NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tianchi (Xinjiang)

Tianchi (Hemels Meer, Chinees 天池) is een meer met diepblauw water in de autonome regio Xinjiang. Het ligt op 100 kilometer ten oosten van Ürümqi, op een hoogte van 1980 m en wordt omringd door bergen met eeuwige sneeuw, zoals de Bogda Feng (bijna 6000 m). Het meer ligt in een gebied dat door Kazakken wordt bewoond, die als nomaden voornamelijk van de schapenteelt leven en recentelijk ook van toerisme. Het is in de winter onbereikbaar en kan enkel bezocht worden van mei tot september.
Tianchi

Tianchi (chiń. 天池; pinyin Tiānchí; dosł. „Niebiański Staw”) lub Fukang Tianchi (chiń. 阜康天池; pinyin Fùkāng Tiānchí) – słodkowodne jezioro górskie znajdujące się po północnej stronie pasma Bogda Shan, w Tienszanie, w chińskim regionie autonomicznym Xinjiang, na wschód od Urumczi. Leży na wysokości ok. 2000 m n.p.m. i zajmuje powierzchnię 2,6 km². Zasilane jest wodą z topniejących śniegów, a jego brzegi porośnięte są lasem. Jezioro oraz pobliskie szlaki górskie stanowią popularną atrakcję turystyczną. Okolice zamieszkałe są przez Kazachów. Przypisy
Тяньчи

Тяньчи́ (кит. упр. 天池, пиньинь Tiānchí) — озеро в Синьцзян-Уйгурском автономном районе, Китай, расположенное на склонах хребта Богдо-Ула, Восточный Тянь-Шань. Высота озера — 1826 м над уровнем моря, площадь — 4,9 км², глубина — до 105 м. Озеро Тяньчи находится в 110 км к востоку от города Урумчи. Ранее озеро называлось Яочи («Нефритовое озеро»), но в 1783 году было переименовано. Современное название переводится как «Небесное озеро» (на территории Китая и Тайваня существует несколько озёр с таким названием). В результате человеческой деятельности южный берег озера придвинулся на 18 м к центру озера, а средняя глубина уменьшилась с 100 до 80 м за период с 1992 года. В 2006 году была принята 4-летняя программа по восстановлению озера стоимостью 800 млн юаней ($100 млн долларов США). Планируется расширить туристическую зону вокруг озера с 158 км² до 548 км². Примечания
Nebeško jezero Tianči

Nebeško jezero Tianči (kitajsko: 天池; pinjin: Tiānchí, ujgursko بوغدا كۆلى) je alpsko jezero v Šindžjangu na severozahodu Kitajske. Ime (天池) dobesedno pomeni nebeško jezero in se lahko nanaša na več jezer na celinski Kitajski in Tajvanu. Tianči leži na severni strani gorovja Bogda Šan ('Božja gora', Bogda je mongolska beseda, ki pomeni 'Bog') v gorovju Tjanšan ('Nebeško gorovje'), približno 30 kilometrov južno od Fukanga in 45 kilometrov vzhodno (po zračni črti) od Urumčija. Gre za alpsko jezero, ki je nastalo v obdobju kvartarne poledenitve. Prej znano kot Jaoči ('Žadno jezero'), ga je leta 1783 poimenoval Tianchi Mingliang, poveljnik poveljstva Urumči v obdobju dinastije Čing. Jezero leži 1907 metrov nad morsko gladino, pokriva 4,9 kvadratnih kilometrov in je na najgloblji točki globoko 105 metrov. Turizem Leta 2006 je bilo določeno, da se bodo začela štiriletna obnovitvena dela v vrednosti 800 milijonov juanov (100 milijonov ameriških dolarjev). Načrt predvideva povečanje turističnega območja okoli jezera s sedanjih 158 km² na 548 km². Kitajska nacionalna turistična uprava je jezero uvrstila med slikovita območja najvišje ravni. Do jezera se pride po pokrajinski avtocesti 111 iz Fukanga. V popularni kulturi Jezero je glavno izhodišče prve knjige Vikrama Setha, From Heaven Lake: Travels Through Sinkiang and Tibet (1983), ki opisuje njegovo štoparsko potovanje skozi Šindžjang, Činghaj, Tibet in Nepal, da bi se vrnil domov v Indijo, med odmorom od študija na univerzi v Nankingu leta 1981. Sklici Zunanje povezave http://www.farwestchina.com/2014/05/travelers-guide-xinjiangs-heavenly-lake.html http://china.org.cn/english/environment/181476.htm http://www.chinadaily.com.cn/bizchina/2006-09/18/content_691034.htm
Tianchi

Tianchi (kinesiska: 天池, 'himmelska sjön') är en sjö i Xinjiang i västra Kina. Den är en rest av glaciärbildningar under kvartärtiden. Sjön omges av Bogda Shan-bergen i den östliga delen av Tianshan. Beskrivning Sjön, som genom sitt läge i den östliga delen av Tianshan fått det kinesiska namnet "himmelska sjön", är en populär turistdestination i regionen. Den ligger 11 mil öster om provinshuvudstaden Urumqi och används bland annat till båtturer, picknick, ridning och som uppvisningar av kazakisk etnisk kultur. Mänsklig påverkan sedan 1992 har lett till att sjöns djup minskat med 20 meter, och vissa befarade då att sjön skulle kunna vara försvunnen om 80 år. 2006 inleddes ett statligt projekt som syftade till reparera skadorna i och runt sjön. Tianchi utsågs 1990 till ett av Unescos världsarv. Den ligger på nordvästsluttningarna av Bogda Shan, den östligaste delen av bergskedjekomplexet Tianshan. Sydöst om sjön ligger bland annat Bogda Feng, bergskedjans högsta topp och världens 18:e mest dominanta berg. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Tianchi.﻿
Тяньчі

Не плутати з Небесним озером та озером Намцо Тяньчі (кит.: 天池 — укр. Небесне озеро) — озеро у Сіньцзян-Уйгурському автономному районі Китаю. Розташоване на схилі хребта Богдо-Ула, Східний Тянь-Шань у південній частині міського повіту Фукан. Озеро розташоване на висоті 2000 м над рівнем моря, площа — 4,9 км², глибина — до 105 м. Знаходиться за 110 км від міста Урумчі. Раніше називалося Ярочі («Нефритове озеро»), але у 1783 році було перейменовано. На території Китаю і Тайваню існує декілька озер з назвою Тяньчі. В результаті людської діяльності південний берег озера приблизився на 18 м до центру, а середня глибина зменшилася, з 1992 року, зі 100 м до 80 м. У 2006 році було прийнято чотирирічну програму з відновлення озера. Її вартість 800 млн. юанів (приблизно 100 млн. американських доларів). Планується розширити туристичну зону біля озера зі 158 км² до 548 км². Джерела Посилання Urumqi Heavenly Lake [Архівовано 14 жовтня 2008 у Wayback Machine.] Heaven Lake (tianchi) [Архівовано 7 червня 2008 у Wayback Machine.]
Coves de Bezeklik

Les Coves dels Mil Budes de Bezeklik (en xinès tradicional i simplificat: 柏孜克里千佛洞; en pinyin: Bózīkèlǐ Qiānfódòng) són un complex de grutes budistes que daten dels segles V a XIV i es troben entre les ciutats de Turpan i Shanshan (Regne Loulan), al nord-est del Desert de Taklamakan, prop de les runes de Gaochang a la Vall Mutou, una gorja de les Muntanyes Flamejants a la Xina. Es troben en penya-segats, i la majoria de les coves que encara perduren daten dels segles X a XIII. Murals de Bezeklik Són coves esculpides en la roca, cadascuna té un mural representant Buddha. Algunes contenen altres representacions que envolten el Buda que poden incloure figures de personatges indis, perses i europeus. La qualitat dels murals és molt variable anant des de mostres d'art naïf a obres mestres. Els murals de Bezeklik han sofert danys considerables intencionats. A més, durant finals del segle xix i principis del XX exploradors europeus i japonesos van trobar murals intactes colgats a la sorra i se’n van endur molts que ara es troben dispersos per tot el món. Alguns dels millor conservats van ser portats a Alemanya per l'explorador Albert von Le Coq i destruïts pels bombardeigs durant la Segoan guerra Mundial. També hi peces a d'altres museus com l'Hermitage de Sant Petersburg, el Museu Nacional de Tòquio, el Museu Britànic i els museus nacionals de Corea i de Nova Delhi, Índia. Galeria Notes Bibliografia Grünwedel, Albert (1907). Altbuddhistische Kultstätten in Chinesisch-Turkistan Bericht über archäologische Arbeiten von 1906 bis 1907 bei Kuča, Qarašahr und in der Oase Turfan. NII Digital Silk Road / Toyo Bunko. doi:10.20676/00000191. Kitsudo, Koichi (2013). "Historical Significance of Bezeklik cave 20 in the Uyghur Buddhism" a Buddhism and Art in Turfan: From the Perspective of Uyghur Buddhism: Buddhist Culture along the Silk Road: Gandhåra, Kucha, and Turfan, Section II. Kyoto: 141-168 (textos en anglès i japonès). Polichetti, Massimiliano A. (1999). “A Short Consideration Regarding Christian Elements in a Ninth Century Buddhist Wall-fainting from Bezeklik”. a The Tibet Journal 24 (2). Library of Tibetan Works and Archives: 101–7. Vegeu també Coves de Kizil Coves de Mogao Coves d'Ajanta Enllaços externs Chotscho: Facsimile Reproduction of Important Findings of the First Royal Prussian Expedition to Turfan in East Turkistan, Berlin, 1913. A catalogue of the findings of the Second German Turfan Expedition (1904–1905) led by Le Coq, containing colour reproductions of the murals. (National Institute of Informatics – Digital Silk Road Project Digital Archive of Toyo Bunko Rare Books) Reconstruction of Bezeklik murals at Ryukoku Museum Silk Route photos Silk Road site
Tausend-Buddha-Höhlen von Bäzäklik

Die Tausend-Buddha-Höhlen von Bäzäklik (auch Höhlen von Bezeklik, chin. Bozikeli Qianfodong 柏孜克里克千佛洞) sind ein Komplex von buddhistischen Höhlentempeln aus dem 5. bis 9. Jahrhundert die vom antiken Volk der Tocharer errichtet wurde. Lage Die archäologische Stätte liegt 30 km östlich der Stadt Turpan (Turfan) und 50 km westlich von Shanshan (Loulan) im Nordosten der Taklamakan-Wüste nahe den Ruinen von Gaochang, Uigurisches Autonomes Gebiet Xinjiang, China. Die Grotten liegen am oberen Rand einer Steilwand im Felsen auf der Westseite des Mutou-Tales unterhalb der Flammenden Bergen. Bedeutung In den noch etwa 60 gut erhaltenen Höhlen sind bedeutende buddhistische Wandmalereien zu sehen. Ende des 19. und Anfang des 20. Jahrhunderts war der Ort Ziel von deutschen (Albert von Le Coq), englischen (Aurel Stein), japanischen und russischen Expeditionen. Die Stätte wurde 1982 in die Liste der Denkmäler der Volksrepublik China in Xinjiang (2–14) aufgenommen. Siehe auch Mogao-Grotten Zhongguo shiku Literatur Susan Whitfield: A Place of Safekeeping? The Vicissitudes of the Bezeklik Murals. In: Neville Agnew (Hrsg.): Conservation of Ancient Sites on the Silk Road: Proceedings of the Second International Conference on the Conservation of Grotto Sites. Part Three: History and Silk Road Studies. Getty Publications Virtual Library, Los Angeles 2010, S. 95–106 Weblinks (Grünwedel) Stätte an der Seidenstraße (englisch) Einzelnachweise
Cuevas de Bezeklik

Las Cuevas de los mil Budas de Bezeklik son un conjunto de cuevas talladas en la roca, situadas en el Valle Mutou de las montañas Flameantes, a unos 45 kilómetros al este de la ciudad de Turfán en la región autónoma uigur de Sinkiang en la República Popular China. Son una muestra del antiguo arte tocario budista de la región, famosas por los frescos que se pueden apreciar en 40 de sus 77 cavernas conocidas. También se encuentran pinturas maniqueístas y cristianas nestorianas. Las cuevas, parte de un antiguo monasterio, están situadas sobre un acantilado al que se accede por medio de unas estrechas escaleras. Están cubiertas de murales dedicados a diversos temas del budismo. Estas pinturas ocupan un área total de más de 1200 m² repartidos en 40 cuevas distintas. Uno de los frescos más destacados muestra a un músico tocando un instrumento parecido al laúd. Este instrumento, llamado Xiao Hu Lei, es originario de la región de Yunnan lo que demuestra la importancia de los intercambios comerciales entre el norte y el sur del país que se iniciaron durante la dinastía Tang. Otro de los murales más destacados es el llamado Transformación en el infierno, situado en la cueva n.º 17. Además de los numerosos murales y las diferentes inscripciones, en estas grutas se encontró un curioso pedazo de papel, realizado con una lámina de oro, que contenía lo que podría ser un anuncio de una tienda de la ciudad de Hangzhou. Su construcción se inició en el periodo de las Dinastías Meridionales y Septentrionales en el siglo V y continuó durante las dinastías Tang, las cinco Dinastías, la dinastía Song y la dinastía Yuan hasta que, a finales del siglo XIII el budismo empezó a perder fuerza en la zona y las cuevas quedaron abandonadas. En épocas posteriores, algunas de las grutas quedaron destruidas debidos a los enfrentamientos religiosos que se produjeron en la región. En el siglo XX sufrieron el expolio de algunos exploradores occidentales como el alemán Albert von Le Coq que las redescubrió en 1905. De las 87 cuevas originales, solo 57 han llegado hasta nuestros días. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Cuevas de Bezeklik. Información sobre las cuevas (en inglés)
Grottes des mille Bouddhas de Bezeklik

Les grottes des mille Bouddhas de Bezeklik sont un ensemble de grottes bouddhistes datant du Ve au IXe siècle, situées entre Tourfan et le xian de Piqan, dans la région autonome ouïghoure du Xinjiang. Description Sur environ un kilomètre de longueur, elles ont été creusées entre les Ve siècle et Xe siècle par des moines bouddhistes. Sur 77 grottes, une soixantaine de grottes sont bien conservées et sont richement décorées de fresques antiques. Certaines fresques ou sculptures sont de facture et d'inspiration occidentale ou manichéenne. Historique L'archéologue allemand Albert von Le Coq avec l’aide de son assistant Theodor Bartus, scia et arracha des supports pour plus de 360 kg de fresques, statues et autres œuvres d’art, de quoi remplir 305 caisses qu’il expédia à Berlin. Une partie de cette collection fit l’objet d’un dépôt dans ce qui était alors le Musée d’ethnologie de la Prinz-Albrecht-Straße (actuelle Niederkirchnerstraße), jusqu’à ce qu’une bombe ne l’endommage lourdement en 1944. Ce qui subsiste est actuellement exposé au Musée d'Art asiatique de Berlin. En 1982, les grottes des mille Bouddhas de Bezeklik ont été inscrites à la liste des monuments du patrimoine de la République populaire de Chine (chinois : 全國重點文物保護單位 / 全国重点文物保护单位 ; hanyu pinyin : quánguó zhòngdiǎn wénwù bǎohù dānwèi). Galerie Notes et références Voir aussi Article connexe Albert von Le Coq Grottes de Kumtura, (Kucha) Grottes de Kizil (à 75 km au N-O de Kucha) Grottes de Mogao Grottes de Yulin Liens externes Reconstruction of Bezeklik murals at Ryukoku Museum Bezeklik mural at Hermitage Museum Chotscho: Facsimile Reproduction of Important Findings of the First Royal Prussian Expedition to Turfan in East Turkistan Portail du bouddhisme Portail des arts Portail de l’archéologie Portail de la Chine
Bezeklik ezer buddha-barlangok

A Bezeklik ezer buddha-barlangok (kínai: 柏孜克里千佛洞, pinjin: Bózīkèlǐ Qiānfódòng) buddhista barlangtemplomok rendszere az 5-14. századokból Turpan és Sansan (Loulan) városok között a Takla-Makán sivatag északkeleti részén, Kaocsang romjaihoz közel, a Flaming-hegységhez tartozó Mutou-völgyben, Kínában. A Mutou-völgy nyugati részének magas sziklái között található barlangok többsége a 10-13. század körül épült. Bezeklik freskók 77 sziklába vájt barlang található a helyszínen. A többség négyszögletesre lett kialakítva köríves mennyezetekkel, amelyek gyakran négy felé vannak tagolva és mindegyiket egy Buddha freskó díszít. A mennyezeteken így összesen több ezer Buddha kép található. Némelyik freskó egy hatalmas Buddhát és az őt körülvevő egyéb alakokat (törökök, indiaiak, európaiak) ábrázol. A festmények minősége változó, vannak művészetileg naivak de akadnak igazi mesterművek is. A Bezeklik Ezer Buddha-barlangok legjellemzőbb freskói a hatalmas méretű falfestmények, amelyeknek a "Praņidhi jelenet" elnevezést adták. Ezek Sákjamuni "ígéretét" mutatják be, amit az előző életében tett. A Bezeklik falfestményei jelentős károkat szenvedtek el a helyi muszlim lakosság által, akik nem támogatták az érző lények ikonikus ábrázolását. Leggyakrabban a szemeket és a szájakat törölték le. Előfordult, hogy a freskókat letördelték, hogy a termőföldet feljavítsák vele. A 19. század végén és a 20. század elején európai és japán felfedezők érintetlen falfestményeket találtak homokba ásva, amelyek ezután a világ különböző helyeire kerültek. A legépebben maradt freskókat Albert von Le Coq német régész találta - ezek később Németországba kerültek. Galéria Kapcsolódó szócikkek Buddhizmus Közép-Ázsiában Mokao-barlangok Kizil-barlangok A buddhizmus terjedése a selyemúton Jegyzetek További információk Bezeklik freskók helyreállítása a Ryukoku múzeumban Bezeklik freskók a Hermitage múzeumban Selyemút: fotók Mogao barlangok Helyszínek a selyemúton
Bezeklik

Bezeklik (chiń. 柏孜克里千佛洞; pinyin Bózīkèlǐ qiānfódòng) – wąwóz znajdujący się w regionie autonomicznym Xinjiang w Chinach, około 50 kilometrów od Turfanu, słynny z kompleksu skalnych świątyń buddyjskich, bogato zdobionych malowidłami ściennymi. Składający się z 83 grot kompleks w Bezeklik stanowi jedno z najważniejszych świadectw wieloetnicznej kultury, rozwijającej się w ciągu wieków wzdłuż jedwabnego szlaku. Świątynie wykuto na obszarze gór Huoyan Shan, w skalnej ścianie na zachodnim brzegu rzeki Murtuk. Współcześnie jedynie w około 40 jaskiniach znajdują się freski, lepiej zachowane spośród nich zostały bowiem na początku XX wieku przeniesione przez archeologa Alberta von Le Coqa do Museum für Indische Kunst w Berlinie. Pierwsze freski w grotach powstały już w V wieku, do dziś zachowało się z tego okresu jednak tylko jedno malowidło na kasetonowym suficie, umieszczone w grocie nr 18. Malowidła z czasów dynastii Tang, gdy cały region znajdował się jako prefektura Xizhou pod kontrolą Chin, naśladują stylem dzieła z jaskiń Mogao. Najwięcej zabytków pochodzi z IX-XI wieku, kiedy to ujgurski dom panujący w Gaochangu nawrócił się z manicheizmu na buddyzm. Galeria Bibliografia Alexandra Wetzel: Chiny. Od ustanowienia cesarstwa do dynastii Ming. Warszawa: Arkady, 2006, seria: Leksykon: cywilizacje. ISBN 978-83-213-4547-5.
Безеклик

Безеклик (кит. 柏孜克里千佛洞, пиньинь Bózīkèlǐ Qiānfódòng; уйг. بېزەكلىك مىڭ ئۆيى, Bëzeklik Budda Gharliri) — местность в западной части долины Мутоу Огненных гор, расположенных у северо-восточной кромки пустыни Такла-Макан неподалёку от развалин Гаочана (Синьцзян-Уйгурский автономный район, Китай). Между V и IX вв. в Безеклике был создан ансамбль буддийских пещерных монастырей с уникальной стенописью («пещеры тысячи будд»). В 77 пещерах находятся сотни стенописных изображений Будды, а также приносящих ему дары по Великому шёлковому пути купцов, зачастую европеоидной наружности. Часть стенописи была снята и перевезена в музеи Европы, в том числе в Государственный Эрмитаж. В сравнении с находящимися под защитой ЮНЕСКО пещерами Могао в Дуньхуане сохранность безекликских фресок вызывает большие опасения. Сцена пранидхи в 20-й пещере 9-го храма изображает коленопреклонённых людей, молящихся Будде. Альберт фон Лекок считал изображённых людей персами (нем. Perser), отмечая их европеоидные черты и зелёные глаза, а шляпу человека слева в зелёном пальто сравнивал с головными уборами сасанидских князей. Современные учёные идентифицировали людей на других сценах пранидхи того же 9-го храма как согдийцев, населявших Турфан как этническое меньшинство в годы правления династии Тан (VII—VIII век) и уйгурского идыкутства (IX—XIII вв.). Галерея Примечания
Bäzäklik

Bäzäklik är en ort nära Turpan i regionen Xinjiang (Östturkestan), där ett buddhistiskt ruintempel från första årtusendet efter Kristus har grävts ut av Albert von Le Coq och Albert Grünwedel. Templet är dekorerat med flera freskmålningar, varav en del kom att hemföras till Museum für Völkerkunde i Berlin. Källor Carlquist, Gunnar, red (1930). Svensk uppslagsbok. Band 5. Malmö: Baltiska förlaget AB. sid. 578
Безеклік

Безеклік (спрощ.: 柏孜克里克千佛洞; піньїнь: Bózīkèlǐkè Qiānfódòng, уйг. بزقلیق مىڭ ئۆيى) — комплекс буддійських печерних гротів датовані V–XIV століттями між містами Турфан та Лоулань на північному сході пустелі Такла-Макан поблизу стародавніх руїн Гаочан у долині Мутоу, ущелини у горах Баянзаг, у регіоні Сіньцзян на заході Китаю. Вони розташовані високо на скелях західної частини долини Муто у передгір'ї Палаючих гір, і більшість збережених печер походять із Західноуйгурського царства, датовані 10–13 століттям. У 77 печерах знаходяться сотні стінописних зображень Будди, а також дари, що приносять йому по Великому шовковому шляху купців, найчастіше європеоїдної зовнішності. Частина стінопису було знято і перевезено до музеїв Європи, зокрема у Державний Ермітаж. У порівнянні з печерами Могао, що знаходяться під захистом ЮНЕСКО, в Дуньхуані збереження безеклікських фресок викликає велике занепокоєння. Сцена пранідхі у 20-й печері 9-го храму зображує уклінних людей, що моляться Будді. Альберт фон Лекок вважав зображених людей персами, відзначаючи їх європеоїдні риси та зелені очі, а капелюх людини ліворуч у зеленому пальті порівнював з головними уборами сасанідських князів. Сучасні вчені ідентифікували людей інших сценах пранідхі того самого 9-го храму як согдійців, що населяла Турфан як етнічна меншість у роки правління династії Тан (VII–VIII століття) і Уйгурського ідикутства (IX—XIII ст.). Примітки Посилання Chotscho: Facsimile Reproduction of Important Findings of the First Royal Prussian Expedition to Turfan in East Turkistan, Berlin, 1913. A catalogue of the findings of the Second German Turfan Expedition (1904–1905) led by Le Coq, containing colour reproductions of the murals. (National Institute of Informatics – Digital Silk Road Project Digital Archive of Toyo Bunko Rare Books) Reconstruction of Bezeklik murals at Ryukoku Museum [ Bezeklik mural at Hermitage Museum] Silk Route photos Mogao Caves Silk Road site
Glacera de Godwin-Austen

La Glacera de Godwin-Austen és una glacera del Karakoram, al territori de Gilgit-Baltistan al Caixmir pakistanès. Neix al pic K2 (8.611 m) i baixa deixant el Broad Peak (8.047 m), al seu final, a la banda est. El punt de confluència d'aquesta glacera amb la glacera de Baltoro s'anomena Concòrdia i és una destinació molt popular de l'alpinisme mundial, amb vistes a quatre del cinc vuit-mils de la regió. A la glacera s'hi arriba a partir del poble balti d'Skardo pujant per la glacera de Baltoro, o bé des de la vall d'Huixe pujant per la glacera i el coll de Gondogoro. Rep el seu nom d'Henry Haversham Godwin-Austen, un dels primers exploradors occidentals de la regió. El pic K2 era anomenat al principi Mont Godwin-Austen en el seu honor. Vegeu també Glacera de Baltoro Gilgit-Baltistan Vuit-mils Llista de les muntanyes més altes del món Referències Enllaços externs Fotos de Concòrdia per Kelly Cheng
Godwin-Austen-Gletscher

Der Godwin-Austen-Gletscher ist ein Gletscher in der pakistanischen Region Gilgit-Baltistan. Lage Der Godwin-Austen-Gletscher hat sein Nährgebiet zwischen dem hufeisenförmigen Grat, der den K2 über den Skyang Kangri mit dem Broad Peak verbindet. Er fließt in südlicher Richtung zum Concordiaplatz. Dort vereinigt er sich mit dem Oberen Baltorogletscher zum Baltorogletscher. Der Godwin-Austen-Gletscher hat eine Länge von etwa 20 km. Die Gletscherfläche beträgt etwa 39 km². Das Einzugsgebiet des Godwin-Austen-Gletschers wird von folgenden Bergen und Gipfeln eingerahmt: K2 (8611 m), Broad Peak (8051 m), Skyang Kangri (7357 m), Skil Brum (7350 m), Summa Ri I (7286 m) und Praqpa Kangri (7134 m). Namensherkunft Der Gletscher wurde nach Henry Haversham Godwin-Austen benannt. Den Namen schlug der britische Forscher William Martin Conway vor. Der K2, der zweithöchste Berg der Erde, hieß ursprünglich „Mount Godwin-Austen“. Einzelnachweise Weblinks Günter Seyfferth: Karakorum Ost / K2 und Shaksgam | Südlicher Teil. In: Die Berge des Himalaya (himalaya-info.org). Abgerufen am 20. Juni 2025. – Landkarte