owner of the land, Charles-Antoine Cesari, and brought to the attention of archeologists by the British writer, Dorothy Carrington (see her masterpiece, Granite Island: Portrait of Corsica,). Systematic excavations started in 1954 by Roger Grosjean. Finds of arrow heads and pottery date earliest inhabitation to 3300 BC. Around 1500 BC, 2-3 metre menhirs were erected. They have been carved with representations of human faces, armour and weapons. Roger Grosjean thought the menhirs may have been erected to ward off an invasion of a group of people called the Torréens (Torreans). However this was unsuccessful: the menhirs were cast down, broken up and reused in some cases as building material by the Torréens. The Torréens built circular stone structures on the site, known as torri (or torre), which may have been used as temples. The torri are remarkably well preserved. This theory had been disputed by later works of F. De Lanfranchi, M.C. Weiss and Gabriel Camps. In total, about twenty menhirs of various times were counted in Filitosa. They constitute approximately half of the total staff of these monuments in Corsica. Layout The site of Filitosa is approached down a track through an ancient olive grove. The first monument to be seen is a rock overhang and surrounding wall. Then the visitor comes upon the central monument. Various hut platforms are all around, and the track leads a further 50m to the Western Monument or torri. From there, one can enjoy a view down the hill to a stone alignment of five megaliths, set around the base of a 2000-year-old olive tree. Behind the olive tree is the quarry from which the megaliths were extracted. References External links Pictures Filitosa official website
Filitosa

Filitosa è un sito archeologico preistorico situato in Corsica, occupato tra la fine del Neolitico e l'inizio dell'Età del Bronzo. In questo sito sono stati ritrovati alcuni menhir antropomorfi risalenti al IV-II millennio a.C.. Posizione Il sito di Filitosa è situato nella valle del Taravo, sulla strada D57, nel comune di Sollacaro, a nord di Propriano. Storia Il sito fu scoperto nel 1946 dal proprietario della terra, Charles-Antoine Cesari. I veri e propri scavi cominciarono nel 1954. Il ritrovamento di alcune punte di freccia e di oggetti in ceramica testimoniano che il sito era già abitato nel 3300 a.C. Intorno al 1500 a.C., furono eretti menhir di due, tre metri. Essi furono scolpiti con volti dalle sembianze umane, armature e armi. In totale si contano circa 20 statue nel sito di Filitosa, circa la metà di tutte le statue stele rinvenute in Corsica. Note Bibliografia Camps G., 1988, Préhistoire d'une île, Éditions Errance, Paris. Voci correlate Megalito Civiltà torreana Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Filitosa Collegamenti esterni Sito ufficiale, su filitosa.fr.
Filitosa

Filitosa is een archeologische vindplaats in de gemeente Sollacaro in het zuiden van Corsica, die bewoond was van het einde van het neolithicum tot de Romeinse tijd. Het is enige plek op het eiland waar megalithische menhir-standbeelden en Torreaanse torens samen voorkomen. Geschiedenis In 1946 ontdekte Charles-Antoine Cesari archeologische resten op zijn land in het dal van de rivier Taravo. Acht jaar later leidde Roger Grosjean de eerste systematische opgravingen. Dit onderzoek bracht resten aan het licht uit verschillende periodes: de nieuwe steentijd (vanaf 6000 v.Chr.), het megalithische tijdperk (3500 tot 1600 v.Chr.), het Torreaanse tijdperk (1600 tot 800 v.Chr.) en de Romeinse tijd. De megalithische beschaving die vanaf omstreeks 3500 v.Chr. op Corsica voorkwam, kenmerkte zich onder meer door de menhirs die opgericht werden bij graven. Deze monolieten waren eeuwenlang onbewerkte stenen van 2 tot 3 meter hoog. Rond 1800 v.Chr. begon hier verandering in te komen, toen de menhirs menselijke vormen gingen aannemen. Aanvankelijk waren de menselijke trekken nauwelijks te onderscheiden, maar enkele eeuwen later waren de gezichten duidelijk gevormd en werden ook wapens gebeeldhouwd. Rond Filitosa zijn zo'n twintig van deze menhir-standbeelden gevonden. Vanaf 1600 v.Chr. deed een nieuwe beschaving haar intrede in het zuiden van Corsica. Er is nog veel onduidelijk over deze Torreanen, die hun naam danken aan de ronde verdedigingstorens die zij op verschillende plekken oprichtten. In Filitosa zijn kapotgeslagen menhir-standbeelden als bouwmateriaal voor de torens gebruikt. Grosjean leidde hieruit af dat de oorspronkelijke bewoners in een poging het gevaar af te wenden standbeelden van versteende Torreaanse soldaten maakten. Dit mocht niet baten en na hun overwinning vernietigden de Torreanen de beelden. Deze interpretatie is echter allerminst zeker; mogelijkerwijs is er geen nieuw volk Corsica binnengedrongen, maar veranderden de gebruiken en bouwstijl van de bewoners. Beschrijving Het oppidum van Filitosa is gebouwd op een ovale heuvel en wordt omringd door een cyclopische ringmuur. Daarbinnen bevinden zich drie grote bouwwerken: het oostelijke, centrale en westelijke monument. Deze bouwwerken bestaan voor een deel uit natuurlijke rotsen. In het centrale monument, dat waarschijnlijk een religieuze functie vervulde, zijn 32 brokstukken van menhirs gevonden, waaronder zes bovenstukken met gezicht. Aan de voet van de heuvel zijn in de schaduw van een oude olijfboom vijf menhir-standbeelden opnieuw opgericht. Achter de olijfboom begint een steengroeve waar de bouwmaterialen voor Filitosa vandaan zijn gehaald. Vlak bij de huidige ingang van de vindplaats staat de menhir Filitosa V, een van de fraaiste exemplaren op het eiland. Hoewel zijn gezicht beschadigd is, zijn het lange zwaard en de dolk in een schede nog zeer goed te herkennen. Afbeeldingen Externe link (fr) Officiële website van de vindplaats. Geraadpleegd op 28 augustus 2024.
Filitosa

Filitosa – stanowisko megalityczne położone w dolinie rzeki Taravo w południowo-zachodniej części Korsyki, około 17 kilometrów na północ od Propriano. Filitosę wpisano na listę zabytków klasyfikowanych jako narodowy pomnik historii (monument historique). Stanowisko zostało odkryte przypadkowo w 1946 roku przez właściciela terenu, Charlesa-Antoine Cesariego. Badania archeologiczne rozpoczął w 1954 roku Roger Grosjean. Okolica została zasiedlona w neolicie, ok. 6 tysięcy lat p.n.e., przez zamieszkującą pobliskie schroniska skalne ludność trudniącą się rolnictwem, po której pozostały narzędzia kamienne oraz fragmenty ceramiki. Około połowy IV tysiąclecia p.n.e. na tereny te przybyła nowa grupa osadnicza, która zaczęła wznosić budowle megalityczne. Kultura ta została unicestwiona w 2. połowie II tysiąclecia p.n.e. przez najeźdźców związanych z tzw. Ludami Morza, którzy zniszczyli większość megalitów i ufortyfikowali miejsce, wznosząc mur i dwie warowne wieże. Z okresu budownictwa megalitycznego pochodzą wykonane z granitu menhiry o wysokości od 2 do 3 metrów, ozdobione zarysami ludzkich twarzy, a niekiedy przedstawiające całe postaci. Ich przeznaczenie jest nieznane, mogły to być obiekty kultu lub wizerunki zmarłych. Największy z menhirów, oznaczony jako Filitosa V, przedstawia postać trzymającą miecz i sztylet. Osobną część zabytkową stanowi umocniony kompleks mieszkalny (castellu), otoczony ogrodzeniem z głazów wraz z dwiema wieżami (torra), charakterystyczny dla późniejszej tzw. kultury torre (1600–800 p.n.e.). Całe stanowisko, jako muzeum na otwartej przestrzeni, zaliczane jest do wyjątkowych miejsc historycznych o wspólnym znaczeniu dla krajów śródziemnomorskich. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona stanowiska archeologicznego Filitosa. (fr. • ang.).
Filitosa

Filitosa este o localitate în sudul Corsicii unde în 1946 s-a descoperit o civilizație megalitică preistorică datată la aproximativ 8000 de ani în urmă. Istorie Civilizația de la Filitosa acoperă perioada neoliticului până la începutul epocii bronzului. Situl a fost descoperit de proprietarul terenului, Charles-Antoine Cesari, iar Roger Grosjean a început excavările arheologice în 1954. In jurul anului 1500 ÎdC au fost ridicați menhiri sculptați cu chipuri umane. Istoricii speculează că acești mehniri au avut rolul de a crea potențialilor invadatori impresia că apărătorii erau mai numeroși. Se pare însă că această tactică nu și-a atins scopul, iar locul a fost cucerit de un trib de torreeni. Note Vezi și Legături externe Website oficial. Enciclopedia civilizațiilor.
Филитоса

Филитоса (фр. Filitosa, корс. Filitosa) — доисторический мегалитический комплекс, находящийся в департаменте Южная Корсика, невдалеке от автомагистрали D57, к северу от Проприано, на территории коммуны французской коммуны Соллакаро. Менгиры Филитоса относятся к культурам конца эпохи неолита, медного и бронзового веков. Древние каменные монументы Филитоcы впервые описаны в 1946 году неким Шарлем-Антуаном Чезари, являвшимся собственно владельцем этого земельного участка. Систематические раскопки под руководством археологов начались в 1954 году. Такие находки, как лучные стрелы и керамика, были изготовлены приблизительно 5300 лет назад. Возведение двух трёхметровых менгиров датируется приблизительно 1500 г. до н. э. На монументах Филитоса различимы резные орнаменты и барельефы, а также изображения человеческого лица, доспехов и оружия. Считается наиболее вероятным, что менгиры Филитоса были возведены в период вторжений на Корсику носителей культуры «строителей торре». Последние победили местных жителей, менгиры были повержены и разрушены «торрианцами» и повторно использованы, но уже в других целях, в ряде случаях даже в качестве строительного материала. «Торрианцы» возвели кольцевые сооружения из камней, известные под названием торри; возможно, они использовались для отправления культа. Эти кольцевые сооружения сохранились до наших дней в удивительно хорошем состоянии. Филитоса насчитывает в общей сложности около двадцати менгиров, которые составляют примерно половину от их общего числа на Корсике. См. также Менгир Кромлех Примечания Ссылки Сайт комплекса Филитоса (англ.) (фр.) Фотографии.
Filitosa

Filitosa je arheološko najdišče v južni Korziki, Francija, naseljeno od konca neolitika in začetka bronaste dobe do rimsklega obdobja Kotzike. Na najdišču so antropomorfni menhirji iz 4.-2. tisočletja pr. n. št. Lokacija Arheološko najdišče leži v dolini Taravo ob državni cesti D57 nekaj sto metrov od vasi Filitosa severno od Propriana. Zgodovina in značilnosti najdišča Najdišče je leta 1946 odkril lastnik zemljišča Charles-Antoine Cesari. Sitematične raziskave so se začele leta 1956 pod vodstvom Rogerja Grosjeana. Arheologi so v Filitosi odkrili konice puščic in lončenino iz najzgodnejšega obdobja naselitve okoli 3300 pr. n. št. Okoli leta 1500 pr. n. št. so bili v Filitosi postavljeni 2-3 m visoki menhirji s človeškimi obrazi, oklepi in orožjem. Roger Grosjean je domneval, da so bili postavljeni kot stražarji pred napadi Torrenov. Njihova obramba ni učinkovala. Torreni so naselje osvojili, menhirje podrli, razbili in jih celo uporabili kot gradivo. Na najdišču so zgradili okrogle kamnite zgradbe, imenovane torri, ki so služile kot templji. Torri so izjemno dobro ohranjeni. Grosjeanova teorija je po nedavnih raziskavah F. De Lanfranchija, M.C. Weissa in Gabriel Campsa postala sporna. V Filitosi je približno dvajset menhirjev, kar je približno polovica menhirjev ma Korziki. Sklici
Calanques de Piana

Les calanques de Piana (Cors Calanche di Piana, en singular calanca) són cales de la costa oest, a Piana, a mig camí entre Ajaccio i Calvi, a la carretera al llarg del mar de Còrsega. Està inscrit a la llista del Patrimoni de la Humanitat de la UNESCO des del 1983. Referències
Pianakløfterne

Pianakløfterne (fransk Les Calanques de Piana) er et naturområde på den nordvestlige del af den franske ø Korsika. Sammen med de tilgrænsende områder Portobugten, Girolatabugten og Scandola Naturreservat er den et verdensarvsområde. Pianakløften blev tilføjet til verdensarvsområdet i 1996. En sti går gennem området, mellem landsbyerne Porto og Ota, og Piana. Landskabet er råt, med tydelige spor af erosion. Landskabstypen hedder på fransk Calanque og kan ikke oversættes direkte; Det kommer af det korsikanske calanca, der betegner kalkstensklippe som er eroderet af vejret og havet. Sådanne kløfter findes på Korsika og den franske middelhavskyst. Kilder og henvisninger
Calanche

Die Calanche (französisch Les calanches de Piana, aber auch Les calanques de Piana, korsisch calanche di Piana, Einzahl calanca: „fjordartige Bucht“) sind eine bizarre Felsenlandschaft südlich von Porto im Regionalen Naturpark Korsika. Die Felsen aus rötlichem Granit liegen in etwa 400 m Höhe über dem Meeresspiegel direkt an der Küste, sie scheinen bei entsprechendem Sonnenschein rot zu glühen. Die enge Straße von Porto nach Piana (D81) führt direkt durch die Calanche. Die Felsen sind von der Straße, besser aber zu Fuß zu erreichen. Mehrere ausgeschilderte Spazierwege führen durch die Felslandschaft und zu den besten Aussichtspunkten. Die gesamte Gegend hat sich zu einem stark besuchten Touristenziel entwickelt. Zusammen mit der Girolata-Bucht, der Bucht von Porto und dem Naturpark La Scandola wurde die Calanche 1983 von der UNESCO zum Weltnaturerbe erklärt. Tafoni Das Besondere an der Calanche sind die sogenannten Tafoni, typische Verwitterungsformen der Felsen. Die bizarren Formen regen die Fantasie an und tragen entsprechende Namen. So nannte Guy de Maupassant die Calanche „eine versteinerte Menagerie von Alpträumen“. Bekannte Bezeichnungen für einzelne Formationen sind: der „Hundekopf“ (La Tête du chien), direkt neben der Straße, die „Schildkröte“ (La Tortue) und der „Adler“ (L’Aigle), die „Beichte“ (La Confession), der „Bischof“ (L’Évêque), der „Kopf von Poincaré“ (La Tête de Poincaré), der „Indianerkopf“ (La Tête d’Indien), das „Herz“ (Le Cœur) Bilder Siehe auch Calanque Weblinks
Calanques de Piana

Calanques de Piana (Corsican: calanchi di Piana or calanche di Piana) are Corsican calanques located in Piana, between Ajaccio and Calvi, in the Gulf of Porto. It is part of a UNESCO World Heritage Site that includes other sites in the Gulf of Porto, due to its beauty, rich marine biodiversity, and unique maquis shrubland. The jagged cliffs are made of red ochre. References External links Official site UNESCO World Heritage Centre, Gulf of Porto: Calanche of Piana, Gulf of Girolata, Scandola Reserve
Calanques de Piana

Calanques de Piana (corso: E Calanche di Piana, en singular, calanca) son calanques​ situados en la costa oeste de Córcega, en Piana, entre Ajaccio y Calvi, en el golfo de Porto. Está integrado en el Patrimonio de la Humanidad de la Unesco desde el año 1983. La carretera sobre la cual se encuentra este lugar enlaza el pueblo de Piana en Porto-Ota. Se trata de una carretera sinuosa que pasa a través de rocas de colores que podrían creerse cortadas a hachazos. Estas formaciones rocosas están perforadas por cavidades, los taffoni, debidos a la acción de las variaciones de temperatura y la humedad unidas a las brumas del Mar Mediterráneo y a los fuertes vientos. Desde la carretera, la vista a menudo es suficientemente amplia para admirar el mar coronado por altos arrecifes, como ocurre en la mayor parte de la costa este de la isla. Es imposible acceder al mar desde la carretera en los calanques de Piana. Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Calanques de Piana. Página web oficial
Calanques de Piana

Calanques de Piana (kors. E Calanche di Piana, calanca) – calanque w pobliżu miejscowości Piana na zachodnim wybrzeżu Korsyki. Obiekt został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1983 podczas siódmej sesji UNESCO. Bibliografia Piana. otpiana.com. [dostęp 2016-09-04]. (fr.). Gulf of Porto: Calanche of Piana, Gulf of Girolata, Scandola Reserve. whc.unesco.org. [dostęp 2016-09-04]. (ang.).
Calanches de Piana

Calanches de Piana (corso: E Calanche di Piana, em singular, calanca) é uma formação geológica em forma de vale profundo com lados inclinados, sendo parte submerso pela água, como se fosse um fiorde mediterrânico. Situado na costa oeste da Córsega, em Piana, entre Ajaccio e Calvi, no Golfo de Porto. Faz parte da lista de Património Mundial da UNESCO desde 1983. A estrada que atravessa este lugar situa-se em Piana. Trata-se de uma estrada sinuosa que passa através de rochas coloridas que parecem ter sido cortadas por machados. Estas formações rochosas estão perfuradas por cavidades, os taffoni, devido à acção das variações de temperatura e humidade, associadas à brisa do Mar Mediterrâneo e aos ventos fortes. Desde a estrada, a vista é suficientemente ampla para se admirar o mar coroado por altos recifes, como ocorre na maior parte da costa leste da ilha. É impossível chegar ao mar de Calanques de Piana pela estrada. Galeria Ligações externas Site oficial
Каланки Пьяны

Каланки Пьяны (Calanques de Piana) — скальные образования (т. н. каланки) залива Порто, расположенные близ коммуны Пьяна, остров Корсика. Являются частью природного заповедника Скандола, образованного в 1975 году и в 1983 году внесённого в список объектов всемирного наследия ЮНЕСКО. Многочисленные скалы розового и оранжевого цвета возвышаются над водой на высоту до 300 метров. Состоя по большей части из гранита, они подверглись сильной эрозии и приобрели причудливые формы, образующие фантастический ландшафт. Ссылки otpiana.com Gulf of Porto: Calanche of Piana, Gulf of Girolata, Scandola Reserve // UNESCO World Heritage Centre
Pianaravinerna

Pianaravinerna (franska: Les Calanques de Piana) är ett naturområde på nordvästra Korsikas kust som sedan år 1996 ingår i Unescovärldsarvet Portobukten tillsammans med Girolatabukten och Scandola naturreservat. Det ligger omkring 400 meter över havet och utgörs av eroderade rödaktiga granitklippor med ofta bisarra former. Den smala vägen mellan byn Porto och Piana och flera stigar går genom området. Landskapstypens franska namn Calanque kommer från det korsikanska calanca som betecknar kalkstensklippor som har eroderats av väder och havsvatten. Det finns ingen motsvarande beteckning på svenska. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pianaravinerna.
Каланки П'яни

Каланки П'яни (фр. Calanques de Piana; корс. Calanches de Piana, у перекладі — «затоки П'яни») — національний парк на острові Корсика у Франції. Розташований за 5 км на південний захід від бухти Порто, на території муніципалітету П'яна. Національний парк Каланки П'яни являє собою геологічне утворення у формі глибокої долини із крутими берегами, заповненої морем. Численні рожеві і помаранчеві скелі, що тягнуться берегом біля моря, здіймаються над водою на висоту до 300 метрів, утворюючи мальовничий ландшафт, занесений в 1983 році до списку природних пам'яток ЮНЕСКО. Ці скельні утворення, що складаються здебільшого з граніту, зазнали сильної ерозії і набули химерні форми. Терміном «каланка» в західній частині Середземномор'я позначають різновид фіорда. Посилання Official site [Архівовано 3 березня 2011 у Wayback Machine.] UNESCO World Heritage Centre, Gulf of Porto: Calanche of Piana, Gulf of Girolata, Scandola Reserve [Архівовано 31 січня 2022 у Wayback Machine.]
Casabianca (Q183)

El Casabianca (Q.183) fue un submarino de la clase Le Redoutable perteneciente a la Armada Francesa, que recibía su nombre en recuerdo de Luc-Julien-Joseph Casabianca nacido en Vescovato (Córcega), héroe de la batalla de Abukir. Llegó a ser famoso por su espectacular escape de Toulon en noviembre de 1942 cuando fuerzas alemanas trataron de apoderarse -dentro del marco de la Operación Lila - de la flota francesa como parte, la ocupación de la Francia de Vichy ( Operación Anton ). Tras escapar el submarino y su tripulación lucharon en el bando aliado. Falsa guerra, la Francia de Vichy y escape de Tolon Durante los primeros momentos de guerra, patrulló el Mar del Norte al largo de las costas noruegas Tras la caída de Francia y el consiguiente armisticio es desarmado, despojado de su sistema de inmersión y de su radio en 1941. Su nuevo comandante, capitán de corbeta, Jean L'Herminier, lideró la restauración ilegal de su potencial de fuego y cargo a bordo 85 m³ de combustible a escondidas de la comisión germano-italiana de control. El 27 de noviembre de 1942, las SS marcharon sobre la base naval de Tolon para verificar el desguace de la flota francesa. Como otros buques que debían ser desguazados por sus tripulaciones, el Casabianca zarpó bajo el fuego alemán. Puso rumbo a Argelia y cuando se encontraba en superficie frente a buques de patrulla británicos, les realizó señales acerca de su estatus e intenciones. Otros dos submarinos, el Marsouin [1] y el Glorieux [2], arribaron a los pocos días. Misiones para los servicios secretos Desde diciembre de 1942 hasta 1944, el Casabianca desembarcó en Córcega y La Provenza elementos de inteligencia, rádios, municiones, y armas para la resistencia. Su furtividad, le hizo ganarse el apelativo de "Submarino fantasma" por parte de las tropas alemanas. En su última misión, desembarcó 109 hombres de tropas de élite (batallón de choque "Gambiez") en una playa solitaria cerca de la villa de Piana en el noroeste de la isla. En total en este viaje llevaba 170 hombres, lo cual fue considerado un récord en un buque de su tonelaje. En este lugar, existe un monumento conmemorativo. Final de la Guerra Tras la liberación de Córcega, el Casabianca fue usado en patrullas de rutina. En mayo de 1944, fue impactado accidentalmente por fuego amigo de un avión británico y fue enviado a Filadelfia para reparaciones de donde salió en marzo de 1945. Participación activa Durante su carrera, el Casabianca participó en los siguientes hechos : 1 buque de guerra hundido por torpedo 1 buque de guerra hundido por cañón 1 mercante impactado por torpedo 7 misiones secretas Liberación de Corcega Trivialidades El submarino nuclear Casabianca recibe su nombre en recuerdo de este desde 2004 2004, la vela del Casabianca está en Bastia cerca del puerto [3]. Una película de 1951 : [4] Referencias Bernay, Henry. L´Odissée du sous-marin "Casabianca", Collection "Patrie Libérée" 1946 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Casabianca. Q183 (francés)
Казабьянка (Q183)

Подводная лодка «Казабьянка» (Q183) (фр. Casabianca) — французская подводная лодка типа «Редутабль» («Грозный»), названная в честь Люка Жюльена Жозефа Казабьянки. Известна своим побегом из Тулона в ноябре 1942 года, когда немецкие войска пытались захватить французский флот в Тулонской гавани в рамках операции «Антон». «Казабьянка» с экипажем ушла в Северную Африку и сражалась на стороне союзников. «Казабьянка» стала единственным кораблём ВМФ Франции, получившим Орден Почётного легиона и французский Военный крест.