NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nationella kommissionen för utveckling och reform

Nationella kommissionen för utveckling och reform i Folkrepubliken Kina, tidigare kallad Statsplanekommissionen, är ett organ som lyder under Statsrådet och har ansvar för makroekonomisk koordination och för landets femårsplaner. Kommissionens föregångare, Statsplanekommissionen, grundades 1952 och hade ansvar för Kinas centralt planerade planekonomi med förebild i det sovjetiska Gosplan. 1998 bytte kommissionen namn till Statliga kommissionen för utvecklingsplanering och 2003 fick den sitt nuvarande namn. Kommissionen har fortfarande stor ekonomisk betydelse eftersom den har ansvar för Kinas betydelsefulla statsägda företag och för att godkänna samriskföretag i Kina samt kinesiska förvärv av företag utomlands. Lista över ordförande Gao Gang (高岗): november 1952—augusti 1954 Li Fuchun (李富春): september 1954—januari 1975 Yu Qiuli (余秋里): januari 1975—augusti 1980 Yao Yilin (姚依林): augusti 1980—juni 1983 Song Ping (宋平): juni 1983—juni 1987 Yao Yilin (姚依林): juni 1987—december 1989 Zou Jiahua (邹家华): december 1989—mars 1993 Chen Jinhua (陈锦华): mars 1993—mars 1998 Zeng Peiyan (曾培炎): mars 1998—mars 2003 Ma Kai (马凯): mars 2003—mars 2008 Zhang Ping (张平): mars 2008—mars 2013 Xu Shaoshi (徐绍史): mars 2013—februari 2017 He Lifeng (何立峰): februari 2017—mars 2023 Zheng Shanjie (郑栅洁): mars 2023— Referenser Lieberthal, Kenneth (2004) (på engelska). Governing China: from revolution through reform (2. ed.). New York: Norton. Libris 10053551. ISBN 0-393-92492-0 MacFarquhar Roderick, red (1997) (på engelska). The politics of China: the eras of Mao and Deng (2. ed.). Cambridge: Cambridge University Press. Libris 5024757. ISBN 0-521-58141-9
Kathedrale der Unbefleckten Empfängnis (Peking)

Die Kathedrale der Unbefleckten Empfängnis in Peking (chin. 宣武门天主堂 Xuānwǔmén Tiānzhǔtáng), die lokal auch unter dem Namen Nántáng (南堂 „Südkathedrale“, „Südkirche“, „Südliche Kathedrale“) bekannt ist, ist eine römisch-katholische Kirche in Peking, China. Sie liegt an der Qianmen-Weststraße im Areal von Xuanwumen, Stadtbezirk Xicheng. Die Kirche ist die Kathedrale des Erzbistums Peking. Geschichte Zunächst wurde von dem italienischen Jesuiten Matteo Ricci an dieser Stätte ein Haus mit einer kleinen Kapelle für seine religiösen Aktivitäten errichtet (1605), die später in der Zeit der Qing-Dynastie, im 7. Jahr der Regierungsepoche des Kaisers Shunzhi (1650), unter dem deutschen Jesuiten Johann Adam Schall von Bell erweitert wurde. Die Kathedrale steht seit 1996 auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China (4-165). Literatur Lianming Wang (Dissertation 2014) Lianming Wang, Jesuitenerbe in Peking: Sakralbauten und transkulturelle Räume 1600–1800, Heidelberg: Winter, 2020. Weblinks Kurzer Überblick über die vier großen katholischen Kirchen Pekings (in Englisch) Einzelnachweise
Catedral de la Inmaculada Concepción (Pekín)

La Catedral de la Inmaculada Concepción (en chino: 圣母无染原罪堂) coloquialmente conocida como la "iglesia Xuanwumen" (chino: 宣武门天主堂; pinyin: Xuānwǔmén Tiānzhǔtáng) o "Nantang" (chino: 南堂, literalmente "la Iglesia del Sur") para los locales, es una histórica iglesia católica, ubicada en Pekín, la capital de China. Mientras que la fundación original de la catedral fue en 1605, convirtiéndose en la iglesia católica más antigua en Pekín, el edificio actual de estilo barroco data de 1904.​ La Catedral de la Inmaculada Concepción, en su fundación, se remonta a 1605, en el trigésimo tercer año de reinado de Wanli el emperador de la dinastía Ming. Cuando el jesuita italiano Mateo Ricci llegó a Pekín, el emperador le permitió una residencia al oeste del sitio de la actual catedral, cerca de Xuanwumen. Es la catedral de la arquidiócesis de Pekín. Adjunta a esta residencia estaba una pequeña capilla, de estilo chino, con solo una cruz encima de la entrada que la distinguía como una iglesia. En este tiempo fue conocida como la Capilla Xuanwumen. En 1690 Pekín recibió su primer obispo católico, el franciscano Bernardino della Chiesa, y la iglesia se convirtió en una catedral. Véase también Iglesia católica en China Referencias
Cathédrale de l'Immaculée-Conception de Pékin

La cathédrale de l'Immaculée-Conception (宣武门天主堂) de Pékin, connue aussi sous le nom de Nantang (南堂, la cathédrale du sud), se situe près de l'arrêt Xuanwumen du métro de Pékin. L'édifice actuel, de style néobaroque, date de 1904. C'est le siège archiépiscopal de Mgr Joseph Li Shan (installé en 2007), l'un des quelques évêques chinois reconnus à la fois par le Saint-Siège et par l'Église patriotique de Chine Elle est, depuis 1996, sur la liste des sites historiques et culturels majeurs protégés au niveau national, sous le numéro de catalogue 165. Histoire Le bâtiment actuel date de 1904 et constitue la quatrième église construite en ce lieu. La première, datant de 1605, a été agrandie en 1703 puis détruite par deux séismes, en 1720 et 1730 et un incendie en 1775. La construction suivante, la troisième, qui avait été rouverte en 1860 par l'évêque français Mgr Joseph-Martial Mouly, a été rasée le 14 juin 1900 pendant la révolte des Boxers. Notes et références Voir aussi Articles connexes Église catholique en Chine Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org (de) Lianming Wang, "Jesuitenerbe in Peking: Sakralbauten und transkulturelle Räume 1600-1800," Heidelberg : Universitätsverlag Winter, 2020. Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Pékin Portail du monde chinois • section histoire de la Chine
Szeplőtelen fogantatás katedrális (Peking)

A Szeplőtelen fogantatás katedrális (kínai:宣武门天主堂, pinjin: Xuānwǔmén Tiān Zhǔtáng, magyaros átírás szerint: Hszüanvumen Tien Csutang) más néven Nantang (kínai: 南堂) vagyis Déli Katedrális egy történelmi római katolikus templom Pekingben (Kína). A katedrális első formája 1605-ben épült, amivel Peking legrégebbi katolikus templomának számít, az épületet 1904-ben építették át jelenlegi barokk stílusú külsejére. 2007 szeptembere óta érseke Joseph Li Shan, egyike azon keveseknek, akiket elismer mind a Kínai Hazafias Katolikus Egyház, mind a Vatikán. Történelem A Szeplőtelen fogantatás katedrális 1605-ben épült Van Li császár uralkodása idején (Ming-dinasztia). Amikor az olasz jezsuita, Matteo Ricci Pekingbe érkezett, a császár engedélyezte neki, hogy jelenlegi katedrálistól nyugatra telepedjen le a Xuanwumen kerületben. Lakhelye közelében egy kis kínai stílusú kápolna állt, akkoriban Xuanwumen kápolna volt a neve (宣武门礼拜堂). 1650-ben Shunzhi császár idején a német jezsuita Johann Adam Schall von Bell egy új templom építésén kezdett dolgozni a Xuanwumen kápolna helyén. Az építési munkálatok két év alatt befejeződtek. A császár jó viszonyban volt Schallal, kedvelte a templomot, számos alkalommal tett látogatást ott, majd egy kő sztélét helyeztetett oda, melyre „császári rendeletre épült” (敕建) szavakat írták. 1690-ben Peking megkapta első római katolikus püspökét, a ferences Bernardin della Chiesa személyében, a templomot innentől katedrálisnak nevezték. 1703-ban Kang-hszi császár uralkodása idején az épületet bővítették és felújították, tíz évvel később az európai stílusú építmény elkészült, mely a második ilyen épület volt Pekingben a Canchikou templom után. 1720-ban egy földrengés során elpusztult. Az újjáépített kereszt formájú épület barokk stílusban készült, 86 méter hosszú és 45 méter széles lett. 1730-ban ez ismét földrengés áldozata lett, Jung-cseng császár 1000 tael ezüsttel támogatta a felújítást. Az javítások után a katedrális nagyobb és magasabb ablakokat kapott. 1775-ben a katedrálist tűzvész pusztította el. Csien-lung kínai császár 10 000 tael ezüstöt adott az építési munkálatokra, illetve elhelyezett egy saját kezével készített kalligráfiákkal írt táblát. 1838-ban Tao-kuang császár a katolikus egyházzal szembeni konfliktusok miatt a templomot lezáratta, majd a második ópium háború végén működhetett ismét. 1860-ban nyitották meg újra Joseph Martial Mouly püspök irányítás alatt. Az 1900-ban kitört bokszerlázadás idején Peking minden temploma a vandálok célpontjává vált, és 1900. június 14-én a Szeplőtelen fogantatás katedrálist földig rombolták. 1904-re alakult ki végül jelenlegi állapota. 1979-ben Michael Fu Tieshan püspököt a katedrálisban szentelték fel, ami az első jelentősebb esemény volt a kínai katolikus egyház életében a kulturális forradalom után. Jegyzetek További információk chinadiscover.net
Katedra Niepokalanego Poczęcia w Pekinie

Katedra Niepokalanego Poczęcia (chiń. 宣武门天主堂; pinyin Xuānwǔmén Tiānzhǔtáng), nazywana również popularnie Nantang (南堂; dosł. Katedra Południowa) – katedra znajdująca się przy ulicy Xuanwumen w Pekinie, niedaleko południowo-zachodniego krańca placu Tian’anmen. Jest najstarszą pekińską świątynią katolicką, największym kościołem w mieście i głównym kościołem Patriotycznego Stowarzyszenia Katolików Chińskich. Katedrę wzniesiono w 1650 roku w miejscu domu, w którym mieszkał jezuicki misjonarz Matteo Ricci. Jej budowę nadzorował niemiecki misjonarz Johann Adam Schall von Bell. Wcześniej, od 1605 roku, działała w tym domu kaplica. Budowę świątyni upamiętnia znajdująca się do dziś w przykościelnym ogrodzie stela z inskrypcją o treści "Katedra zbudowana z cesarskiego rozkazu". Siedem lat później budynek został przebudowany. W 1690 roku, po utworzeniu diecezji pekińskiej, kościół podniesiono do rangi katedry. Zniszczona w wyniku pożaru w 1775 roku, została następnie odbudowana. Zamknięta w 1827 roku, w okresie prześladowań cudzoziemców, jako jedyny z katolickich kościołów w Pekinie ocalała wówczas od zniszczenia. Otwarta ponownie po II wojnie opiumowej w 1860 roku. Zburzona w czasie powstania bokserów, została odbudowana w 1904 roku w stylu neobarokowym. W okresie rewolucji kulturalnej jako jedyna z katolickich świątyń w stolicy Chin nie została zamknięta, dostęp do niej mieli jednak jedynie przedstawiciele korpusu dyplomatycznego i nieliczni cudzoziemcy. Dla wiernych została otwarta ponownie w 1979 roku. Nabożeństwa w katedrze odprawiane są w języku chińskim, angielskim i po łacinie. Zobacz też Katedra Xishiku Przypisy
Собор Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии (Пекин)

Собор Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии (также известен как «Собор у ворот Сюаньу» (кит. 宣武门天主堂) и «Южный собор» (кит. 南堂)) — исторический католический собор в центре Пекина. История Датой основания собора считают 1605 год. Когда итальянский иезуит Маттео Риччи в начале XVII века прибыл в Пекин, то император отвёл ему под резиденцию место, которое находилось чуть западнее нынешнего местоположения собора. К резиденции было пристроено здание в китайском стиле, лишь крест на крыше которого указывал, что на самом деле это — христианская церковь. Её тогда называли «Капеллой у ворот Сюаньу». В 1650 году на месте Капеллы у ворот Сюаньу под руководством немецкого иезуита Иоганна Адама Шалла фон Белла началось строительство новой церкви. Работы были завершены в течение двух лет. Хорошо относившийся к иезуитам император Шуньчжи бывал здесь не менее двух десятков раз, и у церкви была помещена стела с надписью «Возведено по императорскому указу». В 1690 году Святым Престолом была учреждена пекинская архиепархия. В Пекине появился первый католический епископ — францисканец Бернардин делла Кьеза — и церковь стала собором. В 1703 году начались расширение и реконструкция собора, и через десять лет, после их завершения, собор стал вторым в Пекине зданием, построенным в европейском стиле. В 1720 году здание было разрушено землетрясением. Было построено новое здание, в форме креста, которое в 1730 году тоже было повреждено землетрясением; на его ремонт император Юнчжэн выделил 1000 лянов серебра. В 1775 году собор пострадал от пожара, и император Цяньлун выделил на его реставрацию 10.000 лянов. В 1838 году вышел императорский указ об ограничении деятельности католической церкви в Китае. В соответствии с этим указом собор был конфискован государством, и возвращён церкви лишь после Второй Опиумной войны в 1860 году. В 1900 году во время восстания ихэтуаней собор был 14 июня, как и прочие церкви Пекина, разрушен до основания. В 1904 году на этом месте было возведено современное здание.
Собор Непорочного Зачаття Пресвятої Діви Марії (Пекін)

Собор Непорочного Зачаття Пресвятої Діви Марії (також відомий як «Собор біля воріт Сюаньу» (кит.: 宣武门天主堂) та «Південний собор» (кит.: 南堂)) - історичний католицький собор у центрі Пекіна. Історія Датою заснування собору вважають 1605. Коли італійський єзуїт Маттео Річчі на початку XVII століття прибув до Пекіна, то імператор відвів йому під резиденцію місце, яке знаходилося трохи на захід від нинішнього розташування собору. До резиденції прибудовано будинок у китайському стилі, лише хрест на даху якого вказував, що насправді це християнська церква. Її тоді називали "Капелою біля воріт Сюаньу". У 1650 на місці Капели біля воріт Сюань під керівництвом німецького єзуїта Йоганна Адама Шалла фон Белла почалося будівництво нової церкви. Роботи завершено протягом двох років. Імператор Шуньчжі, який добре ставився до єзуїтів, бував тут не менше двох десятків разів, і в церкви була поміщена стела з написом «Зведено за імператорським указом». У 1690 Святим Престолом засновано пекінську архієпархію. У Пекіні з'явився перший католицький єпископ – францисканець Бернардін делла К'єза – і церква стала собором. У 1703 почалися розширення і реконструкція собору, і через десять років, після їх завершення, собор став другою в Пекіні будівлею, побудованою в європейському стилі. У 1720 будівля зруйнована землетрусом. Збудовано нову будівлю, у формі хреста, яка в 1730 теж пошкоджена землетрусом; на його ремонт імператор Юнчжен виділив 1000 лян срібла. У 1775 собор постраждав від пожежі, і імператор Цяньлун виділив на його реставрацію 10 000 лян. У 1838 вийшов імператорський указ про обмеження діяльності католицької церкви в Китаї. Відповідно до цього указу собор був конфіскований державою, і повернуто церкви лише після Другої Опіумної війни у 1860. У 1900 під час повстання їхетуанів собор був 14 червня, як і інші церкви Пекіна, зруйнований вщент. У 1904 на цьому місці зведено сучасну будівлю. Посилання Clark, Anthony E. "China's Thriving Catholics: A Report From Beijing's South Cathedral [Архівовано 2021-05-05 у Wayback Machine.]." Ignatius Insight August 20, 2008. Wang, Lianming."Jesuitenerbe in Peking: Sakralbauten und transkulturelle Räume 1600-1800," Heidelberg: Universitätsverlag Winter, 2020.
Museu de la Capital

El Museu de la Capital (en xinès: 首都博物馆) és una galeria d'art situada a Pequín, la Xina. Va obrir el 1981 i es va traslladar a l'edifici actual el 2006 dissenyat pels arquitectes Jean-Marie Duthilleul y Cui Kai. Amb una superfície de 63 000 m², el 2009, era el museu més gran de la història sobre l'art xinès del país. Alberga una gran col·lecció de porcellana, objectes de bronze, cal·ligrafia, pintura, jade, escultura, i estàtues budistes de la Xina imperial i altres cultures asiàtiques. Part de les col·leccions del museu estaven allotjades en el Temple de Confuci de Pequín, al carrer Guozijian. Descripció El Museu de la Capital de Pequín conté en la seva col·lecció més de 200 000 relíquies culturals, de les quals solament una petita fracció està exposada. El Museu es va crear el 1981 amb una col·lecció d'uns 83 000 objectes. Encara que el museu no assoleix els visitants rebuts per altres museus de la ciutat, com el Museu del Palau a la Ciutat Prohibida, el Museu Nacional de la Xina, i el Museu Nacional d'Art de la Xina; s'ha convertit en una de les principals institucions culturals de la ciutat. Arquitectura La gran coberta de l'actual edifici del Museu de la Capital i el gradient a la plaça d'accés té influències de l'arquitectura tradicional xinesa. El mur exterior de pedra pretén simbolitzar les muralles i torres de l'antiga Xina. Una peça de danbi -una enorme pedra tallada amb imatges de dracs, fènix i objectes imperials- està incrustada a terra davant de la porta nord del museu, mentre que a la recepció es troba un arc decoratiu de la Dinastia Ming, que mostra el "eix central pla" característic de l'arquitectura xinesa. La «Sala d'Exposicions de Bronze», que té forma ovalada, pretén simbolitzar el desenterrament d'objectes antics mitjançant el seu disseny inclinat que s'estén des del terra fins a l'exterior del museu. Col·lecció Un gran percentatge significatiu de la col·lecció d'art del museu prové d'objectes desenterrats a excavacions efectuades a la ciutat de Pequín. Galeria Vegeu també Museu Nacional de la Xina Referències Bibliografia Lauwaert, Françoise. Les trois rêves du mandarin (en francés). Brussel·les: Fonds Mercator, 2009. ISBN 978-90-6153-896-7. Enllaços externs Video dels arquitectes sobre el Museu de la Capital
Muzeum hlavního města

Muzeum hlavního města (čínsky: pchin-jin Shǒudū​ bówùguǎn, znaky 首都博物馆) v Pekingu, čínském hlavním městě, se soustřeďuje na sbírku čínského umění. Otevřeno bylo roku 1981. Budova, ve které je muzeum umístěno byla postavena koncem 90. let 20. století. Ve sbírkách muzea se nachází 200 tisíc památek, ale pouze malá část je vystavována. Významná část muzejních sbírek pochází z archeologických výzkumů proběhlých přímo v Pekingu. Expozice muzea zahrnují výstavu starého porcelánu, bronzů, kaligrafie, obrazů, uměleckých předmětů z nefritu, ukázky sochařského umění. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Capital Museum na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum hlavního města na Wikimedia Commons Capital Museum Web muzea (anglicky)
Hauptstadtmuseum

Das Hauptstadtmuseum (chinesisch 首都博物館 / 首都博物馆, Pinyin Shŏudū Bówùguăn) befindet sich in der chinesischen Hauptstadt Peking und zählt zu den größten Kunstmuseen landesweit. Nach einer telefonischen oder online Vereinbarung ist sein Eintritt frei. Die Sammlung des Museums birgt mehr als 200.000 Objekte, die in den ersten Linien von den lokalen archäologischen Ausgrabungen erworben wurden. Nur 5622 Stücke davon werden ausgestellt. Weblinks Offizielle Seite des Museums (englisch) Seite für Vereinbarung (englisch) Einzelnachweise
Capital Museum

The Capital Museum (Chinese: 首都博物馆) is a public municipal art museum in Beijing, China. It opened in 1981 and moved into its present building in 2006, which houses a large collection of ancient porcelain, bronze, calligraphy, painting, jade, sculpture, and Buddhist statues from imperial China as well as other Asian cultures Part of the museum's collections were formerly housed in the Confucius Temple on Guozijian Street in Beijing. Overview The Beijing Capital Museum today contains over 200,000 cultural relics in its collection. Only a small fraction of the collection is exhibited, and a significant percentage of the museum's art collection comprises artifacts unearthed in Beijing. The Capital Museum was established in 1981 with a collection of some 83,000 objects. Although the museum pales in comparison to the visitors received in other major art museums in Beijing, such as the Palace Museum in the Forbidden City, the National Museum of China, and the National Art Museum of China, it has become one of the leading cultural institutions in the city. The Capital Museum's massive roof and the gradient at the entrance square is the work of architects Jean-Marie Duthilleul and Cui Kai. It was influenced by ancient Chinese architecture, and the stone-made exterior wall was meant to symbolize the city walls and towers of ancient China. A piece of danbi (a massive stone carved with images of dragon, phoenix and imperial artifacts) is embedded on the ground in front of the north gate of the museum. A decorative archway from the Ming Dynasty, set in the reception hall, shows the "central axis" feature that is commonly seen in Chinese architecture. The Bronze Exhibition Hall, which has an oval-shape, was meant to symbolize the unearthing of ancient relics by its slanting design which extends from the ground to the exterior of the museum. See also List of museums in China List of largest art museums References External links Capital Museum website (in English) Capital Museum Gets Modern Look in Beijing This Month
Museo de la Capital

El Museo de la Capital (chino: 首都博物馆) es una galería de arte situada en Pekín, China. Abrió en 1981 y se trasladó al edificio actual en 2006. Alberga una gran colección de porcelana, objetos de bronce, caligrafía, pintura, jade, escultura, y estatuas budistas de la China imperial y otras culturas asiáticas. Parte de las colecciones del museo estaban alojadas en el Templo de Confucio de Pekín, en Guozijian Road. Descripción El Museo de la Capital de Pekín contiene más de 200 000 reliquias culturales en su colección,​ de los cuales solo una pequeña fracción está expuesta. Un porcentaje significativo de la colección de arte del museo proviene de objetos desenterrados en Pekín.​ El Museo de la Capital se creó en 1981 con una colección de unos 83 000 objetos.​ Aunque el museo palidece si se compara con los visitantes recibidos por otros museos de la ciudad, como el Museo de Palacio en la Ciudad Prohibida, el Museo nacional de China, y el Museo Nacional de Arte de China; se ha convertido en una de las principales instituciones culturales de la ciudad, con más de 166 000 visitantes en los cinco primeros meses de 2007.​ La gran cubierta del actual edificio del Museo de la Capital y el gradiente en la plaza de acceso tiene influencias de la arquitectura tradicional china.​ La pared exterior de piedra pretende simbolizar las murallas y torres de la antigua China.​ Una pieza de danbi (una enorme piedra tallada con imágenes de dragones, fénix y objetos imperiales) está incrustada en el suelo delante de la puerta norte del museo, mientras que en la recepción se encuentra un arco decorativo de la Dinastía Ming, que muestra el "eje central" característico de la arquitectura china.​ La Sala de Exposiciones de Bronce, que tiene forma ovalada, pretende simbolizar el desenterramiento de objetos antiguos mediante su diseño inclinado que se extiende desde el suelo hasta el exterior del museo.​ Véase también Museo nacional de China Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Museo de la Capital. Página web del Museo de la Capital (en inglés) Capital Museum Gets Modern Look en Beijing This Month
Musée de la capitale

Le musée de la capitale (en mandarin : 首都博物馆) est un musée d'art situé à Pékin en Chine. Ouvert en 1981, il a été déménagé en 2006 dans l'actuel bâtiment conçu par les architectes Jean-Marie Duthilleul et Cui Kai. Avec une superficie de 63 000 m2 il était en 2009 le plus grand musée d'histoire de l'art chinois du pays. La présentation en est bien aérée dans ce très vaste espace. Les collections très diversifiées se divisent en deux grands ensembles. Histoire de Pékin Au premier étage : Centré sur Pékin, parcours chronologique depuis le néolithique jusqu'à aujourd'hui. Chaque époque apportant son lot d'objets témoins, et parfois d'objets précieux. Au deuxième étage : À l'aide de maquettes et de plans la ville est étudiée, étape par étape. De la même façon, l'habitat, le quartier, la maison sont étudiés dans leurs structures et dans leurs constituants matériaux. Salles d'art Au premier étage : Des salles circulaires rassemblent des objets d'art chinois typiques produits à Pékin, et tout d'abord les classiques peintures shanshui (montagne et eau) depuis la dynastie Tang jusqu'à la dynastie Qing. Au second étage : La même thématique se poursuit avec des calligraphies anciennes remarquables. Au troisième étage : Les bronzes Shang et Zhou, en particulier les magnifiques pièces des Zhou de l'Ouest et des Royaumes combattants. Le quatrième étage présente une superbe collection de jades travaillés. Le cinquième étage rassemble les quatre trésors du lettré, le matériel dont aimait à s'entourer le calligraphe souvent fonctionnaire et éventuellement peintre à ses moments libres. Références Bibliographie Françoise Lauwaert (dir.), Les trois rêves du mandarin, Bruxelles, Fonds Mercator, 2009, 232 p. (ISBN 978-90-6153-896-7). Portail des musées Portail de Pékin