NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Moscheea Id Kah

Moscheea Id Kah este o moschee din orașul Kaxgar, China. Numele de Id Kah vine de la Eid Gāh din limba persană care înseamnă Locul Sărbătorilor. De asemenea, aceasta este cea mai mare moschee din China. Istorie și arhitectură Moscheea a fost construită în anul 1442 din ordinul lui Saqsiz Mirza, conducătorul din Kaxgar, pe locul unei clădiri mai vechi și a unui cimitir din anul 996. El a frecventat-o în mod special pentru a se ruga pentru rudele sale decedate. În anul 1538, nepotul său Ubul Adibek, a renovat și a extins moscheea transformând-o într-un adevărat centru religios în memoria unchiului său Mirza. De-a lungul timpului, mai multe evenimente tragice au avut loc în această moschee. Pe data de 9 august 1933, generalul Ma Zhancang l-a decapitat pe liderul uigur Timur Beg și i-a agățat capul pe vârful unuia dintre minaretele moscheii. În anul 1934, emirul uigur Abdullah Bughra a avut aceeași soartă. De asemenea, pe data de 31 iulie 2014, imamul Juma Tahir a fost ucis de către trei extremiști uiguri. Moscheea Id Kah este considerată a fi cea mai mare moschee din China. Având două minarete și o suprafață totală de aproximativ 16.800 de metri pătrați, ea poate găzdui în timpul rugăciunilor circa 10.000-20.000 de persoane. Galerie de imagini
Ид Ках

Ид Ках (Праздничная, на перс. عیدگاه‎ эйд (ид) — "праздник", гах — "место", уйг. ھېيتگاھ مەسچىتى‎, Hëytgah Meschiti) — самая большая мечеть в Китае. Расположена на центральной площади населённого уйгурами-мусульманами города Кашгар. Имеет площадь в 16 800 м² и вмещает до 20 000 молящихся. Построена в 1442 г., хотя наиболее древние участки можно отнести к IX—X вв. Впоследствии расширялась и перестраивалась. Имеет ворота из жёлтого кирпича с вставками из гизума. Примечания Ссылки История Кашгара
Takla-Makán

A Takla-Makán homoksivatag Közép-Ázsiában, Kína Hszincsiang-Ujgur tartományában, a lefolyástalan Tarim-medencében, a Kunlun hegységtől északra, a Pamír és a Tien-san hegységtől keletre, illetve délre. A világ egyik legnagyobb homoksivataga és a nem sarki sivatagok közül a 15. legnagyobb. Területe 270 000 km², legnagyobb hosszúsága mintegy 1000, legnagyobb szélessége mintegy 400 kilométer. Északi és déli szegélyén haladt át a selyemút egy-egy ága." Kína néhány évvel ezelőtt építette meg a sivatag déli részében lévő Hotánt és az északi Luntait összekötő Tarim sivatagi főutat. Éghajlata A Takla-Makán a hideg sivatag tipikus példája. Klímáját főleg az alakítja, hogy mélyen a kontinens belsejében fekszik, több ezer kilométernyire az óceántól, és viszonylag közel Szibéria hideg légtömegeihez. Éjszakái nyáron is hidegek, télen pedig a sivatagban −20 °C-ot is mértek. A sivatag éghajlata igen szélsőséges: A 2019-es év nyara azonban itt is rekord meleget hozott. Július végén 40 fok fölötti hőmérséklet uralkodott és éjszaka sem hűlt a levegő 27 fok alá. A 2008-as kínai téli viharok idején fordult elő emberemlékezet óta először, hogy a teljes Takla-Makánt hóréteg borította, egyes helyeken négy centiméteres vastagságban. Jegyzetek Külső hivatkozások Angol nyelven: Photos of area in China Satellite Images from China Personal experiences Photos of mummies
Taklamakan

De Taklamakan of Taklimakan is een zandwoestijn in Centraal-Azië, gelegen in de autonome regio Xinjiang, in China. De woestijn beslaat een oppervlakte van 270.000 km² in het Tarimbekken. Aan west- en noordzijde liggen de bergmassieven Pamir en Tiensjan (de berg Imeon uit de oudheid), aan zuidzijde ligt de bergketen Kunlun. Langs de noordelijke en zuidelijke rand ervan lopen twee takken van de zijderoute. Langs de rand van de woestijn liggen enkele oases met steden als Kashgar, Yarkand, Hotan in het zuidwesten, en Kuqa en Turpan in het noorden. De rivier de Tarim, de grootste van Centraal-Azië, eindigt in de Taklamakan. In het zand van de Taklamakan zijn ruïnes begraven, waarin archeologische schatten gevonden zijn van veel verschillende beschavingen, zoals de Tochaarse, met Hellenistische, Indiase en Boeddhistische invloeden. De avontuurlijke zoektocht naar deze schatten is op levendige wijze beschreven door de ontdekkingsreiziger Sven Hedin en anderen. Er zijn in dit gebied veel mummies gevonden, waarvan sommige 3000 jaar oud zijn. Vele volkeren zijn door dit gebied getrokken. Veel van deze Tarim-mummies hebben een Europees uiterlijk en zijn wellicht afkomstig van het volk der Tocharen, dat een Indo-Europese taal sprak. In latere tijd werd de Taklamakan bewoond door Turkse volkeren, zoals de Oeigoeren. Vanaf de Tang-dynastie hebben de Chinezen van tijd tot tijd hun macht uitgebreid over de oase-steden van de Taklamakan, omdat zij de belangrijke zijderoute door Centraal-Azië wilden beheersen. Perioden van Chinees bewind werden afgewisseld met perioden waarin het gebied werd overheerst door Turkse, Mongoolse en Tibetaanse volkeren. De huidige bevolking bestaat in de landelijke gebieden grotendeels uit twee Turkstalige volkeren, de Oeigoeren in het zuiden en de Kazachen in het noorden, terwijl in de grotere steden de meerderheid van de bevolking uit Han-Chinezen bestaat.
Takla Makan

Takla Makan (zwana także Taklimakan; chiń. 塔克拉玛干沙漠, Tǎkèlāmǎgān Shāmò; ujg. ‏تەكلىماكان قۇملۇقى‎) – piaszczysta pustynia w zachodnich Chinach, w Kotlinie Kaszgarskiej. Położenie Otaczają ją najwyższe łańcuchy górskie świata, m.in. Kunlun, Karakorum, Tienszan o wysokościach szczytów powyżej 7000 m n.p.m. (np. Pik Pobiedy). Wzdłuż jej północnego skraju płynie rzeka Tarym, zaś na północny wschód znajduje się (oddzielona niewielkim pasmem górskim Kuruktag) Kotlina Turfańska, w której jest jeden z najniższych punktów Azji (154 m p.p.m.). Nazwa Wyjaśnienie pochodzenia nazwy tej pustyni z niewiadomych powodów stało się przedmiotem rozmaitych fantazji, szczególnie ze strony dziennikarzy twierdzących, że opierają się na informacjach przewodnika turystycznego lub „pewnego uczonego chińskiego”. Tymczasem nazwa ta pochodzi z języka zamieszkujących te tereny Ujgurów, którzy silnie redukują spółgłoskę -r na końcu wyrazu – w innych językach turkijskich pierwszy wyraz tej nazwy brzmiałby taklar, a po ujgursku brzmi właśnie takla (liczba mnoga od tak) i oznacza ‘łuki (architektoniczne)’ (również postać oboczna nazwy pustyni: Taklimakan wyraźnie wskazuje na jej ujgurskie pochodzenie, ponieważ zmiana samogłoski -a- w -i- w tej pozycji typowa jest właśnie dla języka ujgurskiego). Natomiast drugi wyraz makan oznacza ‘miejsce’ (zarówno tak, jak i makan są ostatecznie wyrazami pochodzenia arabskiego). Nazwę należy więc rozumieć jako ‘miejsce łuków’, ponieważ ludność miejscowa zauważyła, że wiejące tam wiatry od czasu do czasu odsypują piasek na tyle, że wyłaniają się spod niego resztki dawnych budowli, zwłaszcza fragmenty łuków, które wystają ponad inne zachowane resztki ścian. Natomiast objaśnienia znaczenia nazwy Takla Makan ~ Taklimakan typu ‘miejsce śmierci’ czy ‘wejdź, a nie wyjdziesz’ są nieetymologicznymi wymysłami, niezgodnymi z wiedzą o języku ujgurskim. Wielkość Takla Makan jest drugą (po Ar-Rab al-Chali) największą pustynią piaszczystą świata, o powierzchni równej 270 tys. km², tj. bliskiej powierzchni Polski. Klimat Klimat umiarkowanie ciepły kontynentalny, skrajnie suchy (średnie roczne sumy opadów nie przekraczają 50 mm). Wieją silne wiatry wzniecające burze piaskowe. Rzeki Liczne krótkie rzeki (np. Karakax He, Keriya He, Czerczen-daria) spływające z otaczających gór wnikają w pustynię do 200 km i „gubią” wodę w piaskach Takla Makan. Wzdłuż północnego skraju płynie największa rzeka pustyni – Tarym. Przypisy
Taclamacã

O deserto do Taclamacã (em chinês: 塔克拉玛干沙漠; pinyin: Tǎkèlāmǎgān Shāmò; uigur: تەكلىماكان قۇملۇقى), também chamado de Taclimacã, é um deserto frio na Ásia Central. Fica situado na região autônoma chinesa de Xinjiang, na bacia do Rio Tarim. É conhecido por ser um dos maiores desertos do mundo (o 15° em área dentre os maiores desertos não-polares do mundo). A Depressão de Turfã, um oásis perto do limite do deserto, é o ponto mais baixo da China, a 154 metros abaixo do nível do mar. O deserto chega a temperaturas abaixo dos -2 °C. É no deserto de Taclamacã que se encontra um dos mais importantes sítios arqueológicos da China: as Tumbas de Xiaohe. No século XX, o arqueólogo húngaro-britânico Aurel Stein (1862-1943) penetrou o deserto seguindo os escritos do século VII do monge chinês Xuanzang. Videografia "Tesouros perdidos: o deserto gelado da China" (tít. orig. : Treasure seekers: China's frozen desert), National Geographic Society, 2001 (versão portuguesa, lançada por Lusomundo Editores em 2002). Referências
Taklamakan

Deșertul Taklamakan sau deșertul Takla Makan (Takla Makan, chineză: Shamo sau Taklimakan Shamo, uigură: Täklimakan Toghraqliri) cu suprafața de 300.000 km² este un deșert din Asia Centrală, situat în China. După deșertul Rub al-Chali din sudul peninsulei Arabiei este cel mai mare deșert nisipos de pe glob, dunele având o înălțime de peste o sută de metri. În deșert se află câteva lacuri sărate cu apă provenită probabil din topirea zăpezilor de pe munți. Regiunea este bântuită de vânturi puternice, ceea ce duce la formarea dunelor mișcătoare. Umiditatea aerului este redusă, iar temperaturile ating în timpul zilei 40 °C, iar noaptea -12 °C. Maximele sunt presupuse a fi de 50 grade. Taklamakan se întinde pe teritoriul uigur autonom, Xinjiang (Sinkiang) în vestul bazinului Tarim din Asia Centrală. Șoseaua nr. 218 desparte la vest deșertul de lacul Lop Nor, cu altitudinea cea mai joasă din depresiunea Tarim. În trecut, prin deșertul Tarim și Lop Nor curgea unul din brațele râului Tarim Konche Darya (citește Konce Daria) (sau Konqi He; citește Konci He) și Chärchan Darya (citește Cercean Daria) (sau Qarqan He; citește Cearcean He) care de câteva decenii a secat. Legături externe Galerie de imagini
Tianshan-Shenglitunnel

De Tianshan-Shenglitunnel (Chinees: 天山胜利隧道, getranslitereerd: Tiānshān Shènglì Suìdào, letterlijk Tianshan Overwinningstunnel) is een snelwegtunnel in het Tianshangebergte in de Chinese autonome regio Xinjiang. De tunnel werd ontworpen met twee parallelle tunnelbuizen, elk met twee rijstroken. De bergtunnel is 22,13 kilometer lang en is daarmee eind 2025 de langste autosnelwegtunnel ter wereld en de op de Lærdalstunnel na langste autotunnel ter wereld. De tunnel maakt deel uit van de G0711 Wuruo Expressway, die Ürümqi in het noorden van Xinjiang verbindt met Yuli en Ruoqiang in de Autonome Mongoolse Prefectuur Bayin'gholin in het zuiden. De geboorde tunnel loopt door complexe breuklijnen in een seismisch actief gebied. De twee tunnelkokers zitten meer dan 1.100 meter onder de bergkam. Een ventilatieschacht heeft een diepte van 700 meter, de diepste ventilatieschacht ter wereld bij opening. De spanningswaarde op de tunnelwanden loopt op tot 22 megapascal. Ongeveer 3.000 arbeiders werden ingezet voor de bouw op hoogtes boven 3.000 meter in een gebied waar de gemiddelde temperatuur -5,4°C is en de temperatuur kan dalen tot -42 graden Celsius. De bouwkosten van de tunnel worden geschat op ¥ 26,8 miljard yuan (waarde bij opening van de tunnel overeenkomend met 3,27 miljard euro). De tunnel werd voltooid en op 26 december 2025 opengesteld voor voor verkeer met personenauto's en lichte busjes. Op 1 januari 2026 werd de toegang voor alle verkeer, dus inclusief vrachtvervoer mogelijk. De reistijd over het hele traject van de snelweg nam door de ingebruikname van de tunnel af van ongeveer zeven naar drie uur. Het traject van de tunnel zelf vergde voor opening minstens drie uur, en een passage over gevaarlijke bergpassen boven de 4.000 meter hoogte die in de winter vaak dicht waren door sneeuw en lawines. De tunneldoortocht vergt 20 minuten.
Костобе (Алматинская область)

Костобе (каз. Қостөбе) — село в Райымбекском районе Алматинской области Казахстана. Входит в состав Нарынкольского сельского округа. Находится вблизи границы с Китаем, примерно в 83 км к востоку-юго-востоку (ESE) от села Кеген, административного центра района, на высоте 1727 метров над уровнем моря. Код КАТО — 195855200. Население В 1999 году население села составляло 342 человек (186 мужчина и 156 женщин). По данным переписи 2009 года, в селе проживало 277 человек (143 мужчины и 134 женщины). Топографические карты Лист карты K-44-41 Нарынкол. Масштаб: 1 : 100 000. Издание 1974 г. Примечания
Костобе (Райимбецький район)

Костобе́ (каз. Қостөбе) — село у складі Райимбецького району Алматинської області Казахстану. Входить до складу Наринкольського сільського округу. Населення — 156 осіб (2021; 277 у 2009, 342 у 1999, 190 у 1989). Примітки Джерела Аркуш карти K-44-41 Нарынкол. Масштаб: 1 : 100 000. (рос.) Зазначити дату випуску/стану місцевості. Посилання На Вікімапії [Архівовано 25 серпня 2011 у WebCite]
Кызылшекара

Кызылшекара (Кызылшагара, каз. Қызылшекара) — село в Райымбекском районе Алматинской области Казахстана. Входит в состав Сумбинского сельского округа. Код КАТО — 195863200. Население В 1999 году население села составляло 2004 человека (1025 мужчин и 979 женщин). По данным переписи 2009 года, в селе проживали 1854 человека (942 мужчины и 912 женщин). Топографические карты Лист карты K-44-41 Нарынкол. Масштаб: 1 : 100 000. Издание 1974 г. Примечания
Кизилшекара

Кизилшека́ра (каз. Қызылшекара) — село у складі Райимбецького району Алматинської області Казахстану. Входить до складу Сумбинського сільського округу. У радянські часи село називалось Кизилшагара. Населення — 1139 осіб (2021; 1854 у 2009, 2004 у 1999, 1826 у 1989). Примітки Джерела Аркуш карти K-44-41 Нарынкол. Масштаб: 1 : 100 000. (рос.) Зазначити дату випуску/стану місцевості. Посилання На Вікімапії [Архівовано 25 Серпня 2011 у WebCite]
Qaljat

Qaljat (en kazakh: Қалжат), est un village du district Ouïghour dans l'oblys d'Almaty au Kazakhstan. Géographie Qaljat se situe près de la frontière entre la Chine et le Kazakhstan, à environ 96 kilomètres au sud-est du village de Chundja, chef-lieu du district, à une altitude de 1 276 mètres. Qaljat est situé au pied nord de la crête de Ketpen (kk), dans une zone agroclimatique tempérée humide des contreforts avec des sols bruns et brun rougeâtre, où poussent diverses graminées de prairies céréalières mêlées à des arbustes. Qaljat est à proximité de la route KZ05-05. Population En 1999, la population du village était de 2 524 habitants. Au recensement de 2009, elle était de 2 280 habitants. Au recensement de 2021, le village comptait 2 244 habitants. Notes et références Voir aussi Articles connexes Villes du Kazakhstan Liens externes Portail du Kazakhstan
Кольжат

Кольжат (каз. Қолжат) — село в Уйгурском районе Алматинской области Казахстана. Административный центр и единственный населённый пункт Кольжатского сельского округа. Находится вблизи границы с Китаем, примерно в 96 км к востоку от села Чунджа, административного центра района, на высоте 1276 метров над уровнем моря. Код КАТО — 196649100. Население В 1999 году население села составляло 2524 человека (1259 мужчин и 1265 женщин). По данным переписи 2009 года, в селе проживало 2280 человек (1152 мужчины и 1128 женщин). Примечания
Кольжат

Кольжа́т (каз. Қолжат) — село у складі Уйгурського району Алматинської області Казахстану. Адміністративний центр та єдиний населений пункт Кольжатського сільського округу. Населення — 2244 особи (2021; 2280 у 2009, 2524 у 1999, 2339 у 1989). Примітки Джерела Аркуш карти K-44-18 Кольжат. Масштаб: 1 : 100 000. Видання 1973 р. (рос.) Посилання На Вікімапії [Архівовано 25 серпня 2011 у WebCite]
Subashi

Subashi (Subašï) ist eine versunkene Stadt in dem Uigurischen Autonomen Gebiet Xinjiang in China. Sie liegt in der Taklamakan-Wüste an der alten Seidenstraße in der Nähe der Stadt Kuqa. Die Stadt wurde zu Teilen von dem japanischen Archäologen Graf Otani ausgegraben. Auch die französische Mission unter der Leitung des Sinologen Paul Pelliot machte 1907 in Subashi Station. Ein in Subashi entdecktes sarira, ein buddhistisches Reliquienbehältnis aus dem 6.–7. Jahrhundert, zeigt Menschen Zentralasiens in langen Hemdblusen („Tuniken“), – Reminiszenzen an andere Friese, die als tocharisch bezeichnet wurden. Die „Hexe von Subashi“, die Mumie einer Frau mit einem riesigen gepunkteten Hut, ist ein anderes berühmtes archäologisches Artefakt. Sie wird als Vertreterin einer früheren Population betrachtet, die vor Beginn unserer Zeit in der Region lebte. Buddhistisches Kloster Die Stätte des buddhistischen Klosters von Subashi (蘇巴什佛寺遺址, Subashi Fosi yizhi) steht seit 1996 auf der Denkmäler der Volksrepublik China in Xinjiang (4-45) und ist seit 2014 Bestandteil der UNESCO-Welterbestätte mit dem Titel Seidenstraßen: das Straßennetzwerk des Chang'an-Tianshan-Korridors. Weblinks Einzelnachweise
Subashi Temple

Subashi Temple (Chinese: 苏巴什佛寺遗址; pinyin: Sūbāshén fósì yízhǐ; lit. 'Subashi temple ruins') is a ruined Buddhist temple near Kucha in the Taklamakan Desert, on the ancient Silk Road, in Xinjiang, Western China. The city was partly excavated by the Japanese archaeologist Count Otani. Other famous sites nearby are the Ah-ai Grotto, Kizilgaha Caves, the Kumtura Caves, the Kizil Caves and the Simsim Caves. These sites and others along the Silk Road were inscribed in 2014 on the UNESCO World Heritage List as the Silk Roads: the Routes Network of Chang'an-Tianshan Corridor World Heritage Site. A sarira, a Buddhist relic box of the 6th–7th century, discovered in Subashi shows Central Asian men in long tunics, reminiscent of friezes produced by the Tocharians. The "Witch of Subashi" is another famous archaeological artifact, the mummy of a woman with a huge pointed hat, thought to be a representative of early Caucasian populations who lived in the region around the beginning of our era. References External links Painted Sarira Casket Tokyo National Museum
Subashi

Subashi est une cité perdue localisée dans le désert du Taklamakan, sur l'ancienne route de la soie, non loin de Kucha, dans le Xinjiang, en Chine. La cité a été partiellement découverte par l'archéologue japonais Ōtani Kōzui. Un sarira, un reliquaire bouddhiste du VIe au VIIe siècle, a été découvert à Subashi et montre des hommes d'Asie centrale dans de longues tuniques, réminiscence d'une autre frise qui avait été attribuée aux Tokhariens. La « Sorcière de Subashi » est une autre pièce archéologique connue, la momie d'une femme avec un grand chapeau pointu, qui semble être une bonne représentation des peuples caucasiens qui vivaient dans cette région au début de notre ère. Liens externes The Subashi casket at the Tokyo National Museum Portail de l’archéologie Portail de la Chine
Lucaogou (sockenhuvudort i Kina, Xinjiang Uygur Zizhiqu, lat 43,87, long 87,78)

Lucaogou är en sockenhuvudort i Kina. Den ligger i den autonoma regionen Xinjiang, i den nordvästra delen av landet, omkring 18 kilometer nordost om regionhuvudstaden Ürümqi. Antalet invånare är 14 093. Befolkningen består av 6 391 kvinnor och 7 702 män. Barn under 15 år utgör 16,0 %, vuxna 15-64 år 74 %, och äldre över 65 år 9,0 %. Runt Lucaogou är det ganska glesbefolkat, med 47 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Ürümqi, 16,4 km väster om Lucaogou. Trakten runt Lucaogou består i huvudsak av gräsmarker. Genomsnittlig årsnederbörd är 314 millimeter. Den regnigaste månaden är april, med i genomsnitt 46 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 10 mm nederbörd. Källor
Waxxari

Waxxari (Chinese: 瓦石峡镇) is a town in Ruoqiang / Qakilik County, Bayingolin Mongol Autonomous Prefecture, Xinjiang, China. Name 'Waxxari' means 'noisy city' in Uyghur. The Mandarin Chinese pinyin-derived name Washixia (Wade-Giles: Wa-shih-hsia) is derived from the sound of the Uyghur name, an abbreviation of Washixiehai'er (瓦石协海尔). History In 1953, Waxxari Township (瓦石峡乡) was established. In 1960, Waxxari Township became Waxxari Commune (瓦石峡公社). In 1984, Waxxari Commune became Waxxari Township. In 2012, Waxxari Township became Waxxari Town (瓦石峡镇). Geography Waxxari is located 80 km (50 mi) southwest of the county seat, Ruoqiang Town. Waxxari is located on the Waxxari River (Waxxari He, Wa-shih-hsia Ho). Administrative divisions Waxxari includes one residential community and five villages: Residential community: Waxxari (Washixia; 瓦石峡社区) Villages: Wudulewusitang (乌都勒吾斯塘村), Wutamu (Wutamucun; 吾塔木村) 38°41′12″N 087°21′41″E, Xinjian (新建村), Muye (牧业村), Tashisayi (塔什萨依村) Demographics As of 1997, the population of Waxxari was 43.9% Uyghur and 43.2% Han Chinese. Transportation China National Highway 315 Historical maps See also List of township-level divisions of Xinjiang Notes References
Waxxari (sockenhuvudort i Kina, Xinjiang Uygur Zizhiqu, lat 38,70, long 87,32)

Waxxari (kinesiska: 瓦石峡, 瓦石峡乡) är en sockenhuvudort i Kina. Den ligger i den autonoma regionen Xinjiang, i den nordvästra delen av landet, omkring 570 kilometer söder om regionhuvudstaden Ürümqi. Antalet invånare är 5 886. Befolkningen består av 2 753 kvinnor och 3 133 män. Barn under 15 år utgör 20,0 %, vuxna 15-64 år 76 %, och äldre över 65 år 3,0 %. Trakten runt Waxxari är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. Trakten runt Waxxari är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Genomsnittlig årsnederbörd är 60 millimeter. Den regnigaste månaden är juni, med i genomsnitt 23 mm nederbörd, och den torraste är april, med 1 mm nederbörd. Källor
Jetaral (sockenhuvudort i Kina, Xinjiang Uygur Zizhiqu, lat 47,10, long 87,45)

Jetaral (kinesiska: 解特阿热勒, 解特阿热勒乡) är en sockenhuvudort i Kina. Den ligger i den autonoma regionen Xinjiang, i den nordvästra delen av landet, omkring 370 kilometer norr om regionhuvudstaden Ürümqi. Antalet invånare är 10 427. Befolkningen består av 5 013 kvinnor och 5 414 män. Barn under 15 år utgör 19,0 %, vuxna 15-64 år 75 %, och äldre över 65 år 4,0 %. Runt Jetaral är det mycket glesbefolkat, med 2 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Fuhai, 3,5 km öster om Jetaral. Trakten runt Jetaral består i huvudsak av gräsmarker. Genomsnittlig årsnederbörd är 764 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 166 mm nederbörd, och den torraste är februari, med 9 mm nederbörd. Källor
Shihezi (häradshuvudort i Kina)

Shihezi (kinesiska: 石河子市, 石河子, 石河子乡) är en häradshuvudort i Kina. Den ligger i den autonoma regionen Xinjiang, i den nordvästra delen av landet, omkring 140 kilometer nordväst om regionhuvudstaden Ürümqi. Antalet invånare är 572 772. Runt Shihezi är det tätbefolkat, med 476 invånare per kvadratkilometer. Shihezi är det största samhället i trakten. Trakten runt Shihezi består till största delen av jordbruksmark. Genomsnittlig årsnederbörd är 252 millimeter. Den regnigaste månaden är november, med i genomsnitt 43 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 9 mm nederbörd. Referenser
Tuanjie Square

Tuanjie Square or Unity Square (Chinese: 团结广场; Uyghur: ئىتتىپاق مەيدانى) is the main public square of Hotan, a major town in southwestern Xinjiang near the border with the Tibet Autonomous Region. The square is 250 metres (820 ft) long from north to south, and 200 metres (660 ft) wide from east to west. A night market is located in the southeast corner of the square, frequented by locals and tourists alike. Located in the town's centre, the square is so named because its purpose is to promote unity among the various ethnic groups in the region. A statue of Uyghur farmer Kurban Tulum shaking hands with Chinese communist leader Mao Zedong stands in the centre of the square. It is meant to show unity between Xinjiang's two largest ethnic groups, the Uyghurs and Han Chinese. See also Propaganda in the People's Republic of China References Citations Sources