NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aeroporto di Cali-Alfonso Bonilla Aragón

L'Aeroporto di Cali-Alfonso Bonilla Aragón (IATA: CLO, ICAO: SKCL), noto con il nome commerciale di Aeropuerto Internacional Alfonso Bonilla Aragón, è un aeroporto colombiano situato in località La Esmeralda, circa 15 km a nord-est dal centro della città di Cali, lungo la strada 25 e lo svincolo verso nord, nel territorio del comune di Palmira compreso nel Dipartimento di Valle del Cauca. La struttura, intitolata alla memoria del giornalista, scrittore e politico colombiano Alfonso Bonilla Aragón (1917-1979), è dotata di un'unica pista con superficie in conglomerato bituminoso lunga 3 000 m posta all'altitudine di 964 m e con orientamento 01/19. L'aeroporto, di proprietà della Aerocivil e gestito da AEROCALI S.A., è aperto al traffico commerciale ed è in grado di ospitare anche aerei delle dimensioni di un Boeing 747 essendo dotata di tutti i sistemi di aiuto alla navigazione: radar primario, radar secondario, ILS, ALS, PAPI, VOR, NDB, DME, RVR, luci di centro pista, di fine pista e di taxiway. Nel 2008 sono transitati 2 474 951 passeggeri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto Internazionale Alfonso Bonilla Aragón Collegamenti esterni (ES) Aeropuerto de Cali, in Aeropuertos del Mundo - Guía mundial de aeropuertos, http://www.aeropuertosdelmundo.com.ar/index.php. URL consultato il 6 novembre 2010 (archiviato dall'url originale il 30 ottobre 2010).
Port lotniczy Alfonso Bonilla Aragón

Port lotniczy Alfonso Bonilla Aragón (IATA: CLO, ICAO: SKCL) – międzynarodowy port lotniczy położony w Palmirze koło Cali, w Kolumbii. Linie lotnicze i połączenia American Airlines (Miami) Avianca (Bogotá, Madrid, Medellín, Miami, New York-JFK, Pasto, Tumaco) Obsługiwane przez SAM (Barranquilla, Bogotá, Cartagena, Medellín) Copa Airlines (Panama) Obsługiwane przez Copa Airlines Colombia (Bogotá, Panama, San Andrés Island) SATENA (Bogota, Guapi, Ipiales, Medellín-Olaya Herrera, Quibdó, Tumaco) TAME (Esmeraldas, Quito) TAC (Timbiqui, El Charco)
Aeroporto Internacional Alfonso Bonilla Aragón

O Aeroporto Internacional Alfonso Bonilla Aragón (código IATA: CLO, código OACI: SKCL) também conhecido como Aeroporto Internacional de Palmaseca está localizado no município de Palmira e serve a capital do Valle do Cauca, a cidade de Cáli, na Colômbia, w está conectado com a Rodovia Cali-Palmira. Foi inaugurado em 1971 e é o segundo aeroporto em mobilidade de passageiros na Colômbia, depois do Aeroporto Internacional El Dorado e o terceiro de carga, superado pelo aeroporto da atup: El Dorado de Bogotá, o aeroporto José Maria Córdova da cidade de Medellín. Companhias aéreas e destinos Destinos de passageiros Destinos de Carga Linhas Aéreas Colombianas Aerosucre Bogotá Medellín Arkas Bogotá Medellín Linhas Aéreas Suramericanas Bogotá Medellín Miami TAMPA Barranquilla Bogotá Medellín Miami Linhas Aéreas Estrangeiras Centurion Air Cargo Miami Cielos Airlines Caracas Miami Florida West International Airways Miami Gemini Air Cargo Miami Martinair Lima Miami South Winds Cargo Miami Trade Winds Cargo Miami Ver também Lista de aeroportos da Colômbia Ligações Externas Página oficial do aeroporto AZ World Airports (em inglês)
Aeroportul Alfonso Bonilla Aragón

Aeroportul Alfonso Bonilla Aragón (IATA: CLO, ICAO: SKCL) este un aeroport din Palmira⁠(d), Valle del Cauca⁠(d), Columbia ce deservește zona Santiago de Cali. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 7.217.373 de pasageri. A fost deschis în 24 iulie 1971 și numit după Alfonso Bonilla Aragón⁠(d). Situat la o altitudine de 964 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 02/20 are suprafața de asfalt și dimensiunile 3.000 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Cali / Alfonso Bonillaaragon

Cali / Alfonso Bonillaaragon är en flygplats i Colombia. Den ligger i den centrala delen av landet, 280 km väster om huvudstaden Bogotá. Cali / Alfonso Bonillaaragon ligger 963 meter över havet. Terrängen runt Cali / Alfonso Bonillaaragon är platt, och sluttar västerut. Runt Cali / Alfonso Bonillaaragon är det ganska tätbefolkat, med 230 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Cali, 19,5 km sydväst om Cali / Alfonso Bonillaaragon. Omgivningarna runt Cali / Alfonso Bonillaaragon är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Cali / Alfonso Bonillaaragon.
Luruaco

Luruaco ist eine Gemeinde (municipio) im Departamento Atlántico in Kolumbien. Geographie Luruaco liegt in der Subregion Sur in Atlántico auf einer Höhe von 31 m ü. NN, 67 km von Barranquilla entfernt und hat eine Jahresdurchschnittstemperatur von 28 °C. Auf dem Gebiet der Gemeinde Luruaco finden sich die Lagune Luruaco, der Stausee Guájaro und das Feuchtgebiet San Juan de Tocagua. Die Gemeinde grenzt im Norden an Piojó, im Osten an Sabanalarga, im Süden an Repelón und im Westen an Santa Catalina im Departamento de Bolívar. Bevölkerung Die Gemeinde Luruaco hat 31.230 Einwohner, von denen 15.957 im städtischen Teil (cabecera municipal) der Gemeinde leben (Stand: 2022). Geschichte Luruaco geht auf ein indigenes Dorf Uruaco zurück. Für die Spanier wurde der Ort 1553 entdeckt. Seit 1960 hat Luruaco den Status einer Gemeinde. Zwischenzeitlich wurde der Name nach einem konservativen Politiker in Urdaneta Arbeláez geändert, auf Wunsch der Einwohner aber nach einer Zeit wieder zurückgeändert. Wirtschaft Die wichtigsten Wirtschaftszweige von Luruaco sind Holzwirtschaft, Landwirtschaft, Rinderproduktion und Fischerei. Angebaut werden insbesondere Zuckerrohr, Mais, Reis und Maniok. Gastronomie Luruaco ist bekannt für die Arepa de Huevo, ein mit Ei gefüllter frittierter Maisfladen, der insbesondere von Durchreisenden geschätzt wird. Einmal im Jahr wird in Luruaco das Festival de la Arepa de Huevo gefeiert. Weblinks Alcaldía Municipal de Luruaco - Atlántico. Alcaldía de Luruaco – Atlántico, abgerufen am 16. Mai 2019 (spanisch, Webseite der Gemeinde Luruaco). Einzelnachweise
Luruaco

Luruaco est une municipalité située dans le département d'Atlántico, en Colombie. Démographie Selon les données récoltées par le DANE lors du recensement de la population colombienne en 2005, Luruaco compte une population de 22 878 habitants. Liste des maires 2016 - 2019 : Antonio Roa Montero 2020 - 2023 : Marly Gutiérrez Pérez Références Portail de la Colombie
Luruaco

Luruaco è un comune della Colombia facente parte del dipartimento dell'Atlantico. Il centro abitato risale ad un villaggio indigeno scoperto dai colonizzatori spagnoli nel 1553, mentre l'istituzione del comune è del 23 dicembre 1960. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Luruaco Collegamenti esterni Sito ufficiale, su luruaco-atlantico.gov.co.
Луруако

Луруако (исп. Luruaco) — город и муниципалитет на севере Колумбии, на территории департамента Атлантико. История Поселение, из которого позднее вырос город, было основано 16 мая 1533 года. Муниципалитет Луруако был выделен в отдельную административную единицу в 1953 году. Географическое положение Город расположен в западной части департамента, в пределах Прикарибской низменности, на восточном берегу озера Лагуна-де-Луруако, на расстоянии приблизительно 49 километров к юго-западу от города Барранкилья, административного центра департамента. Абсолютная высота — 32 метра над уровнем моря. Муниципалитет Луруако граничит на севере с территорией муниципалитета Пьохо, на востоке — с территорией муниципалитета Сабаналарга, на юге — с муниципалитетом Репелон, на западе — с территорией департамента Боливар. Площадь муниципалитета составляет 246 км². Население По данным Национального административного департамента статистики Колумбии, совокупная численность населения города и муниципалитета в 2015 году составляла 26 889 человек. Динамика численности населения муниципалитета по годам: Согласно данным переписи 2005 года мужчины составляли 51,1 % от населения Луруако, женщины — соответственно 48,9 %. В расовом отношении негры, мулаты и райсальцы составляли 94,7 % от населения города; белые и метисы— 5,2 %; индейцы — 0,1 %. Уровень грамотности среди всего населения составлял 82,7 %. Экономика Основу экономики Луруако составляют сельское хозяйство и лесозаготовка. 60,5 % от общего числа городских и муниципальных предприятий составляют предприятия торговой сферы, 33,2 % — предприятия сферы обслуживания, 5,6 % — промышленные предприятия, 0,7 % — предприятия иных отраслей экономики. Транспорт Через город проходит национальное шоссе № 90 (исп. Ruta Nacional 90). Примечания
Палмово масло

Палмовото масло е органичен продукт, масло, получено от месестата част на плодовете на дърветата от род маслената палма - Африканска маслена палма (Elaeis guineensis) и Американска маслена палма (Elaeis oleifera). Световното производство на палмово масло през 2005 година възлиза на около 35 млн. тона, а най-големите негови производители и износители са Малайзия (15 млн. тона) и Индонезия (14 млн. тона). Употреба Втвърдява се при температура, по-ниска от 30°C. Богато е на каротиноиди и палмитинова киселина. Намира широко приложение при производството на сапуни, стеарин, маргарин, а също така и като смазочен материал. Характеризира се с типичен орехов вкус, приятен аромат и червено-оранжев цвят. Ползва се широко в кулинарията (като мазнина за пържене, както и за приготовление на сладкарски изделия) и в хранителната промишленост, но има индикации за вредно въздействие на палмовото масло върху сърдечно-съдовата система. Консумацията на това масло увеличава сравнително съдържанието на ЛДЛ-холестерола в кръвта и покачва рисковете за сърдечно-съдови болести, поради наличието на наситени мастни киселини. Вижте също Фъстъчено олио Бележки
Palmino ulje

Palmino ulje spada pod biljne masti/ulja, a u sirovom je stanju tamnožuto do žućkastocrveno, karakteristično neugodna, sladunjava okusa i mirisa po ljubicama; tijekom prerade se ti teški mirisi i okusi uklanjaju. Predstavlja svakodnevnu hranu i zapravo najvažniji izvor biljnih masnoća u ljudskoj prehrani u tropskim zemljama, a zbog povoljnije cijene se sve više koristi u industrijskoj proizvodnji i ugostiteljstvu i u područjima s kontinentalnom klimom. U novije vrijeme se preispituje koliko je njegovo korištenje zdravstveno prihvatljivo. Prema studiji Mancini i dr. iz 2015. godine, klinička istraživanja o utjecaju palminog ulja su za sada nedostatna za donošenje kvalitetne prosudbe. Međutim se prema trenutačnom stanju znanstvene spoznaje može zaključiti da korištenje izvora masnoće s visokim postotokom zasićenih masti - među koji spada palmino ulje, ali i pretežni dio preostalih ulja i drugih izvora masnoća koje se danas koriste za ljudsku prehranu - negativno utječe na zdravlje krvožilnog sustava. Naziv "palmino ulje" se koristi za ulje proizvedeno iz pulpe ("mesa") plodova uljnih tipova palme, najviše od afričkog soja Elaeis guineensis ("palma uljarica"). Od jezgri (koštica) plodova istih vrsta palme proizvodi se "ulje palminog jezgra", koje sadrži znatno viši postotak zasićenih masti. Od palminog ulja se vrlo razlikuje kokosovo ulje, koje se proizvodi od plodova koje rastu na drugačijim vrstama palmi, i ima drugačiji okus, miris i druga svojstva. Dobivanje Stabla palmi na plantažama daju više masti na jedinicu površine nego bilo koji drugi agrikulturni urod. Prosječan prinos po jutru je 1135 kg, dok kokosov orah daje 330 kg, kikiriki 160 kg, a soja 85 kg. Ulje se dobiva prešanjem i iskuhavanem mesnatoga dijela plodova palmi Elaeis guineensis (afrička palma uljarica, kojoj je domovina Nigerija i zapadna obala Afrike, a uzgaja se na plantažama na Sumatri), te Elaeis melanococca (kojoj je domovina Amerika), i to isključivo u zemljama u kojima te biljke rastu. Ulje nešto slabije kvalitete dobiva se i preradom jezgri plodova uljnih vrsta palme. Hidroliza daje uglavnom palmitinsku kiselinu. Uporaba Palmino ulje očišćeno oksidacijom se koristi pretežno za hranu, iako i služi za proizvodnju jako mirišljavih sapuna i svijeća. U prodaji dolazi najčešće u metalnim posudama od 3 litre. Procjenjuje se da na svaku osobu na svijetu dolazi prosječna potrošnja od čak 7,7 kg), tj. oko 190 ccal po pripadniku ljudske vrste dnevno, što ga ubraja među najznačajnije namirnice; napose je tome tako u zemljama tropskog pojasa, gdje ima ulogu najznačajnijeg izvora masnoća u ljudskoj prehrani i zauzima iznimno važnu ulogu u kulinarskoj kulturi. Izvori Hrvatska enciklopedija, Broj 8 (O-Pre), str. 238. Za izdavača: Leksikografski zavod Miroslav Krleža, Zagreb 2006.g. ISBN 953-6036-38-X Vidite i: Popis biljnih ulja
Olej palmowy

Olej palmowy – stały olej roślinny otrzymywany z nasion lub miąższu olejowca gwinejskiego. Surowy olej w temperaturze pokojowej ma kolor żółtobrązowy, po rafinacji jest twardą masą w kolorze białym lub żółtawym. Olej palmowy wykorzystuje się na szeroką skalę do produkcji margaryny, słodyczy, chipsów, żywności dla niemowląt, mydła, kosmetyków, świec, smarów. Skład Kwasy tłuszczowe Olej palmowy, podobnie jak wszystkie tłuszcze, składa się z estrów glicerolu i kwasów tłuszczowych. Olej palmowy zawiera dużo tłuszczów nasyconych, zwłaszcza 16-węglowego kwasu palmitynowego (jego zawartość sięga 44%). Drugim głównym składnikiem jest jednonienasycony kwas oleinowy. Nierafinowany olej palmowy zawiera tokotrienol (jeden z kongenerów witaminy E). Karoteny Surowy olej palmowy jest bogaty w karoteny: α-karoten, β-karoten i likopen, które nadają mu charakterystyczny ciemnoczerwony kolor. Wpływ na zdrowie Surowy olej palmowy zawiera dużą ilość przeciwutleniaczy, karotenoidów, witaminy E, a udział nasyconych kwasów do nienasyconych kwasów tłuszczowych jest zbliżony. W efekcie produkt taki nie wpływa negatywnie na zdrowie, a wręcz przy jego stosowaniu zarejestrowano zmniejszenie ryzyka zakrzepicy tętniczej i miażdżycy, hamowanie biosyntezy cholesterolu endogennego, agregacji płytek krwi i obniżenie ciśnienia krwi. Olej ten jednak ze względu na problemy z jego przechowywaniem, transportem i przetwarzaniem spożywczym nie jest szerzej wykorzystywany do celów spożywczych. Przetworzony olej palmowy cechuje się niekorzystnym profilem lipidowym, zawiera estry kwasów tłuszczowych i 3-monochloropropan-1,2-diolu (3-MCPD) oraz estry glicydylowe (GE). Według Center for Science in the Public Interest (CSPI) spożywany w nadmiarze kwas palmitynowy podnosi zawartość cholesterolu we krwi i może prowadzić do chorób serca. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) oraz amerykański National Heart, Lung and Blood Institute (NHLBI) zalecają ograniczenie spożycia kwasu palmitynowego i produktów bogatych w tłuszcze nasycone. WHO wykazało związek spożycia kwasu palmitynowego (podobnie jak izomerów trans kwasów tłuszczowych) z chorobami układu krążenia. W maju 2016 roku Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał raport, w którym stwierdzono, że olej palmowy (i inne tłuszcze palmowe) zawiera najwyższe wśród tłuszczów roślinnych stężenia szkodliwych, potencjalnie rakotwórczych chloropochodnych. Powstają one w procesie produkcji tłuszczu, zwłaszcza rafinacji oleju prowadzonej w temperaturze powyżej 200 °C. Ekologia Zbiory oleju palmowego wpływają na zniszczenia lasów deszczowych w Indonezji i Malezji (ponad 85% oleju palmowego używanego globalnie jest produkowane w tych krajach), miejsca życia licznych, często zagrożonych wyginięciem, gatunków zwierząt. Według Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska, jeśli utrzyma się obecne tempo produkcji oleju palmowego, to do 2022 roku zostanie zniszczonych 98% lasów Sumatry i Borneo. Przypisy
Ulei de palmier

Uleiul de palmier (cunoscut și sub numele de ulei Dende, din portugheză) este un ulei de bucătărie vegetal comestibil provenit din pulpa roșie a fructului de palmier Elaeis, în principal din Palmierul de Ulei African numit Elaeis guineensis, și din mai puținul extins Palmier de Ulei American numit Elaeis oleifera și din Palmierul Maripa numit Attalea maripa. Este în mod natural de culoarea roșiatică din cauza unui conținut ridicat de beta-caroten. Acesta nu trebuie confundat cu „uleiul de palmier nucleu” derivat din semințele aceluiași fruct sau cu uleiul de nucă de cocos derivat din miezul de nucă de cocos (Cocos nucifera). Diferențele sunt de culoare (uleiul de palmier brut este lipsit de carotenoide și nu este de culoare roșie) și în conținutul de grăsimi saturate: uleiul de palmier provenit din pulpa roșie a fructului de palmier are 41% saturație, în timp ce uleiul de palmier provenit din semințe și uleiul de nucă de cocos au 81%, respectiv 86% saturație. Uleiul de palmier, împreună cu uleiul de nucă de cocos, sunt printre cele câteva grăsimi vegetale extrem de saturate. El este semi-solid la temperatura camerei și conține mai multe grăsimi saturate și nesaturate. Ca toate uleiurile vegetale, uleiul de palmier nu conține colesterol, deși aportul de grăsimi saturate crește atât colesterolul LDL cât și colesterolul HDL. Uleiul de palmier este fără GMO (nu este derivat din organisme modificate genetic). Datorită prețului mic și calităților sale nutritive superioare, uleiul de palmier este cel mai folosit tip de ulei de gătit în Africa, Asia și America de Sud. Din acest motiv, tot mai multe zone cu păduri tropicale sunt defrișate sau incendiate în fiecare an, pentru a face loc noilor terenuri pentru plantațiile de palmier. Plantațiile de palmieri sunt una dintre cauzele principale care duc la defrișarea pădurilor tropicale din America de Sud, Africa și Indonezia. Note Legături externe Războiul uleiului de palmier, 29 noiembrie 2013, Nicu Pârlog, Descoperă Uleiul de palmier, o variantă mai sănătoasă pentru gătit, 11 august 2009, Gândul
Campoalegre

Campoalegre ist eine Gemeinde (municipio) im Departamento Huila in Kolumbien. Geografie Campoalegre liegt in Huila, in der Subregion Subnorte, 22 km von Neiva entfernt auf einer Höhe von 525 m ü. NN und hat eine Durchschnittstemperatur von 27 °C. Das Gebiet der Gemeinde liegt zwischen dem Oberlauf des Río Magdalena und dem Stausee Represa de Betania im Westen und der Ostkordillere der kolumbianischen Anden im Osten. Campoalegre gehört zur inoffiziellen aber de facto existierenden Metropolregion Neiva. Die Gemeinde grenzt im Norden an Rivera und Palermo, im Süden an Hobo, im Osten an Algeciras und im Westen an Yaguará und Hobo. Bevölkerung Die Gemeinde Campoalegre hat 31.865 Einwohner, von denen 24.136 im städtischen Teil (cabecera municipal) der Gemeinde leben. In der Metropolregion leben 499.618 Menschen (Stand: 2022). Geschichte Das Gebiet der heutigen Gemeinde war bei der Ankunft der Spanier besiedelt vom indigenen Volk der Tamas. In der Nähe des heutigen Ortes existierte lange Zeit ein indigenes Dorf mit dem Namen Otas. Campoalegre selbst wurde 1809 nach Schenkung des Geländes gegründet. Der Ort erhielt 1840 den Status einer Aldea und 1860 den Status einer Gemeinde. Wirtschaft Die wichtigsten Wirtschaftszweige von Campoalegre sind Landwirtschaft (insbesondere Reis, Sorghumhirsen, Kaffee, Kakao, Tabak und Bananen), Tierhaltung, Teichwirtschaft und Kunsthandwerk. Weblinks Alcaldía de Campoalegre – Huila. Alcaldía de Campoalegre – Huila, abgerufen am 26. März 2019 (spanisch, Webseite der Gemeinde). Einzelnachweise
Campoalegre

Campoalegre è un comune della Colombia facente parte del dipartimento di Huila. Il centro abitato venne fondato da Hilario Perdomo, Margarita Herrera e altri nel 1809, mentre l'istituzione del comune è del 1860. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Campoalegre Collegamenti esterni Sito ufficiale, su campoalegre-huila.gov.co.
Torre de Cali

Der Torre de Cali ist ein Wolkenkratzer in Cali, Kolumbien. Er ist mit 44 Stockwerken und einer Höhe von 183 m das höchste Gebäude in Cali und eines der höchsten in Kolumbien. Der Torre de Cali wurde von dem Unternehmer Julián Echeverri Arango entwickelt und von 1978 bis 1984 erbaut. Er liegt am linken Ufer des Rio Cali in der Avenida de Las Américas im Stadtteil Versalles. Neben den 44 oberirdischen Stockwerken existieren noch 5 Kellergeschosse. Ursprünglich sollte der Torre de Cali nur bis zum vierten Stockwerk Geschäfte und Büros beherbergen und oberhalb für Apartments genutzt werden. Heute wird er jedoch fast ausschließlich kommerziell genutzt und beherbergt Büros verschiedener oft internationaler Firmen und ein Konsulat Ecuadors. Seit 1988 dienen die Räume vom 10-ten bis zum 20-ten Stockwerk als Hotel. Im 41-ten Stockwerk befindet sich ein Restaurant und ein Saal für Veranstaltungen. Die obersten Stockwerke und die Antennen auf dem Dach werden von Telekommunikationsfirmen genutzt. Weblinks Torre de Cali (Memento vom 29. Juni 2020 im Internet Archive) auf Emporis Torre de Cali auf skyscraperpage.com Sercotel Torre de Cali Plaza – Website des Hotels Edificio Torre de Cali – Website des Hochhauses bzw. der Betreibergesellschaft Einzelnachweise
Cali Tower

Torre de Cali ("Cali Tower") is a 44-story skyscraper in the northern part of Cali, Colombia. It lies with the Versalles district on the left bank of the Cali River. With 186 m it is the tallest building in Cali and among the tallest in Colombia. Due to its dominance of the Cali skyline it has become a landmark building of the city. Gallery See also List of tallest buildings in South America References
Torre de Cali

La Torre de Cali es un rascacielos de 45 pisos, siendo el más alto de la ciudad de Santiago de Cali. Se encuentra en el centro adquisitivo del área metropolitana, en uno de los centros financieros de la ciudad, en el norte de Cali. Su construcción inició en 1978 y finalizó en 1984 y tiene una altura de 186 m, (211 m incluida la antena). Alberga oficinas de diversos bancos y corporaciones financieras y un hotel 5 estrellas. Es el edificio más alto de Cali​ y el séptimo de Colombia.​ La Torre de Cali tiene unas de las mejores vistas de la ciudad, gracias a su ubicación estratégica y su gran altura, por lo que en la cúspide de la torre hay un bar que a su vez es un mirador desde el que se puede apreciar toda la ciudad de Cali. La Torre de Cali es centro de una gran variedad masiva de eventos nacionales, y en su hotel 5 estrellas compuesto por gran parte de 11 pisos los cuales están distribuidos desde el piso 1 (en donde está el "lobby") para pasar desde el piso 11 hasta el 20, este ha llegado a hospedar más de 500 personas en sus lujosas y confortables habitaciones, sin mencionar aún los salones que constantemente están en uso por eventos, también las áreas sociales del hotel, como piscina, canchas de diversos deportes, son muy habituales para el usuario del hotel Torre de Cali. Características Está compuesta por una gran serie de tamaños en área, que inician superando los 3.655 m²,tamaño que se modifica después del tercer piso y pasa a tener un tamaño de 1550 m², luego en sus tres pisos finales "43, 44, 45 y azotea" con un tamaño de 815 m² y finaliza con un conjunto sofisticado de antenas. La altura de la torre es de 186 m.​ Se encuentra en el norte de la ciudad de Cali, a orillas del Río Cali, sobre la Avenida de Las Américas 18N-26, Barrio Versalles, Cali, 3151, Colombia. Costó 225,000,000 de dólares y fue diseñado por Jaime Vélez con la colaboración de Julián Echeverri. La construcción de esta enorme torre se llevó a cabo desde 1978 hasta 1984. Más de 20 hombres murieron a causa de la caída de un andamio que se encontraba a 154 metros del suelo en donde se encontraban construyendo el piso 37. La noche del 5 de mayo de 2001 explotó un carro bomba que dejó alrededor de 36 heridos, atentado que se atribuyó el Ejército de Liberación Nacional (ELN). Véase también Lista de edificios de América Latina Lista de edificios de América del Sur Lista de edificios de Colombia Lista de Rascacielos de Cali Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre de Cali. Panorámica 360 desde la Torre de Cali