NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Chińskiej Republice Ludowej z siedzibą w Pekinie

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Chińskiej Republice Ludowej z siedzibą w Pekinie (chiń. 波兰共和国驻华大使馆) – polska misja dyplomatyczna w stolicy Chińskiej Republiki Ludowej. Historia W marcu 1929 utworzono w Szanghaju poselstwo przy rządzie Republiki Chińskiej w Nankinie. Po wybuchu wojny chińsko-japońskiej w 1937 przeniesiono je razem z rządem chińskim do Chongqingu (Czunkingu). W czasie II wojny światowej przedstawicielstwo podniesiono do rangi ambasady. W grudniu 1942 pierwszym polskim ambasadorem został Alfred Poniński. 5 lipca 1945 rząd Republiki Chińskiej wycofał uznanie dla polskiego rządu na emigracji i uznał Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej w Warszawie. Oznaczało to likwidację ambasady w Chongqingu. Ambasada reprezentująca władze komunistyczne przeniosła się do Nankinu. Po proklamowaniu Chińskiej Republiki Ludowej, 4 października 1949 rząd polski uznał stosunki dyplomatyczne z rządem Republiki Chińskiej za nieistniejące. 7 października 1949 oficjalnie nawiązano stosunki dyplomatyczne między Polską a ChRL. Siedzibę ambasady formalnie przeniesiono do Pekinu w lutym 1950. W czerwcu 1950 pierwszy ambasador Polski w ChRL Juliusz Burgin złożył listy uwierzytelniające. Oba państwa otworzyły także konsulaty generalne. W latach 1951–1954 funkcjonował polski konsulat w Tianjinie. W 1954 otwarto konsulat w Szanghaju, a w 1955 w Kantonie. ChRL w 1958 otworzyła konsulat generalny w Gdańsku. Podział organizacyjny Wydział Polityczny Wydział Ekonomiczny Wydział Konsularny – okręg konsularny obejmuje następujące prowincje, regiony autonomiczne i miasta wydzielone: Pekin, Tianjin, Gansu, Hebei, Heilongjiang, Henan, Hubei, Hunan, Jiangxi, Jilin, Liaoning, Mongolia Wewnętrzna, Ningxia, Qinghai, Shaanxi, Shandong, Shanxi, Tybet, Xinjiang, oraz Koreę Północną. Instytut Polski – Wydział Kultury Ambasady RP w Pekinie Wydział Administracyjny Referat ds. Rolnych Referat ds. Edukacji i Nauki Wydział Finansowy Samodzielne stanowisko ds. celnych Attachat Obrony Zobacz też Ambasada Chińskiej Republiki Ludowej w Polsce Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Chengdu Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Hongkongu Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kantonie Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Szanghaju Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Ambasady [online], Polska w ChRL [dostęp 2021-08-05] (pol. • chiń.). Archiwalna strona Ambasady
Experimental High School Attached to Beijing Normal University

The Experimental High School Attached to Beijing Normal University (Chinese: 北京师范大学附属实验中学; pinyin: Běijīng shīfàn dàxué fùshǔ shíyàn zhōngxué) is a public secondary school in Xicheng, Beijing, China. The school is supervised by the Beijing City Xicheng District Education Committee. The school was founded in 1917 as the Girls' Middle School Attached to Beijing Girls' Normal School (北京女子师范学校附属中学). It was integrated in 1931 to Beijing Normal University and renamed Girls' Middle School Attached to Beijing Normal University (北京师范大学附属女子中学). In 1968, boys were admitted to the school for the first time, and in 1978, the school was renamed to its current title. The school is known for being the site of the torture and murder of Bian Zhongyun, a deputy principal who was killed during a struggle session just thirteen days before her student, Song Binbin, adorned an armband on Mao Zedong at the 8-18 rally during Red August. Bian is considered as one of the first victims of the Cultural Revolution. Alumni Li Ne, daughter of Mao Zedong Deng Nan, daughter of Deng Xiaoping Deng Rong, daughter of Deng Xiaoping Zhou Bingde, niece of 1st Premier Zhou Enlai Ye Xiangzhen, daughter of Ye Jianying Yu Huisheng, daughter of Huang Jing Song Binbin, senior leader in the Chinese Red Guards, daughter of Eight Elders member Song Renqiong Wang Youqin, East Asian studies and professor at the University of Chicago See also Beacon high schools in Beijing List of schools in Xicheng District The Second High School Attached to Beijing Normal University Red Guards References External links Official website (Chinese) Official website (English)
Fengshan, Shijiazhuang

Fengshan (simplified Chinese: 凤山; traditional Chinese: 鳳山; pinyin: Fèngshān; lit. 'phoenix mountain') is a town of Jingxing Mining District, Shijiazhuang, Hebei, People's Republic of China, located in the Taihang Mountains more than 35 kilometres (22 mi) west of downtown Shijiazhuang. As of 2011, it has 9 residential communities (居委会) under its administration. See also List of township-level divisions of Hebei References
Forbidden City Concert Hall

Forbidden City Concert Hall (Chinese: 中山公园音乐堂; lit. 'Zhongshan Park Music Hall') is a 1,419-seat multi-purpose venue in Beijing. The name of the venue came from the fact that it is located within the grounds of the Beijing Zhongshan Park, a vast former imperial altar Shejitan and now a public park located to the southwest of the Forbidden City and in the Imperial City. Aside from its acoustics, the Concert Hall is well known for the romantic setting of its environment, as it is situated inside one of Beijing's most beautiful parks and is surrounded by historic gardens and landmarks. Notes and references External links Official website
Universität für Sprache und Kultur Peking

Die Universität für Sprache und Kultur Peking (chinesisch 北京語言大學 / 北京语言文化大学, Pinyin Běijīng Yǔyán Dàxué; engl. Beijing Language and Culture University, BLCU) ist eine staatliche Universität in Peking (VR China), an der vor allem Ausländer die chinesische Sprache studieren. Geschichte Die Universität für Sprache und Kultur Peking wurde 1962 zunächst unter dem Namen Peking-Sprachinstitut (Běijīng Yǔyán Xuéyuàn, 北京语言学院, Beijing Language Institute) bekannt und gilt als die führende Institution Chinas auf diesem Gebiet. Sie untersteht direkt dem Erziehungsministerium der Volksrepublik China. Bis Anfang der 1980er-Jahre wurden an dem Institut viele Stipendiaten aus anderen Entwicklungsländern und aus sozialistischen Ländern auf ein reguläres Studium an anderen chinesischen Hochschulen vorbereitet. Heute bilden zahlende Studenten, vor allem aus Südkorea, die Masse der Studenten. HSK An dem Institut wurde die standardisierte Chinesisch-Prüfung für Ausländer HSK (汉语水平考试; Pinyin: Hànyǔ Shuǐpíng Kǎoshì) entwickelt, die heute entscheidend für die Aufnahme ausländischer Studenten an chinesischen Hochschulen ist. Persönlichkeiten Mulatu Teshome (ሙላቱ ተሾመ) – Präsident Äthiopiens (2013–2018) Liang Xiaosheng (梁晓声) – Schriftsteller Da Chen – Schriftsteller Chris Lonsdale (龙飞虎; Pinyin: Lóng Fēihǔ) – Psychologe, Linguist Valerie Grosvenor Myer – Schriftstellerin Lage Die BLCU befindet sich im Stadtbezirk Haidian in unmittelbarer Nähe der Peking-Universität und der Qinghua-Universität. In den letzten Jahren wurde durch den Bau einer neuen U-Bahn-Linie und eines Autobahn-Rings das Universitätsviertel besser an das Stadtzentrum angebunden und um die BLCU sind große Wohnblocks und viele Restaurants gebaut worden. Bildergalerie Weblinks Beijing Language and Culture University, Homepage der BLCU (chinesisch und englisch) Universität für die chinesische Sprache und Kultur Peking, Beschreibung auf chinanetz.info Siehe auch Liste weiterführender Bildungseinrichtungen in Peking Beijing Language and Culture University Press (BLCUP; 北京语言大学出版社; Běijīng Yǔyán Dàxué Chūbǎnshè)
Universidad de Lengua y Cultura de Beijing

La Universidad de Lengua y Cultura de Pekín (ULCP) (mandarín: 北京语言大学; pinyin: Běijīng Yǔyán Dàxué), es una universidad de Pekín, cuyo principal objetivo es enseñar el idioma y cultura china a estudiantes extranjeros, además de enseñar a alumnos chinos otros idiomas y temas relevantes sobre humanidades y ciencias sociales. Aparte de esto la universidad también entrena profesores para la enseñanza de dicho idioma. La ULCP solía ser la única institución de este tipo en China, pero debido al creciente auge de la educación superior que comenzó en los años 90, son muchas otras universidades las que optaron por ofrecer este servicio. La ULCP es conocida a veces como «la pequeña Naciones Unidas» debido a la gran cantidad de estudiantes extranjeros que asisten a ella. Historia Fundada en 1962, la Universidad de Idiomas de Pekín es una universidad bajo el control directo del Ministerio de Educación. En junio de 1964, tomó el nombre de «Instituto de Lengua de Pekín». A lo largo del tiempo ha ido adoptando varios nombres: en junio de 1996, fue denominada «Universidad de Lengua y Cultura de Pekín», pero después, en 2002, simplificó su nombre a «Universidad de Lengua de Pekín». A lo largo de los 51 años transcurridos desde su fundación, en la ULCP se han formado en el aprendizaje de la lengua china y su cultura más de 120 000 estudiantes procedentes de 176 países y regiones del mundo. La ULCP tiene la historia más larga, la envergadura mayor y los maestros mejor cualificados en la enseñanza del chino como segunda lengua y la enseñanza de la cultura china. Actualmente, trabajan un total de 1287 profesores, de los cuales 740 ejercen su profesión en el campo de la enseñanza e investigación científica y 351 de ellos disponen de títulos académicos superiores. Referencias Enlaces externos Página de la BLCU en Español
Università di Lingua e Cultura cinese di Pechino

Università di Lingua e Cultura cinese di Pechino (BLCU; 北京语言大学S, Běijīng yǔyán dàxuéP), conosciuta colloquialmente in Cinese come Beiyu (北语S, BěiyǔP), è un'università di Pechino, l'unica nel suo genere in Cina visto che il suo obiettivo principale è quello di insegnare la lingua e la cultura Cinese agli studenti stranieri. Oltre a ciò, essa ha anche come obiettivo l'educazione di studenti cinesi specializzati in lingue straniere e su altre materie importanti come le scienze umanistiche e sociali, preparare insegnanti di Cinese per gli studenti di altre lingue e preparazione intensive alle lingue straniere. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università di Lingua e Cultura cinese di Pechino Collegamenti esterni (ZH, EN) Sito ufficiale, su blcu.edu.cn.
Most An-ťi

Most An-ťi (čínsky pchin-jinem Ānjì Qiáo, znaky zjednodušené 安济桥, tradiční 安濟橋; česky Most bezpečného přechodu), také známý jako most Čao-čou (čínsky pchin-jinem Zhào​zhōu​ Qiáo, znaky zjednodušené 赵州桥, tradiční 趙州橋) zvaný most Ta-š’ (čínsky pchin-jinem Dàshí Qiáo, znaky zjednodušené 大石桥, tradiční 大石橋; česky Velký kamenný most / Most velkých kamenů), je nejstarším segmentovým obloukovým mostem v Číně. Nejedná se o nejstarší most tohoto typu. Segmentové obloukové mosty se objevují již dříve u Římanů, například most v Limyře, který je asi o 300 let starší, most v Alconétaru (2. století n. l.) nebo Ponte San Lorenzo v Padově (1. století př. n. l.). Překlenuje řeku Siao-šuej v provincii Che-pej, asi 40 km jihovýchodně od hlavního města provincie Š’-ťia-čuang. Popis Celková délka mostu je 50,82 m, rozpětí oblouku 37,37 m. Most je vysoký 7,3 m. Je 7,3 m vysoký a 9,6 m široký. Každý oblouk opisuje o něco méně než půlkruh. Poměr mezi rozpětím a výškou koruny je přibližně 1:5, což je mnohem menší poměr než u obloukového mostu z půlkruhových segmentů. V důsledku toho jsou mostní pilíře vystaveny poměrně velkým silám. Centrální klenbu tvoří 28 tenkých vápencových desek spojených železnými hroty. To umožňuje, aby oblouk přenášel smykové síly do podpěr. Na každé straně má most dva boční oblouky. Ty plní dvě důležité funkce: Zaprvé výrazně snižují celkovou hmotnost mostu, a to přibližně o 700 tun. Kromě toho umožňují, aby případná povodňová voda odtékala obloukovými otvory, aniž by most poškodila. Historie Most An-ťi byl postaven v letech 595 až 605 za říše Suej. Připisuje se mistru staviteli Li Chunovi (李春). Od svého postavení přežil deset velkých povodní, osm bitev a četná zemětřesení, včetně jednoho o síle 7,2 Mw v roce 1966. Most je stále v provozu, jen zdobené zábradlí bylo několikrát vyměněno. Most byl zmiňován v literatuře říše Ming, ale později byl zapomenut. Znovu jej objevil až v 50. letech 20. století profesor Liang S’-čcheng z univerzity Čching-chua při terénním výzkumu. Most změřil a publikoval o něm esej. Teprve později se most stal světově proslulým. V letech 1955–1958 byl most renovován. Od roku 1961 je most zapsán na seznamu památek Čínské lidové republiky. V roce 1989 ho Americká společnost stavebních inženýrů (American Society of Civil Engineers) zařadila na seznam historických milníků inženýrství. V roce 1996 byl čínskou vládou nominován na zápis na seznam světového dědictví UNESCO. Pověsti Na svou dobu neobvyklý tvar mostu dal vzniknout legendám. Podle jedné legendy most postavil slavný mistr čínské historie Lu Pan za jedinou noc. Jiná legenda vypráví, že po mostě přešli na zkoušku dva nesmrtelní najednou a Lu Pan vstoupil do vody a most díky jeho podpoře vydržel. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Anji-Brücke na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Most An-ťi na Wikimedia Commons
Pont de Zhaozhou

Le pont de Zhaozhou, pont d'Anji (Anji qiao), ou pont de Zhaoxian, achevé vers l'an 605, est considéré comme le pont en maçonnerie à arc segmentaire (à voûte surbaissée) et à tympan ouvert le plus ancien du monde. C'est également le plus ancien pont de Chine encore debout. Il est situé dans le district de Zhao de la ville-préfecture de Shijiazhuang, dans la province du Hebei. Sinogrammes pont de Zhaozhou (chinois simplifié : 赵州桥 ; chinois traditionnel : 趙州橋 ; pinyin : Zhàozhōu Qiáo) pont d'Anji (chinois simplifié : 安济桥 ; chinois traditionnel : 安濟橋 ; pinyin : Ānjì Qiáo) Description Le pont d'Anji, construit par Li Chun en 606-618, est fait d'une seule arche, surbaissée, de 37,47 m d'ouverture. La flèche mesure 7,24 m. De chaque côté, deux petits arcs d'épaulement et de décharge ont pour fonction d'alléger la structure et de permettre le passage des eaux en cas de crue. La largeur du pont est de 9,6 m aux extrémités et 9,2 au centre. Une balustrade borde chaque côté. Influences L'architecture du pont d'Anji a influencé la construction des ponts de l'époque Sui et Tang. On le note en particulier sur le pont Jimei, dans le même district. Notes et références Voir aussi Liens externes Ressources relatives à l'architecture : American Society of Civil Engineers Structurae Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des ponts Portail du monde chinois
Anjibrug

De Anjibrug (traditioneel Chinees: 安濟橋, Hanyu pinyin: Ānjì Qiáo) is de oudste boogbrug ter wereld. Andere namen die gebruikt worden zijn: Zhaozhou-, Dashi- en Dashiqiaobrug. De brug werd gebouwd rond het jaar 600 na Chr. en ligt er na 1400 jaar nog steeds. De brug ligt over de Xiao in de provincie Hebei in het westen van de Volksrepubliek China. Tijdens de Sui-dynastie (581–618) werden grote infrastructurele werken in het land uitgevoerd. Transport van mensen en goederen over land tussen het zuiden en zuidwesten van het land en de Noord-Chinese vlakte ging over een weg bij Luanzhou (later Zhaozhou en nu Zhaoxian). De Xiao stroomde van west naar oost door een vlakte. Het was een belangrijke verkeersader voor het transport over water, maar ook een hindernis voor het transport over land. Onder leiding van Li Chun werd een segmentboogbrug van natuursteen gebouwd. Conventionele bruggen uit die tijd hadden veelal halfronde bogen die op zware pijlers rustten in de rivier. De boogbrug maakte deze pijlers, die een hindernis vormen voor het scheepvaartverkeer, overbodig. De brug overspant de rivier die ter plaatse 37 meter breed is. Tussen de boog en het wegdek zitten links en rechts nog vier zijbogen. De openingen maken de brug minder zwaar en bij hoog water kan het rivierwater ook door de openingen stromen waardoor de druk op de brug wordt verminderd en de doorstroming wordt bevorderd. De brug is ongeveer 50 meter lang, 7,3 meter hoog en 9,6 meter breed. De centrale boog bestaat uit 28 dunne, gebogen stenen platen die worden bijeengehouden met ijzeren zwaluwstaarten. In 1991 werd de brug door de American Society of Civil Engineers opgedragen als een International Historic Civil Engineering Landmark. In 1996 nomineerden de Chinese autoriteiten de brug voor opname op de Werelderfgoedlijst als "een zeer belangrijke plaats in de wereldgeschiedenis van de bruggenbouw".
Most Anji

Most Anji (chiń. upr. 安济桥; chiń. trad. 安濟橋; pinyin Ānjì Qiáo) – kamienny most łukowy nad Xiao He w powiecie Zhao w chińskiej prowincji Hebei. Powstał w latach 595-605 za rządów dynastii Sui, a jego projekt przypisuje się Li Chunowi. Jest to najstarszy zachowany do dziś most w kraju. Bywa również nazywany Wielkim Kamiennym Mostem (chiń. upr. 大石桥; chiń. trad. 大石橋; pinyin Dàshí Qiáo) lub Mostem Zhaozhou (chiń. upr. 赵州桥; chiń. trad. 趙州橋; pinyin Zhàozhōu Qiáo); nazwa ta pochodzi z okresu, kiedy powiat Zhao funkcjonował jako prefektura Zhao (趙州). Most został wzniesiony w formie łuku odcinkowego, ma ok. 51 m długości i ok. 37 m rozpiętości. Wysokość mostu wynosi 7,3 m, zaś jego szerokość – 9 m. Przęsło łukowe składa się z 28 wąskich łuków ustawionych obok siebie, wykonanych z wapiennych klińców zespolonych żelaznymi złączami. Wszystkie łuki połączono ze sobą dziewięcioma żelaznymi prętami biegnącymi w poprzek mostu. W pachach głównego łuku znajdują się po dwa mniejsze łuki, które spełniają dwie funkcje: w przypadku powodzi przez łuki przepływa woda, co zmniejsza napór na konstrukcję, a ponadto zmniejszają one masę mostu o ok. 700 ton, czyli w sumie o 15%, co ma istotne znaczenie ze względu na niewielki stosunek wysokości mostu do jego rozpiętości oraz duże siły, jakie oddziałują na przyczółki osadzone w glinie o małej nośności. Most jest używany do dziś, a jego konstrukcja pozostaje nienaruszona. Jedynym elementem, który wymieniano były kamienne balustrady przyozdobione wizerunkami smoków i innych mitycznych stworzeń. W latach 1955–58 most został poddany renowacji, a w 1961 roku uznany za zabytek i objęty ochroną. W 1991 roku stowarzyszenie American Society of Civil Engineers uznało go za Międzynarodowy Zabytek Inżynierii Budowlanej. W 1996 roku most został nominowany przez władze chińskie do wpisania na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Przypisy
Мост Аньцзи

Мост Аньцзи (кит. 安濟橋, «мост безопасной переправы»; также известен как Большой каменный мост и Чжаочжоуский мост) — самый древний мост, сохранившийся в Китае. Построен около 605 года во времена империи Суй, расположен в северной части провинции Хэбэй, в уезде Чжаосянь городского округа Шицзячжуан. Дошёл до нашего времени в первозданном виде (за исключением периодически заменявшихся декоративных поручней). Создание этого однопролётного сооружения приписывается талантливому инженеру Ли Чуню. Длина строения — 50 метров, пролёта — 37 метров, ширина — 9 метров, высота — 7,3 метра. Уже в древности мост считался чудом инженерной техники, о чём свидетельствуют памятные надписи, оставленные на мосту чиновниками династии Тан около 675 года. Это древнейший в мире мост с открытыми перемычками. Введение боковых арок позволило значительно уменьшить вес сооружения, сделать его более устойчивым к частым наводнениям, а также сэкономить на материалах. В Европе эта техника строительства стала известна не раньше XIV века. Мост многое повидал на своём веку: восемь вооружённых смут, десять разрушительных наводнений и многие землетрясения, последнее из которых было силой в 7,2 баллов. Писатели династии Мин сравнивали его с «восходящим над облаками молодым месяцем» и «долгой радугой над горным водопадом». Китайское правительство настаивает на включении этого объекта в число памятников Всемирного наследия. С мостом связана легенда, по которой его построил Лу Бань за одну ночь, состязаясь со своей младшей сестрой Лу Цзя, за то же время построившей неподалёку Малый каменный мост. После постройки мост Лу Баня испытали на прочность Чжан Голао (один из восьми бессмертных), навьючивший на своего осла Солнце и Луну, и святой Чай-ван (кит. упр. 柴王爷), погрузивший на свою тачку четыре горы. При этом, чтобы мост не разрушился, Лу Баню пришлось поддерживать его снизу. Соответствующий образ является одним из сюжетов на китайских новогодних лубочных картинках. Примечания Литература Needham, Joseph. The Shorter Science and Civilisation in China. Cambridge University Press, 1994. ISBN 0-521-29286-7.
Міст Аньцзи

Міст Аньцзи (кит.: 安 濟 橋, «міст безпечної переправи»; також відомий як Великий Кам'яний міст) — найдавніший міст, що зберігся в Китаї. Арковий. Побудований приблизно в 605 за часів династії Суй в північній частині провінції Хебей, в 40 кілометрах на південний схід від Шицзячжуана. Дійшов до нашого часу в первинному вигляді (за винятком декоративних поручнів, що змінювалися кілька разів). Загальні відомості Створення цієї однопролітної споруди приписується талановитому інженеру Лі Чуню. Довжина споруди — 50 метрів, прольоту — 37 метрів, ширина — 9 метрів, висота — 7,3 метри. Уже в давнину міст вважався дивом інженерної техніки, про що свідчать пам'ятні написи, залишені на мосту чиновниками династії Тан близько 675. Це найдавніший в світі міст з відкритими перемичками. Введення бічних арок дозволило значно зменшити вагу споруди, зробити його стійкішим до частих повеней, а також заощадити на матеріалах. В Європі ця техніка будівництва стала відома не раніше XIV століття. Міст багато чого побачив на своєму віку: вісім озброєних смут, десять руйнівних повеней і багато землетрусів, останнє з яких було силою в 7,2 бали. Письменники династії Мін порівнювали його з «висхідним над хмарами молодиком» і «довгою веселкою над гірським водоспадом». Китайський уряд наполягає на включенні цього об'єкта в число пам'ятників Всесвітньої спадщини. Література Needham, Joseph. The Shorter Science and Civilisation in China . Cambridge University Press, 1994. ISBN 0-521-29286-7.
Gaobeidian station

Gaobeidian Station (Chinese: 高碑店站; pinyin: Gāobēidiàn Zhàn) is a station on the Batong line of the Beijing Subway. It is located in the Gaobeidian area of Chaoyang District. There are entry points on either side of the Gaobeidian Bridge. Station layout The station has 2 elevated side platforms. Exits There are 6 exits, lettered A1, A2, A3, A4, B1, and B2. Exits B1 and B2 are accessible. External links Media related to Gaobeidian Station at Wikimedia Commons
Gate of Divine Prowess

The Gate of Divine Might or Gate of Divine Prowess (simplified Chinese: 神武门; traditional Chinese: 神武門; pinyin: Shénwǔmén, Manchu: ᡧᡝᠨ ᡠ ᠮᡝᠨ šen u men) is the northern gate of the Forbidden City in Beijing, China. History The gate was built in 1420, during the 18th year of Yongle Emperor's reign. The Gate was originally named "Black Tortoise Gate" (玄武門; Xuánwǔmén), but when Qing dynasty's Kangxi Emperor, whose birth name was Xuanye (玄燁), ascended to the throne, the use of the Chinese character Xuan (玄) became a form of naming taboo. The gate is the back gate of the palace, and was used by palace workers. Women being sent into the palace for selection as concubines also entered the palace through this gate. The Xuanwu Gate Incident, while sharing a similar name with this gate's original name, did not take place at this gate. The palace coup happened during the Tang dynasty, when the capital was in Chang'an. References External links Media related to Gate of Divine Might (Forbidden City) at Wikimedia Commons