NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kyagqen-Gletscher

Der Kyagqen-Gletscher (chinesisch 恰青冰川, Pinyin Qiaqing bingchuan, auch 卡钦冰川, Qiaqin bingchuan oder Kaqin bingchuan) ist der längste Gletscher des Nyainqêntanglha-Gebirges. Er befindet sich im Kreis Bomê (Powo) des Regierungsbezirks Nyingchi im Autonomen Gebiet Tibet der Volksrepublik China. Das Nährgebiet des Gletschers liegt an den Bergen Pk. 6365 und Kona Kangri I. Mit einer Länge von 35,3 km ist er der längste Gletscher des Nyainqêntanglha-Gebirges und der längste Gletscher Tibets. Er erstreckt sich über eine Fläche von 207 km² oder nach älteren Angaben 172 km² oder 151,5 km². Mit einer Breite der langen Gletscherzunge von nicht einmal einem Kilometer ist diese für einen Talgletscher sehr schmal. Der Kyagqen-Gletscher entwässert in den Leiqu Zangbo (勒曲藏布, Lequ Zangbu), der über den Yi’ong Zangbo (易贡藏布, Yigong Zangbu) mit dem See Yi’ong Co (易贡错, Yìgòng Cuò) und Parlung Zangbo (帕隆藏布, Palong Zangbu) in den Yarlung Zangbo fließt. Eine Besonderheit des Kyagqen-Gletschers ist, dass er so gut wie keine Gletscherspalten aufweist und außerdem eine sehr lange Gletscherzunge besitzt. Der Gletscher beginnt auf einer Höhe von 5400 bis 5500 m. Die Gletscherzunge befindet sich auf einer Höhe von 2844 m etwa 10 km nordöstlich der Ortschaft Beng. Sie endet auf 2530 m bei einem Bergwald. Siehe auch Liste chinesischer Gletscher Einzelnachweise
Klášter Sakja

Sakja je buddhistický klášter v Tibetské autonomní oblasti. Klášter je sídlem buddhistické školy sakjapa a byl založen v roce 1073 ňingmapovským mnichem. Zejména ve 13. století, kdy se pod mongolskou nadvládou škola sakjapa těšila významnému postavení, klášter zaujímal přední místo mezi ostatními tibetskými kláštery. V následujících staletích však byla sakjapa zastíněna školou gelugpa, s čímž souvisí i snížení významu postavení kláštera Sakja. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Sakja na Wikimedia Commons
Sakya (klooster)

Sakya, voluit Pel Sakya (Witte Aarde of Bleke Aarde), is een Tibetaans klooster 25 km ten zuidoosten van de brug, op 127 km op de weg van Shigatse naar Tingri, in Tibet. Het klooster is de zetel van de sakyaschool in het Tibetaans boeddhisme en werd gesticht in 1073, door de eerste sakya trizin Khön Könchog Gyalpo (1034-1102) oorspronkelijk een nyingmamonnik uit een machtige notabelenfamilie uit U-Tsang. Zijn machtige abten regeerden Tibet gedurende de gehele 13e eeuw, na de val van de koningen, totdat ze werden verdrongen door de nieuwe gelugschool in het Tibetaans boeddhisme. De Mongoolse architectuur wijkt af van die van andere tempels in Lhasa en in de Yarlungvalei. Het enige gebouw dat is blijven staan is de Lhakang Chempo of Sibgon Trulpa. Oorspronkelijk was het een grot in de berg en werd het gebouwd in 1268 door Ponchen Sakya Sangpo en gerestaureerd in de 16e eeuw. De meeste gebouwen zijn ruínes omdat ze werden verwoest tijdens de Culturele Revolutie (1966-1976). Het bevat sommige van de mooiste bewaard gebleven kunst van Tibet dat de Culturele Revolutie heeft overleefd. De gompa staat op een plaats van 18.000 vierkante meter, terwijl de grote hal alleen al 6.000 meter bestrijkt. In 2003 werd in dit klooster een grote bibliotheek met 84.000 boekrollen gevonden die verborgen lagen in een muur van 60 meter lang en 10 meter hoog. De troonhouder van het klooster leeft sinds Tibetaanse diaspora na de opstand in Tibet van 1959 in het Sakyaklooster in India, dat gevestigd is in Dehradun. Leiders van de sakyaschool zijn in de regel getrouwd en hebben kinderen Het klooster staat sinds 1961 op de lijst van culturele erfgoederen in de Tibetaanse Autonome Regio. Zie ook Lijst van Tibetaanse kloosters Externe link Foto's
Sakja (klasztor)

Klasztor Sakja (tyb: ས་སྐྱ་དགོན།་, Wylie: sa skya dgon pa, od ས་སྐྱ sa skya, szara lub blada ziemia; chiń. 萨迦寺; pinyin Sàjiā sì) – buddyjski klasztor w prefekturze Xigazê, w Tybetańskim Regionie Autonomicznym. Historyczna siedziba szkoły o tym samym imieniu. Historia Budowę klasztoru dla buddyjskiej szkoły sakja rozpoczął w 1073 niejaki Konczog Gialpo (Wylie: Dkon mchog rgyal po), członek arystokratycznego rodu Khon (pochodzili z niego również wszyscy główni lamowie linii przekazu – sakjapowie). Szkoła ta, podobnie jak większość tybetańskich linii przekazu, powstała w czasach buddyjskiego odrodzenia (w okresie rozbicia politycznego w Tybecie w XI i XII wieku), a Sakja Gompa stała się jej głównym klasztorem (do 1959). Największe znaczenie i rozwój tradycji datowany jest na okres podboju mongolskiego, kiedy to w imieniu chanów sakjapowie zarządzali Tybetem, a wśród Mongołów zaczął rozprzestrzeniać się buddyzm. Za rządów Pakpa lamy (1256–1280), bratanka wielkiego Sakja Pandity, klasztor rozbudowano (1269–1277) dodając Wielką Świątynię (Lha-khang chen-mo), będącą de facto fortecą w stylu mongolskim. Ze względu na swoją długowieczność oraz ogromne znaczenie w historii politycznej Tybetu, klasztor był miejscem przechowywania wielu bezcennych dzieł sztuki, na które składały się tradycyjne malowidła i rzeźby wytworzone w Bengalu, Kaszmirze, Nepalu i Chinach oraz zwoje biblioteczne w językach: tybetańskim, chińskim, mongolskim i sanskrycie. Architektura Kompleks został zbudowany w dolinie rzeki Trum Chu, przy czym starsza część zajmuje północne, strome zbocze, a XIII wieczna mongolska forteca usytuowana jest na drugim brzegu rzeki. Zabudowany górski stok stanowił monastyczne „miasteczko” z licznymi świątyniami (Utse Nyingba, Utse Sarma, Gorum Lhakang, Shitok Labrang, Labrang Shar), z których przetrwały tylko niektóre. Pełnią one dzisiaj właściwe funkcje klasztorne, ponieważ w wyniku działań wojennych, XVI-wiecznej przebudowy i zniszczeń spowodowanych chińską rewolucją kulturalną, niewiele śladów charakterystycznej, mongolskiej architektury przetrwało. Po stronie północnej jedyną ocalałą budowlę stanowi otoczona wysokim, fortecznym murem świątynia Lhakang Czempo (Lha-khang chen-mo). W pewnej odległości od klasztoru znajdują się odosobnienia medytacyjne w formie jaskiń, w których zgodnie z tradycją miał medytować Sakja Pandita. Galeria zdjęć Przypisy
Сакья (монастырь)

Сакья (кит. 萨迦寺; тиб. ས་སྐྱ་དགོན་པ། — серая земля) — буддийский монастырь одноимённой традиции в округе Шигадзе Тибетского автономного района Китая в 102 км к западу от Шигадзе. Главный монастырь школы сакья был основан в 1073 году Кхоном Кончоком Гьялпо (1034—1102), изначально — ньингмапинским монахом из влиятельного знатного рода Кхон из Цзана, который и стал первым Сакья Тридзином. Настоятели монастыря руководили Тибетом в составе и под патронажем Монгольской империи в течение XIII века. Средневековая монгольская архитектура монастыря явственно отличается от лхасских и ярлунгских храмов. Единственное из уцелевших древних строений — Лхакан Ченпо (Сибгон Трулпа). Изначально — пещера в скале, зал был построен в 1268 году понченом Сакьей Сангпо; обновлён в XVI веке. Вся гомпа занимает более 18 000 м², а её главный зал — 6000 м². Большая часть строений разрушена со времён Культурной революции. Что до великой библиотеки Сакьи, то она вся на полках вдоль стен огромного зала Лхакан Ченпо. Тут хранится множество томов, писаных золотыми чернилами; страницы шесть футов в длину и восемнадцать дюймов шириной. На полях каждой книги — иллюстрации; в первых четырёх томах — изображения тысячи будд. Эти книги облачены в металл. Они были изготовлены по приказу императора Хубилая и предоставлены Пхагпа-ламе во второй его визит в Пекин. В этом храме также хранятся раковины, закрученные слева направо. [тиб. Ya chyü dungkar ; кит. Yu hsuan pai-lei], дар Хубилая Пхагпе... подуть в них считается деянием великой заслуги. В 2003 году в Сакье был вскрыт тайник, содержавший более чем 84 тыс. свитков. Большинство из них — буддийские, но могут обнаружиться и работы по литературе, истории, астрономии, математике и искусству. Считается, что библиотека оставалась нетронутой сотни лет. Исследованием библиотеки занимается китайская Тибетская академия общественных наук. Сакья в Индии Предыдущий Сакья Тризин, держатель линии сакья, бежал в Индию в 1959 году и в настоящее время проживает в Дехрадуне. Подобно большинству глав школы, он женат, и имеет двух сыновей. Старший, Ратна Ваджра Римпоче, унаследовал титул и полномочия в 2017 году. Младший, Дунгсей Гьяна Ваджра (род. 5 июля 1979) — монах и куратор строительства нового монастыря Сакья в Индии. Примечания
Palast Lhagyili

Der Palast Lhagyili (chinesisch 拉加里王宫遗址, Pinyin Lājiālǐ wánggōng yízhǐ) im Kreis Qusum im Autonomen Gebiet Tibet, Volksrepublik China, aus dem 13. bis 18. Jahrhundert war die Residenz des Dharma-Königs Lhagyili und das Zentrum des von ihm beherrschten Gebiets. Seit 2001 steht er auf der Denkmalliste der Volksrepublik China. Weblinks Palast Lhagyili
Lhagyari Palace

Lhagyari Palace (Chinese: 拉加里王宫; Tibetan: ལྷ་རྒྱ་རི་ཕོ་བྲང་), situated in Qusum County, Shannan Prefecture, Tibet Autonomous Region, is a historic fortress-palace complex dating to the 13th century. Built by the Lhagyari dynasty, descendants of the ancient Tibetan kings, it served as a political and cultural center until the mid-20th century. The palace's architecture integrates Tibetan and Han Chinese influences, featuring a multi-tiered structure with stone foundations, rammed-earth walls, and intricately carved wooden beams. Its design strategically utilizes the mountainous terrain, with watchtowers and courtyards layered along the slopes for defense and climatic adaptation. Protection During construction, local materials like slate, yak-dung mortar, and juniper wood were prioritized to minimize ecological disruption. The palace's layout harmonizes with the surrounding ecosystem: south-facing windows maximize solar heat in winter, while natural drainage channels prevent erosion during monsoon rains. Restoration efforts in the 1990s, led by the Tibet Cultural Relics Bureau, focused on preserving original techniques, such as argil (traditional plaster) application and mural restoration using mineral pigments. Ecologically, the palace sits within a biodiverse transitional zone between alpine meadows and coniferous forests. Conservation policies since 2015 have prohibited modern infrastructure within a 2 km radius to protect endemic species like the Tibetan red deer. Today, the site remains a testament to sustainable pre-industrial architecture, balancing human ingenuity with environmental stewardship in Tibet's fragile high-altitude ecosystem. In 2001, the ruins of the Ragali Palace were listed as the Fifth Batch of National Key Cultural Relics Protection Units. References
Kamsum-Sangkaling-Kloster

Das Kamsum Sangkaling-Kloster (chinesisch 康松桑卡林, Pinyin Kāngsōng Sāngkǎlín) ist ein buddhistisches Kloster im Kreis Dranang Dzong (扎囊县) im Autonomen Gebiet Tibet der Volksrepublik China. Es wurde in der Zeit der Qing-Dynastie erbaut. Das Kloster steht seit 2006 auf der Denkmalliste der Volksrepublik China in Tibet (6-768).
Monastère de Riwo Dechen

Le monastère de Riwo Dechen (tibétain : རི་བོ་བདེ་ཆེན, Wylie : ri bo bde chen, THL : riwo dechen : chinois : 日乌德钦寺 ; pinyin : rìwū déqīn sì) est un monastère guélougpa, situé au nord-ouest du centre du bourg de Qiongjie (ou Qonggyai), dans le xian de Qonggyai, préfecture de Shannan, Région autonome du Tibet, en République populaire de Chine. Il est à 3 850 mètres d'altitude et date du XIVe siècle. Après les destructions des années 1960, certains de ses bâtiments ont été reconstruits. Ont été érigés un grand chorten (stüpa) et un mur à thangka sur lequel sont exposés des thangkas géants les jours importants de la vie du monastère. Description Le monastère est situé sur le mont Chingwa Taktsé (chinois : 青瓦达孜山 ; pinyin : qīngwǎ dázī shān), au bord de la rivière Qonggai, où se trouvent également les ruines du palais de Chingwa Taktsé, les sépultures de rois tibétains dans la vallée des rois (vallée Wylie : 'phyong rgyas). Le monastère conserve une grande image de Maitreya, de nombreux thangkas de différents temples, dont une partie sous le patronage de yab rje bsod nams dar rgyas, apparemment, père du 7e dalaï-lama, (Kelzang Gyatso). Au phun rab gzhis ka, il y a un ensemble de dix thangkas des vies successives des dalaï-lamas, peintes dans le style ancien sman ris, par sman gsar ba chos dbyings rgya mtsho. Histoire Le monastère aurait été fondé au temps du prince des 'Phyongs-rgyas' appelé Rdo-rje-rtse-brtan, actif au début des années 1400. Le complexe originel, implanté à l'ombre du dzong de Chingwa Taktsé, était construit sur le modèle du monastère de Ganden. Kelzang Gyatso, le 7e dalaï-lama l'a étendu. En 1959, il hébergeait environ 600 moines. Lors de sa fuite en Inde, Tenzin Gyatso, le 14e dalaï-lama, passa une nuit au monastère et y fut rejoint par des chefs de la guérilla tibétaine du Chushi Gangdruk, dont Ratuk Ngawang, venu s'entretenir avec lui. Le monastère fut complètement détruit dans les années 1960. Au début des années 1980, quelques moines commencèrent à revenir et commencèrent à construire une petite chapelle, dédiée à Jampa, à une centaine de mètres de l'ancien monastère. Il a été restauré au milieu des années 1980 et comporte en 2003 environ 80 moines de communauté gélougpa. Annexes Notes et références Bibliographie Articles connexes Liste de temples et monastères bouddhistes du Tibet Liens externes (zh) 殷如, « 在援藏的日子里 », sur 市民心声.gov.cn,‎ 25 avril 2009 : photographies du temple, dont des gros plans sur le chörten et le mur à thangka servant à l'exposition des grands thangkas (晒唐卡（晒佛）). Portail du monachisme Portail du bouddhisme Portail de la Chine Portail du Tibet
Monastère de Gadong (Shigatsé)

Le monastère de Gadong (tibétain : དགའ་སྡོང་།, Wylie : dga' sdong) est un monastère de l'école gelugpa, initialement kadampa, du bouddhisme tibétain situé près de Shigatsé au Tibet central et fondé au XIe siècle par Khache-Sakyashri, un érudit et maître indien. Son nom pourrait venir de Ga, le nom de la montagne surplombant le monastère et de sdong, qui signifie « devant » en tibétain. Palden Gyatso indique que Gadong signifie « l'arbre du bonheur ». Peu après la fondation du monastère, la religion Bön a commencé à être rétabli au Tibet, et la plupart des monastères ont cessé d'observer le monachisme bouddhiste. Gadong était un lieu où les moines ont conservé la discipline monastique, et l’on réintroduite au Tibet, d’où son nom de « l'arbre du bonheur ». Le monastère hébergeait 200 moines. Gadong fut le premier monastère de Palden Gyatso, natif de Panam, un petit village situé à proximité dans le comté de Panam. Il retourna à Gadong en mars 1959 avec Rigzin Tenpa après que des tirs d'obus des Chinois eurent atteint Drepung. C'est dans ce monastère que les deux hommes furent arrêtés. Palden Gyatso passa 33 ans en détention, tandis que Rigzin Tenpa n'a pas survécu. Palden Gyatso rapporte que Gadong a été entièrement détruit. Articles connexes Liste de temples bouddhistes du Tibet Notes et références Palden Gyatso, Le Feu sous la neige Gadong Portail du monachisme Portail du Tibet Portail du bouddhisme
Radoi Monastery

The Radoi Monastery or Redui Temple (Chinese: 热堆寺; pinyin: Rèduī sì) is a temple located in Nyêtang Township, a village in Qüxü County in the Lhasa Prefecture in the Tibet Autonomous Region of China, approximately 12 miles south-west of Lhasa. Location It is located 2 kilometres (1.2 mi) northwest of the village of Redui (热堆村) via National Road G318 and 41 kilometres (25 mi) from the county's urban center. History It was founded in 1205 by the Han-Chinese Qin Rewa (Chinese: 秦热娃), among six temples that he established in Ü-Tsang. It is today mainly associated with the Gelug school of Tibetan Buddhism (Vajrayana). The Monastery sponsors the annual "dharma assembly" (法会) for debating Buddhist scriptures. Besides reciting and debating Buddhist scriptures, the Buddhist accomplishments of monks are tested for getting a degree. Tibetan Buddhist Institute The courtyard houses the Tibetan Buddhist Institute (西藏佛学院 Xīzàng fóxuéyuàn), which was founded in 2011. Branches of the Tibetan Buddhist Institute were officially established in 2013 at Sera Monastery, Samye Monastery, and Shaten Monastery (in Nagqu Town). Cultural Relics Protection Unit of the Tibet Autonomous Region Since 2013, the monastery has been on the list of (the province-level) Cultural Relics Protection Units of the Tibet Autonomous Region 西藏自治区文物保护单位 (6-44). See also China Advanced Institute of Tibetan Buddhism (in Chinese) Notes and references External links “Miraculous Festival” Party at Radoi Monastery in Lhasa 拉萨市2065名僧尼受“爱国守法先进僧尼”表彰 [2,065 monks and nuns in Lhasa were recognized as 'Advanced Patriotic and Law-Abiding Monastics'] (in Chinese)
Temple Redui

Le temple Redui (chinois : 热堆寺 ; pinyin : rèduī sì) est un temple situé au canton de Nyétang (zh), Xian de Qüxü, au sud de la ville-préfecture de Lhassa, en région autonome du Tibet, en Chine. Localisation Il est situé à 2 km au nord-ouest du village de Redui (热堆村) par la route nationale G318 et à 41 km du centre urbain du Xian. Historique Il est fondé en 1205 par le grand prêtre han Qin Rewa chinois : 秦热娃), parmi six temples, qu'il créé dans l'Ü-Tsang. Il est aujourd'hui principalement lié à l'école géloug du bouddhisme tibétain (vajrayana). La cour accueille l'institut du bouddhisme tibétain. Annexes Notes et références Portail du monachisme Portail de la Chine Portail du Tibet Portail du bouddhisme
Red Building of the Zamu Central County Committee

The Red Building of the Zamu Central County Committee (Chinese: 扎木中心县委红楼, 波密县中心红楼), located in Bomê County, Nyingchi, Tibet Autonomous Region, is a two-story wooden structure designed in a Soviet-style architectural imitation. Built in 1953, the site originally comprised three buildings, of which only one remains today. In 1959, it became a significant location when the People's Liberation Army successfully repelled Tibetan rebels there. In 2013, the building was designated as a national key cultural relic protection unit. History In 1953, the Xikang-Tibet Highway Administration (Chinese: 康藏公路管理局) set up an office in Zamu Township and constructed three Soviet-style wooden buildings, known as the Red Buildings, to serve as office space. One of these buildings became the headquarters of the Zamu Central County Committee of the Chinese Communist Party (CCP). In 1959, an insurgency broke out in Tibet. On January 4, rebels attacked the Red Building, leading to the Zamu Defense Battle. A platoon of People's Liberation Army (PLA) soldiers stationed in Bomi, along with over 60 staff members from the county CCP offices and the Second Office of the Chamdo People's Liberation Committee, held out in the Red Building for 10 days until reinforcements broke the siege. The defenders, at the cost of five casualties, successfully repelled the attackers, killing more than 190 rebels. Afterward, to accommodate the expansion of the county CCP committee, the other two Red Buildings were dismantled, leaving the largest one preserved to this day. In 2005, the Red Building of the Zamu Central County Committee of the CCP was designated as a cultural relic protection unit by the People's Government of Tibet Autonomous Region. On April 25, 2010, as part of Tibet's Eleventh Five-Year Plan for key cultural relic protection projects, a restoration and environment improvement initiative for the Red Building was officially launched. In 2013, the site was elevated to the status of a national key cultural relic protection unit. In 2016, the Guangdong Provincial Bureau of Cultural Relics included the preservation planning for the Red Building as part of its technical assistance efforts to Tibet. Buildings The Red Building of the Zamu Central County Committee of the CCP, located within the government compound in Bomi County, is a two-story wooden structure designed in an imitation Soviet style, named for its distinctive red exterior. The building is oriented north to south, measuring 38.4 meters in length from east to west and 13.4 meters in width from north to south, with a total floor area of 1,029.12 square meters. The structure contains 25 rooms in total, with 12 rooms on the first floor and 13 on the second. References
Shigatse Mosque

The Shigatse Mosque (simplified Chinese: 日喀则清真寺; traditional Chinese: 日喀則清真寺; pinyin: Rìkāzé Qīngzhēnsì) is a mosque located in Samzhubzê, Xigazê, Shigatse City, in the Tibet Autonomous Region of China. History According to local tradition, since the 12th century, groups of Kashmiri Muslim merchants settled in Shigatse and other parts of Tibet. The community began intermarrying with locals and assimilating into Tibetan culture for several centuries afterwards. In the 17th century, the fifth Dalai Lama granted privileges and space for the community to build mosques and burial sites. The Shigatse Mosque was likely constructed around the 17th century though earlier dates such as 1443 or 1343 have been proposed. In the Qianlong period, the Qing government decided to station troops in Jiangzi, Shigatse. Part of the army from Sichuan, Shaanxi area who were stationed in Shigats, formed a small Muslim settlement and repaired the mosque. At the time, it was the only mosque in Shigatse. The Shigatse Mosque is a Tibetan-style flat-roofed building, sitting west to east, with a floor area of 320 square metres (3,400 sq ft). The mosque is rectangular in shape. There are doors on both sides of a more than 10-metre-high (33 ft) Xuanli minaret, which has an iron, crescent-shaped tip. The mosque is listed as a Cultural Relics Protection Unit in Shigatse. See also Islam in Tibet List of mosques in China References 马英杰, Ma Yingjie (July 12, 2011). "世界屋脊上的清真寺——日喀则清真寺和它的哲麻提" [The Mosque on the Roof of the World: Shigatse Mosque and its Muslim Community(Jamaat)]. 西北民族大学 (硕士论文／学术文章) (in Chinese). Archived from the original on May 20, 2026. 2010年暑假，笔者来到日喀则，在年楚河以北、扎什伦布寺以南的小巷子里，探访了日喀则清真寺及其哲麻提（Jamaat）。 External links Media related to Shingatse Mosque at Wikimedia Commons "【魚拓】在西藏种下"石榴籽"开出"幸福花"_西藏自治区发展和改革委员会". drc.xizang.gov.cn (in Chinese). Retrieved May 12, 2026. "走近西藏穆斯林". duost.com. July 22, 2015. Archived from the original on August 8, 2025. Retrieved August 8, 2025. "日喀则清真寺-日喀则桑珠孜区日喀则清真寺旅游指南". wap.bytravel.cn (in Chinese). Archived from the original on March 22, 2023. Retrieved August 8, 2025. "自治区宗教事务局举办2023年全区伊斯兰教教职人员和宗教干部培训班". www.linzhi.gov.cn (in Chinese). Archived from the original on August 8, 2025. Retrieved August 8, 2025. "清真寺数量与少数民族加分比例之间的关系" (in Chinese).: CS1 maint: deprecated archival service (link) "伊斯兰教在中国的传播还有1条线路：由克什米尔至日喀则和拉萨". syzs.qq.com. August 15, 2021. Archived from the original on August 8, 2025. Retrieved August 8, 2025.
Wenquan Hu

Wenquan Hu (kinesiska: 温泉湖) är en sjö i Kina. Den ligger i den autonoma regionen Tibet, i den sydvästra delen av landet, omkring 890 kilometer nordväst om regionhuvudstaden Lhasa. Wenquan Hu ligger 4 918 meter över havet. Arean är 11,4 kvadratkilometer. Trakten runt Wenquan Hu är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Den sträcker sig 4,2 kilometer i nord-sydlig riktning, och 4,6 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 444 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 171 mm nederbörd, och den torraste är november, med 1 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Xuehuan Hu

Xuehuan Hu (kinesiska: 雪环湖) är en sjö i Kina. Den ligger i den autonoma regionen Tibet, i den sydvästra delen av landet, omkring 660 kilometer nordväst om regionhuvudstaden Lhasa. Xuehuan Hu ligger 4 825 meter över havet. Arean är 27,2 kvadratkilometer. Trakten runt Xuehuan Hu är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. Den sträcker sig 10,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 5,0 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 210 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 61 mm nederbörd, och den torraste är december, med 2 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Margog Caka

Margog Caka (kinesiska: Ma’erguo Chaka, 玛尔果茶卡) är en saltsjö i Kina. Den ligger i den autonoma regionen Tibet, i den sydvästra delen av landet, omkring 610 kilometer nordväst om regionhuvudstaden Lhasa. Arean är 69 kvadratkilometer. Genomsnittlig årsnederbörd är 266 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 61 mm nederbörd, och den torraste är december, med 3 mm nederbörd. Källor