NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nádasok

A nádasok (Phragmitetalia) a nádasok és magassásosok (Phragmiti-Magnocaricetea Klika in Klika & Novák, 1941) társulástani osztályának egyik rendje. Elterjedésük Európában a Földközi-tenger környékétől Dél-Skandináviáig bárhol előfordulhatnak. Megjelenésük, fajösszetételük Magas, helofiton növények társulásai. Társulásaikat jól jellemezik az egyes domináns fajok: közönséges nád (Phragmites communis, Phragmites australis), tavi káka (Schoenoplectus lacustris), sziki káka (Bolboschoenus maritimus), széleslevelű gyékény (Typha latifolia), keskenylevelű gyékény (Typha angustifolia), téli sás (Cladium mariscus), ágas békabuzogány (Sparganium erectum), vízi harmatkása (Glyceria maxima), orvosi kálmos (Acorus calamus), iszapzsurló (Equisetum fluviatile). Jellemző, járulékos fajok: sárga nőszirom (Iris pseudacorus), vízi hídőr (Alisma plantago-aquatica), virágkáka (Butomus umbellatus), nyílfű (Sagittaria sagittifolia), réti füzény (Lythrum salicaria). Életmódjuk, termőhelyük Főleg mezotróf vagy eutróf állóvizek szublitorális zónájában, lápokon (tavak, holtágak, kisvizek, bányagödrök stb.), ritkábban folyóvizek mentén, ártereken fordulnak elő — termőhelyüket a vegetációs időszak legalább egy részében víz önti el. Egyes társulásaik kifejezetten magasra növő fajokból állnak. Az állományok sűrűsége változatos: pionír stádiumaik többnyire ritkásak, de a főleg erősen kompetitor fajokból álló társulások idővel nagyon besűrűsödhetnek. Az egyes társulások ökológiai igényei rendszerint a domináns fajéhoz igazodnak, állományaik ennek megfelelően viszonylag fajszegények, az erős konkurencia miatt sűrűn váltják egymást. Jellemző fajaik gyakran vegetatívan, sarjtelepekkel terjeszkednek. A kedvezőtlen időszakokat rizómáik vészelik át, fotoszintetizáló és generatív részeiket viszont magasra emelik. Jelentős ökológiai szerepet játszanak a vizek tisztításában, emellett a halaknak ívóhelyet, a vízimadaraknak pedig fészkelő- és táplálékszerző helyet biztosítanak. A nádasokat szerte Európában veszélyeztetett társulásoknak tekintik. Társulástani felosztásuk A rendnek Magyarországon egy társuláscsoportja van jelen, a nádas társulásoké (Phragmition australis Koch 1926) tíz növénytársulással: nádas (Phragmitetum communis Soó 1927 em. Schmale 1939), tavi kákás (Schoenoplectetum lacustris Chouard 1924), széleslevelű gyékényes (Typhetum latifoliae G. Lang 1973), harmatkásás (Glycerietum maximae Hueck 1931), békabuzogányos (Sparganietum erecti Roll 1938), keskenylevelű gyékényes (Typhetum angustifoliae (Soó 1927) Pignatti 1953), gyékényes ingóláp (Thelypteridi-Typhetum angustifoliae Borhidi 1996), téli sásos (Cladietum marisci (Allorge 1922) Zobrist 1935), kálmosos (Acoretum calami (Eggler 1933) Schulz 1941), zsurlós mocsár (Equisetetum fluviatilis Steffen 1931). Források Borhidi, 2003: Borhidi Attila, 2003: Magyarország növénytársulásai Turcsányi, 2005: Turcsányi Gábor, Turcsányiné Siller Irén, 2005: Növényföldrajz 3. A nádasok
Canneto (ecologia)

Con il termine canneto viene indicato un terreno, per lo più acquitrinoso o argilloso, occupato da graminacee a culmo legnoso. Tale habitat è composto da una vegetazione perfettamente adattata a un ambiente difficile come lo può essere un terreno permanentemente fangoso e asfittico. L'asfissia è dovuta al fatto che l'acqua, infiltrandosi nei pori del terreno, ne allontana l'aria. Il suolo risulta praticamente privo di ossigeno, salvo quello disciolto in quantità modesta nell'acqua stessa. La scarsità di ossigeno rallenta inoltre i processi degradativi dei residui vegetali e animali, che si accumulano e vengono attaccati da una moltitudine di microrganismi anaerobi che liberano, come sottoprodotti delle loro reazioni chimiche, sostanze che possono risultare tossiche per altri organismi, e quindi per le piante stesse. L'insieme di queste condizioni limitanti ha dunque selezionato una vegetazione che resiste a tali difficoltà e che, generalizzando, viene chiamata «canneto». Esso è composto da specie nelle cui radici è presente un tessuto costituito da cellule separate da ampi spazi vuoti che permettono l'accumulo di ossigeno. Inoltre, l'ancoraggio delle piante, altrimenti facilmente scalzabili dal terreno molle e fangoso, è favorito da fusti sotterranei o rizomi che si allungano e strisciano, producendo nuove piante dalle loro gemme. Lo scheletro del canneto è costituito principalmente dalla cannuccia comune (Phragmites australis), dalla tifa o mazzasorda (Typha spp.), dal giunco (Juncus spp.) e dalla lisca (Schoenoplectus spp.). Queste monocotiledoni, appartenenti, nell'ordine, alle famiglie Graminacee, Tifacee, Giuncacee e Ciperacee, hanno tutte fioritura estiva e impollinazione a opera del vento (anemofila). Anche i loro semi possono venire dispersi dal vento oppure, galleggiando, si spostano con la corrente o con il moto ondoso che viene a crearsi sulle sponde. Il canneto è l'habitat di molte specie di uccelli, tra i quali, per esempio, la folaga (Fulica atra) e la gallinella d'acqua (Gallinula chloropus); tra gli steli delle canne costruiscono i loro nidi varie specie di cannaiola (Acrocephalus spp.) e il migliarino di palude (Emberiza schoeniclus). La zona sommersa è l'habitat di riproduzione e di sviluppo larvale di varie specie di pesci, anfibi e invertebrati. Dal punto di vista ecologico, il canneto svolge una funzione di «depuratore» naturale, una funzione essenziale per la purificazione degli specchi d'acqua. A causa dello sviluppo urbanistico e dell'utilizzo ricreativo delle rive fluviali e lacustri, ma anche dell'eutrofizzazione, questo habitat è ormai minacciato in molti luoghi. D'altra parte, un suo sviluppo indiscriminato porta all'impaludamento di uno specchio d'acqua. Grandi superfici protette di canneto si trovano, per esempio, nel lago di Neusiedl, nel land austriaco del Burgenland. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su canneto
Rietland

Rietland komt voor aan de randen van open water, het is een strook waarin hoogopgaand riet domineert. Rietland is een belangrijke biotoop voor een groot aantal dieren: vogels vinden er gelegenheid om te nestelen, vissen kunnen er schuilen, vanuit het riet wordt gejaagd en zowel het riet als het zaad dienen als voedsel. De rietlanden in de Oostvaardersplassen zijn tijdens de rui voor ganzen onontbeerlijk als rust- en foerageergebied. Voor het baardmannetje betekent het een groei in aantallen. Nadat het aantal hier groeide, zijn er nieuwe plekken gevonden waar het baardmannetje weer als broedvogel voorkomt. Een bijzondere vorm van rietlanden zijn rietputten waar een door mensen aangelegde of van nature ontstane poel een begrensd stuk rietland ten gevolge heeft. Beheer Rietlanden worden vaak gemaaid om te voorkomen dat er successie door bomen en struiken plaatsvindt. Het gemaaide riet wordt onder meer gebruikt voor het bedekken van daken. Door het grazen door ganzen verdwijnt het riet in de Oostvaardersplassen, maar omdat in droge jaren de plassen droogvallen, heeft het riet dan de gelegenheid om zich te herstellen. Een maaischema van het riet van eens in de vier jaar is optimaal om successie te voorkomen. Vogels die oud riet nodig hebben, behouden zo hun biotoop en de opslag van struiken en bomen wordt onderdrukt. Het maaien vindt plaats vóór het broedseizoen, in de winter, waarbij het maaisel verwijderd wordt om de vorming van strooisel en humus tegen te gaan. De gebruikskwaliteit van het gemaaide riet is beter wanneer er eens in de twee jaar wordt gemaaid. Bij meer maaien kunnen de planten verdwijnen, en bij minder maaien is er meer gevaar voor verlanding. Enkele wilgen in een rietland worden toegestaan om de biodiversiteit positief te beïnvloeden. Ook zorgvuldig uitgevoerde afwisselende tweejaarlijkse maaibeurten dragen bij een toename van tot de rode lijst behorende rietvogels. De rietplanten moeten zo laag mogelijk bij de grond, maar wel boven de hoogste waterspiegel gemaaid worden. Als er water in de stoppels kan lopen, verrotten de planten, omdat de luchttoevoer naar de wortels dan wordt afgesneden. Riet als zuiveringsinstrument De groei van rietplanten heeft een sterk zuiverende werking op verontreinigd water. Rietlanden worden in Nederland en België soms als helofytenfilters toegepast. Zo wordt bijvoorbeeld de Schuiterbeek ten westen van de Gelderse plaats Putten via een rietland het Nuldernauw in geleid. Het doel er van is eutrofiëring van de randmeren tegen te gaan.
Szuwar

Szuwar – strefa roślin przybrzeżnych (helofitów), występujących w litoralu jezior, rzek i wód przejściowych oraz ich dolinach. Wyróżnia się szuwar niski (bliżej brzegu), na który składają się głównie turzyce, oraz szuwar wysoki (budowany przez np. trzcinę, pałkę szerokolistną, oczeret jeziorny). Szuwary są miejscem, gdzie składa i wysiaduje swoje jaja wiele ptaków wodnych. Są to zbiorowiska azonalne – występują na brzegach wód w różnych strefach klimatycznych. W języku polskim nazwa „szuwar” jest jednocześnie jedną z ludowych nazw tataraku. Rodzaje szuwarów Zbiorowiska szuwarów zgrupowane są w klasie Phragmitetea R. Tx. & Prsg. 1942. Zespoły wyróżnia się w większości przypadków na podstawie dominacji poszczególnych gatunków charakterystycznych. szuwary wysokie (właściwe, All. Phragmition), np.: szuwar oczeretowy (Scirpetum lacustris), potocznie nazywany sitowiem. szuwar szerokopałkowy (Typhetum latifoliae) szuwar wąskopałkowy (Typhetum angustifoliae) szuwar tatarakowy (Acoretum calami) szuwar trzcinowy (Phragmitetum communis) szuwar jeżogłówki gałęzistej (Sparganietum erecti) szuwar przęstki pospolitej (Hippuridetum vulgaris) szuwar strzałki wodnej i jeżogłówki pojedynczej (Sagittario-Sparganietum emersi) szuwar ponikła błotnego (Eleocharitetum palustris) szuwar skrzypowy (Equisetetum limosi) szuwar mannowy (Glycerietum maximae) szuwary wielkoturzycowe (All. Caricion elatae, =Magnocaricion), np.: szuwar kosaćcowy (Iridetum pseudacori) szuwar turzycy prosowej (Caricetum paniculatae) szuwar turzycy błotnej (Caricetum acutiformis) szuwar turzycy zaostrzonej (Caricetum gracilis) szuwar z turzycą sztywną (Caricetum elatae) szuwar mozgowy (Phalaridetum arundinaceae) szuwary nad wodami płynącymi lub na obszarach źródliskowych (All. Sparganio-Glycerion fluitantis), np.: szuwar z manną jadalną (Sparganio-Glycerietum fluitantis) szuwar z manną fałdowaną (Glycerietum plicatae) szuwar rukwiowy (Nasturtietum officinalis) Gospodarcze znaczenie mają: szuwar mannowy (Glycerietum maximae) – koszony na ściółkę. szuwar mozgowy (Phalaridetum arundinaceae) – dostarczający siana. Za zbiorowiska szuwarowe uważane są również nadmorskie łąki z klasy Juncetea maritimi. W literaturze niebotanicznej zdarza się rozróżnienie na szuwary (odpowiadające mniej więcej szuwarom niskim, turzycowym) i oczerety (odpowiadające mniej więcej szuwarom właściwym, wysokim). Przypisy
Canavial

Um canavial é um habitat natural encontrado em zonas inundáveis, depressões inundadas ou estuários. Estas áreas estão localizadas à beira de lagos, lagoas, brejos e remansos do rio onde a vegetação seca ciclicamente e é transformada em palha. Canaviais artificiais são usados como método de despoluição de águas cinzentas. A expressão identifica também o local onde é cultivada a cana-de-açúcar. A cana comum (Phragmites australis) naturalmente ocupa áreas úmidas, incluindo lagoas, valas, diques, pântanos e estuários e áreas de brejos. Ao secar, tal gramínea dá origem a uma palha seca que se degrada, atuando como agente filtrador de impurezas. Além desta função natural, a palha proveniente da cana costumava (ou ainda costuma) ser importante para muitas economias locais, sendo tradicionalmente colhida nos meses de inverno e utilizada para o forro de tetos de casas. Mas hoje em dia, a palha têm um papel importante nos processos de tratamento de água, em especial as canas cultivadas artificialmente, que são empregadas em processos de despoluição de águas cinzentas (nome que recebe qualquer água residual, de natureza não-industrial, originada a partir de processos domésticos como lavar louça, roupa ou tomar banho). A planta possui ainda outro papel ecológico importante, podendo ser usada ​​para filtrar a poluição e também absorver produtos agrotóxicos e similares, quando plantada ao redor de edifícios e auto-estradas. As Phragmites australis são plantas vistosas ao longo do ano. No final da primavera e início do verão elas são verdes e exuberantes, com flores magenta surgindo ao final do verão. As espécies de canaviais variam dependendo dos níveis de água no ambiente, clima, variações sazonais, e o status de nutrientes e salinidade da água. O ambiente úmido do canavial abriga ainda uma grande variedade de seres vivos, em especial insetos e seus predadores, aves como o abetouro-comum (Botaurus stellaris - da família das garças) ou o rouxinol-pequeno (Acrocephalus scirpaceus), além de pequenos mamíferos, como o castor europeu. Canaviais com níveis de água igual ou inferior à superfície durante o verão são muitas vezes mais complexos no aspecto da biodiversidade e botânica. Juncos e plantas similares geralmente não crescem em água com pH ácido, e por isso nestas situações os canaviais são substituídos por vegetação. Apesar de cana comum ser a componente fundamental dos canaviais, podem ocorrer canaviais com outros tipos semelhantes de planta, mas estes são mais raros na natureza. Popularmente, o termo, porém, é mais empregado para se referir ás grandes áreas rurais em que se encontram ocupadas pela cana-de-açúcar, planta utilizada comercialmente na extração de vários produtos derivados, principalmente o álcool utilizado na produção de combustível automotivo, ou então, como fonte para a produção do açúcar doméstico.==Referências== Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Reed bed», especificamente desta versão.
Плавни

Пла́вни (только мн. число): Длительно затапливаемые поймы рек и озёр, и дельты, покрытые зарослями кустарника, тростника, рогоза или осоки. Растения при характерном водном режиме — амфифиты (корни находятся под водой, а стебли возвышаются над водной гладью). Сами заросли тростника, рогоза, осоки, ив и других растений на затапливаемых поймах рек и озёр и в дельтах рек. Описание Отличаются богатой флорой и фауной. В плавнях обычно обитает большое количество птиц. Значительные площади плавни занимают в дельтах Амударьи, Волги, Прута, Днестра, Дуная, Днепра, Дона, Кубани. В результате мелиоративных работ плавни осушаются и используются для выращивания сельскохозяйственных культур. В связи со строительством водохранилищ и уменьшением паводковых вод площадь плавней заметно сократилась. Водный режим: амфибиальный. См. также Днепровские плавни Анапские плавни Плавучий остров Примечания Литература Плавни, ландшафт // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Trstičevje

Trstičevje je sestoj navadnega trsta (Phragmites australis), ki ga najdemo na bregovih potokov, mlak in rek, v močvirjih in tudi na morskem obrežju, če voda zaradi pritoka sladke vode ni preveč slana. Do 4 metre visoka rastlina lahko zraste iz meter globoke vode. Značilna je sočasna prisotnost odmrlega in rastočega trsta. Trstičevje je pomemben habitat mnogih vrst ptic, žuželk, rastlin in drugih organizmov. Najbolj ga ogrožata regulacija bregov vodnih teles in onesnaženje vode. Viri Izbrana življenjska okolja rastlin in živali v Sloveniji, Iztok Geister, 1999, ISBN 961-618-95-8
Vass (vegetation)

Vass, plural vassar, är en typ av vegetation. Den utgörs av en tät växtlighet med rötterna i vatten, antingen vid stränder eller i grunda ställen längre ut i vattnet. Ofta består vassar av storväxta gräs och halvgräs. Växter som kan bilda vassar inkluderar bladvass (ofta kallad just vass), kaveldun, igelknoppar, sjöfräken, svärdslilja, starrar och säv. Vid bland annat Nilens stränder är halvgräsarten papyrus vanligt förekommande i vassarna. Halvgräsarten ag förekommer allmänt på bland annat Gotland. I näringstäta vatten kan vassar bli kraftiga och få ett stort omfång. Vassar är viktiga som vistelseplatser för fåglar och insekter samt för fågelbon. Vissa vassväxter (inklusive papyrus) har fått stor användning för tillverkning av vassbåtar och flottar eller som taktäckning (se även agtak). Papyrus användes i antiken för tillverkning av papper, ett ord som hämtats från växtnamnet. Referenser
Плавні

Пла́вні — заболочені чи підтоплені ділянки річок неподалік від гирла, вкриті важкопрохідними заростями вологолюбної рослинності. Загалом, плавні — тимчасовий перехідний ландшафт — якщо нема сторонніх втручань, то плавні швидко демонструють сукцесію від розрідженої порості молодого очерету та супутніх видів, за кілька проміжних стадій, у напрямку розвитку дедалі більш суходільного біотопу. З розвитком та старінням плавневих ділянок у них накопичується великий шар неперегнилих рослинних решток, що поступово виходить з-під рівня води і слугує первинним ґрунтом, на котрому з'являються перші кущі та дерева. Більша частина плавнів у заплавах та дельтах річок, але можуть вони виникати й просто на дуже зволожених понижених ділянках місцевості. Більшість рослин, характерних для плавнів Європи, належать до родів Очерет (Phragmites) та Рогіз (Scirpus). Останніми роками штучні плавневі ділянки використовуються для очищення стічних вод: вода, що проходить крізь плавні, завдяки потужній кореневій системі цієї рослинної спільноти, дуже швидко очищується від надлишків мінеральних речовин (особливо азото- та фосфоромістких), а також від мікроорганізмів. Див. також Дніпровські плавні Дністровські плавні Нікопольські плавні Білецьківські плавні Кременчуцькі плавні Великий Луг Горішні Плавні Бієнкові плавні Стенсовські плавні Галерея Джерело Географічна енциклопедія України : [у 3 т.] / редкол.: О. М. Маринич (відповід. ред.) та ін. — К., 1989—1993. — 33 000 екз. — ISBN 5-88500-015-8. Посилання Плавні // Українська мала енциклопедія : 16 кн. : у 8 т. / проф. Є. Онацький. — Накладом Адміністратури УАПЦ в Аргентині. — Буенос-Айрес, 1963. — Т. 6, кн. XI : Літери Пере — По. — С. 1392. — 1000 екз.
Primax

Primax, es una empresa peruana distribuidora de productos derivados del petróleo y gas. Fue creada por el Grupo Romero en 2005. En Perú, en 2022, representó el 33% del mercado de distribución de combustibles con 961 estaciones de servicio.​ En Colombia, en 2022, representó el 20% del mercado de distribución de combustibles con 932 estaciones de servicio, y reporto ventas por 7.7 billones de pesos.​ En Ecuador, en 2022, representó el 26,42 % del mercado de distribución de combustibles con 242 estaciones de servicio.​ en 2024 adquirió aproximadamente 100 estaciones de Terpel.​ Historia En 2000, Grupo Romero empieza la venta de combustible a clientes corporativos. En 2004, el Grupo Romero y ENAP adquieren la operación de distribución de combustible de Shell en el Perú.​ En 2005, se creó la Marca Primax. En 2006, Primax adquiere la operación de distribución de combustible de Shell en Ecuador. En 2008 adquiere las operaciones de Repsol en Ecuador.​ En 2013, el Grupo Romero adquiere las acciones de ENAP en Primax. En 2018, adquiere las operaciones de ExxonMobil en Colombia por 230 millones de dólares.​ En 2024, Primax adquiere las operaciones de Terpel en Perú y Ecuador por 64 millones de dólares.​ En 2025, Grupo Romero vendió Primax a la petrolera Saudi Aramco por 3.500 millones de dólares.​ Véase también Terpel Referencias
Puente de Occidente

Die Puente de Occidente (deutsch „Westbrücke“) ist eine Hängebrücke über den Río Cauca im Westen des Departamento Antioquia in Kolumbien. Sie verbindet die westlich des Flusses gelegene Gemeinde Santa Fe de Antioquia mit der Gemeinde Olaya am Ostufer. Ehemals galt sie als siebtwichtigste Hängebrücke der Welt. Geschichte Die Puente de Occidente wurde zwischen 1887 und 1895 von dem Bauingenieur José María Villa (1850–1913) erbaut. José María Villa hatte Ingenieurwesen an der Universität Antioquia und ab 1876, dank eines Stipendiums der Provinzregierung, in den USA studiert und nach seinem Abschluss beim Bau der Brooklyn Bridge über den East River in New York mitgewirkt. Zwischen 1881 und 1886 hatte er bereits zwei kleinere Hängebrücken über den Río Cauca erbaut und dabei die physikalischen und geologischen Gegebenheiten des Gebiets eingehend untersucht. Zur Deckung der Baukosten von 171.300 US-$ wurde 1887 die Compañia Puente de Occidente („Westbrücken-Gesellschaft“) gegründet, die 1713 Aktien zu je 100 US-$ ausgab. 1017 Aktien wurden von der Provinzregierung und 696 von Privatpersonen erworben. Eigenschaften Die Puente de Occidente wurde zunächst nur für Fußgänger geöffnet, später durfte sie auch von Fahrzeugen passiert werden. Zum Zeitpunkt ihrer Erbauung war die Puente de Occidente die längste Hängebrücke Südamerikas. Sie hatte eine Schlüsselfunktion für die Entwicklung der Region und des Landes. Aufgrund ihrer historischen und technischen Bedeutung wurde die Brücke am 26. November 1978 zum Nationalen Denkmal Kolumbiens erklärt. Weblinks Einzelnachweise
Puente de Occidente

The Puente de Occidente (Bridge of the West), so named because it is located in western Antioquia, Colombia, is a suspension bridge that connects the municipalities of Olaya and Santa Fe de Antioquia, east and west of the Cauca River, respectively. At the time it was considered to be the third largest suspension bridge worldwide. The bridge is a single suspension span supported from four pyramidal towers - two on each bank of the river - with each tower anchoring two cables. The span has a main central section which cars and smaller trucks can cross, and two pedestrian paths on either side of the central roadway. All three paths have wood upper surfaces. Construction started in 1887, under the direction of engineer José María Villa, after authorization by Marcelino Vélez, governor of Antioquia. The cables and other steel parts were purchased from England, while the towers were constructed of local materials. The Puente de Occidente was initially open only to pedestrian traffic; later, vehicles were allowed. While today there are other, much longer suspension bridges in South America, originally the Puente de Occidente was the longest of its kind in the continent. It was declared a National Monument of Colombia on 26 November 1978. José María Villa, who had been born nearby in Sopetrán, studied engineering at the Stevens Institute of Technology in New Jersey; after finishing his studies in the United States, he participated in the construction of the Brooklyn Bridge. The structural system of the Puente de Occidente is similar to the suspension/cable-stayed hybrid used in the Brooklyn Bridge. Significant restoration was performed in the early part of 2014. References
Puente de Occidente

El puente de Occidente, denominado así por estar localizado en el Occidente antioqueño, es un puente colgante colombiano que comunica los municipios de Olaya y Santa Fe de Antioquia, al oriente y occidente del río Cauca, respectivamente. En su momento fue considerado el séptimo puente colgante más importante en todo el mundo.​ Características Si bien hoy en día existen otros puentes colgantes en América del Sur mucho más largos, originalmente el Puente de Occidente era el más largo de todo el subcontinente en su tipo, y es allí donde radica la importancia histórica y cultural del puente, siendo en su momento pieza clave en el desarrollo de la región y el país. La obra es fiel testimonio, además, de la extraordinaria visión vanguardista de su diseñador, el ingeniero José María Villa, así como del más avanzado quehacer técnico y científico de la época.​ Fue declarado Monumento Nacional de Colombia el 26 de noviembre de 1978.​ José María Villa tenía como profesiones la ingeniería civil y la mecánica. A los 14 años inició la universidad y fue becado con 1800 pesos para estudiar en Nueva Jersey; una vez terminados sus estudios en los Estados Unidos, participó en la construcción del puente de Brooklyn, sobre el East River. El puente de Occidente inicialmente fue abierto solo para el paso de peatones y posteriormente se permitió el paso de vehículos. Galería Véase también Monumentos Nacionales de Colombia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Puente de Occidente.