Świątynia Białego Konia

Świątynia Białego Konia (chin. upr. 白马寺, chin. trad. 白馬寺, pinyin Báimǎ sì) – świątynia buddyjska znajdująca się w mieście Luoyang w Chinach, tradycyjnie uważana za najstarszą buddyjską świątynię w kraju. Historia Świątynia Białego Konia tradycyjnie jest uważana za najstarszą świątynię buddyjską w Chinach. Zgodnie z najbardziej znaną historią jej powstania sen miał zainspirować cesarza Minga (57-75) do wysłania do kraju Yuezhi wysłanników (w najstarszych wersjach historii na ich czele miał stać Zhang Qian, który w rzeczywistości zmarł pod koniec II w. p.n.e.) w poszukiwaniu świętych tekstów. Data tej misji jest różnie podawana jako 60, 61, 64 lub 68 n.e. Wysłannicy mieli powrócić po trzech lub, według innej wersji, po jedenastu latach i przywieźć ze sobą tekst Sutry w Czterdziestu Dwóch Częściach oraz buddyjskich misjonarzy. Od końca V wieku ich imiona są podawane jako Kaśjapa Matanga (chin. She Moteng) i Dharmaratna (chin. Zhu Falan). To dla nich cesarz Ming miał zbudować Świątynię Białego Konia. Wszystkie wersje opowieści o śnie cesarza Minga i jego misji do Yuezhi mają swój początek w jednym źródle, przedmowie do Sutry w Czterdziestu Dwóch Częściach, która pochodzi z połowy III w. n.e. Wtedy też najprawdopodobniej narodziła się legenda o powstaniu Świątyni Białego Konia. Pierwsze ślady buddyzmu w Luoyangu datowane są na II wiek n.e. i chociaż istniały tam wówczas buddyjskie budynki, to sama Świątynia Białego Konia prawdopodobnie powstała dopiero w następnym stuleciu. Współczesny budynek świątyni pochodzi z czasów dynastii Ming, z późniejszymi elementami dodanymi w trakcie kolejnych renowacji. Architektura Świątynia położona jest wśród wiekowych drzew, na obrzeżach miasta, około 12 kilometrów od jego centrum. Przed jej wejściem znajduje się ogrodzony płotem staw rybny. Cały kompleks obejmuje powierzchnię 34,000 m². Świątynna brama posiada trzy wejścia. W czasach dynastii Song ustawiono przed nią dwa kamienne konie. Po jej bokach znajdują się groby She Motenga i Zhu Falana. Główne budynki usytuowane są wzdłuż symetrycznej osi północ-południe biegnącej od bramy. Pierwszym budynek - Pawilon Niebiańskich Królów pochodzi z czasów dynastii Yuan. Przechowywane są tam posągi czterech Niebiańskich Królów, Buddy Majtrei oraz Bodhisattwy Skandy. Za nim znajduje się Pawilon Wielkiego Buddy, najokazalszy w całej świątyni. Zbudowany w czasach dynastii Ming budynek wznosi się na metrowym tarasie i posiada podwójny, bogato zdobiony dach. Wewnątrz niego umieszczono posąg Buddy Siakjamuniego z towarzyszącymi mu Kasjapą i Anandą, a także ważący ponad 2 tony zabytkowy dzwon. Za Pawilonem Wielkiego Buddy znajduje się Pawilon Mahawiry, w którym znajdują się posągi trzech buddów: Siakjamuniego, Amithaby i Buddy Medycyny, z towarzyszącymi osiemnastoma arhatami. Pawilon jest bogato ozdobiony malowidłami z czasów panowania mongolskiego. Czwartym z kolei pawilonem jest niewielki (najmniejszy w całej świątyni) Pawilon Porady, w którym oddaje się cześć Buddzie Amithabie. Pawilon ten otoczony jest niewielkim laskiem bambusowym, za którym usytuowany jest ułożony z kamiennych bloków taras otoczony sosnami, na którym znajduje się pawilon. Po obu bokach tarasu znajdują się dwa mniejsze pawilony, w których przechowywane są posągi założycieli świątyni. Niedaleko wschodniego krańca świątyni wznosi się 13-piętrowa pagoda o wysokości 25 metrów. Zbudowana w czasach dynastii Jin jest najstarszą pagodą w Chinach. Przypisy Bibliografia Rafe de Crespigny: Fire over Luoyang. A History of the Later Han Dynasty 23-220 AD. Brill, 2016. ISBN 978-90-04-32520-3. Erik Zürcher: The Buddhist Conquest of China. Brill, 2007. ISBN 978-90-47-41942-6.