NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Институт физики высоких энергий (Пекин)

Научно-исследовательский институт физики высоких энергий Академии Наук КНР (кит. упр. 中国科学院高能物理研究所, англ. IHEP — Institute of High Energy Physics) — крупнейший в Китае исследовательский центр в области физики элементарных частиц. Располагается на западе Пекина, в районе Шицзиньшань. Научно-исследовательские установки института В институте расположен электрон-позитронный коллайдер BEPC-II с детектором BES III, работающий с 2008 года. IHEP участвует в Нейтринном эксперименте Daya Bay. CSNS (China Spallation Neutron Source) — источник нейтронов на базе протонного ускорителя высокой энергии. Располагается в исследовательском центре в городе Дунгуань. Источник синхротронного излучения HEPS (High Energy Photon Source) строится в пригородном районе Пекине Хуайжоу. Проект финансируется Национальной комиссией по развитию и реформам КНР (госплан).. 17 ноября 2023 бустерный синхротрон 6 ГэВ ускорительного комплекса HEPS прошёл приёмочные испытания. Примечания Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 13 ноября 2014 на Wayback Machine
Westliche Qing-Gräber

Die Westlichen Qing-Gräber (chinesisch 清西陵, Pinyin Qīng xīlíng, englisch Western Qing tombs / West Imperial Tombs of the Qing Dynasty / Western Royal Tombs of the Qing Dynasty / West Mausoleum of the Qing Dynasty) sind vier Kaisergräber der Qing-Dynastie im Kreis Yi von Baoding in der chinesischen Provinz Hebei. An der Stätte befinden sich auch viele Nebengräber. Die Stätte wurde in der Yongzheng-Zeit (1723–1735) angelegt, das Mausoleum Tailing liegt in ihrem Zentrum. Westliche Qing-Gräber Sie stehen seit 1961 auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China (1-180) und auf der Liste des UNESCO-Welterbes. Literatur Nachschlagewerke Zhongguo da baike quanshu: Wenwu. Bowoguan [Große chinesische Enzyklopädie: Band Kulturgüter. Museen]. Beijing: Zhongguo da baike quanshu chubanshe, 1993 Cihai [„Meer der Wörter“]; Shanghai: Shanghai cishu chubanshe 2002; ISBN 7-5326-0839-5 Siehe auch Östliche Qing-Gräber Kaiserliche Grabstätten der Ming- und der Qing-Dynastien Weblinks Imperial Tombs of the Ming and Qing Dynasties – englisch (UNESCO) Die westlichen Qing-Gräber
Western Qing tombs

The Western Qing tombs (Chinese: 清西陵; pinyin: Qīng Xī líng; Manchu: ᠸᠠᡵᡤᡳ ᡝᡵᡤᡳ ᠮᡠᠩᡤᠠᠨ, romanized: wargi ergi munggan) are located some 140 km (87 mi) southwest of Beijing in Yi County, Hebei Province. They constitute a necropolis that incorporates four royal mausoleums where seventy-eight royal members are buried. These include four emperors of the Qing dynasty and their empresses, imperial concubines, princes and princesses, as well as other royal servants. History Construction of the Western Qing tombs was initiated by the Yongzheng Emperor who broke with tradition and refused to be buried in the Eastern Qing tombs. Some have speculated, though not proven, that as Yongzheng had illegally usurped the throne by eliminating his brothers, his motive to relocate his tomb to the Western Qing tombs was that he did not wish to be buried alongside his father the Kangxi Emperor. Later on his son, the Qianlong Emperor, decided that he should be buried in the Eastern Qing tombs and dictated that thereafter burials should alternate between the eastern and western sites, although this was not followed consistently. The first tomb, the Tailing, was completed in 1737, two years after the end of the Yongzheng reign. The last imperial interment was in 1913, when the Guangxu Emperor was entombed in the Chongling (崇陵). Chongling was looted by grave robbers in 1938, and its burial chamber is now open to the public. Main tombs The four tombs in Western Qing Tombs are: Tailing (Chinese: 泰陵; pinyin: Tàilíng; lit. 'Tomb of the Peaceful'; Manchu: elhe munggan) For the Yongzheng Emperor (1678–1735, the 3rd emperor) Changling (Chinese: 昌陵; pinyin: Chānglíng; lit. 'Tomb of the Remarkable'; Manchu: colgoroko munggan) For the Jiaqing Emperor (1760–1820, the 5th emperor) Muling (Chinese: 慕陵; pinyin: Mùlíng; lit. 'Tomb of the Knowledgeable'; Manchu: gūnihangga munggan) For the Daoguang Emperor (1782–1850, the 6th emperor) Chongling (Chinese: 崇陵; pinyin: Chónglíng; lit. 'Tomb of the Sublime'; Manchu: wesihun munggan) For the Guangxu Emperor (1871–1908, the 9th emperor) Empress Dowager Longyu (1868-1913) was also buried in the tomb The tomb was looted in 1938, ten years after the looting of the Eastern Mausoleum The Xuantong Emperor is buried in a commercial cemetery behind the Guangxu Emperor's tomb. While not officially part of the Western Qing Tombs, including Puyi would bring the number of emperors at the Western Tombs to five, the same number as those buried at the Eastern Tombs. See also Eastern Qing tombs Imperial Tombs of the Ming and Qing Dynasties References
Tombeaux Ouest des Qing

Les tombeaux ouest des Qing sont un ensemble de tombes de la dynastie Qing situé au sud-ouest de Pékin, dans la préfecture de Yi, dans la province du Hebei. Ces tombes regroupent les mausolées de quatre empereurs Qing et les tombes de 78 membres de la famille impériale. Histoire La nécropole est fondée par l'empereur Yongzheng qui règne de 1722 à 1735 ap. J.-C.. Son fils et successeur Qianlong décidera quant à lui de se faire inhumer dans les Tombeaux Est des Qing. Il promulgue un édit selon lequel les inhumations devaient ensuite alterner entre les deux nécropoles, l'orientale et l'occidentale, édit qui n'a pas été systématiquement respecté. Le premier mausolée impérial, le Tai Ling, a été achevée en 1737, deux ans après la fin du règne de Yongzheng. Le dernier, le Chong Ling de l'empereur Guangxu, date de 1913. Tombes principales Les quatre tombes dans les tombes Qing occidentales sont: Le Tai ling (chinois : 泰陵 ; pinyin : Tailing, littéralement: "Tombeau de calme", Mandchou : elhe munggan) est la sépulture de l'empereur Yongzheng (1678-1735) Le Chang ling (chinois : 昌陵 ; pinyin : Changling, littéralement: "Tombeau remarquable", Mandchou : colgoroko munggan) est celle de l'empereur Jiaqing (1760-1820) Le Mu ling (chinois : 慕陵 ; pinyin : Muling, littéralement: "Tombeau Omniscient", Mandchou : gūnihangga munggan) est la sépulture de l'empereur Daoguang (1782-1850) Le Chongling (chinois : 崇陵 ; pinyin : Chongling, littéralement: "Tombeau Sublime", Mandchou : wesihun munggan) est celle de l'empereur Guangxu (1871-1908) L'empereur Puyi est également enterré au sein cette nécropole, bien qu'il ne bénéficie pas d'un mausolée. Sa veuve, Li Shuxian, y a obtenu le transfert de ses cendres en 1995. Il est inhumé dans un cimetière derrière la tombe de son prédécesseur Guangxu. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Western Qing tombs » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du patrimoine mondial Portail de la Chine
Putuo-Zongcheng-Tempel

Der Putuo-Zongcheng-Tempel oder Tempel der Potaraka-Doktrin (普陀宗乘之庙, Pǔtuózōngshèng zhī miào, englisch Putuo Zongsheng Temple / Temple of the der Potaraka Doctrine), auch "Kleiner Potala-Tempel" genannt, ist einer der Acht Äußeren Tempel in Chengde (Jehol) in der chinesischen Provinz Hebei. Der buddhistische Tempel befindet sich im Norden des Parkkomplexes des Sommerpalastes an der Nordseite des „Löwentales“ auf einem Hügel. Der Tempel wurde in der Qianlong-Zeit der Qing-Dynastie in den Jahren 1767 bis 1771 erbaut. Die Anlage umfasst eine Fläche von 220.000 Quadratmetern. Er wurde im Baustil der Han-Chinesen und der Tibeter errichtet. Sein Hauptgebäude, die sogenannte Große Rote Terrasse (Dahongtai) bildet den Zentralbau des tibetischen Potala-Palastes in Lhasa nach. Das chinesische Wort Pǔtuózōngchéng 普陀宗乘 ist eine Übersetzung des tibetischen Wortes für Potala. Der Tempel wurde 1771 zur Feier des 60. Geburtstags des Kaisers Qianlong (reg. 1735–1796, gest. 1799) und des 80. Geburtstags seiner Mutter gebaut. Zu dieser Zeit war der kalmückische Volksstamm der Torguten (vgl. Oirat-Mongolen), der Ende der Ming-Dynastie ins Einzugsgebiet der Wolga übergesiedelt war, wieder auf chinesisches Gebiet zurückgekehrt. Qianlong empfing in diesem Tempel den Kalmückenführer Ubashi Khan aus dem Stamm der Torguten. Im Tempel befinden sich viersprachige Gedenktafeln mit Steingravierungen in mandschurischer, chinesischer, mongolischer und tibetischer Schrift, Inschriften die an die Ereignisse der Rückkehr der Torguten nach China erinnern. Der Putuo-Zongcheng-Tempel (Putuo Zongcheng zhi miao) steht seit 1961 auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China (1-117). Galerie Literatur Zhongguo da baike quanshu: Wenwu. Bowuguan [Große chinesische Enzyklopädie: Band Kulturgegenstände. Museen]. Beijing: Zhongguo da baike quanshu chubanshe, 1993 Cihai („Meer der Wörter“), Shanghai cishu chubanshe, Shanghai 2002, ISBN 7-5326-0839-5 Weblinks Einzelnachweise und Fußnoten
Templo Putuo Zongcheng

El templo Putuo Zongcheng situado en la localidad de Chengde, en la provincia china de Hebei, es un templo budista de la dinastía Qing, construido entre 1767 y 1771 durante el reinado del emperador Qianlong. Se encuentra cerca de la residencia de montaña de Chengde que se haya al sur. Junto con el Templo Puning es uno de los ocho templos exteriores de la ciudad. Se construyó siguiendo el modelo del Palacio de Potala, antiguo santuario del dalái lama en el Tíbet, por lo que a veces se le llama el pequeño Potala. Su arquitectura es una mezcla de estilos chino y tibetano. El templo ocupa una superficie de 220.000 m², lo que le convierte en uno de los mayores de China. La mayoría de sus salas y pabellones están cubiertos por tejados hechos con cobre y oro lo que añade esplendor al lugar. Historia En origen, el templo se construyó en honor a Qianlong para conmemorar su nacimiento así como para que la provincia de Hebei tuviera un templo de igual tamaño y esplendor del que existía en el Tíbet. Además de desempeñar funciones religiosas y festivas, el templo fue el lugar en el que el emperador recibía a las delegaciones de las diferentes etnias que habitaban en su imperio. En contraste con el bullicio de Pekín, la capital, Putuo Zongcheng era un lugar tranquilo que servía también para organizar partidas de caza para el emperador y sus huéspedes. Desde 1994, la residencia de montaña de Chengde y los ocho templos exteriores figuran en la lista del Patrimonio de la Humanidad elaborada por la Unesco.​ Véase también Residencia de montaña de Chengde Templo Puning Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Templo Putuo Zongcheng. Chengde y sus templos
Temple de Putuo Zongcheng

Le temple de Putuo Zongcheng (chinois : 普陀宗乘之庙 ; pinyin : Pǔtuó Zōngchéng zhīmiào ; tibétain : གྲུ་འཛིན་་་བསྟན་པའི་རྩ་བའི་ལྷ་ཁང༌།, pinyin tibétain : Chunzin Dainbaiza Pailhakang) de Chengde, dans la province du Hebei, en Chine est un temple de l'école gelug du bouddhisme tibétain, construit entre 1767 et 1771, sous le règne de l'empereur Qianlong (1735-1796) de la la dynastie Qing. Il est voisin de la Résidence de montagne de Chengde, qui s'étend au sud. Avec l'également célèbre temple de Puning, c'est l'un des huit temples extérieurs de Chengde. Description Il a été bâti sur le modèle du palais du Potala, l'ancien sanctuaire des dalaï-lamas édifié un siècle plus tôt, au Tibet. Aussi le temple de Putuo Zongcheng a-t-il été surnommé le « Petit Potala ». Il présente une architecture mélangeant style chinois et style tibétain. Le temple s'étend sur 220 000 mètres carrés, ce qui en fait l'un des plus grands de Chine. Plusieurs de ses salles et pavillons sont couverts de tuiles d'or ou de cuivre, ce qui ajoute à la splendeur de l'ensemble. Le Dahongtai ( 大红台, « grand socle (ou plateforme) rouge »), la principale construction, est une réduction du pavillon central du palais du Potala. Le bâtiment rouge domine l'aire du temple, mais la façade est un mur aveugle. Histoire le temple de Putuo Zongcheng, est construit entre 1767 et 1771, reproduction réduite à 1/3 du Potala de Lhassa, édifié pour commémorer les visites des Mongols, lors du soixantième anniversaire de Qianlong, et du quatre-vingtième de sa mère. La fin de sa construction coïncide avec le retour des Torghuts (mongols kalmouks) du Nord de la mer Caspienne (Empire russe), venu demander la protection de l'empereur Qianlong. En dehors de ses fonctions religieuses et festives, le Temple de Putuo Zongcheng était également un des endroits où l'empereur recevait les délégations des différentes ethnies de l'empire quand il résidait à Chengde, retraite paisible, par rapport à l'animation de la capitale Pékin, entourée de chasses destinées à l'empereur et ses hôtes. Depuis 1994, la résidence de montagne de Chengde et les Huit Temples extérieurs (dont le temple de Putuo Zongcheng) figurent sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO. Le temple de Putuo Zongcheng est un lieu touristique et le siège de festivités locales. Les moines bouddhistes résident au Temple de Puning, où le culte a été restauré. Galerie d'images Annexes Notes et références Bibliographie (en) Kate Teltscher, The High Road to China : George Bogle, the Panchen Lama, and the First British expedition to Tibet, London, New Delhi, New York, Sydney, Bloomsbury, 2007, 316 p. (ISBN 978-0-7475-8547-3), chap. 17 (« The Emperor's Invitation ») Articles connexes Liste de temples bouddhistes Temple de Puning Portail du monachisme Portail du bouddhisme Portail du Tibet Portail du monde chinois • section histoire de la Chine
Putuo Zongcheng

De Putuo Zongcheng tempel is een Tibetaans-boeddhistisch tempelcomplex in Chengde, Hebei, China. Het werd gebouwd tussen 1767 en 1771 tijdens het bewind van keizer Qianlong (1735-1796) van de Qing-dynastie. Het ligt vlak bij het Zomerpaleis van de keizer en is een van de acht buitentempels van Chengde. De tempel is vormgegeven naar het voorbeeld van het Potala in Lhasa, dat een eeuw ouder is. Aan dit gebouw heeft het ook zijn bijnaam 'het kleine Potala' te danken. De tempel is sinds 1994 onderdeel van de Bergresidentie en afgelegen tempels van Chengde op de UNESCO Werelderfgoedlijst.
Templo Putuo Zongcheng

O Templo Putuo Zongcheng (chinês: 普陀宗乘之庙, pinyin: Pǔtuó Zōngchéng zhī miào) situado em Chengde, na província de Hebei, China, é um monastério budista edificado entre 1767 e 1771 durante a Dinastia Qing, no reinado do Imperador Qianlong (1735-1796). Localizado perto da Residência de Montanha e Templos Vizinhos em Chengde, a sul de Putuo Zongcheng, o templo é um dos oito templos externos da cidade. Este complexo foi construído segundo o modelo do Palácio de Potala, antigo santuário de Dalai Lama no Tibete, o que representa a fusão dos estilos arquitectónicos chineses e tibetanos. Todo o complexo cobre uma área de 220 000 metros quadrados (2.400.000 sq ft) o que o torna num dos maiores templos da China. Muitos dos salões e pavilhões foram adornados com telhados de cobre e ouro, somando-se ao esplendor do sítio. História O Templo Putuo Zongcheng faz parte dos "Eight Outer Temples" situados em Chengde, compondo parte da Lista do Património Mundial, em conjunto com a Residência de Montanha. Esses templos foram dirigidos pelo departamento administrativo dos assuntos de minorias etnicas, Lifan Yuan, tal como os mongóis e tibetanos, daí as diferentes combinações de estilos arquitectónicos presentes neste "Eight Outer Temples" ("Oito Templos Exteriores") de Chengde. O templo foi originalmente dedicado a Qianlong, para comemorar o seu aniversário, assim como prover Hebei com um templo de igual tamanho e esplendor como o tibetano Palácio Potala. Para além do Templo Putuo Zongcheng servir funções religiosas e festivais budistas, o templo era o lugar onde o imperador recebia as delegações de diferentes etnias que viviam no seu império. Em contraste com a agitação de Pequim, a capital, Putuo Zongcheng era um lugar tranquilo, que servia também para organizar festas de caça ao imperador e seus convidados. Desde 1994, a Residência de Montanha de Chengde e os "Oito Templos Exteriores" (incluindo o Templo Putuo Zongcheng) foram eleitos Património Mundial pela UNESCO. Hoje em dia, o templo continua a ser um sítio turístico e local de festividades. Galeria Referências Bibliografia Ligações externas Chengde at Archers Direct Travel China Guide World Heritage Virtual Tour (360 degree "panographic" view) World Heritage Virtual Tour (360 degree "panographic" view; second view)
Путоцзунчэн

Путо или Путоцзунчэн (кит. упр. 普陀宗乘之庙, пиньинь Pǔtuó Zōngchéng zhīmiào) — обширный храмовый комплекс тибетской буддийской традиции в летней резиденции императоров династии Цин на территории современного городского округа Чэндэ, провинция Хэбэй, Китай. Замышлялся как подобие знаменитого тибетского дворца Потала в Лхасе. Его название переводится как «Малый дворец Потала». Площадь 220 000 кв. м. Воздвигнут по приказу Цяньлуна в 1767—1771 годах. В день рождения императора здесь собирались с поздравлениями представители различных народов Поднебесной империи. В архитектуре комплекса гармонично сочетаются тибетские и китайские начала. В 1994 году наряду с другими буддийскими памятниками Чэндэ внесён в Список всемирного наследия ЮНЕСКО. См.также Путошань Источники На Викискладе есть медиафайлы по теме Путо Документы на сайте Всемирного наследия
Путоцзунчен

Путо або Путоцзунчен (кит.: 普陀 宗 乘 之 庙) — великий храмовий комплекс тибетської буддійської традиції в літній резиденції імператорів династії Цін на території сучасного міського округу Ченде (провінція Хебей, Китай). Задумували як подобу знаменитого тибетського палацу Потала. Його назва перекладається як «Малий палац Потала». Площа 220 000 кв. м. Споруджений за наказом Хунлі в 1767—1771 рр. У день народження імператора тут збиралися з привітаннями представники різних народів Піднебесної імперії. В архітектурі комплексу гармонійно поєднуються тибетські та китайські основи. 1994 року разом з іншими буддійськими пам'ятниками Ченде, внесений до Списку світової спадщини ЮНЕСКО. Див. також Путошань Джерела Документація на сайті Світової спадщини [Архівовано 7 жовтня 2014 у Wayback Machine.] Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Путо
Jietai-Tempel

Der Jietai-Tempel (chinesisch 戒台寺, Pinyin Jiètái sì) ist ein buddhistischer Tempel am Fuße des Ma'an-Berges (马鞍山) im Pekinger Stadtbezirk Mentougou. Er geht bis auf die Zeit der Sui-Dynastie zurück und hat damit eine Geschichte von über 1.400 Jahren. Sein Name rührt von seinem ungewöhnlich großen Ordinationsaltar (jietai) her. Der Tempel steht seit 1994 auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China (4-94). Weblinks Jietai-Tempel Temple of the Ordination Altar (Jietaisi) (englisch) Ordination Terrace Temple (englisch) Einzelnachweise
Świątynia Jietai

Świątynia Jietai (戒台寺, pinyin: Jiètāi Sì) – świątynia buddyjska znajdująca się 35 kilometrów na zachód od centrum Pekinu, na stoku wzgórza Ma’an, około 8 kilometrów na południowy zachód od świątyni Tanzhe. Świątynię zbudowano w 622 roku i nadano jej nazwę Huiju. W czasach dynastii Liao mnich imieniem Fajun odnowił świątynię i wzniósł w niej ołtarz, przy którym wyświęcano nowych buddyjskich duchownych. Od ołtarza tego pochodzi obecna nazwa świątyni. Wykonany z marmuru, trzypoziomowy, ma 5 metrów wysokości i jest ozdobiony ponad setką posągów. Usytuowany jest w północno-zachodniej części świątyni. Koło ołtarza stoi mająca 3,4 m wysokości rzeźba Siakjamuniego, naprzeciwko której umieszczono jedenaście drewnianych krzeseł i ołtarz wykonany z drzewa różanego, przyozdobiony smokami, wykorzystywany podczas święceń. Obok ołtarza znajduje się także główny pawilon świątyni – pawilon Mahawiry. Na południe od niego znajduje się dziedziniec z dwiema pagodami; jedna pochodzi z czasów dynastii Liao, druga z czasów dynastii Yuan. Oprócz głównych budynków w świątyni mieszczą się kamienne filary z buddyjskimi inskrypcjami. Zbudowana na wzniesieniu i otoczona warownym czerwonym murem świątynia swoim wyglądem przypomina górską twierdzę. Teren świątyni podzielony jest na kilka dziedzińców, porośniętych sosnami i cyprysami. Wiele drzew liczy sobie kilkaset lat; do najsłynniejszych należą m.in. Drzewo Dziewięciu Smoków z gałęziami przypominającymi smoki wzbijające się w niebo, Sosna Leżącego Smoka, Sosna Iśwary oraz Sosna Obejmująca Wieżę. Przypisy
Храм Цзетай

Храм Цзетай (кит. упр. 戒台寺, пиньинь Jietai Si, палл. Цзетай сы) — буддийский храм в Мэньтоугоу (Пекин), КНР. Также известен под названием Цзетань (戒坛) — алтарь принятия буддийских обетов. Построен у холма Маань на горной дороге. В 1996 храм был признан Охраняемым памятником КНР. История Постройка храма началась в 622 году, первоначально храм назывался Хуйцзюй Сы(慧聚寺). При Ляо настоятелем стал Фа Цзюнь и началось приподавание Дхармы для монахов. С тех пор храм стали называть Цзетай. Храм стал местом, где образованные китайцы могли изучить Дхарму перед тем, как самим стать монахоми, если они этого желали. Многие, пройдя обучение в Цзетай, становились странствующими монахами (юфансэн 游方僧). При Мин храм был отремонтирован. При Канси и Цяньлуне храм расширяли. С 1884 в Цзетае содержался Исинь. В 1996 храм был признан Охраняемым памятником КНР. Примечания
Jingxihotel

Het Jingxihotel is een hotel in het district Haidian van de Chinese hoofdstad Peking, in de buurt van het Militair Museum en het Chinees ministerie van Defensie en gerund door het Agentschap voor Kantoren en Administratie van de Centrale Militaire Commissie, onderdeel van het Volksbevrijdingsleger. Het zwaar bewaakt hotel is niet open voor publiek. Het Jingxihotel is gevestigd in een van de tien gebouwen die in 1959 in Peking zijn gebouwd ter viering van het tienjarig bestaan van de Volksrepubliek China in een Stalinistische architectuur, populair tijdens de regeerperiode van Stalin, een reeks van tien bouwwerken waartoe ook het Militair Museum behoort. Het hotel werd officieel ingehuldigd op 14 september 1964 Het hotel werd al snel een plek voor topvergaderingen, waaronder de plenaire zittingen van de ongeveer jaarlijkse bijeenkomsten van het Centraal Comité van de Communistische Partij van China. Het hotel is getuige geweest van historische gebeurtenissen, zoals het schijnproces van generaal Chen Zaidao tijdens de Culturele Revolutie, het besluit de Bende van Vier uit de partij te zetten en te vervolgen, maar ook een partijvergadering gehouden in juni 1989, minder dan drie weken na de tussenkomst van het Volksbevrijdingsleger tegen het Tiananmenprotest, waar het Centraal Comité tot de beslissing kwam dat de partij "een beslissende overwinning had bereikt in het stoppen van de onrust en het onderdrukken van de contra-revolutionaire opstand." Andere belangrijke bijeenkomsten die hier hebben plaatsgevonden zijn de derde plenaire zitting van het 11de Centrale Comité van de Communistische Partij van China in december 1978, toen China begon aan economische hervormingen, en de 3e en 4e plenaire zittingen van het 18de Centraal Comité, in respectievelijk 2013 en 2014 onder auspiciën van Xi Jinping, secretaris-generaal van de Communistische Partij van China waar nieuwe economische hervormingen en maatregelen tegen de sociale onrust werden genomen. Het dichtstbijzijnde metrostation is Military Museum Station, bediend door lijn 1 en lijn 9 van de Beijing Subway.
Hotel Jingxi

Hotel Jingxi (chiń. 京西賓館; pinyin Jīngxī Bīnguǎn) – luksusowy partyjno-wojskowy kompleks hotelowy w Pekinie, położony w dzielnicy Haidian, przy ul. Yangfangdian 1, naprzeciwko centrum Centralnej Telewizji Chińskiej (przy ul. Fuxing), Muzeum Wojska i Ministerstwa Obrony, około 8 km od placu Niebiańskiego Spokoju. Jest silnie strzeżony i niedostępny dla gości indywidualnych. Budowę hotelu Jingxi podjęto na zlecenie Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Chin w 1959 z okazji 10. rocznicy utworzenia ChRL, zaś w 1964 nastąpiło jego otwarcie. Wybudowany obiekt, wraz z dużym zapleczem konferencyjnym, był przeznaczony głównie dla kadry partyjno-dowódczej tego kraju i obsługi ważnych wydarzeń politycznych, m.in. posiedzeń różnych gremiów parlamentu, Komitetu Centralnego, rządu i wojska. Zarządzany jest przez zmieniające się struktury organów resortu obrony, obecnie przez Centralną Komisję Wojskową. Hotel wielokrotnie zapisał się na kartach chińskiej historii, także w okresie rewolucji kulturalnej. Zobacz też Państwowy Dom Gościnny Diaoyutai Przypisy Linki zewnętrzne Colorful History of a Power Hotel in Beijing