NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Temple Kaiyuan (Chaozhou)

Le temple Kaiyuan (chinois simplifié : 开元寺 ; chinois traditionnel : 開元寺 ; pinyin : kāiyuán sì) de Chaozhou, à l'Est de la province du Guangdong, en Chine, est un des temple crée en 738. Cette année, dans chacune des dix grandes provinces de la Chine, l'empereur Xuanzong de la dynastie Tang (618 - 907) fit construire un ensemble de temples bouddhistes portant le nom de son règne « Kaiyuan », parmi eux on trouve celui de Chaozhou. Le palais Tianwang (天王, « Roi céleste ») de ce temple est connu comme un chef-d’œuvre parmi les anciens édifices chinois à structure en bois. L’assemblage de toutes les pièces est en queue d'aronde, ce qui explique l’absence de fissures malgré le climat. Il est composé de quatre salles, disposées selon un axe nord-sud : la salle du protecteur du bouddhisme ; la salle des gardiens célestes ; la salle de Sakyamuni ; la salle des sûtras. Le temple recèle des objets précieux qui sont les trésors du temple : Une collection complète de sûtras bouddhistes « Tripitaka » en 7200 volumes (les moines organisent tous les étés une cérémonie de séchage des sûtras), un parchemin du Avataṃsaka sūtra écrit en trois ans par le moine Zhicheng avec le sang de sa langue, un brûle-parfum de 475 kg sculpté dans une météorite tombée dans la région en 1325. Portail du bouddhisme Portail du monde chinois • section Chine médiévale
Kaiyuantempel van Chaozhou

De Kaiyuantempel van Chaozhou is gelegen aan de Kaiyuanstraat van stadsprefectuur Chaozhou in de Chinese provincie Guangdong. Het werd gebouwd in 738, het 26e regeerjaar van de Tang-dynastie keizer Kaiyuan Li Longji. De tempel heette eerst Lianhuatempel/莲花寺. Tijdens de Yuan-dynastie heette het Kaiyuan Wanshou Chanklooster/开元万寿禅寺. Na de Ming-dynastie heette het Kaiyuan Zhen Guo Chanklooster/开元镇国禅寺 dat tot nu toe ook als naam voor deze tempel wordt gebruikt. De tempel staat op de lijst Nationale Chinese belangrijkste tempels van het Boeddhisme in Han-Chinees gebied
Kaiyuan si (Chaozhou)

Kaiyuan si (Klasztor Żelaznego Buddy, chiń. 開元寺) – chiński klasztor buddyjski, najstarszy klasztor Chaozhou. Znany także jako Chaozhou Kaiyuan si. Historia klasztoru Klasztor został wybudowany w 685 lub w 548 roku. Jego pierwotna nazwa to Dayun. Na początku panowania dynastii Tang został nazwany Longxing. W roku 738 cesarski dekret nakazał budowę jednej świątyni w każdej prowincji chińskiej. Miały być one nazwane według roku budowy, dlatego przemianowano ten klasztor na Kaiyuan. W 902 roku w klasztorze przebywało 3000 mnichów. Potem klasztor był kilkakrotnie palony. W 1797 roku został wyremontowany. Klasztor Kaiyuan jest obecnie największą świątynią w Chaozhou, chociaż jego obecna wielkość to 1/10 oryginalnego rozmiaru. Zajmuje obszar 20000 metrów kwadratowych) Istniejące budynki to: brama Waishan, brama Neishan, Lingyuange, Tiefodian, Bilucangjingge, Guanyinge, Simianfoge, biblioteka Mingyang, pawilon poświęcony pamięci mnicha Baosonga, pawilon poświęcony pamięci mnicha Tiruna, 108 luohantang, Guanyinyuan, Chanyuezai i Cengliao. Klasztor jest słynny z największego żelaznego posagu Buddy w Chinach odlanego w 1083 roku (5,3 metra wysokości i 4 metry szerokości). Jest także otoczony kultem w Japonii, gdyż przebywał w nim Kūkai. Zachowały się w nim przedmioty właściwie z każdego okresu historii Chin, począwszy od okresu Tang. W klasztorze znajduje się najbardziej wpływowy w południowo-wschodnich Chinach Instytut Studiów Buddyjskich. Obecnie praktykuje tu ponad osiemdziesięciu mnichów, łącznie z mnichami wędrującymi ich liczba sięga stu. Klasztor może pomieścić jednorazowo do 10000 osób. Świątynia ta jest jednym ze 142 głównych klasztorów Chin. Obiekty Odlany z żelaza Budda 3 kamienne cysterny (jedna z nich pochodzi z 1108 roku) Tablica z nazwą klasztoru (pochodzi z okresu Tang; została wykonana przez słynnego kaligrafa Ouyanga) 2 kamienne stupy ozdobione cytatami z sutr, pochodzą z okresu Ming, maja po 4.2 metra wysokości 1000-ramienna bodhisattwa Guanyin Adres klasztoru 32 Kaiyuan Road, Xiangqiao District, Chaozhou, Guangdong, 521021, Chiny Galeria Linki zewnętrzne Strona internetowa (ang.) Strona internetowa (ang.)
Кайюань (Чаочжоу)

Кайюань-сы — действующий буддийский храм в городе Чаочжоу провинции Гуандун, основанный в 738 году во время правления Сюань-цзуна, императора династии Тан. Название по девизу правления 713—741. Дворец Тяньвань (天王 , «Небесный король») этого храма известен как шедевр древнекитайского деревянного зодчества. Все детали скреплены соединением «ласточкин хвост», что объясняет отсутствие трещин, несмотря на климат. Дворец состоит из четырех комнат, расположенных вдоль оси север-юг: палата буддийского защитника; зал небесных хранителей; зал Шакьямуни; комната сутр. В храм хранятся реликвии: полное собрание буддийских сутр «Трипитака» в 7200 томах (монахи организуют каждое лето церемонии сушки сутр), пергамент из Аватамсака-сутра, написанный за три года монахом Жичэн кровью собственного языка, 475-килограммовая арома-лампа, вырезанная из метеорита, который упал в этой местности в 1325 году.
Námořnictvo Jižního válčiště

Námořnictvo Jižního válčiště Čínské lidové osvobozenecké armády (čínsky v českém přepisu čung-kuo žen-min ťie-fang-ťün nan-pu čan-čchü chaj-ťün, pchin-jinem zhōngguó rénmín jiěfàngjūn nánbù zhànqū hǎijūn, znaky zjednodušené 中国人民解放军南部战区海军), dříve také známé jako Jihomořská flota (čínsky v českém přepisu nan-chaj ťien-tuej, pchin-jinem nánhǎi jiànduì, znaky zjednodušené 南海舰队), je námořní složka Jižního válčiště Čínské lidové osvobozenecké armády a jedna ze tří flot Námořnictva Čínské lidové osvobozenecké armády. Námořnictvo Jižního válčiště je dlouhodobě zodpovědné za „ochranu čínských národních zájmů v Jihočínském moři“, přičemž bezpečností situaci v této oblasti značně komplikují sporné námořní nároky jednotlivých států, včetně nároků Čínské lidové republiky. Rozsah možných operací Námořnictva Jižního válčiště je značný: od protiponorkového boje vedeného proti plavidlům regionálních námořnictev či Námořnictva Spojených států amerických, až po potenciálně komplexní vyloďovací operace na vzdálených a izolovaných ostrovech. Velení Seznam lodí Odkazy Reference Související články Námořnictvo Východního válčiště Námořnictvo Severního válčiště
South Sea Fleet

The Southern Theater Command Navy (STCN), or the South Sea Fleet (SSF) until 2018, is a formation of China's People's Liberation Army Navy (PLAN) and the naval component of the Southern Theater Command. History In December 1949, the Fourth Field Army transferred personnel from the 15th Army to create the Guangdong Military Region Riverine Defense Command. The Riverine Defense Command commanded the Wanshan Archipelago Campaign in May to August 1950 and was the "nucleus" of the South Central China Military Region Navy created by the Fourth Field Army in December 1950. The military region's navy became the PLAN's South Sea Fleet in 1955. The SSF won the Battle of the Paracel Islands against South Vietnam in 1974. China's first anti-piracy patrol to Somalia deployed from the SSF in December 2008. Components STCN headquarters is at Zhanjiang, with bases in Sanya and Guangzhou. The bases at Sanya include Yulin Naval Base and Longpo Naval Base, the latter for submarines. It controls coastal defenses west from to Dongshan County and in the South China Sea. In 2016, subunits included: 2nd Destroyer Zhidui 9th Destroyer Zhidui 11th Fastboat Dadui Unidentified Fastboat Zhidui Operations Support Ship Zhidui 8th Air Division 9th Air Division 1st Marine Brigade 164th Marine Brigade Notes References Citations Sources
Flotte de la mer du Sud

La marine du Commandement du théâtre Sud (en chinois : 南海舰队 ; STCN), connue sous le nom de flotte de la mer de Chine méridionale (SSF) jusqu’en 2018, est l’une des trois flottes de la marine chinoise et constitue la composante navale du Commandement du théâtre Sud (en). Histoire En décembre 1949, la 4e armée de campagne (en) transfère du personnel de la 15e armée afin de constituer le Commandement de défense fluviale de la région militaire du Guangdong. Ce commandement supervise la campagne de l’archipel de Wanshan de mai à août 1950 et sert de « noyau » à la marine de la région militaire du Centre-Sud de la Chine, créée par la 4e armée de campagne en décembre 1950. En 1955, cette marine régionale est intégrée à la marine chinoise et devient la flotte de la mer de Chine méridionale. La SSF remporte la bataille des îles Paracels contre le Sud-Vietnam en 1974. En décembre 2008, la première patrouille anti-piraterie de la Chine vers la Somalie est également déployée depuis la SSF. Composants Le quartier général de la STCN est situé à Zhanjiang, avec des bases à Sanya et à Guangzhou. Les installations de Sanya comprennent la base navale de Yulin (en) et la base navale de Longpo, cette dernière étant destinée aux sous‑marins. La STCN assure le contrôle des défenses côtières allant jusqu’au comté de Dongshan et en mer de Chine méridionale. En 2016, les sous-unités comprennent : 2e escadron de destroyers Zhidui 9e escadron de destroyers Zhidui 11e escadron de vedettes rapides Dadui Vedette rapide non identifiée Zhidui Navire de soutien aux opérations Zhidui 8e division aérienne 9e division aérienne 1re brigade de marines 164e brigade de marines Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Flotte de la mer du Nord Flotte de la mer de l'Est Bibliographie The International Institute for Strategic Studies, The Military Balance 2024, London, Routledge, 13 février 2024 (ISBN 978-1-032-78004-7) (en) The PLA as Organization v2.0 (rapport), China Aerospace Studies Institute, 14 juin 2012 (lire en ligne) Chairman Xi Remakes the PLA: Assessing Chinese Military Reforms, Washington, D.C., National Defense University Press, 2019 (ISBN 978-1070233420, lire en ligne) Toshi Yoshihara, « The 1974 Paracels Sea Battle: A Campaign Appraisal », U.S. Naval War College, vol. 69, no 2,‎ 2016 (lire en ligne) Toshi Yoshihara, Mao's Army Goes To Sea: The Island Campaigns and the Founding of China's Navy, Washington, D.C., Georgetown University Press, 2022 (ISBN 9781647122829) Portail de la Chine Portail de l’océan Pacifique Portail du monde maritime Portail de l’histoire militaire
Южный флот ВМС НОАК

Южный флот ВМС НОАК (кит. 中国人民解放军南部战区海军) – один из трёх флотов ВМС НОАК. Основан в 1952 году на базе 44-й армии НОАК, дислоцированной в Гуанчжоу. Основной задачей флота была оборона побережья от вторжения армии Гоминьдана. Официальное название «Южный флот» присвоено флоту в 1955 году. Штаб флота с конца 1960-х годов находится в Чжаньцзяне. В операционную зону флота входит акватория Южно-Китайского моря и Тонкинский залив. Военно-морские базы Чжаньцзян Юйлинь Шаньтоу Гуанчжоу Хумэнь Сянган Шанчуньдао Бэйхай Хайкоу Базы морской авиации Лингшу Хайкоу Санья Чжаньцзян Гуйпин Зоны береговой обороны Чжаньцзян Бэйхай Хуанпу Шаньтоу Хайкоу Сиша (Парасельские острова) Корабельный состав Эскадренные миноносцы: 2 Эскадренные миноносцы типа 052C: Lanzhou (170) Haikou (171) 2 Эскадренные миноносцы типа 052B: Guangzhou (168) Wuhan (169) 1 Эскадренные миноносцы типа 051B: Shenzhen (167) 6 Эскадренные миноносцы типа 051: Changsha (161) Nanning (162) Nanchang (163) Guilin (164) Zhanjiang (165) Zhuhai (166) Фрегаты: 4 Фрегаты типа 054A: Huangshan (570) Chaohu (568) Yuncheng (571) Yulin (569) 4 Фрегаты типа 053H3: Yichang (564) Yulin (565) Yuxi (566) Xiangfan (567) 6 Фрегаты типа 053: Beihai (558) Kangding (559) Dongguan (560) Shantou (561) Jiangmen (562) Foshan (563) 4 Фрегаты типа 053: Shaoguan (553) Anshun (554) Zhaotong (555) Jishou (557) Дизель-электрические подводные лодки: 8 Ming-Class Десантные корабли: 1 Десантные корабли типа 071: Kunlun Shan (998) 11 Десантные корабли типа 072II: 991 934 935 936 937 938 939 940 908 909 910 6 Десантные корабли типа «Кионгша»: NY830 NY831 NY832 NY833 NY834 NY835 1 госпитальное судно 4 Десантные корабли типа 073 две бригады морской пехоты дивизионы ракетных, минно-тральных и патрульных кораблей бомбардировочная, истребительная, истребительно-штурмовая дивизии авиатранспортные части группа палубных вертолетов Примечания Ссылки http://www.globalsecurity.org/military/world/china/south-sea.htm Архивная копия от 29 августа 2011 на Wayback Machine https://web.archive.org/web/20051102081136/http://www.sinodefence.com/navy/orbat/southseafleet.asp
Dr. Carlos d'Assumpção Park

Dr. Carlos d'Assumpção Park (Chinese: 宋玉生公園; Portuguese: Jardim Dr. Carlos d'Assumpção) is a water-side park in Sé, Macau. Named after the Macanese leader Carlos d'Assumpção, it is located on Avenida Dr. Carlos d'Assumpção and besides the Garden of Commander Ho Yin. The park features: Kun Lam statue arbor playground fountains ponds promenade along the Outer Harbour See also List of tourist attractions in Macau Carlos d'Assumpção References External links A natureza de Macau - Dr. Carlos d’ Assumpção Park
BYD Company

La BYD Company Limited (比亚迪股份有限公司S) è una società manifatturiera cinese con sede a Shenzhen, Guangdong, Cina. Fondata da Wang Chuanfu nel febbraio 1995 e quotata alla Borsa di Hong Kong (SEHK: 1211) dal luglio 2002, ha due importanti filiali, BYD Auto e BYD Electronic. È il secondo più grande produttore di batterie ricaricabili per cellulari e il più grande produttore di batterie al nickel-cadmio. Storia Fondato nel febbraio 1995, BYD Co ("Build Your Dreams") ha iniziato come fabbrica di batterie ricaricabili in competizione nel mercato cinese contro le importazioni giapponesi. BYD è cresciuto fino a diventare un importante produttore di automobili (in particolare auto completamente elettriche e ibride, autobus, camion, ecc.), biciclette alimentate a batteria, carrelli elevatori, pannelli solari e batterie ricaricabili (batterie per telefoni cellulari, batterie per veicoli elettrici e stoccaggio di rinfuse rinnovabili). BYD è cresciuto rapidamente in dieci anni catturando più della metà del mercato mondiale delle batterie per telefoni cellulari e diventando il più grande produttore cinese (e tra i primi quattro al mondo) di tutti i tipi di batterie ricaricabili. Nel 2022 la capitalizzazione di BYD è pari a 134 miliardi di dollari. Note Voci correlate BYD Auto Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su BYD Company Collegamenti esterni Sito ufficiale, su bydglobal.com. BYD Company (canale), su YouTube.
BYD Company Limited

BYD Company is een Chinees bedrijf actief op het gebied van oplaadbare batterijen en auto’s. Het bedrijf werd in 1995 opgericht door Wang Chuanfu en is gevestigd in Shenzhen. Activiteiten BYD Company heeft de activiteiten over twee groepen verdeeld: BYD Auto maakt auto's met benzinemotoren, maar ook in toenemende mate hybride en elektrische auto's. Het is een grote producent van nikkel-cadmium batterijen en van lithium-ion batterijen voor mobiele telefoons. Verder maakt het bedrijf onderdelen voor mobiele telefoons en levert het assemblagediensten. In 2024 behaalde het bedrijf een omzet van iets meer dan 770 miljard yuan waarvan 80% afkomstig van de automobielactiviteiten, dit is inclusief batterijen voor auto's. De componenten en assemblagediensten en andere herlaadbare batterijen maken ongeveer 20% van de omzet uit. De activiteiten zijn vooral binnen China geconcentreerd, hier werd in 2024 zo’n 72% van de omzet gerealiseerd (2016: 90%). Het bedrijf telde bijna een miljoen medewerkers. In 2024 waren de kosten voor onderzoek en ontwikkeling 54 miljard yuan, dat is 7% van de totale omzet. Resultaten Eigenaren Het bedrijf werd opgericht door Wang Chuanfu die bijna 19% van de aandelen bezat per 31 december 2020. Medeoprichter Lv Xiang-yang had 15% van de aandelen. In juli 2002 kreeg het een beursnotering op de Hong Kong Stock Exchange (code: 1211HK) en in juni 2011 volgde een notering op de Chinese beurs van Shenzhen (beurscode: 002594). Per 31 december 2024 maakten H-aandelen 37,7% van het totaal uit, deze aandelen kunnen door buitenlanders worden gekocht, de rest zijn A-aandelen die voor Chinese beleggers zijn gereserveerd. Berkshire Hathaway Energy, voorheen MidAmerican Energy Holdings Company, was veruit de grootste buitenlandse aandeelhouder met een belang van 8,25%. De beleggingsmaatschappij van Warren Buffet kocht het belang in september 2008 voor US$ 230 miljoen. Geschiedenis BYD werd in 1995 opgericht door de boerenzoon Wang Chuanfu, die was opgeleid in de chemie. Hij maakte gebruik van de goedkope arbeidskracht en het bedrijf telde in het eerste jaar zo'n 20 medewerkers. In 2000 werd het Amerikaanse bedrijf Motorola een afnemer van Li-ion batterijen. In 2002 kregen de aandelen een beursnotering in Hongkong, er werden 130 miljoen aandelen geplaatst à HK$ 10,95 en dit leverde het bedrijf US$ 182 miljoen op. Een jaar later werden de eerste stappen gezet in de automobielmarkt en in 2005 volgde het eerste eigen model, de F3. De eerste plug-in hibride auto's liepen in 2008 van de band en de eerste bussen werden in 2009 op de markt geïntroduceerd.
BYD Company

BYD Company Limited (BYD) este un conglomerat multinațional chinez de producție cu sediul central în Shenzhen, Guangdong, China. Este o companie integrată vertical cu mai multe filiale majore, precum BYD Auto (automobile), BYD Electronics (piese electronice), FinDreams (componente auto și baterii pentru vehicule electrice). BYD a fost fondată de Wang Chuanfu în februarie 1995 ca o companie producătoare de baterii. Cea mai mare filială a sa, BYD Auto, a fost înființată în 2003. Din 2009, divizia auto a BYD a reprezentat peste 50% din veniturile sale, depășind 80% până în 2023. Din 2022, BYD a fost cel mai mare angajator din sectorul privat din China, ajungând în septembrie 2024 la 900.608 de angajați. Compania s-a clasat pe locul 143 în Fortune Global 500 în 2024. Acțiunile BYD sunt listate la Bursa de Valori din Hong Kong și la Bursa de Valori din Shenzhen. Note
BYD Company

BYD Company Limited, förkortning för Build Your Dreams (kinesiska: 比亚迪股份有限公司), är ett privatägt men statligt kontrollerat kinesiskt företag baserat i Shenzhen i Guangdongprovinsen. BYD bildades 1995 och är noterat på Hongkongbörsen sedan 2002. Företaget tillverkar bilar, bussar, lastbilar, tåg, elcyklar, gaffeltruckar, solpaneler och batterier. BYD:s personbilar säljs i Kina samt på ett flertal marknader i Europa. Tillsammans med Mercedes-Benz Group tillverkar företaget även bilar under namnet Denza för den kinesiska marknaden. År 2008 lanserade BYD världens första serietillverkade laddhybridbil, kallad BYD F3.. Under fjärde kvartalet 2023 gick BYD om Tesla som världens största tillverkare av elbilar. BYD:s busstillverkning består bland annat av batteribussen BYD eBus som finns tillgänglig på den europeiska marknaden Främsta konkurrenterna i Europa är Volvo 7900 Electric, Solaris Urbino Electric, MAN Lion's City E, Mercedes-Benz eCitaro, och olika modeller tillverkade av Ebusco. I Sverige säljs BYD:s bussar sedan 2015 och personbilar sedan 2022. Bussarna används idag av flera länstrafikbolag. År 2020 publicerade Australian Strategic Policy Institute en rapport med kritik av BYD och andra företag för kopplingar till uiguriskt tvångsarbete i Xinjiang. Källor Noter Externa länkar BYD Autos webbplats
BYD Company

BYD Company Limited або BYD (спрощ.: 比亚迪; піньїнь: Bǐyàdí) (BYD від англ. Build Your Dreams) — виробник автомобілів, автобусів, автонавантажувачів, акумуляторів та вантажівок розташований в Шеньчжені (Китай). BYD Auto є дочірньою компанією фірми BYD Company Ltd, яка вперше заявила про себе в 1995 році. Іншим великим підрозділом є BYD Electronic. Автокомпанія BYD пропагує модель розвитку «Самостійна розробка, власна марка, самостійний розвиток», вважаючи своєю метою «Виготовлення якісних автомобілів світового рівня», а метою індустрії «Створення національної автомобільної марки світового класу», і обіцяючи відродити національну автомобільну промисловість. В даний час фірма BYD має чотири виробничі бази в м. Шеньчжень, Сіань, Шанхай та Пекін. Історія У 1995 кількість працівників становила лише 30 осіб. Власна марка автомобіля почала розвиватися після придбання у 2003 році Ціньчуанської автомобілебудівної компанії в провінції Шеньсі і створення ТОВ «Автокомпанія BYD». Від Ціньчуанської автомобілебудівної компанії компанія успадкувала модель «Flyer», яка випускається до цих пір (2007). Першою власною розробкою була модель F3, яка продавалася по 10 000 шт в місяць станом на перше півріччя 2007. Автокомпанія BYD створила автомобільне містечко, де загальна виробнича потужність складає 300 000 автомобілів. У м. Сіані вже була побудована виробнича лінія для випуску седанів. У м. Шанхай був створений центр із наукових досліджень і дослідних розробок. Виробничі потужності компанії на 2016 рік становлять понад 500 000 автомобілів в рік. У 2019 році посіла перше місце у світі за кількістю випущених електромобілів (42 110 проданих електромобілів) за перші два місяці 2019 року. Друге місце зайняла Tesla Inc. — 24 916 машин. І хоча перше місце серед автомобілів у Tesla Inc. із моделлю Tesla Model 3 — 17 713 машин, китайська модель BYD Yuan EV була випущена у кількості 14 425 електромобілів. Повний перехід на випуск електрокарів 15 листопада 2021 року стало відомо, що шість компаній-виробників автомобілів підписали декларацію про те, що вони до 2040 року відмовляться від випуску автомобілів із бензиновими двигунами. Серед підписантів була й BYD. Прототипи BYD F3e BYD F6DM Примітки Література Коллектив авторов. Руководство по ремонту и эксплуатации,каталог деталей BYD F3. Модели с 2005 года выпуска. — Днепропетровск : Издательство Монолит, 2012. — 348 с. — (Золотая серия). — ISBN 978-617-537-027-8. Посилання Crystal Chang (Berkeley), The Emergence of the Independent Chinese Auto Industry: BYD, Geely [Архівовано 20 липня 2011 у Wayback Machine.] Компанія, що обганяє Tesla як найбільший у світі продавець електрокарів
Cheung Sha Wan Plaza

Cheung Sha Wan Plaza (Chinese: 長沙灣廣場; Cantonese Yale: chēuhng sā wāhn gwóng chēuhng, Jyutping: coeng4 saa1 waan1 gwong2 coeng4) is shopping centre and office complex in Cheung Sha Wan, New Kowloon, Hong Kong. It was developed by Lai Sun Development in 1989. It is erected over MTR Lai Chi Kok station, consisting of a bus terminus, multi-storey car parks, a commercial/retail podium and two office towers. References
Lippo Centre (Hong Kong)

Lippo Centre (en chino tradicional, 力寶中心; jyutping, lik6 bou2 zung1 sam1), conocido antiguamente como Bond Center (en chino tradicional, 奔達中心; jyutping, ban1 daat6 zung1 sam1), es un complejo de dos torres gemelas completado en 1988 en el 89 de Queensway, en Admiralty, Isla de Hong Kong, en la ciudad de Hong Kong, China. La Torre I tiene 186 m de altura y 46 plantas, y la Torre II tiene 172 m de altura y 42 plantas. El Lippo Group tomó posesión de ellas tras la caída de la Bond Corporation. Los edificios fueron apodados "el árbol del koala" porque parecen koalas agarrándose a un árbol. Fue diseñado por el arquitecto estadounidense Paul Rudolph,​ que se esforzó para aliviar la severidad tradicional de las paredes de los rascacielos distribuyendo en ella varios grupos de ventanas. El artista de Hong Kong Gerard D'Henderson, quien decoró las paredes del Hotel Mandarin Oriental de Hong Kong, enriqueció el vestíbulo con impresionantes bajorrelieves murales. Lippo Centre aparece en el circuito de Golden City en Burnout 3. Véase también Anexo:Rascacielos en Hong Kong Anexo:Rascacielos de China Anexo:Rascacielos más altos del mundo Referencias Bibliografía «Lippo Centre I». CTBUH. Archivado desde el original el 28 de febrero de 2014. Consultado el 14 de junio de 2013. «Lippo Centre II». CTBUH. Consultado el 14 de junio de 2013. (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). «Lippo Centre». Emporis. Consultado el 14 de junio de 2013. «Lippo Centre» (en inglés). SkyscraperPage. Consultado el 14 de junio de 2013. «Lippo Centre» (en inglés). Structurae. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Lippo Centre. La Fundación Paul Rudolph