NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zhongnanhai

Zhongnanhai (中南海, kinesiska: 'Mellersta och södra sjön') är ett muromgärdat park- och sjöområde beläget omedelbart väster om Förbjudna staden i centrala Peking, Kinas huvudstad. Zhongnanhai är högkvarteret för Kinas kommunistiska parti KKP och säte för Kinas regering, kallad Statsrådet. Den södra delen av komplexet, inklusive den konstgjorda sjön Nanhai ("Södra sjön"), tillhör particentralen, medan den norra delen kring sjön Zhonghai (Mellersta sjön) är upplåten till Statsrådet. Zhongnanhai är strikt avspärrat för allmänheten och omgärdat av omfattande säkerhetsarrangemang. Området råder inte under vanlig kinesisk lag, utan under särskild militär lagstiftning; brott mot dessa lagar döms i särskilda militärdomstolar. I Zhongnanhai finns villor som tillhör Kinas styrande elit, bland annat residensen för landets president, premiärminister och ministrarna i Statsrådet, Kinas regering. Kuriosa Flera ledande gestalter ur Kinas kommunistiska partis historia har varit kända storrökare, bland annat Mao Zedong och Deng Xiaoping; båda två bodde tidvis i Zhongnanhai. Ett mycket populärt kinesiskt tobaksmärke har tagit sitt namn från området, "Zhongnanhai Cigarettes". Bildgalleri Se även Förbjudna staden Beihaiparken Shichahai Peking Källor
Чжуннаньхай

Чжуннаньхай (кит.: 中南海 — «море центру та півдня») — рукотворне озеро (став) у центральній частині столиці КНР місті Пекіні. Опис Став Чжуннаньхай розташований безпосередньо на захід від Забороненого міста й займає приблизно таку ж площу. Озеро складається з поєднаних протокою південного озера (Наньхай) та центрального озера (Чжунхай). На північ від Забороненого міста лежить Північне озеро (Бейхай), довкола якого розкинувся парк Бейхай. Квартал уздовж озера Чжуннаньхай називають «новим забороненим містом», оскільки по берегах озера розташовані резиденції вищих органів управління КНР. У китайських ЗМІ термін «Чжуннаньхай» доволі часто вживається для позначення вищого керівництва КНР (аналогічно до того як «Білий дім» означає вищу владу США). 25 квітня 1999 року біля урядової резиденції Чжуннаньхай відбувся мирний стихійний мітинг близько 10 тисяч послідовників Фалуньгун із вимогою припинити тиск на прибічників руху. Одна з яскравих пам'яток цього озерного району Пекіна — так зване «Яйце», — надсучасний Пекінський оперний театр (Національний центр виконавських мистецтв). Примітки Посилання TIME: Walled Heart of China's Kremlin [Архівовано 28 лютого 2011 у Wayback Machine.] (англ.) Google Satellite picture Чжуннаньхай на www.china.org.cn [Архівовано 27 квітня 2006 у Wayback Machine.] (англ.)
Zhao Mausoleum (Ming dynasty)

The Zhao Mausoleum (Chinese: 明昭陵; pinyin: Míng Zhāolíng) is a mausoleum in China where the Longqing Emperor was buried. The mausoleum is one of the thirteen imperial tombs at Ming tombs in Changping District 45 km north of central Beijing. The Longqing Emperor was the 13th emperor of the Ming dynasty (1368–1644), reigning from 1566 until his death in 1572. He was buried in the Zhao Mausoleum, one of the thirteen imperial tombs in the Ming tombs complex. His first wife, Empress Li, who died in 1558, was also interred at the mausoleum. Later, the emperor's two other wives, Empress Xiao'an and Empress Xiaoding, were also laid to rest there. The Zhao Mausoleum is the only tomb in the Ming tombs complex that has undergone a significant renovation, which took place in 1980. It was opened to the public in 1990 and is one of only three tombs in the complex that are accessible to tourists, along with the Chang and Ding Mausoleums. The mausoleum was originally built as a tomb for the Jiajing Emperor's parents, but for various reasons, the Wanli Emperor chose to bury his father, the Longqing Emperor, there instead. The construction of the mausoleum was completed in 1573, and it follows a similar architectural style to other Ming tombs. The complex is centered around a continuous geometric axis starting with a stele in a pavilion, leading to the Ling'en Gate and the Ling'en Hall (隆恩殿), which was used for paying respects to the Longqing Emperor by successive emperors. The Minglou Tower is the next building, enclosed by a square castle. This castle then connects to the Precious Castle (宝城), a circular wall that encloses the burial mound. The mound itself is an artificial circular structure made of packed earth, beneath which lies the underground palace where the deceased are laid to rest. Similar to the Eastern Qing tombs and Western Qing tombs, the Ming tombs also feature a courtyard with a sacred kitchen and storeroom located near the entrance to the tomb. However, the Zhao Mausoleum is the only Ming tomb where these buildings have been preserved. The entire complex covers an area of 34,000 square meters. The name Zhaoling has been used for other Chinese imperial tombs as well. The Tang dynasty Emperor Taizong (died 649) is buried in Zhaoling, located northwest of Xi'an, while the Qing dynasty emperor Hong Taiji (died 1643) is buried in Zhaoling in Shenyang, Liaoning. Gallery References
Zhaoling (Mingdynastin)

Zhaoling (昭陵, Zhāolíng) är ett mausoleum där den kinesiske kejsaren Longqing är begravd. Zhaoling är en av de tretton Minggravarna i Changpingdistriktet 45 km norr om centrala Peking i Kina. Kejsar Lingqing var den kinesiska Mingdynastins (1368 - 1644) tolfte kejsare och regerade från 1566 fram till sin död 1572 då han begravdes i Zhaoling som är en del av Minggravarna. Kejsarens kejsarinna Li som dog 1558 flyttades till Zhaoling i samband med att kejsaren begravdes. Även kejsarens två senare fruar kejsarinnan Cheng och Li begravdes i Zhaoling tillsammans med kejsaren. Av Minggravarnas tretton kejsargravar är det bara Zhaoling som genomgått en storskalig renovering. vilket gjordes 1980. Zhaoling, som öppnades för allmänheten 1990, är tillsammans med Changling och Dingling de enda av Minggravrana som är öppna för turister. Zhaoling var ursprungligen byggt som grav för kejsar Jiajings föräldrar, men av olika skäl så begravde kejsar Wanli sin far, kejsar Longqing, i Zhaoling. Graven färdigställdes 1573. Zhaoling är uppförd i liknande stil som övriga Minggravar. Längs med genomgående geometrisk axel inleds komplexet med en stele i en paviljong. Därefter följer Ling'enporten och Ling'enpalatset (隆恩殿). Ling'enpalatset användes när efterföljare kejsare visade sin vördnad för Longqing. Nästra byggnad efter Ling'en palatset är Andetornet som omsluts av den kvadratiska borgen. Den kvadratiska borgen ansluter till Skattborgen (宝城) som är en cirkulär mur som omsluter gravhögen. Gravhögen är en konstjord cirkulär kulle av packad jord. Under gravhögen finns det underjordiska palatset där de gravsatta vilar. Liksom de efterföljande Östra Qinggravarna och Västra Qinggravarna hade även Minggravarna en gård med ett heligt kök och ett förråd i anslutning till entrén till graven. Det är bara Zhaoling av Minggravarna där dessa byggnader är bevarade. Zhaoling upptar en yta av 34 000 kvadratmeter. Namnet Zhaoling har även använts för andra kinesiska kejsargravar. Tangdynastins kejsare Taizong (död 649) är begravd i Zhaoling nordväst om Xi'an och Qingdynastins kejsare Hung Taiji (död 1643) är begravd i Zhaoling i Shenyang i Liaoningprovinsen. Galleri Referenser Noter Tryckta källor Wang, Yonglin (2011) (på engelska). Thirteen Imperial Tombs of the Ming Dynasty. Peking: Forigen Language Press Press. ISBN 978-7-119-06755-1 Lu, Baouchun (2006) (på engelska, kinesiska). Imperial mausoleums of China 中国皇帝陵. China national art photograpg publishing house. ISBN 7-80069-732-0
Wanshou Gongyuan

Wanshou Gongyuan (kinesiska: 万寿公园) är en park i Kina. Den ligger i storstadsområdet Peking, i den norra delen av landet, i huvudstaden Peking. Wanshou Gongyuan ligger 48 meter över havet. Runt Wanshou Gongyuan är det tätbefolkat, med 849 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Peking, 4,4 km nordost om Wanshou Gongyuan. Runt Wanshou Gongyuan är det i huvudsak tätbebyggt. Genomsnittlig årsnederbörd är 694 millimeter. Den regnigaste månaden är juli, med i genomsnitt 226 mm nederbörd, och den torraste är januari, med 2 mm nederbörd. Kommentarer Källor
Tianjin-Universität

Die Tianjin-Universität (chinesisch 天津大学, Pinyin Tiānjīn Dàxué), bis 1951 Peiyang-Universität, ist eine am 2. Oktober 1895 gegründete, staatliche Universität in der Volksrepublik China. Die Universität gehört zu den Universitäten des Projekts 211 und hatte 2005 rund 20.000 Studenten und über 4.700 wissenschaftliche Angestellte. Astronym Der Asteroid (8917) Tianjindaxue wurde am 29. Mai 2018 nach der Hochschule (chinesisch 天津大学, Pinyin Tiānjīn Dàxué) benannt. Absolventen Wang Ch’ung-hui (1881–1958) – Jurist, Politiker und Diplomat Tang Shaoyi – Politiker Ma Yinchu (1882–1982) – Ökonom Shu-tian Li – Ingenieur Xu Zhimo (1897–1931) – Dichter Zhang Tailei (1898–1927) – Revolutionär Chen Lifu – Politiker Wang Zhengting – Diplomat Huang Jiqing (1904–1995) – Geologe Jia Qinglin (* 1940) – Politiker Larry Yung – Unternehmer Persönlichkeiten Hou Debang – Chemiker Mao Yisheng – Architekt William S.W. Lim – Architekt Feng Jicai – Schriftsteller Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise Siehe auch Liste der Universitäten in der Volksrepublik China
Universidad de Tianjin

La Universidad de Tianjin (UT, en chino tradicional, 天津大學; en chino simplificado, 天津大学; pinyin, Tiānjīn Dàxúe) es la primera institución de educación superior moderna en China y ahora es una universidad pública bajo la administración directa del Ministerio de Educación de la República Popular China. Está clasificada como una Universidad «Clase A Doble Primera Clase» del Ministerio de Educación Chino.​ La universidad fue establecida en 1895 como la Universidad Imperial Tientsin (en chino tradicional, 天津北洋西學學堂; en chino simplificado, 天津北洋西学学堂) y luego como la Universidad Peiyang (o Universidad Beiyang). En 1951, luego de una reestructuración, se cambió el nombre a Universidad de Tianjin y se convirtió en una de las universidades de ingeniería multidisciplinaria en China. La universidad fue una de las primeras 16 universidades acreditadas por la nación en 1959. La Universidad de Tianjin es además parte del primer grupo de instituciones de educación superior en el Proyecto nacional 211, a las cuales se les da prioridad en construcción. Con el fin de llevar a cabo el «Plan de acción de revitalización educativa del siglo 21», a finales del año 2000 el Ministerio de Educación y la Municipalidad de Tianjin firmaron un acuerdo que busca convertir a la Universidad de Tianjin en una universidad de primera clase mundial en el siglo 21. Rankings La Universidad de Tianjin está en el puesto global 429 y puesto 21 en China​ del Ranking mundial QS 2020, en el rango 501-600 global y puesto 82​ en Asia del Ranking THE 2020 y en el puesto 18​ del Ranking de Mejores Universidades Chinas 2018. La Facultad de Arquitectura de la Universidad de Tianjin se encuentra entre las de mejor reputación en el país, permitiendo que la universidad esté calificada entre las ocho mejores a nivel nacional en el campo de la arquitectura.​​​​ Alumnos notables Entre los exalumnos/alumnos se encuentran: Wang Chonghui,​ jurista, diplomático y político Tang Shaoyi, estadista asesinado Ma Yinchu, economista y padre de la Planificación familiar​ Xu Zhimo, poeta Chen LiFu, burócrata, político y anticomunista Wang Zhengting, diplomático y político Huang Jiqing, geólogo Jia Qinglin, retirado líder de alto rango de la República Popular China y de su gobernante Partido Comunista Larry Yung, expresidente de CITIC Limited Sun Guangxin, empresario multimillonario presidente de Xinjiang Guanghui Industry Investment Group Co., Ltd​ Véase también Asteroide 8917 Tianjindaxue nombrado en honor a la Universidad de Tianjin.​ Notas y referencias
Université de Tianjin

L'université Tianjin (天津大学, Pinyin : Tianjin Dàxué, Postal: Tientsin) est historiquement la première institution d'enseignement supérieur de Chine. Elle a été fondée en 1895 sous le nom d'université impériale de Tientsin - université de Peiyang, par décret royal approuvé par l'Empereur. L'université se situe dans le district de Nankai, à Tianjin, en République populaire de Chine. Depuis sa fondation, elle jouit d'une excellente réputation en Chine[réf. nécessaire]. Voir aussi Liste des universités chinoises Lien externe (en) Site officiel Portail des universités Portail de la Chine
Erlöserkirche (Peking)

Die Kirche unseres Herrn und Erlösers (chinesisch 救世主堂, Pinyin Jiùshìzhǔ táng, englisch Holy Saviour Church) ist eine katholische Kirche in Peking, Hauptstadt der Volksrepublik China. Sie liegt auf einem weitläufigen Grundstück im Pekinger Stadtbezirk Xicheng in der Xishiku-Straße 33 und hat für Besucher täglich von 8 Uhr bis 11 Uhr sowie von 14 Uhr bis 17 Uhr geöffnet. Die Kirche ist umgeben von Pinien, Eichen und zwei chinesischen Pavillons. Weitere Bezeichnungen für sie sind Nordkirche (北堂, Běitáng, englisch North Church) oder Xishiku-Kirche (西什库教堂, Xīshíkù jiàotáng, englisch Xishiku Church) bzw. Nordkathedrale. Sie war bis 1958 Bischofssitz des Erzbistums Peking. Heute untersteht sie der Chinesischen Katholisch-Patriotischen Vereinigung. Geschichte Die Kirche wurde ursprünglich 1703 gegründet und in der Zwischenzeit mehrfach zerstört und wiederaufgebaut. Sie befand sich früher in Canchikou 蚕池口 (gegenüber der alten Peking-Bibliothek) und wurde dort 1887 abgerissen und dann an der heutigen Stelle durch Mgr Favier (1837–1905) wieder aufgebaut. Deshalb wird sie auch als Canchikou-Kirche (蚕池口教堂, Cánchíkǒu jiàotáng, englisch Canchikou Church) bezeichnet. Während des Boxeraufstands im Jahr 1900 zählte die Kirche – neben dem Pekinger Gesandtschaftsviertel – zu den umkämpften Zufluchtsorten für christliche Chinesen und Europäer. Sie wurde im Sommer 1900 von französischen und italienischen Marineinfanteristen sowie christlichen Chinesen unter dem Bischof Pierre-Marie-Alphonse Favier gegen Boxer und reguläre chinesische Truppen verteidigt. Nach Niederschlagung des Boxeraufstandes wurde die Kirche zum „Verkaufsraum für gestohlenes Eigentum“. Die im neogotischen Stil erbaute Kirche war die größte römisch-katholische Kirche in Peking. Sie bietet etwa 1000 Menschen Platz. Seit 2006 steht die Erlöserkirche auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China (6-878). Weblinks Einzelnachweise
A Megváltó temploma (Peking)

A Megváltó temploma (救世主堂), vagy Északi templom Peking egyik legnagyobb és legrégebbi katolikus imahelye. Története Építése 1703-ban kezdődött. A háromhajós templom fő elemei a gótika korát idézik, míg az épület előterét hagyományos kínai építészeti motívumok uralják. Az épület homlokzatától jobbra és balra egy-egy sárgacserepes kínai pavilon áll, bennük kő oroszlánszobrok és -táblák láthatók. A bejárathoz vezető teret tradicionális kínai védőkorlátok határolják, amelyeket fehér márványból faragtak. Az épület alapterülete 2200 négyzetméter, ezer ember befogadására alkalmas, tornyai 31 méter magasak. A kapuk mellett és közötti négy szent szobrát helyezték el. A bejáratot és az ablakokat fehérmárvány-faragások díszítik. A középső kapu felett rózsaablak van. A templom belsejében 36 oszlop osztja fel a teret és tartja a szerkezetet, magasságuk 15 méter. A természetes fény nyolcvan ablakon keresztül jut be a hajókba. Jegyzetek Források ↑ Travelchinaguide.com: Church of the Saviour, Beijing. Travelchinaguide.com. Hozzáférés: 2025. április 2..
Christus de Verlosserkerk (Beijing)

De Xishiku-kerk (Chinees: 西什库教堂, Pinyin: Xishiku jiaotang, Engels: Xishiku Church) is een katholieke kerk in Peking, China. Het kerkgebouw ligt in het district Xicheng en is gelegen aan de Xishiku-straat 33. Andere benamingen voor de kerk zijn de Christus de Verlosserkerk (救世主堂, Pinyin: Jiushizhu tang, Engels: Holy Saviour Church) en Noordkerk (北堂, Pinyin: Beitang, Engels: North Church). De kerk is de bisschopzetel van de Chinese Katholieke Patriottische Vereniging. Geschiedenis De Christus de Verlosserkerk werd door de missie van de jezuïeten in China in 1703 gesticht en in de tussentijd herhaaldelijk verwoest en herbouwd. De kerk stond vroeger in Canchikou (蚕池口) (tegenover de oude Peking-bibliotheek) en werd daar in 1887 afgebroken in verband met de uitbreiding van het keizerlijk gebied. Omdat de kathedraal nu binnen de grenzen van de Verboden Stad kwam te liggen moest het gebouw worden afgebroken om een beetje verder naar het westen in grotere afmetingen op de huidige plaats te worden herbouwd. Daarom wordt het gebouw ook als Canchikou-kerk (蚕池口教堂, Pinyin: Canchikou jiaotang, Engels: Canchikou Church) aangeduid. De kathedraal werd het centrale gebouw op een terrein met een ommuring van 1400 meter. Op dit terrein waren eveneens een weeshuis, scholen, een ziekenhuis en kloostergebouwen gevestigd. Gedurende het maandenlange beleg door de boksers in 1900, zochten duizenden christenen er hun toevlucht. Met de Culturele Revolutie werd de kathedraal gesloten. Het gebouw werd in 1985 weer teruggegeven aan de katholieke gemeenschap. De in neogotische stijl gebouwde kerk is de grootste rooms-katholieke kerk van de stad en was tot voor kort de zetel van de aartsbisschop. De kerk biedt plaats aan circa 1000 gelovigen. Sinds 2006 staat de kerk op de lijst van monumenten van de Volksrepubliek China. De Christuskerk tijdens de bokseropstand Tijdens de bokseropstand in het jaar 1900 behoorde de kerk naast de ambassadewijk van Peking tot de toevluchtsoorden voor christelijke Chinezen en Europeanen. Duizenden boksers belegerden de kathedraal van 14 juni 1900 tot 16 augustus 1900. Gedurende het beleg verbleven meer dan 3900 christenen (waaronder ongeveer honderd Europeanen en 850 wezen) binnen de stenen muren van de kerk. De verdediging van de kathedraal, bestaande uit niet meer dan 41 Franse en Italiaanse mariniers, werd geleid door de missionaris Pierre-Marie-Alphonse Favier. Omdat Favier reeds een vermoeden had dat de kerk door de boksers zou worden aangevallen, had hij grote voorraden voedsel, wapens en munitie aangelegd. De grote aantallen vluchtelingen noodzaakten echter tot rantsoenering, totdat Japanse militairen de kathedraal ontzetten op 16 augustus 1900. Honderden vluchtelingen zouden de opheffing van het beleg van de kathedraal niet overleven, vierhonderd mensen werden begraven en van tientallen slachtoffers werd nooit iets teruggevonden. Overal in Peking waren de kerken en katholieke bezittingen zwaar beschadigd. Favier schatte dat de boksers tussen de 15.000 en 20.000 leden van zijn kerk hadden gedood en dat driekwart van alle kapellen waren vernietigd. Externe link (en) Beschrijving kerk op Chinadaily.com
Katedra Xishiku

Katedra Xishiku (chiń. 西什库天主堂; pinyin Xīshénkù Tiānzhǔtáng), nazywana również Beitang (北堂; dosł. Katedra Północna) – katedra znajdująca się w dzielnicy Xicheng w Pekinie, niedaleko zachodniego krańca Zakazanego Miasta. Użytkowana przez Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich, jest siedzibą biskupa Pekinu. Nosi wezwanie Najświętszego Zbawiciela. Katedrę wybudowali za czasów panowania Kangxi jezuiccy misjonarze, na terenie leżącym w okolicy dzisiejszego parku Zhongnanhai, podarowanym im w 1692 roku w podzięce za wyleczenie cesarza. Poświęcenie kościoła pod wezwaniem Świętego Zbawiciela miało miejsce 9 lutego 1703 roku. Kres pierwszej świątyni nastąpił wraz z kasatą zakonu jezuitów i rozpoczęciem prześladowań cudzoziemców w Chinach. Za panowania Daoguanga (1820-1850) katedrę rozebrano, a grunt na którym stała sprzedano. Po klęsce Chin w drugiej wojnie opiumowej (1860) w pobliżu pierwszego Beitangu wzniesiono nową katedrę. Nowy Beitang istniał jedynie 27 lat. W 1887 cesarz Guangxu z powodu rozbudowy przypałacowych ogrodów przeniósł gminę chrześcijańską nieco dalej w kierunku północno-zachodnim. Trzecią z kolei, istniejącą do dziś katedrę, zbudowali na obszarze Xishiku członkowie misji francuskiej z pieniędzy (350 tysięcy taeli) przekazanych przez dwór jako rekompensatę za przenosiny. Wzniesioną w stylu neogotyckim katedrę z potężnym marmurowym frontem, wzorowaną na paryskiej Notre-Dame, oddano do użytku w 1890 roku. W czasie powstania bokserów na terenie katedry schronili się przebywający w Pekinie cudzoziemcy, a sam kościół był oblegany przez powstańców. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku i zerwaniu relacji ze Stolicą Apostolską katedrę przejęło Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich. Wraz z rozpoczęciem rewolucji kulturalnej katedrę zamknięto. W Boże Narodzenie 1985 roku kościół został ponownie otwarty dla wiernych, a w 1990 roku został uznany za zabytek. Zobacz też Katedra Nantang Przypisy
Кафедральный собор Сишику

Кафедральный собор Сишику (кит. 西什库天主堂, также известен как «Северный собор» (кит. 北堂)) — исторический католический собор Храм Христа Спасителя в западной части центра Пекина, в районе Сичэн. История Изначально собор был построен иезуитами в 1703 году возле озера Чжуннаньхай на земле, пожалованной императором в 1694 году в благодарность за исцеление от болезни. В 1887 году церковь пришлось перенести на место её нынешнего расположения, так как её прежнее местоположение понадобилось для создания парка. В 1900 году, во время восстания ихэтуаней, собор, обороняемый четырьмя десятками французских и итальянских морских пехотинцев, выдержал двухмесячную осаду, происходившую параллельно с осадой Посольского квартала, и был сильно повреждён. С 1958 года принадлежит Китайской Патриотической Католической Церкви. Ссылки Описание собора (англ.)
Xinglong Station

Xinglong Station (chinesisch 興隆觀測站 / 兴隆观测站, Pinyin Xīnglóng Guāncèzhàn) ist ein chinesisches Observatorium (IAU-Code 327), das in dem Verwaltungsgebiet Chengde, 4 km östlich der Stadt Nanshuangdong und südlich des Gipfels des Berges Yan Shan in 960 m Höhe liegt. 1968 in Betrieb genommen, war es zunächst eine „Beobachtungsbasis“ (观测基地, Pinyin Guāncè Jīdì) des Astronomischen Observatoriums Peking und ist seit 2001 direkt den Nationalen Astronomischen Observatorien der Chinesischen Akademie der Wissenschaften unterstellt. Teleskope Hauptinstrument des Observatoriums ist das Large Sky Area Multi-Object Fibre Spectroscopic Telescope (LAMOST) (übersetzt etwa Weitwinkel-Mehrobjekt-Lichtwellenleiter-Spektroskopieteleskop). Dieses für die Spektroskopie optimierte Spiegelteleskop ist das größte chinesische optische Teleskop. Seine Kosten beliefen sich auf 30 Millionen US-Dollar. Es wurde im Juni 2007 in Betrieb genommen. Daneben verfügt das Observatorium über eine Reihe kleinere Teleskope. Sortiert nach deren Apertur sind das: 2,16-m-Ritchey-Chrétien-Spiegelteleskop 1,26-m-Infrarot-Teleskop 1-m-Spiegelteleskop 85-cm-Spiegelteleskop 80-cm-Spiegelteleskop 60/90-cm-Schmidt-Teleskop 60-cm-Spiegelteleskop 50-cm-Spiegelteleskop Mit ihrem 1-m-Teleskop ist die Beobachtungsstation Xinglong seit 2016 an quantenphysikalischen Experimenten mit dem Satelliten Micius beteiligt. Bereits 2017 wurde für die verschlüsselte Kommunikation zwischen China und Österreich eine 280 km lange quantengeeignete Glasfaserleitung von Xinglong nach Peking verlegt. Seit 2020 ist Xinglong über die chinesische Quanten-Hauptleitung mit örtlichen Netzwerken nicht nur in Peking, sondern auch in Jinan, Hefei und Shanghai verbunden. Siehe auch Beijing Schmidt CCD Asteroid Program Weblinks Website des Observatoriums (chinesisch) Einzelnachweise
Xinglong Station (NAOC)

Xinglong Station (simplified Chinese: 兴隆观测基地; traditional Chinese: 興隆觀測基地; pinyin: Xīnglóng Guāncè Jīdì) is an observatory (IAU code 327) situated south of the main peak of the Yan Mountains in Xinglong County, Chengde, Hebei province, China. Installed are seven telescopes: a Mark-III photoelectric astrolabe; a 60 cm reflector; an 85 cm reflector; a 60/90 cm Schmidt telescope; a 1.26-meter infrared telescope; and a 2.16-meter telescope. The most recent telescope is the 4m LAMOST. As of 2014 the observatory installed a 5.2-meter telescope as part of their Gamma-ray astronomy program, known colloquially as Sām Tām for its aggressive focal length. It is a popular tourist site. See also Beijing Schmidt CCD Asteroid Program List of astronomical observatories References External links Media related to Xinglong Station at Wikimedia Commons