NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Венюково (Хабаровский край)

Венюко́во — село в Вяземском районе Хабаровского края России. География Село Венюково стоит на правом берегу реки Уссури. Село находится в пограничной зоне, въезд только по специальному разрешению. Расстояние до административного центра района города Вяземский (на север от Авана по трассе «Уссури») около 16 км. История Село образовано в 1859 году как казачий посёлок Венюковский. Названо в честь Михаила Ивановича Венюкова — учёного-географа, исследователя реки Уссури. Заселялось казаками-переселенцами, жителями Забайкалья. В 1870 году была открыта первая начальная школа в посёлке. Вторая школа была построена в 1909 году на сбережения М. И. Венюкова, которые он завещал на постройку. В посёлке была построена церковь. Колёсные пароходы с баржами перевозили грузы и пассажиров до Хабаровска. С 1883 по 1887 год разгружали рельсы и детали строения пути для строительства Уссурийской железной дороги. В 1891 году венюковские казаки встречали Атамана всех казачьих Войск, цесаревича Николая Александровича, будущего российского императора. Путешествуя по Уссури до Хабаровска, цесаревич остановился в посёлке, посетил церковь и школу. Население Численность населенияГод2003004005006007001920194019601980200020202040Венюково (Хабаровский край)Статистика населения.mw-chart-12d99ae5bbc833dca8bd06a26ae31925cc0582fb216cf8cb6e497c52ff3d07831c90349a37de489cb5a1f15b7e4aaffc57f2c6f77c772801e272a24c718a3c73__zr6126705-cls-32140149:hover{pointer-events:none}.mw-chart-12d99ae5bbc833dca8bd06a26ae31925cc0582fb216cf8cb6e497c52ff3d07831c90349a37de489cb5a1f15b7e4aaffc57f2c6f77c772801e272a24c718a3c73__zr6126705-cls-32140150:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,1)}.mw-chart-12d99ae5bbc833dca8bd06a26ae31925cc0582fb216cf8cb6e497c52ff3d07831c90349a37de489cb5a1f15b7e4aaffc57f2c6f77c772801e272a24c718a3c73__zr6126705-cls-32140151:hover{cursor:pointer}.mw-chart-12d99ae5bbc833dca8bd06a26ae31925cc0582fb216cf8cb6e497c52ff3d07831c90349a37de489cb5a1f15b7e4aaffc57f2c6f77c772801e272a24c718a3c73__zr6126705-cls-32140152:hover{cursor:pointer;fill:rgba(82,130,235,1)}.mw-chart-12d99ae5bbc833dca8bd06a26ae31925cc0582fb216cf8cb6e497c52ff3d07831c90349a37de489cb5a1f15b7e4aaffc57f2c6f77c772801e272a24c718a3c73__zr6126705-cls-32140153:hover{cursor:pointer;fill:rgba(0,0,0,0)} Инфраструктура Отделение почтовой связи Фельдшерско-акушерский пункт МБДОУ «Детский сад» Транспорт Дорога к селу Венюково идёт на юго-запад от села Аван. Примечания
Венюково

Венюко́во (рос. Венюково) — село у складі Вяземського району Хабаровського краю, Росія. Адміністративний центр та єдиний населений пункт Венюковського сільського поселення. Населення Населення — 353 особи (2010; 454 у 2002). Національний склад (станом на 2002 рік): росіяни — 94 % Джерела Аркуш карти L-53-18. Примітки Посилання На Вікімапії [Архівовано 25 серпня 2011 у WebCite]
Wudalianchi Dedu Airport

Wudalianchi Dedu Airport (IATA: DTU, ICAO: ZYDU) is an airport serving the city of Wudalianchi in Heilongjiang province of Northeast China, southwest of the city center and 11 kilometres (6.8 mi) from Wudalianchi National Park. It received approval from the State Council of China and the Central Military Commission on 25 December 2013. Its construction budget was 644.41 million yuan, and an additional 74 million yuan for related infrastructure outside the airport. The airport was opened on 22 November 2017, with an inaugural Loong Air flight from Harbin Taiping International Airport. Facilities The airport has a 2,500-metre (8,200 ft) runway (class 4C), capable of handling Boeing 737s and Airbus A320s, and a 3,000-square-metre (32,000 sq ft) terminal building. It is designed to handle 300,000 passengers and 1,500 tons of cargo annually by 2020. Airlines and destinations See also List of airports in China List of the busiest airports in China References
Aeroportul Wudalianchi

Aeroportul Wudalianchi (IATA: DTU, ICAO: ZYDU) este un aeroport din Heilongjiang, Republica Populară Chineză ce deservește zona 五大连池市⁠(d)[[五大连池市 (county-level city in Heilongjiang province, China)|​]]. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 19.897 de pasageri. A fost deschis în 22 noiembrie 2017. Situat la o altitudine de 300 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Хэйлунцзянская кампания

Хэйлунцзянская кампания (кит. 江桥抗战) — серия сражений в провинции Хэйлунцзян между войсками Китайской республики и Японии, произошедших во время японской интервенции в Маньчжурию. К началу наступления японцев на Маньчжурию губернатор Хэйлунцзяна Вань Фулинь находился в Пекине. 16 октября Чжан Сюэлян телеграфировал Ма Чжаньшаню о его назначении временным главой и военным командующим провинции. Прибыв в Цицикар 20 октября, Чжаньшань заявил, что не сдаст город. 4 ноября Ма Чжаньшань нарушил приказ гоминьдана и встретил огнём японский авангард у моста через Нэньцзян. Отступив, китайцы позже контратаковали, однако под огнём танков и артиллерии не смогли отбить мост и отошли к Цицикару. Ход боёв за Цицикар 15 ноября (к этому времени китайцы потеряли 400 человек убитыми и 300 ранеными) японцы выдвинули ультиматум о сдаче Цицикара, на который Ма Чжаньшань ответил отказом. 17 ноября в южном пригороде Цицикара завязались бои: 3500 японцев против 8000 китайцев. В морозную погоду 2-я дивизия под командованием генерала Дзиро Тамонана атаковала на пятимильном фронте на высотах Сан-чиен-фан южнее Танчи. Первой атаковала японская кавалерия; за ней шла пехота. Китайская кавалерия попыталась окружить правый фланг противника, но была остановлена японской артиллерией и непосредственной поддержкой с воздуха. Вскоре с поля боя бежала и пехота. 18 ноября Ма Чжаньшань отступил из города к верховьям Нэньцзяна, где сумел реорганизовать войска. Японцы же обезопасили тылы и могли наступать на Харбин. Результаты В то же время японцы начали оккупацию, обеспечив контроль над всеми тремя столицами маньчжурских провинций. В Мукдене и Кирине японцы уже создали коллаборационистские китайские правительства. В Цицикаре они создали другое правительство под руководством прояпонского генерала Чжан Цзинхуэя. Япония также обеспечила себе контроль над центральным участком Китайско-Восточной железной дороги, однако восточный участок все еще находился под контролем генерала Дин Чао, бывшего в Харбине. Источники Coogan, Anthony (1994). Northeast China and the Origins of the Anti-Japanese United Front. Modern China, Vol. 20, No. 3 (Jul., 1994), pp. 282-314: Sage Publications. Matsusaka, Yoshihisa Tak (2003). The Making of Japanese Manchuria, 1904-1932. Harvard University Asia Center. ISBN 0-674-01206-2.
Sophienkathedrale (Harbin)

Die ehemalige russisch-orthodoxe Sophienkathedrale (chinesisch 哈尔滨圣·索非亚大教堂, Pinyin Hā’ěrbīn Shèng Suǒfēiyà Dàjiàotáng, russisch Софийский собор Sofijski sobor) im Stadtbezirk Daoli der Stadt Harbin, heute chinesische Provinz Heilongjiang, wurde 1907 im russischen Architekturstil erbaut. Geschichte Nach der Gründung der Volksrepublik China auf dem Festland 1949 beendeten die Kommunisten sämtliche seit Jahrhunderten bestehenden christlichen Missionarstätigkeiten. Entsprechend einer Abmachung mit der Sowjetunion wurden alle russischen Kirchen chinesischer Kontrolle unterstellt. Mit dem Großen Sprung nach vorn ab 1958 wurde die Kathedrale zunächst geschlossen. Während der Kulturrevolution ab 1966 war eine Zerstörung der Sophienkathedrale vorgesehen, jedoch diente es als Depot für ein nahegelegenes Warenhaus. Die Fenster wurden zugemauert und aus dem Dach wuchsen nach langer Zeit der Verwahrlosung Sprösslinge. Das einstige Zentrum der Stadt wurde mit der Zeit von allen vier Seiten von Hochhäusern umgeben und somit zu einem Solitärbau. Die Kathedrale steht seit 1996 auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China (4-227). 1997 wurde sie umfassend restauriert. Heutige Nutzung Heute beherbergt die Sophienkathedrale ein Architekturmuseum, in dem unter anderem historische Fotos der Stadt zu sehen sind. Literatur Yukiko Koga. "The Atmosphere of a Foreign Country": Harbin's Architectural Inheritance in der Google-Buchsuche. In: Anne M. Cronin, Kevin Hetherington. Consuming the Entrepreneurial City: Image, Memory, Spectacle. Routledge, 2008. S. 229. Fußnoten
Iglesia de Santa Sofía (Harbin)

La iglesia catedral de la Santa Sabiduría de Dios o Catedral de Santa Sofía de Harbin, República Popular de China, (en chino tradicional, 聖索菲亞教堂; en ruso: Софийский собор в Харбине) es una antigua iglesia ortodoxa rusa, en estilo neobizantino, situada en la calle Tòulóng 95, en el distrito de Dàolǐ, y se considera la más grande de todo Extremo Oriente. Fue edificada en el año 1907 en madera, coincidiendo con la finalización de las obras en el Ferrocarril Transiberiano, concluyendo la primera construcción de sillería en 1912.​ En Harbin, existía una gran colectividad rusa, (hasta 100.000 personas sobre una población total de 300.000, según datos del año 1921)​ y sirvió como símbolo espiritual y civilizatorio de la presencia rusa en el Extremo Oriente. Entre 1923 y 1932 fue reconstruida y embellecida. El estilo recuerda el estilo característico de la arquitectura eclesiástica rusa y muestra los rasgos comunes de la arquitectura neo-bizantina. Tiene 53 metros de alto y ocupa un área de 721 metros cuadrados. Su planta es de cruz griega y tiene una gran cúpula de color verde sobre la nave central. Durante el Gran Salto Adelante y la Revolución Cultural, la iglesia fue cerrada al culto, vaciada y convertida en almacén, rodeándola de edificios que hacían invisible su presencia. Desde 1996, el gobierno chino la protegió como patrimonio cultural, y la convirtió en museo de arte y cultura municipal.​ Referencias Véase también Iglesia de la Intercesión de Harbin Iglesia ortodoxa china Enlaces externos La iglesia de Santa Sofía en Harbin en Orthodox.cn.
Cathédrale Sainte-Sophie de Harbin

La cathédrale Sainte-Sophie de Harbin est un ancien édifice religieux orthodoxe néo-byzantin situé dans la ville de Harbin dans la province d'Heilongjiang en Chine. Depuis 1997, l'église abrite le musée d'architecture de la ville. Situation Architecture La cathédrale est en brique, elle ressemble à l'Église de l'Épiphanie à Saint-Pétersbourg. Historique L'église était une église pour les soldats de l'armée russe. À l'origine, l'église était en bois. Les travaux ont commencé le 17 mars 1907. Le 27 septembre 1923, les travaux de l'église actuelle en brique conçue par l'architecte russe Mikhail Matveevich Oskolkov (Михаил Матвеевич Осколков) ont débuté. Les travaux sont achevés le 25 novembre 1932. L'église a été fermée en 1958, elle était utilisée comme entrepôt avant sa restauration. L'église est classée comme site historique et culturel majeur protégé au niveau national en 1996. En 1997, l'église est restaurée et est devenue le musée de l'architecture de ville. Notes et références Liens externes Site officiel Voir aussi Église orthodoxe de Chine Académie chinoise du patrimoine culturel Église de l'Intercession-de-la-Mère-de-Dieu de Harbin Église de l'Épiphanie (Saint-Pétersbourg) Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Chine
Cattedrale di Santa Sofia (Harbin)

La cattedrale di Santa Sofia (哈尔滨圣·索菲亚教堂S; in russo Редактирование Софийский собор?) è una cattedrale di rito ortodosso in stile neobizantino che si trova ad Harbin in Cina. Fu costruita nel 1907 e ampliata tra il 1923 e il 1932. La cattedrale di Santa Sofia di Harbin è la più grande chiesa ortodossa in estremo oriente, con un'altezza di circa 53,3 metri, e una superficie complessiva di oltre 721 metri quadrati. Nel novembre del 1996, la cattedrale di Santa Sofia, è stata inserita nella lista delle Reliquie Culturali più importanti del Paese. Voci correlate Cattedrali in Cina Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Santa Sofia Collegamenti esterni Sito ufficiale, su sofia.com.cn (archiviato dall'url originale il 9 dicembre 2014).
Sofiakathedraal (Harbin)

De Sofiakathedraal of Kathedraal van de Heilige Wijsheid van God (Chinees: 哈尔滨圣·索非亚大教堂, Hanyu pinyin: Ha'erbin Sheng Sufeiya dajiaotang) is een voormalige Russisch-orthodoxe kathedraal in een van de oudste wijken van de Chinese stad Harbin. Geschiedenis De Sofiakathedraal werd oorspronkelijk gebouwd van hout in 1907, na de voltooiing van de Trans-Siberische spoorlijn in 1903, die Vladivostok verbond met Noordoost-China. De aanleiding van de bouw was de komst van een Russisch legeronderdeel in deze regio na de Russische nederlaag in de Russisch-Japanse Oorlog (1904-1905). Door de oprichting van een imposant spiritueel symbool meende men het moreel van de Russische troepen weer wat op te vijzelen. Na de oktoberrevolutie in Rusland nam de Russische bevolking in Harbin aanzienlijk toe. In 1921 was een derde van de bewoners van de stad van Russische herkomst op een bevolkingsaantal van 300.000. Deze aanwas maakt dat de bestaande kerk te klein werd en in 1923 werd daarom begonnen met de bouw van een grotere Sofiakerk. Na negen jaar, op 25 november 1932, was de neo-byzantijnse kathedraal voltooid. Met een hoogte van 48,55 meter en plaats voor tweeduizend gelovigen werd het nieuwe bouwwerk het grootste orthodoxe bouwwerk in Oost-Azië. Na de vestiging van de Volksrepubliek China werd de kathedraal gesloten. Alhoewel de voorgenomen vernietiging van de kathedraal niet werd uitgevoerd, werd het lege gebouw gebruikt als magazijn voor een nabijgelegen warenhuis. De ramen van de kathedraal werden dichtgemetseld en planten groeiden op het dak. Van alle kanten werd de kathedraal ingebouwd door betonnen hoogbouw. En zo bleef de Sofiakathedraal voor decennia ontoegankelijk en vanaf de straat grotendeels onttrokken aan het gezicht. Totdat de regering als onderdeel van een landelijk initiatief om historische plaatsen te beschermen de kathedraal in 1996 tot nationaal erfgoed verklaarde. Restauratie Het besluit om de kathedraal tot nationaal erfgoed te verklaren leidde tot een actie in de media om fondsen te verwerven ten behoeve van de restauratie van de "verborgen" kathedraal. De donaties leverden een bedrag van 12.000.000 yuan op. In 1997 herkreeg de kathedraal haar zichtbaarheid doordat de omringende woonblokken werden gesloopt. Vervolgens werd de kathedraal gerestaureerd. De kathedraal werd nu een Gemeentelijk Museum voor Architectuur en Kunst waar de multiculturele ontwikkelingen van de architectuur van Harbin door de eeuwen heen worden geëtaleerd. Het gehele plein werd gereconstrueerd en kreeg een Europese uitstraling. De restauratie van de kathedraal was het hoogtepunt van het gemeentelijke streven om de koloniale bouwwerken van de stad door restauratie als toeristische attracties te bestemmen. Galerij Externe links (en) Collectie oude afbeeldingen
Sobór św. Zofii w Harbinie

Sobór św. Zofii w Harbinie – prawosławny sobór w Harbinie, wzniesiony w latach 1923–1932. Budowa soboru św. Zofii, jednej z siedemnastu cerkwi prawosławnych w Harbinie, rozpoczęła się w 1923. Jako miejsce pod budowę murowanego soboru wybrano teren, na którym w 1907 wzniesiono drewnianą cerkiew wojskową. Budowlę wzorowano na cerkwiach w Borkach i w Petersburgu związanych z katastrofą carskiego pociągu pod Borkami. Prace nad świątynią trwały do 1932. Obiekt został znacząco powiększony w porównaniu z pierwszą cerkwią, gdyż w międzyczasie liczba wyznawców prawosławia w mieście znacznie wzrosła. Po wyjeździe większości prawosławnych Rosjan z Harbinu porzucona świątynia została zaadaptowana na magazyn. W 1997 sobór został wyremontowany, posiada status zabytku pierwszej klasy. Mieści od tej pory galerię architektury. Sam budynek reprezentuje styl rosyjsko-bizantyjski. Jego łączna powierzchnia wynosi 721 metrów kwadratowych, co czyni z niego największą prawosławną świątynię spośród wszystkich istniejących dawniej lub obecnie w mieście. Przypisy
Catedral de Santa Sofia (Harbin)

A Catedral de Santa Sofia ou Catedral da Sagrada Sabedoria de Deus (em mandarim: 圣索菲亚教堂, em pinyin: Shèng suǒfēiyà jiàotáng) foi uma catedral da igreja ortodoxa russa e agora um museu nacional, localizado em um dos bairros mais antigos da cidade chinesa de Harbin. História A Catedral de Santa Sophia foi construída originalmente de madeira em 1907, após a conclusão da Ferrovia Transiberiana em 1903, que ligava Vladivostok ao Nordeste da China. A construção foi motivada pela chegada de uma unidade do exército russo nesta região após a derrota russa na Guerra Russo-Japonesa (1904-1905). A criação de um imponente símbolo espiritual foi pensada para elevar o moral das tropas russas. Após a Revolução de Outubro, no Império Russo, a população russa em Harbin aumentou significativamente. Em 1921, um terço dos residentes da cidade eram de origem russa, em uma população de 300.000. Este aumento fez com que a igreja existente se tornasse muito pequena e em 1923 foi iniciada a construção de uma igreja maior. Após nove anos, em 25 de novembro de 1932, a catedral neobizantina foi concluída. Com uma altura de 48,55 metros e espaço para 2.000 fiéis, a nova estrutura se tornou a maior estrutura ortodoxa da Ásia Oriental. Após o estabelecimento da República Popular da China, a catedral foi fechada. Embora a pretendida destruição da catedral não tenha sido realizada, o prédio vazio foi usado como depósito para uma loja de departamentos próxima. As janelas da catedral foram fechadas com tijolos e cresceram plantas no telhado. A catedral foi construída de todos os lados por arranha-céus de concreto. E assim a Catedral de Sofia permaneceu inacessível por décadas e em grande parte oculta da vista da rua. Até o governo declarar a catedral um patrimônio nacional em 1996, como parte de uma iniciativa nacional para proteger os locais históricos. Restauração A decisão de declarar a catedral um patrimônio nacional levou a uma ação da mídia para arrecadar fundos para a restauração da catedral. As doações arrecadaram uma quantia de 12 milhões de yuans. Em 1997, a catedral recuperou sua visibilidade quando os blocos residenciais ao redor foram demolidos. Posteriormente, a catedral foi restaurada. A catedral agora se tornou um Museu Municipal de Arquitetura e Arte, exibindo os desenvolvimentos multiculturais da arquitetura de Harbin ao longo dos séculos. A praça inteira foi reconstruída e recebeu um aspecto europeu. A restauração da catedral foi o culminar dos esforços municipais para transformar as estruturas coloniais da cidade em atrações turísticas por meio da restauração. Referências Ligações externas Fotos e descrição da igreja
Телевизионная башня (Благовещенск)

Благовещенская телебашня — телевизионная и радиовещательная башня, стальная решётчатая башня, расположенная в Амурской области на территории города Благовещенска. Высота телебашни составляет 180 метров, она является вторым по высоте сооружением Благовещенска после дымовой трубы Благовещенской ТЭЦ (210 м). Строительство Строительство башни пр. 3803 KM началось в 1960 году. В 1964 году телебашня введена в эксплуатацию. Общий объем фундамента башни составил 258,8 м3 бетона. Общий вес фундамента – более 650 тонн, общий вес башни — 238 тонн. Оснащение Цифровую трансляцию обеспечивает передатчик мощностью 5500 Вт. В зону охвата передатчика входит административный центр Амурской области и прилегающие районы. В ночное время суток на башне включаются прожектора (светодиодные колорченджеры), установленные на самой башне, дающие равномерное освещение конструкций без засветок. Эфирная трансляция С телебашни ведется эфирная трансляция общероссийских обязательных общедоступных телерадиоканалов первого и второго мультиплексов, а также аналоговых радиостанций. Башня находится в ведении филиала РТРС "Амурский ОРТПЦ" (Амурский областной радиотелевизионный передающий центр). Галерея См. также Список самых высоких телевизионных башен и радиомачт России Ссылки Сайт ГТРК «Амур» Примечания
Wanghua Pao

Wanghua Pao (kinesiska: 王花泡) är en sjö i Kina. Den ligger i provinsen Heilongjiang, i den nordöstra delen av landet, omkring 140 kilometer nordväst om provinshuvudstaden Harbin. Wanghua Pao ligger 143 meter över havet. Arean är 25,1 kvadratkilometer. Trakten runt Wanghua Pao består till största delen av jordbruksmark. Den sträcker sig 8,0 kilometer i nord-sydlig riktning, och 6,3 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 890 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 203 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 4 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Hongxing Shuiku

Hongxing Shuiku (kinesiska: 红星水库) är en reservoar i Kina. Den ligger i provinsen Heilongjiang, i den nordöstra delen av landet, omkring 45 kilometer sydost om provinshuvudstaden Harbin. Hongxing Shuiku ligger 183 meter över havet. Arean är 1,9 kvadratkilometer. Omgivningarna runt Hongxing Shuiku är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Den sträcker sig 1,8 kilometer i nord-sydlig riktning, och 2,1 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 839 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 186 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 8 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Laojiangshen Pao

Laojiangshen Pao (kinesiska: 老江身泡) är en sjö i Kina. Den ligger i provinsen Heilongjiang, i den nordöstra delen av landet, omkring 120 kilometer väster om provinshuvudstaden Harbin. Laojiangshen Pao ligger 135 meter över havet. Arean är 10,0 kvadratkilometer. Trakten runt Laojiangshen Pao består i huvudsak av gräsmarker. Den sträcker sig 4,2 kilometer i nord-sydlig riktning, och 3,6 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 725 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 180 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 6 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Shengli Shuiku (reservoar i Kina, Heilongjiang, lat 47,09, long 126,18)

Shengli Shuiku (kinesiska: 胜利水库) är en reservoar i Kina. Den ligger i provinsen Heilongjiang, i den nordöstra delen av landet, omkring 150 kilometer norr om provinshuvudstaden Harbin. Shengli Shuiku ligger 162 meter över havet. Arean är 3,6 kvadratkilometer. Trakten runt Shengli Shuiku består till största delen av jordbruksmark. Den sträcker sig 2,5 kilometer i nord-sydlig riktning, och 3,3 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 893 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 282 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 6 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Zhaojiatun Nanpao

Zhaojiatun Nanpao (kinesiska: 赵家屯南泡) är en sjö i Kina. Den ligger i provinsen Heilongjiang, i den nordöstra delen av landet, omkring 150 kilometer nordväst om provinshuvudstaden Harbin. Zhaojiatun Nanpao ligger 138 meter över havet. Arean är 5,2 kvadratkilometer. Trakten runt Zhaojiatun Nanpao består i huvudsak av gräsmarker. Den sträcker sig 2,9 kilometer i nord-sydlig riktning, och 2,7 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 739 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 211 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 4 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Qingken Pao

Qingken Pao (kinesiska: 青肯泡) är en sjö i Kina. Den ligger i provinsen Heilongjiang, i den nordöstra delen av landet, omkring 110 kilometer nordväst om provinshuvudstaden Harbin. Qingken Pao ligger 141 meter över havet. Arean är 75 kvadratkilometer. Trakten runt Qingken Pao består till största delen av jordbruksmark. Den sträcker sig 13,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 10,5 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 767 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 207 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 5 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Xiangmoshan Shuiku

Xiangmoshan Shuiku (kinesiska: 香磨山水库) är en reservoar i Kina. Den ligger i provinsen Heilongjiang, i den nordöstra delen av landet, omkring 120 kilometer nordost om provinshuvudstaden Harbin. Xiangmoshan Shuiku ligger 176 meter över havet. Arean är 9,9 kvadratkilometer. I omgivningarna runt Xiangmoshan Shuiku växer i huvudsak lövfällande lövskog. Den sträcker sig 4,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 3,4 kilometer i öst-västlig riktning. Genomsnittlig årsnederbörd är 886 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 189 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 7 mm nederbörd. Kommentarer Källor