NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Xiaomi Auto

Xiaomi Auto (oficialmente Xiaomi Automobile Co., Ltd.) es una filial del grupo tecnológico chino Xiaomi, dedicada al diseño y fabricación de vehículos eléctricos inteligentes. Fundada en 2021 y con sede en Pekín, la compañía debutó en el mercado automotriz con el sedán eléctrico Xiaomi SU7, lanzado oficialmente en marzo de 2024. Historia El 30 de marzo de 2021, Lei Jun, fundador y director ejecutivo de Xiaomi, anunció la entrada de la empresa en el sector de los vehículos eléctricos (VE), con una inversión inicial de 10.000 millones de yuanes (aproximadamente 1.400 millones de dólares) y una inversión total prevista de 10.000 millones de dólares en los siguientes diez años. Ese mismo año se estableció oficialmente Xiaomi Auto, con sede en la Zona de Desarrollo Económico y Tecnológico de Pekín. En agosto de 2023, la compañía recibió la autorización de la Comisión Nacional de Desarrollo y Reforma de China para producir vehículos eléctricos. La producción del primer modelo, el SU7, comenzó en diciembre de 2023. El vehículo fue presentado el 28 de diciembre de 2023 y su lanzamiento oficial tuvo lugar el 28 de marzo de 2024 en Pekín, momento en el que se iniciaron los pedidos.​ Modelos Xiaomi SU7 El Xiaomi SU7 es un sedán eléctrico de tamaño completo, desarrollado bajo el nombre en clave "MS11". El diseño estuvo a cargo de Li Tianyuan, exdiseñador de BMW. El SU7 está disponible en varias versiones: estándar, Pro, Max y Ultra. La versión Max cuenta con tracción total, una potencia de 495 kW (664 CV) y una aceleración de 0 a 100 km/h en 2,78 segundos. La autonomía varía según la versión, alcanzando hasta 800 km en el modelo Max.​ El vehículo incorpora tecnologías avanzadas, como un sistema de infoentretenimiento con pantalla táctil de 16,1 pulgadas, el sistema operativo HyperOS y capacidades de conducción asistida mediante el sistema Xiaomi Pilot, que utiliza dos chips Nvidia Drive Orin. Xiaomi YU7 En mayo de 2025, Xiaomi presentó su segundo modelo, el Xiaomi YU7, un SUV eléctrico de tamaño mediano. Aunque se esperaba que incluyera funciones avanzadas de conducción autónoma, estas características fueron omitidas en la presentación, posiblemente debido a restricciones regulatorias tras incidentes previos relacionados con el SU7.​ Véase también Xiaomi Automóvil eléctrico Enlaces externos Xiaomi: El secreto de su éxito en Youtube El primer coche eléctrico de Xiaomi. Xiaomi presenta su nuevo coche eléctrico: el YU7 Referencias
Xiaomi Auto

Xiaomi Automobile Co., Ltd или Xiaomi Auto (кит. трад. 小米汽车) — китайский производитель электромобилей со штаб-квартирой в Пекине, это дочерняя компания китайской компании Xiaomi. История 30 марта 2021 года Лэй Цзюнь объявил, что Xiaomi Group создаст дочернюю компанию, занимающуюся бизнесом по производству электромобилей. Первоначальные инвестиции в это предприятие были установлены в размере 10 миллиардов китайских юаней, при этом ожидаемый общий объём инвестиций составит 10 миллиардов долларов США в течение следующих 10 лет. Лэй Цзюнь, генеральный директор компании, также будет генеральным директором подразделения электромобилей. 1 сентября 2021 года была основана компания Xiaomi Automobile Co., Ltd. 27 ноября 2021 года муниципальное правительство Пекина и Xiaomi официально подписали соглашение о сотрудничестве, официально объявив о создании Xiaomi Automobile в зоне экономического и технологического развития Пекина. Xiaomi Automobile планирует построить двухэтапный автомобильный завод с совокупной годовой производственной мощностью 300 000 автомобилей. Производственные мощности первой и второй очереди составляют по 150 тысяч автомобилей каждая. Планируется, что первый автомобиль сойдет с конвейера в зоне экономического и технологического развития Пекина в 2024 году, что ознаменует начало массового производства. В марте 2022 года группа компаний Xiaomi опубликовала годовой отчет о результатах деятельности за 2021 год. В отчете показано, что бизнес Xiaomi по производству интеллектуальных электромобилей превзошел все ожидания с момента объявления плана производства автомобилей в марте 2021 года. На данный момент группа исследований и разработок автомобильного бизнеса численность персонала выросла до более чем 1000 человек, и ожидается, что официальное массовое производство начнется в первой половине 2024 года. 28 декабря 2023 года Xiaomi представила свой первый электромобиль Xiaomi SU7. Официальная презентация SU7 состоялась 28 марта 2024 года в Пекине, и в этот день Xiaomi начала принимать заказы на автомобиль. В 2025 году был представлен электрический внедорожник Xiaomi YU7. Модельный ряд Xiaomi SU7 (с 2024), среднеразмерный седан. Xiaomi YU7 (с 2025), среднеразмерный SUV. Примечания
Tempel der Großen Glocke

Der Tempel der Großen Glocke (大鐘寺 / 大钟寺, Dàzhōng sì), der ursprünglich Juesheng-Tempel (覺生寺 / 觉生寺, Juéshēng sì) hieß, ist ein buddhistischer Tempel auf der Straße Beisanhuan Xilu im Pekinger Stadtbezirk Haidian. Geschichte Der Tempel wurde 1733 in der Yongzheng-Ära der Qing-Dynastie erbaut. Der Name des Tempels rührt von der berühmten, in der Zeit der Yongle-Ära (1403-1424) der Ming-Dynastie gegossenen klöppellosen Yongle-Glocke (Yongle dazhong) her, die heute in dem Tempel zu finden ist. Sie wiegt 46,5 Tonnen, ist 6,75 m hoch und hat einen Außendurchmesser von 3,3 m. Ursprünglich war die Glocke nach dem Avatamsaka-Sutra (chin. Huayan jing) benannt ("Huayan-Glocke"), das sich auf ihrem Glockenkörper in erhabener Schrift gegossen befindet Der Juesheng-Tempel steht seit 1996 auf der Liste der Denkmäler der Volksrepublik China (4-166). In dem Tempel befindet sich seit 1985 ein Glockenmuseum (Guzhong bowuguan; engl. Ancient Bell Museum). Galerie Weblinks Tempel der Großen Glocke The Juesheng Si (Temple of Awakening) and Its Historical Vicissitudes - Englisch Fußnoten
Big Bell Temple

The Big Bell Temple, or Dazhong Temple (simplified Chinese: 大钟寺; traditional Chinese: 大鐘寺; pinyin: Dàzhōng Sì), originally known as Juesheng Temple (simplified Chinese: 觉生寺; traditional Chinese: 覺生寺; pinyin: Juéshēng Sì), is a Buddhist temple located on the North 3rd Ring Road in Haidian District, Beijing, China. The Big Bell Temple was built in 1733 during the reign of the Yongzheng Emperor of the Qing dynasty (1644-1911). The temple's name came after the famous "Yongle Big Bell" that is housed inside the temple, which was cast during the reign of the Yongle Emperor (1403-1424) of the Ming dynasty (1368-1644). According to a test by the Chinese Academy of Sciences, the Yongle Big Bell's sound could reaches up to 120 decibels and can be heard 50 kilometers away from the temple in the depth of night. Many music experts, including some from the Chinese Acoustics Institute have found its tone pure, deep and melodious with a sprightly rhythm. Its frequency ranges from 22 to 800 hertz. According to about.com: The Yongle Big Bell weighs about 46 tons, with a height of 5.5 meters and a diameter of 3.3 meters. The bell is famous not only because of its size, but probably more importantly because of the over 230,000 characters of Buddhist scriptures engraved on it. The temple has housed an ancient bell museum, known as Big Bell Temple Ancient Bell Museum (Chinese: 大钟寺古钟博物馆; pinyin: Dàzhōng Sì Gǔzhōng Bówùguǎn), since 1985, featuring hundreds of bronze bells from temples throughout China. Gallery Footnotes
Temple de la grosse cloche

Le temple de la grosse cloche, ou temple Da Zhong en (chinois simplifié : 大钟寺 ; en chinois traditionnel : 大鐘寺 ; en pinyin : Dàzhōng Sì), connu à l'origine sous le nom de temple Jue Sheng (chinois simplifié : 觉 生 寺 ; chinois traditionnel : 覺 生 寺 ; pinyin : Juéshēng Sì), est un temple bouddhiste situé à Pékin, en Chine. Histoire Le temple de la grosse cloche est construit en 1733 sous le règne de l'empereur Yongzheng de la dynastie Qing (1644-1911). Le nom du temple vient de la célèbre grosse cloche "Yongle" qui se trouve à l'intérieur du temple et qui a été coulée sous le règne de l'empereur Yongle (1403-1424) de la dynastie Ming (1368-1644). Selon un test de l'Académie chinoise des sciences, le son de la cloche Yongle peut atteindre jusqu'à 120 décibels et peut être entendu à 50 kilomètres du temple en pleine nuit. De nombreux experts en musique, dont certains de l'Institut chinois d'acoustique, ont trouvé son ton pur, profond et mélodieux avec un rythme enjoué. Sa fréquence varie de 22 à 800 hertz. Le temple abrite un musée de la cloche (Guzhong bowuguan ; Musée de la cloche ancienne) depuis 1985, avec des centaines de cloches en bronze provenant de temples de toute la Chine. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Big Bell Temple » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail du monachisme Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du bouddhisme Portail de Pékin Portail du monde chinois • section histoire de la Chine
Świątynia Wielkiego Dzwonu

Świątynia Wielkiego Dzwonu (chiń. upr. 大钟寺; chiń. trad. 大鐘寺; pinyin Dàzhōng Sì) – świątynia buddyjska znajdująca się w dzielnicy Haidian w Pekinie. Zbudowano ją w 1733 roku; pierwotnie nosiła nazwę Juesheng Si. Dzwon, od którego pochodzi jej obecna nazwa, umieszczono w niej 10 lat później. Świątynia składa się z przedniego dziedzińca, trzech równolegle ustawionych par pawilonów i znajdującej się na tyłach wieży bębna. Dzwon, znany pod nazwą Huayan, odlano w 1403 roku. Odlano sześć takich dzwonów, jednak pozostałe pięć nie przetrwało do naszych czasów. Pierwotnie znajdował się on w świątyni Wanshou. Mierzy 6,87 m wysokości i waży 46,5 tony; jego obwód wynosi 3,3 m, zaś grubość ścian 0,22 m. Na powierzchni dzwonu wyryto kompletny tekst Avatamsaka Sutra. Od 1985 roku w świątyni mieści się Muzeum Starych Dzwonów, w którego zbiorach znajduje się kilkaset zabytkowych dzwonów z Chin i innych krajów. Przypisy
Храм Великого колокола

Храм Великого колокола, или (кит. трад. 大鐘寺, упр. 大钟寺, пиньинь Dàzhōng Sì-Дачжун сы), первоначально известный как храм Цзюешэн (кит. трад. 覺生寺, упр. 觉生寺, пиньинь Juéshēng Sì) — буддийский храм на Бэйсаньхуанской дороге в Пекине, КНР. Храм Великого колокола был построен в 1733 при императоре Юнчжэне династии Цин (1644—1911). Храм назван так за колокол «Юнлэ» находящийся в храме, отлитый в царствование Юнлэ (1403—1424) династии Мин (1368—1644). В соответствии с АНК, звук колокола достигает 120 децибел и слышится за 50 км от храма. Многие музыкальные эксперты, включая специалистов из Института акустики нашли звук богатым, глубоким и мелодичным. Его частота колеблется от 22 до 800 герц. Согласно about.com: Краткая хронология зима 1733—1734 — открыт по указу Юнчжэна. Получил статус храма, под покровительством Императорского Дома. 1743 — Цяньлун пожаловал храму Большой колокол Юнлэ, с тем, чтобы монахи молились за здоровье Императора. 1787 — Цяньлун приказывает монахам постоянно молиться о дожде. Молебны не прекращаются до конца империи. 1929 — Китайская Республика выдала храму лицензию на работу. 1957 — национализирован и закрыт. Храм начал разрушаться. 1980 — Городским Советом принято решение о реконструкции. 1984 — реконструирован и превращён в музей. 1985 — открыт в качестве музея. 1996 — включён в Охраняемые Памятники КНР. Настоятели Полный список не сохранился (или не опубликован). Известные настоятели: 超成 — Чао Чэн с 1746/1747 徹悟 — Чэу (ясно понимающий). Настоятель с 1792 до 1810 (отставка) 崇理杲鑒 — Чунли Гаоцзянь. Стал 32-м главой Хуаянь. 海峰源亮 — Хайфэн Юаньлян. 雲升 — Юнь Шэн. Коней XIX — начало XX века. Был настоятелем много лет, провёл ремонт храма. 普順 — Пу Шунь. До 1927 года. 體仁 — Ти Жэнь. С 1927 по 1938. Последний настоятель Изображения Примечания Ссылки На английском China tour. The Big Bell Temple Архивная копия от 17 сентября 2008 на Wayback Machine
National Public Complaints and Proposals Administration

The National Public Complaints and Proposals Administration (Chinese: 国家信访局) is a deputy-cabinet level agency directly under the State Council of China. It is the national ombudsman office of the People's Republic of China. The office has its roots in the Bureau of Letters and Calls, founded in 1977 under the General Office of the Chinese Communist Party (CCP). A State Council equivalent was established in 1980, and both offices were merged in 1986. Further reforms led to the establishment of the National Bureau of Letters and Calls in 2000, which assumed its current name in 2016. The office is responsible for hearing public complaints and proposals against various levels of government agencies nationwide. It is under the leadership of the Society Work Department of the Chinese Communist Party Central Committee since March 2023. The current director of NPCPA is Li Wenzhang, one of the Deputy Secretary-General of the State Council. History In 1977, the Bureau of Letters and Calls (Chinese: 中央办公厅信访局) was founded under the CCP General Office in order to overhaul the petitioning system of China. This was followed by the establishment of the Bureau of Letters and Calls of the General Office of the State Council (Chinese: 国务院办公厅信访局) in 1980. In 1986, both offices were merged, and further reforms led to the creation of the National Bureau of Letters and Calls in 2000, which was renamed to the National Public Complaints and Proposals Administration in English in 2016. In 2023, the Administration was placed directly under the State Council as part of the plan on reforming Party and state institutions, previously being subordinate to its General Office. It was also placed under the "unified leadership" of the newly established Society Work Department of the CCP. Functions The National Public Complaints and Proposals Administration is the main petitioning office of China, responsible for hearing public complaints and proposals against various levels of government agencies nationwide. In addition to the national level, the agency includes provincial, city and county-level offices. Leadership Directors See also Petitioning (China) References External links Official website
Den Kinesiske Mur

Den Kinesiske Mur (forenklet kinesisk: 万里长城 ; traditionelt kinesisk: 萬里長城; pinyin : Wànlǐ Chángchéng; '10.000 li lange mur'; også forenklet kinesisk: 中国长城; traditionelt kinesisk: 中國長城, Pinyin: Zhōngguó Chángchéng; 'Kinas lange mur‘), også kendt som Den Store Mur, er et kompleks af spredte, meget lange fæstningsværker bygget af jord, sten, tegl, træ og andre materialer. Den går hovedsageligt langs en øst-vest gående, nordlig grænselinje i det nuværende Folkerepublikken Kina. Muren blev bygget som et forsvarsværk mod plyndringer og invasioner af forskellige nomadestammer så som tyrkerne og mongolerne, men ikke som ét langt sammenhængende fæstningsværk. Opførelsen af muren menes er være påbegyndt tilbage i det 7. århundrede f.v.t. som separate sektioner af fæstningsværker og senere op igennem historien, under forskellige dynastier, frem til starten af det 16. århundrede under Ming-Dynastiet, at bliver forstærket og visse steder sammenbygget. Den består af selve muren på 6.259 kilometer og 360 kilometers volde samt 2.233 kilometers bjerge og floder, der danner et naturligt forsvarsværk. En anden arkæologisk undersøgelse konkluderede, at alle murens forgreninger sammenlagt var 21.196 km lang. Flere dele er forsvundet igen, da lokale har genbrugt materialerne til andre byggerier. Særlige dele er dog i dag fredet. Ofte tilskrives Kinas første kejser Qin Shi Huang som skaberen af Den Kinesiske Mur, idet han fik udvidet og forbundet tidligere eksisterende mure til en lang forsvarslinje. Langt størstedelen af muren, der findes den dag i dag, er bygget under Ming-dynastiet i slutningen af 1500-tallet. Den mest besøgte del af muren, Badaling, var den første del muren, der blev åbnet for turister. Den Kinesiske Mur blev i 1987 optaget på UNESCOs liste over verdensarven. Referencer Eksterne henvisninger Great Wall, Beijing, A Photographic Tour Arkiveret 28. september 2006 hos Wayback Machine (engelsk) Photos of Great Wall in Simatai Arkiveret 7. februar 2006 hos Wayback Machine (engelsk) The Great Wall of China exhibition at the Powerhouse Museum, Sydney Arkiveret 24. oktober 2006 hos Wayback Machine (engelsk) Great Wall Photos Arkiveret 17. november 2006 hos Wayback Machine (engelsk) Great Wall Marathon Arkiveret 30. november 2020 hos Wayback Machine (engelsk) Om verdernsarvsstedet Arkiveret 29. juli 2018 hos Wayback Machine på whc.unesco.org
Chrám nebes

Chrám nebes (čínsky v českém přepisu Tchien-tchan, pchin-jinem Tiāntán, znaky zjednodušené 天坛, tradiční 天壇) je komplex taoistických chrámů v obvodě Tung-čcheng v historické části Pekingu. Jeho počátky sahají do začátku 15. století. Čínští císařové se zde modlili za dobrou sklizeň. V současné době patří spolu se Zakázaným městem k nejvyhledávanějším památkám Pekingu. V roce 1998 se stal součástí světového dědictví. Obětní oltář (Peking) V čínské mytologii najdeme báje o zrození lidstva, ale čínské nebe bylo prázdné, bez bohů, a bohové neměli vymezeno ani žádné určité místo. Navázat s nimi spojení mohli věřící jen v chrámech postavených k tomuto účelu. Platilo to bez výjimky i pro císaře, který musel vystupovat po schodišti do chrámu Nebes na jihu svého hlavního města Pekingu a prosit nebe o požehnání své vlády a o její úspěchy. Od „Paláce odříkání“ na západě areálu kráčel k vlastnímu okrouhlému chrámu. Nejvýznamnějšími objekty tohoto chrámu jsou klenba Nebes a hlavní síň modliteb za dobrou úrodu. Síň modliteb Je jednatřicet metrů vysoká, stojí na vysokém třístupňovém mramorovém podstavci kruhového půdorysu, má 3 tmavomodré střechy nad sebou a byla postavena ve stejné době jako císařský palác, 1421. Kruhový oltář Je to třípatrová kamenná terasa, každé patro je ohraničeno zábradlím z kamení. Konali se zde obřady obětí Nebesům. Zeď ozvěn Je to budova obklopena kruhovitou zdí, proslulá dobrou akustikou. Když někdo zašeptá na jedné straně zdi, ozvěna to odnese na opačný konec. Oltář nebes V dávných dobách sloužil k obětování. Je postaven jako třípatrový mramorový ochoz prostředek tvoří kulatý kámen, který je základ prstence. Dnes zde probíhají hlavně fotografické orgie. Každý Číňan stojící na středovém kameni se zde chce nechat vyfotografovat. Síň modliteb za dobrou úrodu Tato stavba byla dokončena roku 1420. Tvoří ji posvátné objekty. Je vybudována do věžovitého tvaru, má tři prstence a modré střechy z glazovaných tašek. Modré střechy jsou k vidění i na ostatních budovách. Hlavní síň je bohatě vyzdobena a v jejím čele se nachází modro-zlatý trůn. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Temple of Heaven na anglické Wikipedii. Literatura 1000 DIVŮ SVĚTA, vydalo nakladatelství Svojtka & Co., s.r.o. MODERNÍ ILUSTROVANÁ ENCYKLOPEDIE, DORLING KINDERSLEY BOOK Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chrám nebes na Wikimedia Commons https://web.archive.org/web/20110715200122/http://czech.cri.cn/chinaabc/chapter22/chapter220113.htm http://www.cestovani-cina.info/maly-okruh-cinou/chram-nebes/ http://www.cctv.com/lm/176/71/88864.html – překlad ze stránky
Tempel van de Hemel

De Tempel van de Hemel of het Altaar des Hemels ligt in een uitgestrekt park in het zuiden van Peking. Hier leidden de keizers van de Ming-dynastie een plechtige, rituele ceremonie, waarbij ze als bemiddelaar tussen hemel en aarde offers brachten om de gunst van de goden af te smeken voor de volgende oogst. De godsdienst die daarbij hoort is het daoïsme. Tegelijk was deze band met de hemel natuurlijk ook de legitimatie van hun bewind. Het tempelcomplex bestaat uit de grote ronde hal waar voor de goede oogst werd gebeden, de hal van keizerlijke onthouding (de keizer moest 3 dagen vasten alvorens aan de ceremonie deel te nemen) het open altaar van de hemel, en enkele bijgebouwen. In het park rondom de tempel zijn vaak activiteiten van de lokale bevolking die daar vliegert, kalligrafeert of tai chi beoefent. Panorama
Templo do Céu

O Templo do Céu (em chinês tradicional 天壇, em chinês simplificado 天坛, em pinyin "Tiāntán") é um complexo de templos taoístas em Pequim, o maior do seu género em toda a República Popular da China. Foi construído no ano 1420 e tanto a Dinastia Ming como a Dinastia Qing o utilizaram para pedir a intercessão celestial para as colheitas (na Primavera) e dar graças ao Céu pelos frutos obtidos (no Outono). Desde 1998 que é considerado Património da Humanidade pela UNESCO. Está situado no parque Tiantan Gongyuan, a sul de Pequim. O Templo do Céu inclui a norte a Sala de Oração pelas Boas Colheitas; a sul, o Altar Circular e a Abóbada Imperial Celestial. O conjunto está rodeado de uma muralha interior e outra exterior formadas por uma base rectangular que simboliza a Terra, rematadas com formas arredondadas para simbolizar o Céu. As muralhas dividem o recinto em duas zonas: a interior e a exterior. Sala da Oração pelas Boas Colheitas Este templo, (em chinês 天坛), é talvez o edifício mais conhecido de todo o conjunto e um dos mais representativos da cidade de Pequim. Trata-se de uma construção circular, de diâmetro de 30 metros e altura de 38 metros. Construído sobre três terraços circulares de mármore branco, o edifício ergue-se sobre 28 pilares de madeira e muros de ladrilho. Não tem nenhuma viga. A sala tem um triplo telhado construído com telhas de cor azul e está rematado por uma bola dourada na sua cúpula. Este edifício foi destruído por um incêndio em 1899 e reconstruído no ano seguinte. Altar Circular O Altar Circular ou Altar do Céu é uma construção aberta que se liga à Sala da Oração pelas Boas Colheitas mediante um caminho de pedra e ladrilhos de mais de 350 metros de comprimento. Construído em 1530, o altar consta de três terraços concêntricos rodeados de varandins de mármore branco. Cada lanço das escadas que conduzem ao cimo do altar é formado por 9 degraus, já que os chineses consideram o número 9 como número de boa sorte. A acústica especial do lugar permite que, se alguém fala no centro do altar, o som aumente e se escute em todos os locais da sala. Abóbada Imperial Celestial Aqui era onde os imperadores prestavam homenagem aos seus antepassados. Trata-se de uma construção muito parecida à Sala da Oração pelas Boas Colheitas, embora de um tamanho menor: 19 metros de altura por 15,6 metros de diâmetro. A abóbada está rodeada pelo muro do eco, uma singular construção redonda de cerca de 60 metros de diâmetro. Uma pessoa pode colocar-se em qualquer ponto do muro e a sua voz ouvir-se-á claramente no ponto oposto já que o som se transmite ao longo da superfície da parede.
Templul cerului

Informații suplimentare: Monumente din Pekin Templul cerului sau literal Altarul cerului (în chineză simplificată: 天坛; chineză tradițională: 天壇; pinyin: Tiāntán) este un complex de clădiri taoiste în sudul Beijingului. Acesta era vizitat de către împărații dinastiilor Ming și Qing pentru ceremonii anuale de rugăciune către Cer pentru o recoltă bună. Este privit ca un templu taoist, deși venerarea Cerului în special de către împărat datează dinaintea taoismului. Istorie Complexul, numit inițial Templul cerului și al pământului, a fost construit între 1406 și 1420, pe vremea Împăratului Yongle, responsabil și de construcția Orașului interzis sau Palatul Imperial Chinezesc. Complexul a fost extins și numit Templul cerului în timpul Împăratului Jiajing, în secolul XVI. Acesta a mai construit încă trei temple: Templul soarelui în est, Templul pământului în nord, și Templul lunii în vest. Templul cerului a fost renovat în secolul XVIII sub Împăratul Quianlong și între anii 2005-2007 cu ocazia pregătirilor pentru Jocurile Olimpice de vară din 2008. Templul Cerului a fost înregistrat patrimoniul mondial UNESCO în 1998. Clădiri Mauricio Percara, un jurnalist din Beijing, a explicat în articolul său "Templulcerului: reuniunea Paradadise" că simbolistica este destul de descriptiv și există patru piloni principalecare reprezintă anotimpurile anului, 12 piloni interior simboliza luni șidoisprezece în afara piloni simbolizeaza doisprezece doce pilares exterioresaluden o veghe de las 12 a zilei. Și un dragon de aur, în sală, aduce onoare alîmpăratului."[http://espanol.cri.cn/861/2015/03/21/1s344169.htm "Temple of Heaven: meeting the Paradadise (El Templo del Cielo: un encuentro con el Paraíso)", Mauricio Percara (2015)] Ceremonia Note