NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Loa (reka)

Reka Loa (špansko Río Loa) je reka, ki teče v obliki črke U v regiji severna Antofagasta v Čilu. Z dolžino 440 km je to najdaljša reka v državi in glavni vodni tok v puščavi Atacama. Potek Izviri reke Loa so na Andskih planinskih pobočjih ob vznožju vulkana Miño. Zgornja kotlina Loe je na zahodu obrobljena z gorskim grebenom z nadmorskimi višinami nad 4500 m, na vzhodu pa je veriga vulkanov, ki jo ločujejo od endoreičnih kotlin kot je Salar de Ascotán. Reka teče proti jugu na povišani planoti približno 150 km, v oazo Chiu Chiu (Chee-oo Chee-oo). Ker so zgornji tokovi reke na precejšnji nadmorski višini, iz Andov dobivajo velike količine vode, predvsem dveh glavnih pritokov: reke San Pedro de Inacaliri in reke Salado. Nekdanje sotočje z reko Loa je bilo pri rezervoarju Conchi in pozneje približno 3 km južno od Chiu Chiu. Voda zgornjega toka in pritokov je sveža. Vendar pa spodnji tok, kot v vseh rekah tega območja, postane brakičen. Od Chiu Chiu Loa teče zahodno in severno v veliki krivulji do Quillagua (kee-YAH-gwah). Po tem ko je reka pretekla 115 km, teče skozi mesto Calama in dobi pritok reke San Salvador v kraju Chacance. Od tod reka teče proti severu približno 80 km do Quillagua. Od Quillagua njen suh kanal ponovno zavije proti zahodu in označuje mejo med regijama Tarapacá in Antofagasta. V spodnjem toku Loa teče skozi 500-m globok kanjon, ki prečka čilsko obalno gorovje. Reka doseže Tihi ocean na 21 ° 26 'S., nekaj kilometrov južno od starega pristanišča Huanillos (Wan-EE-yōs). Hidrološki režim povodja je prevladujoč deževen. Povečanje količine vode se pojavlja predvsem v januarju in februarju, kar je posledica tega pojava, znanega kot Bolivijska zima. Zgodovina Bregovi reke so bili naseljeni že zelo zgodaj. Dokaz o tem je opazno število geoglifov, petroglifov in piktografov, ki ležijo ob njenem toku in v zgornji kotlini. Druga indikacija njegove bogate preteklosti je Pukará de Lasana. Majhna vasica 40 km severovzhodno od mesta Calama leži ob obrežju reke Loe. To človeško naselje tisočletnega izvora je stoletja namenjeno kmetijstvu in živinoreji. Potomci kulture Lickan Antay (Atacameña) so prebivalci doline, ki še vedno ohranjajo prednike in njihove običaje, kot so čiščenje kanalov, karnevalov in patrone španskega izvora. Pukará de lasana (kečuanska trdnjava), predkolumbovska trdnjava, je bila zgrajena v 12. stoletju in je glavna arhitekturna zanimivost vasi. Leta 1982 je bila razglašena za narodni spomenik. Mostovi Južno od rezervoarja Conchi reko prečka star železniški most, ki ga linija Železniška proga Antofagasta - Bolivija (Ferrocarril de Antofagasta a Bolivia) ne uporablja več, vendar še vedno stoji in je s 104 m eden od najvišjih mostov v Čilu. Skrbi Ta reka oskrbuje veliko mest z vodo in se uporablja za vzgojo kozic. V zadnjem času rudarska podjetja onesnažujejo reko, zaradi česar je voda neuporabna. Sklici Zunanje povezave EVALUACION DE LOS RECURSOS HIDRICOS SUPERFICIALES EN LA CUENCA DEL RIO LOA
Loa (flod)

Loa (spanska: Río Loa) rinner upp i Anderna, mynnar ut i Stilla havet och är den längsta floden i Chiles norra del. Den flyter mellan regionerna Tarapacá och Antofagasta. Loa är 443 km lång och korsar en stor del av Atacamaöknen. Längs floden byggdes olika vattenkraftverk för att utvinna energi som behövs för regionens gruvor. Vattnet är av naturliga skäll rik på arsenik och kan inte utan åtgärder användas som dricksvatten. Referenser
Лоа (річка)

Лоа (ісп. Río Loa) — найдовша річка Чилі, її довжина дорівнює 440 км. Лоа також має найбільший річковий басейн у Чилі, його площа становить 33 570 км². Географія Витоки річки знаходяться в Західній Кордильєрі Анд на висоті більше 4 000 метрів над рівнем моря на схилах вулкана Міньо. Далі Лоа тече крізь пустелю Атакама, утворюючи по берегах оази. Впадає в Тихий океан південніше мису Фальса-Чіпана. У нижній течії утворює частину межі між чилійськими регіонами Тарапака і Антофагаста. Живлення річки здійснюється майже виключно підземними водами. Коливання стоку річки незначні. Паводки на річці дуже рідкісні і пов'язані з випаданням дощів в горах в грудні-березні. Населені пункти на берегах річки: Кончі, Калама, Токо, Ріка-Авентура, Кільягуа. Води джерел в басейні Лоа використовуються для постачання водою міст Антофагаста, Чукикамата і Калама. Витрата води після виходу з гір — близько 6 м³/сек, в середній течії — 2,43 м³/сек. Основні притоки: Сан-Педро, Саладо, Сан-Сальвадор. Ім'ям річки названий клас річок, які мають постійний стік і майже виключно підземне живлення (так званий лоанській режим річок). Посилання Большой атлас мира, издательство «Ридерз Дайджест», 2007, ISBN 978-5-89355-169-3, стр. 293 (рос.) Энциклопедический словарь «Латинская Америка», том 2, издательство «Советская энциклопедия», Москва, 1982, стр. 139 (рос.) БСЭ — Лоа (рос.) Big-archive ru — Течение и расход воды в реках [Архівовано 6 лютого 2016 у Wayback Machine.] (рос.) Cuenca Rio Loa (ісп.) Rios de Chile — Zona Hidrográfica 1 — Río Loa (ісп.)
Elqui

Elqui (španělsky Río Elqui) je řeka v severním Chile v regionu Coquimbo. Je dlouhá 75 km. Průběh toku Vzniká v Andách soutokem zdrojnic Claro a Turbio a teče západním směrem přes území regionu Coquimbo, ústí do Tichého oceánu ve městě La Serena. Největším přítokem je Toro, na řece leží města Rivadavia, Vicuña a El Molle. Využití V devadesátých letech byla na řece vybudována přehradní nádrž Puclaro. Voda byla výrazně znečištěna kvůli těžbě zlata a mědi, po uzavření dolu El Indio se situace začala zlepšovat. V údolí řeky vznikla jedna z nejstarších předkolumbovských civilizací, její nositelé jsou známi jako Diaguitové. Oblast okolo Elqui patří k nejvýznamnějším chilským vinařským oblastem, kde se produkují vína odrůd Sauvignon, Carmenere a Syrah a matolinová pálenka pisco. Hornatá oblast na horním toku řeky je díky suchému podnebí vyhledávána astronomy, byla zde zbudována Cerro Tololo Inter-American Observatory. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Elqui na Wikimedia Commons
Río Elqui

Río Elqui ist ein Fluss im nördlichen Chile in der Región de Coquimbo. Verlauf Der Río Elqui entsteht im Nordosten der Region Coquimbo durch den Zusammenfluss der Flüsse Río Claro und Río Turbio in der Nähe der Ortschaft Rivadavia und mündet bei der Großstadt La Serena in den Pazifischen Ozean. Der Fluss fließt durch ein Gebirgstal, das sich nach Vicuña zu einer Ebene weitet. Landwirtschaft Er fließt mitten durch eine sehr trockene wüstenartige Landschaft. Nur seine Ufer sind fruchtbar und werden intensiv landwirtschaftlich genutzt, insbesondere zum Weinanbau. Das Valle del Elqui ist eines der größten chilenischen Weinanbaugebiete. Von hier kommt auch der berühmte Pisco, Grundlage des chilenischen Nationalgetränkes Pisco Sour. Neben dem Wein werden auch viele Obstsorten angebaut. Zur Bewässerung wird das Wasser des Flusses verwendet. 1999 wurde der Puclaro-Staudamm eröffnet, er soll die konstante Wasserversorgung der landwirtschaftlichen Gebiete sichern. Tourismus Der obere Teil des Tales ab Vicuña ist ein beliebtes Touristenziel und wird als Valle del Elqui vermarktet. Insbesondere der Ort Pisco Elqui bietet eine Vielzahl an Übernachtungsmöglichkeiten. Der Puclarostaudamm ist ein beliebtes Ziel zum Windsurfen und Baden. Die größte Pampilla im Valle del Elqui findet jedes Jahr in San Isidro (einem Dorf nahe Vicuña) statt. Auch können mehrere Berggipfel bestiegen werden. Ein beliebtes Trekkingziel ist die Laguna El Cepo. Aufgrund der ganzjährig trockenen Luft und des häufig klaren Himmels wurden in diesem Gebiet mehrere Sternwarten errichtet, die auch für Laien Besuchsprogramme und Führungen anbieten. Auch bei Astrofotografen ist die Gegend beliebt. Einzelnachweise Cuenca del río Elqui (span.) (PDF; 1,3 MB)
Elqui River

The Elqui River starts in the west Andes and flows into the Pacific Ocean near the Chilean city of La Serena. It flows through a wine and pisco producing area. Vicuña, the main town of the middle valley, was the home of Nobel Laureate poet Gabriela Mistral. The invasive plant species Limnobium laevigatum is present in the river which is its northernmost locale in Chile. Indigenous cultures of the Elqui Valley About a quarter of the toponymy in Elqui Valley is of indigenous origin, overwhelmingly Quechua and Mapuche. There is scant Diaguita (Kakan) toponymy known in the area despite it being considered a homeland of that people by various authors. Quechua toponymy is related to valleys incorporation to the Inca Empire in the late 15th and early 16th-century. Some Mapuche toponymy postdates Inca rule, but other may be coeval or even precede it. Toponyms recognised as Nahua, Kunza, Diaguita, Aymara and Taino make together up less than 10% of the all placenames in Elqui Valley. It is generally accepted that incorporation of north-central Chile to the Inca Empire was through warfare which caused a severe depopulation in the Transverse Valleys of Norte Chico, the wider Diaguita homeland. Chilean toponymy in Tarija, Bolivia, including "Erqui" along with other evidence have been interpreted to suggest that Incas deported defeated tribes from Elqui Valley to southern Bolivia. After or during conquest Incas would have settled foreign tribes such as the Churumatas in Elqui Valley, and ended up imposing Quechua placenames on the local geography. There is uncertainty about the date of these transfers. Chronicler Diego de Rosales tells of an anti-Inca rebellion in the Diaguita lands of Coquimbo and Copiapó concurrent with the Inca Civil War. This rebellion would have been brutally repressed by the Incas who gave rebels "great chastise". See also Elqui Valley (wine region) Pisco Capel Julio Alberto Mercado Illanes References
Эльки (река)

Э́льки (исп. Río Elqui) — река в Чили. Впадает в Тихий океан. Течёт на севере области Кокимбо. Река образуется при слиянии рек Турбио и Рио-Кларо на высоте 815 м над уровнем моря недалеко от посёлка Писко-Эльки и течёт на запад, впадая в Тихий океан возле города Ла-Серена. Недалеко от города Викунья река образует водохранилище Пукларо. На берегах реки расположены населённые пункты Ла-Серена, Викунья, Пайгуано, Писко-Эльки. Примечания Ссылки Ríos de Chile — Río Elqui (исп.). Архивировано из оригинала 28 сентября 2008 года. CUENCA DEL RIO ELQUI (исп.). Архивировано из оригинала 27 сентября 2007 года.
Río Elqui

Río Elqui är ett vattendrag i Chile. Det ligger i regionen Región de Coquimbo, i den centrala delen av landet, 400 km norr om huvudstaden Santiago de Chile. Området kring Río Elqui är det i huvudsak tätbebyggt och ganska tätbefolkat, med 83 invånare per kvadratkilometer. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Río Elqui.﻿
Limarí-floden

Limarí-floden er en flod i Chile beliggende i Coquimbo-regionen. Floden er dannet ved sammenløbet af floderne Hurtado- og Grande, omkring 4 km øst for byen Ovalle. Det nederste løb af floden grænser op til den sydlige del af Bosque de Fray Jorge Nationalpark . Dens afvandingsområde omfatter habitater for den truede chilenske vinpalme, Jubaea chilensis, som forhistorisk havde en meget videre udbredelse, men som i øjeblikket er truet af befolkningstilvæksten i det centrale Chile. Referencer
Limarí River

Limarí River is a river of Chile located in the Coquimbo Region. The river is formed at the confluence of the Hurtado and Grande rivers, about 4 km east of the city of Ovalle. The lower course of the river borders the southern portion of Bosque de Fray Jorge National Park. This watershed includes presence of the endangered Chilean Wine Palm, Jubaea chilensis, which prehistorically had a much broader distribution, but presently is threatened by the expanding human population in central Chile. See also List of rivers of Chile References External links Cuenca del Río Limarí, Dirección general de aguas, Ministerio de Obras Públicas, Gobierno de Chile
Limarí (rzeka)

Limarí – rzeka w Chile zlokalizowana w regionie Coquimbo. Rzeka jest uformowana u zbiegu dwóch innych rzek – Hurtado i Grande, około 4 km na wschód od miasta Ovalle. Dolny bieg rzeki graniczy z południową częścią Parku Narodowego Bosque de Fray Jorge. W dorzeczu rzeki można spotkać rosnącą palmę z rodziny arekowatych – Jubaea chilensis. Pierwotnie roślina była mocno rozpowszechniona na obszarach rzeki, aktualnie jest zagrożona z powodu rosnącej populacji ludzkiej w środkowym Chile. Przypisy
Лимари (река)

Лимари́ (исп. Limarí) — река в Чили, протекает по области Кокимбо. Образуется при слиянии рек Уртадо и Рио-Гранде примерно в 4 км к востоку от города Овалье. Площадь водосборного бассейна — 11 696 км², длина реки — 64 км. К северу расположена долина реки Эльки, а к югу — Чоапа. В нижнем течении река протекает по южной части национального парка Фрай-Хорхе. В бассейне Лимари произрастает юбея чилийская, ареал которой был гораздо больше, но в настоящее время вид считается «уязвимым» из-за роста населения в центральном Чили. Крупнейшие притоки Лимари — река Инхенио, впадающая справа, и река Пунитаки, впадающая слева. Примечания
Río Limarí

Río Limarí är ett vattendrag i Chile. Det ligger i regionen Región de Coquimbo, i den centrala delen av landet, 300 km norr om huvudstaden Santiago de Chile. I omgivningen kring Río Limarí växer i huvudsak buskskog och området är glesbefolkat, med 20 invånare per kvadratkilometer. Källor
Reserva nacional Río Blanco

La Reserva Nacional Río Blanco se ubica en la Región de Valparaíso, Chile. Abarca 10.175 hectáreas de superficie,​ en un sector cordillerano al este de la ciudad de Los Andes, en terrenos cercanos a la Ruta CH-60, de propiedad de la División Andina de Codelco. Flora y fauna Flora La vegetación de la zona es de porque su clima ayuda a todo esto bosque esclerófilo, típico de la zona central de Chile. Las especies más frecuentes catastradas son bailahuén, Bromus berteroanus, quillay, tralhuén, olivillo y palo negro. Fauna En cuanto a especies animales, resalta la presencia y reproducción de parejas de cóndores en acantilados pronunciados, especialmente los que dan hacia el río Blanco. También la presencia de puma, vizcacha, lauchón orejudo, zorro culpeo y chilla, águila, aguilucho, jote, chercán, loica y perdiz, entre otras especies. Referencias Enlaces externos Perfil de la reserva en Chile365 CONAF
Río Cruces Bridge

Río Cruces Bridge is a triangular bridge spanning Cruces River that unites Isla Teja from Torobayo, a sub-urban area of Valdivia. Together with Pedro de Valdivia Bridge (built in 1954) it allows connection from Valdivia to the coastal town Niebla. Before the opening of Río Cruces Bridge the main access to Niebla was via a ferry from La Mulatas to Torobayo. Other areas that benefited from the bridge were Punucapa and Curiñanco. It was built from December 1984 to February 1987. References
Sagrario Cathedral

The Sagrario Cathedral (in Spanish: Catedral El Sagrario), also known as Rancagua Cathedral, is a Catholic church located in Rancagua, Chile. It has been declared historic preservation building (in Spanish: Inmueble de Conservación Histórica). The first temple was built in 1550, by the initiative of the Bishop of Santiago de Chile, Diego de Medellín. It was damaged by the Battle of Rancagua in 1814. The current cathedral was designed by French architect Juan Herbage in 1861, and it was finished in 1876. The temple was damaged in the 2010 Chile earthquake, and it was closed for reparations until April 21, 2011. References External links Official web site
Catedral de Rancagua

Iglesia Catedral de Rancagua, también llamada Parroquia El Sagrario de Rancagua, es el principal templo católico de la Diócesis de Rancagua, localizada en la ciudad de Rancagua, Chile. Está ubicada en pleno casco histórico de la ciudad, frente a la Plaza de Los Héroes, donde se libró la Batalla de Rancagua. Tiene la categoría de "Inmueble de conservación histórica".​ Historia Fue erigida por el Obispo de Santiago de Chile, fray Diego de Medellín, en 1550, desmembrándola de la Parroquia El Sagrario de Santiago. El primer cura doctrinero del que se tiene información es don Hernando de Jesús (1578 – 1581). El primer templo (44 varas de largo por 8 ½ de ancho y seis un tercio de alto; tres puertas, la principal daba a la plaza y dos torres), fue deteriorándose con el tiempo y quedó en malas condiciones, a raíz de la Batalla de Rancagua, el 1 y 2 de octubre de 1814. El 30 de agosto de 1854 se nombró una comisión para construir una nueva iglesia. Los trabajos se iniciaron en tiempos del párroco Francisco Troncoso (1861–1864), según los planos del arquitecto Juan Herbage (1861), el mismo que entregó estudios para la construcción de las catedrales de La Serena y Concepción. Completó el proyecto el italiano Eusebio Chelli, quien proyectó los planos de las iglesias de San Ignacio y los Capuchinos de Santiago, entre otras. Chelli hizo el trazado de las torres. Mientras se ejecutaban los trabajos, la parroquia funcionó en la capilla de la Casa de Ejercicios "San Juan Nepomuceno" (Alameda, entre Zañartu y Almarza, donde hoy se encuentran las "Torres de Freire"). Siendo párroco Rafael Jofré (1864–1885) se bendijo la nueva iglesia parroquial, el 30 de enero de 1876. Le correspondió a su sucesor, Martín Vergara (1885–1901) hacer las últimas terminaciones. La parroquia fue consagrada como Catedral por monseñor Rafael Lira Infante el 21 de octubre de 1926, al cumplir este templo exactamente 50 años de existencia y servicio al culto. Las torres se construyeron en 1937, y la cripta es de 1988. El 27 de febrero de 2010 sufrió importantes daños durante el terremoto ocurrido en Chile,​ sin embargo éstos eran desprendimientos reparables, por tanto se descartó su demolición.​ La restauración del templo comenzó en agosto de 2010, y su reparación fue estimada en más de $400 millones.​ La Catedral fue reinaugurada el 21 de abril de 2011.​ Arquitectura Se trata de un edificio de cal y ladrillo, 59 varas de largo por 24 de ancho, tres naves y cinco puertas (Libro de Inventarios de 1885). Delegaciones Capillas Capilla Corazón de María, Población O'Higgins. Convento La Merced Diaconías Iglesia del Buen Pastor Iglesia San Lorenzo Bibliografía “Parroquias de la Arquidiócesis de Santiago, 1840 – 1925”, P. Raymundo Arancibia. Publicación, “50 años de la diócesis de Rancagua”, 1975. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Rancagua. Sitio web Parroquia El Sagrario Diócesis de Rancagua
Catedral de Rancagua

A Catedral de Rancagua (castelhano: Catedral de Rancagua) é uma catedral católica na cidade de Rancagua, Região de O'Higgins, no Chile. Localiza-se em frente à histórica Praça dos Heróis, onde teve lugar a Batalha de Rancagua. História A paróquia foi criada pelo Bispo de Santiago, Diego de Medellín, em 1550, desmembrando-a da Paróquia El Sagrario de Santiago. A obra da Catedral teve início na época do então pároco Francisco Troncoso (1861 - 1864), a partir da planta do arquiteto Juan Herbage (1861). Posteriormente, Eusebio Chelli completou o projeto, desenhando as torres, que foram erguidas em 1937. Em 27 de fevereiro de 2010, sofreu danos significativos durante o terremoto no Chile. Após passar por um processo de restauração, a Catedral foi reinaugurada em 21 de abril de 2011. Referências
San Francisco (Santiago de Chile)

Die St.-Franziskus-Kirche (span. Iglesia de San Francisco) ist eine römisch-katholische Kirche in der Avenida Libertador General Bernardo O’Higgins in Santiago de Chile. Sie wurde im Jahr 1618 auf den Überresten einer vorhergehenden Kirche errichtet, die 1583 durch ein Erdbeben zerstört wurde. Sie gilt als die älteste noch erhaltene Kirche sowie das älteste erhaltene Gebäude der chilenischen Hauptstadt. Neben der Kirche befindet sich das Museum für Kolonialkunst von Santiago. Geschichte Die Kirche hat ihren Ursprung im Zusammenhang mit der Gründung von Santiago im Jahr 1541. Zwischen 1542 und 1543 wurde auf Anweisung von Pedro de Valdivia an dem Standort der heutigen Kirche eine kleine Einsiedelei (Ermita del Socorro) errichtet, die ein Bild der Jungfrau der immerwährenden Hilfe beherbergen sollte. Der spanische Konquistador brachte das Gemälde zu Pferd von seiner Reise nach Chile mit. Zu dieser Zeit waren die Mercedarier mit der Bewachung der heiligen Stätte beauftragt, im Jahr 1554 übertrug die Stadtverwaltung von Santiago die Verwaltung jedoch den Franziskanerbrüdern. 1583 wurde die kleine Einsiedelei aus Lehmziegeln durch ein Erdbeben in der Stadt Santiago völlig zerstört. Die Franziskaner konnten mit finanzieller Unterstützung der katholischen Gemeindemitglieder der Stadt sowie der Hilfe von König Philipp II. eine bedeutende Kirche mit einer soliden Steinverkleidung errichten. Die Arbeiten wurden von den Mönchen geleitet, die auch das Bauwerk entwarfen und sich beim Bau auf einheimische Arbeitskräfte aus der Umgebung verließen. Die Kirche wurde im Jahr 1618 geweiht und zeichnet sich durch den Grundriss eines lateinischen Kreuzes aus. Ursprünglich im amerikanischen Barockstil konzipiert, wurden nach einigen Restaurierungen klassizistische Elemente in die Kirche integriert. Sie ist vollständig aus Steinmauerwerk erbaut und hat mehreren Erdbeben, die im Lauf der Geschichte die chilenische Hauptstadt betroffen haben, standgehalten. In den darauffolgenden Jahren errichtete der Franziskanerorden neben der Kirche einen ersten Kreuzgang, der später zur Gründung des Franziskanerklosters führte. Ebenfalls neben dieser Kirche wurde das erste Krankenhaus in der Geschichte Chiles eröffnet, das 1552 den Namen Hospital de Nuestra Señora del Socorro (Unserer Lieben Frau von der immerwährenden Hilfe) erhielt. Im Juli 1951 wurde das Gotteshaus zum nationalen historischen Denkmal Chiles erklärt. Seit 1998 stehen Kirche und Kloster auf der Tentativliste der UNESCO für den Status eines Weltkulturerbes. Galerie Weblinks Einzelnachweise
Iglesia de San Francisco, Santiago de Chile

The San Francisco Church (Spanish: Iglesia de San Francisco) is a Franciscan church on Avenida Libertador General Bernardo O'Higgins, in the downtown of Santiago de Chile. The church, along with the adjacent convent, is one of the oldest colonial-era buildings in the country. It has been resistant to about 15 earthquakes of magnitude over 7. History The church was consecrated in 1622. The first bell tower was destroyed by an earthquake in 1647 and its collapse caused damage in a part of the choir. The rest of the building successfully resisted it. In 1730 another earthquake badly damaged the rebuilt tower, which was demolished in 1751. The current bell tower is of Victorian architecture and was constructed in the mid-1800s. Its architect was Fermín Vivaceta and features a distinctive clock. In the early years of the 20th century, a part of the convent was sold and demolished to build the Barrio París-Londres. The other part is the current home of the Museo Colonial. Architecture The original Latin cross plan of the church was modified by the addition of side aisles, resulting in a rectangular plan. Its main facade has been remodeled three times. The church nave features a coffered ceiling, which is Mudéjar in style and its construction began in 1615. References
Церква Святого Франциска (Сантьяго)

Церква Святого Франциска (ісп. Iglesia de San Francisco) — католицький храм, колишній жіночий монастир під заступництвом святого Франциска Ассизького. Знаходиться в центрі столиці Чилі, Сантьяго. Церква розташована на південній стороні головного проспекту міста Аламеда (між станціями метро Універсідад-де-Чилі і Санта-Люсія). Церква і монастир є найстарішим з існуючих на сьогоднішній день в країні архітектурним пам'ятником, що датується колоніальною епохою. В даний час монастир є музеєм. Примітки Посилання Consejo de Monumentos Nacionales. Panorámica en 360º de Iglesia de San Francisco | Flip360[недоступне посилання з травня 2019] Fundación futuro