Nacionalna biblioteka Kine

Nacionalna biblioteka Kine (kineski: 中国国家图书馆) (neformalno Pekinška javna biblioteka) centralna je biblioteka u Narodnoj Republici Kini koja se nalazi u glavnom gradu Pekingu. Sa svojom golemom kolekcijom od preko 41 miliona tomova (decembar 2020) najveća je biblioteka u celoj Aziji i jedna od 5 najvećih na svetu. Biblioteku dnevno posećuje oko 13.000 čitalaca. Biblioteka pohranjuje najveću svetsku kolekciju kineske literature i istorijskih dokumenata. and covers an area of 280,000 square meters. Gotovo polovina svih knjiga objavljenih pre Johana Gutenberga i njegove štamparske prese čuva se u ovoj biblioteci. U svojoj zbirci biblioteka se nalazi preko 12 miliona časopisa i knjiga na stranim jezicima. Prethodnica Nacionalne biblioteke Kine bila je Imperijalna biblioteka u Pekingu koja je osnovana 9. septembra 1909. godine od strane vlasti za vreme dinastije Ćing. Formalno je otvorena 1912. godine nakon Sinhajske revolucije. Godine 1916. stekla je status depozitarne biblioteke. U julu 1928. naziv joj je promenjen u Nacionalna Peiping biblioteka, koji je naknadno promenjen u naziv Nacionalna biblioteka. Zbirke Nacionalne biblioteke nasledile su kraljevske kolekcije od dinastije južni Song i privatne kolekcije od dinastija Ming i Ćing. Najstarije kolekcije se mogu pratiti do kostiju proročišta u Jin ruševinama pre više od 3000 godina. Narodna biblioteka je velika istraživačka i javna biblioteka, sa predmetima na 123 jezika i u mnogim formatima, štampanim i digitalnim: knjige, rukopisi, žurnali, novine, časopisi, zvučni i muzički snimci, video zapisi, scenariji, patenti, baze podataka, karte, pečati, otisci, crteži. Od decembra 2020. kolekcija sadrži više od 41 milion tomova i raste po stopi od milion tomova godišnje. Ukupna količina digitalnih resursa prelazi 1000TB i raste po stopi od 100TB godišnje. Nakon nekoliko promena imena i administrativnih izmena, preimenovana je u Nacionalnu biblioteku Kine 1999. godine. Nacionalna biblioteka se sada sastoji od Južnog kompleksa, Severnog kompleksa, Dečje sale, Dvorane drevnih knjiga i sedamnaest istraživačkih biblioteka koje su poslate različitim odeljenjima centralne vlade i Akademiji vojnih nauka. Istorija Najranije istorijske reference o bibliotekama zapadnog tipa u kineskoj civilizaciji dolaze iz tekstova Lin Cesjua iz 1839. godine i Vej Juena iz 1843. godine, obe prevedene iz zapadnih izvora. U kasnom XIX veku u kontekstu nekoliko poraza od strane zapadnih sila carska dinastija je poslala više misija u inostranstvo kako bi izučavale zapadnu kulturu i institucije. Više članova tih misija beležilo je svoja iskustva sa posetama javnim bibliotekama beležeći i kako one privlače veliki broj čitalaca. Novinar Lijang Ćidžao je nakon propasti Reforme stotinu dana 1898. godine iz egzila pisao o Javnoj biblioteci u Bostonu i Biblioteci Univerziteta u Čikagu, hvaleći činjenicu da korisnici nisu krali knjige koje su posuđivali iz biblioteka. Član jedne druge misije koji je poslan u inostranstvo da proučava moderno političko uređenje primetio je efikasnost u posuđivanju knjiga u Kongresnoj biblioteci u Sjedinjenim Američkim Državama. Godine 1906. godine guverer provincije Hunan u formalnom je eseju na klasičnom kineskom caru predstavio nameru osnivanja provincijske biblioteke u njenom glavnom gradu Čangši. Vidi još Univerzitet u Pekingu Kineski klasici Reference Literatura Spoljašnje veze www.nlc.gov.cn