NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cicheng (köpinghuvudort i Kina, Zhejiang Sheng, lat 29,98, long 121,44)

Cicheng (kinesiska: 慈城镇, 慈城) är en köpinghuvudort i Kina. Den ligger i provinsen Zhejiang, i den östra delen av landet, omkring 130 kilometer öster om provinshuvudstaden Hangzhou. Antalet invånare är 67 640. Befolkningen består av 32 690 kvinnor och 34 950 män. Barn under 15 år utgör 10,0 %, vuxna 15-64 år 79 %, och äldre över 65 år 10,0 %. Runt Cicheng är det tätbefolkat, med 636 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Ningbo, 15,6 km sydost om Cicheng. Trakten runt Cicheng består till största delen av jordbruksmark. Genomsnittlig årsnederbörd är 1 996 millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt 338 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 70 mm nederbörd. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Cicheng.
Liangxiongdiyu

Liangxiongdiyu Island ("两兄弟屿") is located 67 km northeast of Shenjiamen. It belongs to the Dongji Town of Zhoushan city. Liangxiongdiyu is the baseline point of the Chinese territorial sea. 2006, The stele of "Chinese territorial sea baseline point" erected. Notes and references See also Zhoushanqundao (Zhoushan Islands) (舟山群岛) Suyanjiao (Suyan Rock) (苏岩礁) Sheshandao (Sheshan Island) (佘山岛) Yushanliedao (Yushan Islands) (渔山列岛) Taizhouliedao (Taizhou Islands) (台州列岛) External links Declaration of the Government of the People's Republic of China on the baselines of the territorial sea(May15th, 1996) (in Chinese)中国东海10座领海基点石碑建成 (in Chinese)中华人民共和国政府关于中华人民共和国领海基线的声明(1996年5月15日)
Liangxiongdiyu

La isla Liangxiongdiyu (en chino, 两兄弟屿) es una pequeña isla del grupo de islas Zhoushan del mar de China Oriental que se encuentra a 67 km al noreste del puerto pesquero de Shenjiamen. Administrativamente pertenece al [[distrito de Putuo]] de la ciudad-prefectura de Zhoushan, provincia de Zhejiang, República Popular de China. Liangxiongdiyu es un punto de base del mar territorial de la República Popular de China.​ Véase también Geografía de China Geografía de Asia Referencias
Ningbo Sports Development Centre Stadium

Ningbo Sports Center, also known as Ningbo Sports Development Centre Stadium (Chinese: 宁波市体育发展中心) is a sports complex in Ningbo, China. From 2005 to 2020 the facility was known as "Ningbo Fubang Stadium" (Chinese: 宁波市富邦体育场) and was renamed to its current title in 2020. References
NingboTech University

NingboTech University (Chinese: 浙大宁波理工学院) is a public university which transformed from an independent technical college in 2019. It is located in the Ningbo Higher Education District (宁波高等教育园区), Ningbo, Zhejiang, China. It was founded in June 2001, and mainly focuses on undergraduate education following the course of Zhejiang University. References External links NingboTech University (Chinese Homepage)
Ningbo University of Technology

Ningbo University of Technology (Chinese: 宁波工程学院; pinyin: Níngbō Gōngchéng Xuéyuàn) is a comprehensive provincial university located in Ningbo, Zhejiang province of the People's Republic of China. Location The university covers an area of 428,015.77 square meters, of which 204,000 square meters consist of buildings space. A new campus is being built and that covers an area of 914,791.894 square meters. It is currently in Jiangbei District. It was formerly in Haishu District. History The university was established in 1983 as Ningbo College. In 1997, the university was approved by the Chinese Education Ministry to receive the status of National Exemplary Engineering College. It also gained further accreditation by the Ministry of Education in 2004 as a full-time university providing four-year undergraduate programmes. Presently the university has a faculty of approximately 700 staff. This include 41 professors and 133 associate professors. There is approximately 8000 full-time students. Related Incident Murder of Chen Shijun References External links Official website (in Chinese)
Tsai Chih Chung

Tsai Chih Chung (xinès simplificat i tradicional: 蔡志忠, pinyin: Cài Zhìzhōng; Huatan, Changhua, 1948) és un dibuixant de Taiwan. És conegut sobretot pels seus treballs gràfics sobre la filosofia i la història xinesa, sobretot els filòsofs Laozi, Liezi i Zhuangzi, que va fer accessibles i va popularitzar mitjançant l'ús d'un llenguatge senzill i l'ajuda visual de vinyetes. Moltes de les seues obres en quatre panells contenen elements de sàtira política, mentre que d'altres són purament humorístics com Da zuixia. Va començar a publicar als quinze anys, fent yonkoma. Prompte aconseguí publicar a Singapur, Malàisia i Japó. Els llibres de Tsai Chih Chung han estat molt ben rebuts pel públic tant a Taiwan com a la Xina continental. Posteriorment s'han traduït a desenes d'idiomes, entre ells l'anglés. Actualment resideix a Hangzhou, on dirigeix un estudi d'animació. Premis 1979: Golden Horse Film Festival i Premis pel seu treball a Old Master Q. 1985: 23è premi "deu joves destacats" de la República de la Xina pel seu treball gràfic sobre Zhuangzi. 1999: Premi Príncep Claus per crear espais de llibertat. Referències
Tsai Chih-chung

Tsai Chih-chung, auch Cai Zhizhong (chinesisch 蔡志忠, Pinyin Cài Zhìzhōng, W.-G. Ts'ai Chih-chung; * 2. Februar 1948 auf Taiwan) ist ein taiwanischer Cartoonist und Comiczeichner. Seine Interpretationen klassischer Texte der chinesischen Philosophie, darunter von Laotse, Liezi, Zhuangzi, haben sich weltweit millionenfach verkauft. Auf Deutsch sind bisher (im Verlag für Angewandte Kinesiologie, wo sein Name als Tsai Tschih Tschung transkribiert wurde) nur Übersetzungen der englischen Übersetzungen erschienen. 1999 wurde er für seine Arbeit mit dem niederländischen Prinz-Claus-Preis ausgezeichnet. Neben seiner Tätigkeit als Zeichner arbeitet Cai als Unternehmer im Bereich des Fernsehens und Trickfilms. Weblinks Literatur von und über Cai Zhizhong (Tsai Chih-chung) im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek Helga Scherner: Der Karikaturist Cai Zhizhong und seine Interpretation des Daodejing Matthias Claus: Deutschsprachige Ausgaben des Tao Te King: Tsai Kulturministerium der Volksrepublik China: Cai Zhizhong: A Master Cartoonist - Englisch
Tsai Chih-chung

Tsai Chih-chung (蔡志忠, pinyin : Cài Zhìzhōng) est un auteur de bande dessinée taïwanais né en 1948. Rendu populaire au début des années 1980 par une série humoristique, il se lance en 1986 dans l'adaptation de récits traditionnels ou de vie de penseurs chinois illustres qui connaissent un grand succès. Biographie Tsai Chih-chung (chinois : 蔡志忠, pinyin : Cài Zhìzhōng), né le 2 février 1948 à Taïwan, est un auteur de bande dessinée, scénariste et réalisateur taïwanais réputé pour ses adaptations de textes classiques chinois en format BD. Après avoir étudié à la National Changhua Senior High School(國立彰化高級中學), Tsai se consacre très tôt à la bande dessinée. Il connaît sa première popularité dans les années 1980 grâce à une série humoristique qui le distingue dans le milieu du manhua taïwanais. En 1986, il commence à adapter en bande dessinée des récits classiques chinois et des biographies de philosophes tels que Lao Tseu, Confucius, Zhuangzi et Sun Tsu. Ces œuvres connaissent un succès immédiat, popularisant la philosophie et la pensée chinoise auprès d’un large public. Tsai est reconnu pour son style unique qui combine humour, pédagogie et illustration minimaliste, rendant accessibles des concepts complexes tels que le taoïsme, le confucianisme et le zen à travers des récits courts et des dialogues vivants. Ses travaux incluent notamment des adaptations de « Lao Tseu - La voie du Tao », « Confucius - Le message du bienveillant », « Sun Tsu - L'art de la guerre », et « Tchouang Tseu - Le chant de l'univers ». En plus de la bande dessinée, Tsai Chih-chung a travaillé comme scénariste et réalisateur de cinéma, et a participé à la production de films éducatifs et culturels. Son travail a été distingué par plusieurs prix internationaux, dont le prestigieux Prix du Prince Claus pour sa contribution à la promotion de la culture et de la pensée asiatique. Aujourd’hui, Tsai Chih-chung continue de publier des œuvres qui mêlent littérature classique, philosophie et bande dessinée, tout en restant une figure majeure de la diffusion de la culture chinoise à travers le monde. Liste des œuvres Références Annexes Bibliographie Patrick Gaumer, « Chung, Tsai Chich », dans Dictionnaire mondial de la BD, Paris, Larousse, 2010 (ISBN 9782035843319), p. 182. Liens externes Ressources relatives à l'audiovisuel : IMDb The Movie Database Ressources relatives aux beaux-arts : Bénézit RKDartists Ressource relative à la bande dessinée : Lambiek Comiclopedia Portail de la bande dessinée
Tsai Chih Chung

Tsai Chih Chung (Chinees: 蔡志忠, Hanyu pinyin: Cài Zhìzhōng), ook geschreven als Cai Zhizhong (Changhua, 2 februari 1948), is een Taiwanees cartoonist, striptekenaar en producent van tekenfilms. Levensloop Tsai publiceerde zijn eerste drie stripboeken in 1963. Op zijn drieëntwintigste werd hij artistiek manager bij de televisiemaatschappij Guangqi. In 1976 richtte hij zijn eigen animatiebedrijf op, waarmee hij in 1981 zijn eerste lange tekenfilm uitbracht, Old Master Q. Deze werd in 1985 uitgeroepen tot beste tekenfilm tijdens het Golden Horse Film Festival. Tot zijn bekendste personages behoren de dronken zwaardvechter en de dappere superspeurhond. Tsai werd internationaal vooral bekend vanwege zijn interpretaties van klassieke teksten uit de Chinese filosofie, zoals van Confucius, Laozi, Liezi, Mencius, Sunzi en Zhuangzi. In dit genre bracht hij een twintigtal boeken uit. Zijn werk werd in vijfentwintig talen uitgebracht en van zijn hand verschenen series in Hongkong, Singapore, Japan, Maleisië en Noord-Amerika. Zijn werk De gezegden van Lao-Tzu werd uitgebracht in achtenveertig landen. Erkenning 1979: Golden Horse Film Award voor Old Master Q als beste tekenfilm 1985: Prijs in de 23e Taiwanese Tien Uitzonderlijke Personen (JCI) voor zijn grafische werk van Zhuangzi 1999: Prins Claus Prijs voor zijn strips op basis van van klassieke teksten uit de Chinese filosofie 2011: Lifetime Achievement Award uit de Golden Comic Awards Bibliografie Zijn werk werd vertaald in vijfentwintig talen. Hieronder volgt een Nederlandstalige selectie: 1996: De wijsheid van Zen, East-West Publications, ISBN 978-9053400340 2000: De gezegden van Lao-Tzu, East-West Publications, ISBN 978-9053400333
Tsai Chih-chung

Tsai Chih-chung (蔡志忠, pinyin: Cài Zhìzhōng) är en taiwanesisk serieskapare och animatör, född 2 februari 1948. Tsai började teckna serier som sjuttonåring, och inledde 1976 en parallell karriär som animatör. 1983 skapade han sin genombrottsserie, humorserien The Drunken Swordsman (大醉俠), men sedan mitten av 1980-talet har han framför allt fått spridning som författare av seriealbum baserat på Kinas historia, filosofi och folklore, varav den första var Zhuang Zi talar - naturens musik. Genom denna bok, och dess efterföljare, har Tsai rönt framgång såväl i Taiwan som i fastlands-Kina, och blivit översatta och utgiven inte bara i stora delar av Östasien utan också i Nordamerika och Europa. Utmärkelser 1979: tilldelades pris vid Golden Horse Film Festival för den animerade långfilmen Old Master Q (七彩老夫子). 1985: utnämndes som en av "Republiken Kinas tio framstående ungdomar" (中華民國十大傑出青年) for Zhuang Zi talar - naturens musik (莊子說). 1999: tilldelades det nederländska Prins Claus-priset för sin samlade serieproduktion. 2011: tilldelades det taiwanesiska Golden Comic Award Lifetime Award för sin samlade serieproduktion. Bibliografi (i urval) Tsai Chih-chung är en av få manhuaskapare som översatts till svenska - Alhambra förlag har publicerat ett flertal av hans seriealbum: Zen talar - en tecknad bok om zen, (om zen, svensk utgivning 1995) Zhuang Zi talar - naturens musik, (om Zhuang Zi, svensk utgivning 1996) Sun Zi talar - krigskonsten, (om Sun Zi, svensk utgivning 1996) Lao Zi talar - den vises tystnad, (om Lao Zi, svensk utgivning 1998) Den dumma vålnaden och andra kinesiska sagor, (om kinesisk folklore, svensk utgivning 2000) Referenser Externa länkar Officiell hemsida Det svenska förlagets hemsida Lambiek.net: Tsai Chih Chung China.org: Cai Zhizhong - A Master Cartoonist "Cartoon Master Tsai Chih-chung Plans Tokyo Exhibition", Want China Times, 28 december 2010
Isla Jintang

Jintang (en chino, 金塘岛; literalmente, ‘isla del estanque dorado’) es una isla de China, perteneciente a la ciudad-prefectura de Zhoushan en la provincia nororiental china de Zhejiang. Tiene una población de unos 41.700 habitantes.​ Es una de las islas más cercanas a la costa continental de Zhejiang, a sólo 3,6 km del sur del puerto de Ningbo Beilun y a 6,25 km de la región oriental de la isla de Zhoushan.​ Jintang es la cuarta isla más grande del archipiélago, con una superficie de 76,4 km².​ Su nombre deriva de dos estanques construidos en el lado occidental de la isla por los lugareños para evitar la erosión de la costa occidental. El suelo de la costa interior del estanque se convirtió en fértil y rico en minerales, dando lugar a abundantes cosechas de los locales, que llamaron a la isla el «estanque dorado» (金塘).​ Véase también Geografía de China Geografía de Asia Referencias Enlaces externos Mapa de la isla en Wikimapia
Île de Jintang

L'île de Jintang est une île de l'archipel de Zhoushan dans le nord-est de la province chinoise du Zhejiang. Sa population est de 41 700 individus (valeur 2003). Deux ponts permettent d'accéder à l'île de Jintang, le pont de Jintang et le pont de Xihoumen. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Jintang Island » (voir la liste des auteurs). Portail des îles Portail de l’océan Pacifique Portail de la Chine
Jintang Dao

Jintang Dao är en ö i Kina. Den ligger i provinsen Zhejiang, i den östra delen av landet, omkring 170 kilometer öster om provinshuvudstaden Hangzhou. Arean är 78 kvadratkilometer. Den sträcker sig 13,3 kilometer i nord-sydlig riktning, och 9,0 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 1 981 millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt 355 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 68 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Taohua Island

Taohua Island is one of the islands of the Zhoushan Archipelago. The island is under the administration of Putuo District, Zhoushan, Zhejiang, China. The island is mentioned many times in Louis Cha's Condor Trilogy, therefore gaining its popularity. Tourist attraction The statue of Louis Cha, built in 2001 Shengyan Monastery (at highest peak of the island; Anqi Mountain. Reachable by car from south side or by foot via a pretty tough path starting in the AAAA tourist attraction park) Jilin Pagoda (7 floors, 38 meters high; part of the AAAA tourist attraction park) External links Official website for Taohua District (in Chinese and English) Taohua Island Tourist Information (in Chinese) Story about the bronze statue of Jin Yong (in Chinese)
Isla Taohua

La Isla Taohua o Taohua Dao​​ (en chino: 桃花島) es una de las islas del archipiélago de Zhoushan. La isla se encuentra actualmente bajo la administración del Distrito de Putuo, en la ciudad de Zhoushan, provincia de Zhejiang, en la República Popular de China. La isla es mencionada muchas veces en la trilogía Cóndor del escritor chino Louis Cha (Jin Yong; 查良鏞博士), por la que ganó popularidad. Véase también Geografía de China Geografía de Asia Referencias Enlaces externos Mapa de localización
Île Taohua

L'île Taohua est une des îles principales de l'archipel de Zhoushan, dans le district de Putuo. L'île Taohua a une superficie de 44,43 km² pour une population de 10 867 habitants. Dans la culture populaire L'île est récurrente dans les romans de Jin Yong. Notes et références Liens externes Portail de la Chine Portail des îles
Taohua Dao

Taohua Dao är en ö i Kina. Den ligger i provinsen Zhejiang, i den östra delen av landet, omkring 210 kilometer öster om provinshuvudstaden Hangzhou. Arean är 44 kvadratkilometer. Genomsnittlig årsnederbörd är 1 783 millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt 312 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 53 mm nederbörd. Källor
Daxie Dao

Daxie Dao (kinesiska: 大榭岛) är en ö i Kina. Den ligger i provinsen Zhejiang, i den östra delen av landet, omkring 180 kilometer öster om provinshuvudstaden Hangzhou. Arean är 28,2 kvadratkilometer. Den sträcker sig 6,9 kilometer i nord-sydlig riktning, och 6,9 kilometer i öst-västlig riktning. Trakten runt Daxie Dao består till största delen av jordbruksmark. Genomsnittlig årsnederbörd är 1 783 millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt 312 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 53 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Ashoka-Tempel

Der Ashoka-Tempel oder Aśoka-Tempel (chinesisch 阿育王寺, Pinyin Āyùwáng sì, englisch King Ashoka Temple; jap. Aikuō-ji) am südlichen Fuß des Pushan-Bergs im Ort Baochuang, Stadtbezirk Yinzhou, Stadt Ningbo, Provinz Zhejiang, China, ist ein buddhistischer Tempel. Der Tempel ist nach König Ashoka, dem dritten Herrscher der indischen Maurya-Dynastie benannt. Sein Ursprung soll auf die Zeit der Westlichen Jin-Dynastie (282) zurückgehen. Es soll dort einst eine alte Stupa entdeckt worden sein, von der behauptet wurde, sie sei eine der 84.000 von Ashoka erbauten. Im Jahr 405, dem ersten Jahr der Ära Yixi unter Kaiser An der Östlichen Jin-Dynastie wurden dort eine Tempel-Stupa und andere Gebäude erbaut. Wichtige Gebäude sind die Reliquienhalle (Sheli dian 舍利殿) mit der Reliquie des Buddha Shakyamuni und seine Haupthalle (Daxiong Baodian 大雄宝殿). Der Tempel ist gleichzeitig eine wichtige Stätte für den japanischen Zen-Buddhismus. Er ist die Nummer fünf der Gruppe der fünf bedeutendsten chinesischen Chan-Buddhismus-Tempel. Seit 2006 steht er auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China in Zhejiang (6-545). Weblinks A Pictorial Biography of the Venerable Master Hsu Yun: Bowing to the relics at King Ashoka Temple (engl.) Miniature Carved wooden Sarira Pagoda at Asoka Temple in Ningbo of Zhejiang Province (engl.) Pagoda at Asoka Temple in Ningbo of Zhejiang Province (engl.) Fußnoten
Ayuwang si

Ayuwang si (Klasztor Króla Aśoki, chiń. 阿育王寺; pinyin Ayùwáng sì) – chiński klasztor buddyjski położony w prowincji Zhejiang, jeden z najstarszych klasztorów w Chinach. Historia klasztoru Klasztor ten został wybudowany w 282 roku podczas panowania dynastii Jin. Jest to bardzo ważna dla buddystów świątynia, gdyż wierzy się, że w słynnej stupie znajdują się relikwie (śarira) Buddy Śakjamuniego. Nazwę klasztor przyjął od cesarza Indii Aśoki, który owe relikwie umieścił w stupach. Według legendy jedna z relikwii została znaleziona przez chińskiego mnicha Liu Sahe, gdy nagle mała stupa cudownie pojawiła się przed nim z relikwią z głowy Buddy wewnątrz. Klasztor liczy 600 pomieszczeń i rozpościera się na 80000 metrów kwadratowych, co czyni go jednym z największych klasztorów w Chinach. Znajduje się około 20 kilometrów na południowym wschodzie od Ningbo, na stoku góry Taiba. W 1444 r. w klasztorze nastąpiło przerwanie sukcesji opatów. Przywrócenie sukcesji nastąpiło dopiero w 1576 r., gdy zaproszono nowego nauczyciela szkoły tiantai mistrza Wujina Chuandenga (1554-1628), który ożywił podupadły klasztor po długim okresie stagnacji. Klasztor ten w wielkim stopniu przyczynił się do renesansu chanu w XVII wieku. W latach 30. XVII w. jego opatem został mistrz chan Miyun Yuanwu. Również i ten klasztor ma pewne zasługi dla powstania japońskiej szkoły sōtō. Gdy Dōgen przybył na statku do chińskiego portu, spotkał tam głównego kucharza klasztoru Ayuwang. Było to pierwsze zetknięcie się Dōgena z chińskim chanem. Pomiędzy 18 a 27 kwietnia 1950 r. przeprowadzono w Ningbo badania, które wykazały, że 35% z 470 mnichów i mniszek było całkowicie analfabetami. 62% ukończyło szkołę podstawową, a 3% - szkołę średnią. W 1952 r. przeprowadzono badania tylko w klasztorze, z których wynikało, iż 10% mnichów ze 132 było analfabetami. Różnica analfabetyzmu (35% do 10%) wzięła się prawdopodobnie z tego, że drugie badanie klasztorne nie badało mniszek, a mniszki jako kobiety miały dużo mniejsze możliwości edukacji w stosunku do mężczyzn. Obecnie klasztor jest jedną ze 142 głównych świątyń Chin. Obiekty Siedmiokondygnacyjna kamienna pagoda z relikwiami Buddy Adres klasztoru Ayuwang si, Wuxiangzhen, Yinzhou District, Ningbo, Zhejiang, China 浙江省寧波市江東區忠介街 315040 Przypisy Bibliografia Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. The Reinvention of Chan Buddhism in Seventeenth-Century China. Oxford University Press, Oxford. 2008. Ss. 457. ISBN 978-0-19-533357-2 Strona internetowa. chinatravel.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-06)]. (ang.) Holmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Harvard University Press. Cambridge. 1967. Str. 568. Galeria
Монастырь Ашоки

Монастырь Ашоки или Монастырь короля Ашоки (кит. 阿育王寺, Ayuwang si, англ. King Ashoka Temple; яп. 阿育王寺, Aikuō-ji) — чань-буддийский монастырь, расположенный в пригородном районе Иньчжоу города Нинбо в китайской провинции Чжэцзян. Основание монастыря восходит к 282 году (периоду династии Цзинь). Монастырь назван в честь третьего императора империи Маурьев Ашоки. Согласно легенде, Ашока считал район Нинбо местом уединённым и спокойным. Вскоре туда отправился старший монах в поисках места для основания нового храма. Услышав звук горячего источника, монах пошёл на звук и перед ним чудесным образом возник храм. Позже в 405 году рядом со старым храмом был построен новый, Храм Ступы, а также многие другие здания. В монастыре находится теменная кость Будды Шакьямуни — одна из 84 000 реликвий, собранных по приказу Ашоки, первого могущественного индийского покровителя буддизма. Реликвия находится в семиступенчатой каменной ступе, расположенной в Зале ступы. Важными зданиями монастыря является зал Ступы, где находится реликвия Будды Шакьямуни и главный зал. Храм также является важным центром чань-буддизма и японского направления дзен-буддизма. В 2006 году монастырь был внесён в список охраняемых памятников КНР под номером 6-545. Галерея См. также Шарира Охраняемые памятники КНР Примечания
Монастир Ашоки

Монасти́р Ашо́ки (кит.: 阿育王寺, Аюван-си) — чань-буддистський монастир у Китаї, в провінції Чжецзян. Розташовується у місті Нінбо, на горі Ашоки (сучасна гора Тайбай). Один із п'яти головних буддистських монастирів династії Сун та Китаю загалом. Заснований 282 року за династії Східна Цзінь, коли Лю Сахе чудом знайшов на цьому місці ступу із мощами давньоіндійського раджі Ашоки, покровителя будизму. Єдиний в Китаї монастир, що зберіг у назві ім'я цього правителя. 2006 року зареєстрований як важлива державна культурна пам'ятка. Бібліографія Монастир Ашоки // 新村出編 『広辞苑』 [Великий сад слів]. — 第5版. — 東京: 岩波書店, 1998. Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Монастир Ашоки
Sir Run Run Shaw Hospital

Sir Run Run Shaw Hospital (SRRSH; simplified Chinese: 邵逸夫医院; traditional Chinese: 邵逸夫醫院; pinyin: Shào Yìfū Yīyuàn), or Shao Yifu Hospital, is a hospital affiliated with the Medical School of Zhejiang University, in Hangzhou, Zhejiang, China. Overview The 1,200-bed hospital was built with a donation of about 100 million yuan from the Hong Kong media mogul and philanthropist Sir Run Run Shaw, a Zhejiang native. Construction began in October 1989 and the hospital was opened on May 2, 1994. On December 23, 2006, the hospital became the first in mainland China accredited by the JCI, the Joint Commission International, a US-based organization for medical quality evaluation. The hospital is also a teaching and researching base for medical students and scholars. It cooperates with and receives funding from the American Loma Linda University (LLU). It has student exchange programs with the United States, Germany, Japan, India, and Hong Kong. References
Stade du centre sportif de Taizhou

Le stade du centre sportif de Taizhou (en chinois : 台州体育中心) est un stade multifonction à Taizhou en Chine. Il est principalement utilisé pour les matchs de football. Le stade compte 40 000 places et a ouvert en 2003. Information Information sur le stade Notes et références Liens externes Portail du sport Portail de la Chine