NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
New Technology Telescope

Le New Technology Telescope, ou NTT, est un télescope de 3,58 mètres de diamètre situé à l'Observatoire de La Silla, au Chili. Le NTT appartient à l'Observatoire européen austral (ESO) et a été mis en fonctionnement en 1989. Il a été testé sur ce télescope les technologies qui ont permis la construction du Very Large Telescope, au nord du Chili. Il a notamment la particularité d'avoir une coupole optimisée pour l'écoulement d'air, et d'avoir une optique active (à ne pas confondre avec l'optique adaptative) sur son miroir principal, d'où le terme « New Technology », puisqu'il était le seul à l'époque de sa construction. Instrumentation Actuellement, le NTT est équipé de 2 instruments : EFOSC2, précédemment installé sur le télescope de 3,6 mètres à La Silla. SofI (Son of ISAAC), un spectro-imageur infrarouge (instrument du VLT) ; Précédemment, le NTT était également équipé de : EMMI (ESO Multi-Mode Instrument), un spectro-imageur visible. SuSI-2 (Superb Seeing Imager, version 2), une caméra CCD haute résolution ; Caractéristiques techniques Coordonnées : Longitude : 70° 43'54.272" W (Ouest) Latitude : -29° 15'18.440" S (Sud) Altitude : 2375 m Dispositif optique : Ritchey-Chrétien Monture : altazimutale (alt-az) Miroir primaire : Schott AG Zerodur Diamètre : 3,58 m Épaisseur : 24 cm Optique active : 75 actionneurs, 3 points fixes, et 24 actionneurs latéraux. Miroir secondaire : Schott Zerodur Diamètre : 0,875 m Obstruction centrale : 1,16 m Miroir tertiaire : Schott Zerodur Voir aussi Articles connexes Liste des plus grands télescopes optiques Liste d'observatoires astronomiques Lien externe (en) ESO : New Technology Telescope (NTT) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’astronomie Portail du Chili
New Technology Telescope

Il New Technology Telescope (NTT) è un telescopio da 3,58 metri di diametro situato presso l'Osservatorio di La Silla in Cile. Il telescopio è di proprietà dell'ESO (European Southern Observatory) e ha visto la prima luce nel 1989. L'NTT è equipaggiato con ottiche attive (da non confondere con le ottiche adattive), che gli permettono di ottenere immagini di qualità eccellente utilizzando uno specchio leggero e sottile, mantenuto nella sua forma da numerosi attuatori posti al di sotto dello specchio. Il suo gemello è il Telescopio Nazionale Galileo. Sebbene alcuni telescopi preesistenti, come il Nordic Optical Telescope (NOT), utilizzassero già specchi leggeri sorretti da attuatori, il New Technology Telescope è ritenuto il primo telescopio ad usare totalmente ottiche attive. Inoltre il suo design, e quello della struttura che lo protegge, avevano molte caratteristiche rivoluzionarie, che ne giustificavano il nome. In particolare è stata dedicata grande cura per assicurare una buona ventilazione al telescopio e nell'evitare le fonti di calore intorno al telescopio. Dalla sua costruzione l'NTT è stato sottoposto a numerosi aggiornamenti che hanno continuato a migliorarne la qualità. È stato anche usato per testare il software di controllo del Very Large Telescope. Inizialmente il telescopio presentava lo stesso problema del Telescopio Spaziale Hubble, lo specchio era stato mal calibrato per tener conto dell'effetto del vuoto. Tuttavia il sistema di ottiche attive è stato in grado di correggere il problema senza bisogno di ricalibrare lo specchio. Strumentazione Attualmente l'NTT è equipaggiato con 2 strumenti: Soxs ("Son of X-Shooter"): uno spettrografo per rilevare eventi astronomici transienti, sostituisce Sofi ed EFOSC2 Strumenti dismessi: SuSI-2 (Superb Seeing Imager, version 2) , una fotocamera CCD destinata alle immagini ottiche ad alta risoluzione. EMMI (ESO Multi-Mode Instrument), per le osservazioni nello spettro del visibile. SUSI-1 IRSPEC SofI ("Son of ISAAC", uno strumento del VLT), per le osservazioni nell'infrarosso vicino. EFOSC2 (ESO Faint Object Spectrograph and Camera v.2), spettrografo e fotocamera per oggetti deboli. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su New Technology Telescope Collegamenti esterni (EN) La pagina del NTT sul sito dell'ESO, su eso.org.
New Technology Telescope

NTT (ang. New Technology Telescope) – teleskop należący do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO), znajdujący się w Obserwatorium La Silla położonym około 600 km na północ od Santiago de Chile. Stanowił przełom w inżynierii i projektowaniu teleskopów. Jest to pierwszy teleskop na Ziemi, którego główne lustro jest kontrolowane przez komputer oraz w którym zastosowano technikę optyki aktywnej. Technologia opracowana przez ESO jest obecnie stosowana w VLT i w większości największych teleskopów na świecie. 3,58-metrowy teleskop oddano do użytku w 1989 roku. Był pierwszym teleskopem, na którym testowano optykę adaptatywną. Teleskop charakteryzuje się ponadprzeciętną ochroną termiczną. Kopuła, w której się znajduje, zbudowana jest ze specjalnych klap, które optymalizują przepływ powietrza, zwiększając tym samym szansę na uzyskanie doskonałego obrazu. Ponadto cała kopuła porusza się wraz z teleskopem, co powoduje ruch budynku, często dezorientując przebywających w La Silla gości. Galeria Przypisy
Телескоп Нової Технології

Телескоп Нової Технології (англ. New Technology Telescope, NTT) — 3,58-метровий телескоп Річі — Кретьєна, який експлуатується Європейською південною обсерваторією. Розпочав роботу в 1989 році. Розташований у Чилі в обсерваторії Ла-Сілья і був піонером у використанні активної оптики. Телескоп і його корпус створено за революційним дизайном для оптимальної якості зображення. Характеристики Головне дзеркало NTT є гнучким і його форма активно коригується під час спостережень актуаторами для збереження оптимальної якості зображення. Положення вторинного дзеркала також активно контролюється в трьох напрямках. Ця технологія, розроблена ESO, відома як активна оптика, зараз застосовується до всіх основних сучасних телескопів, таких як Дуже великий телескоп у Серро-Параналь і майбутній Європейський Надзвичайно великий телескоп. Конструкція восьмикутного корпусу NTT є ще одним технологічним проривом. Купол телескопа відносно невеликий і вентилюється за допомогою системи заслінок, завдяки чому повітря плавно тече через дзеркало, зменшуючи турбулентність і створюючи чіткіші зображення. NTT був першим телескопом, який використовує так звану активну оптику: петля зворотного зв'язку, яка активно підтримує (порівняно тонке) монолітне дзеркало у формі, використовуючи численні приводи, на які встановлюється дзеркало. Примітки Посилання Офіційний сайт Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Телескоп Нової Технології
Kraftwerk Canutillar

Das Kraftwerk Canutillar (spanisch Central [hidroeléctrica] Canutillar) ist ein Wasserkraftwerk am Reloncaví-Fjord in Chile. Das Kraftwerk liegt in der Región de los Lagos, ungefähr 50 km östlich der Stadt Puerto Montt. Der im April 2015 ausgebrochene Vulkan Calbuco befindet sich ca. 30 km nordwestlich des Kraftwerks. Das Kraftwerk Canutillar ging 1990 in Betrieb. Es ist im Besitz der Colbún S.A. und wird auch von Colbún betrieben. Chaposee Der 240 m über dem Meeresspiegel gelegene Chaposee dient als Speicherbecken für das Kraftwerk, das die Höhendifferenz zwischen dem See und dem Reloncaví-Fjord nutzt. Das zur Stromerzeugung nutzbare Volumen beträgt 900 Mio. m³. Dabei kann der Wasserspiegel des Sees zwischen 241 und 221 m schwanken. Der Wasserstand erreichte 2013 mit 223 m ein Minimum, was zu Kritik am Kraftwerksbetreiber Colbún durch Anwohner und Umweltschützer führte. Am südöstlichen Ende des Sees befindet sich der Einlauf, von dem aus das Wasser durch einen mit Beton ausgekleideten Tunnel (Länge 6,7 km, Durchmesser 4,5 m) zur Fallzone geleitet wird. Dort befindet sich das Wasserschloss (Höhe 71 m, Durchmesser 8 m). Danach wird das Wasser zunächst durch eine senkrechte Druckrohrleitung (Länge 90,5 m, Durchmesser 3,90 m) geleitet. Darauf folgt ein Tunnel mit 15 % Gefälle (Länge 212 m, Durchmesser 3,90 m), der sich schließlich in zwei Tunnel teilt (Länge 115 m, Durchmesser 2,75 m), die zu den Turbinen des Kraftwerks führen. Kraftwerk Das Kraftwerk Canutillar verfügt über eine installierte Leistung von 172 MW. Die durchschnittliche Jahreserzeugung schwankt: sie lag im Jahre 2008 bei 799 Mio. kWh und im Jahre 2007 bei 1,138 Mrd. kWh. Die zwei Maschinen des Kraftwerks wurden 1990 in Betrieb genommen. Die Francis-Turbinen leisten jede maximal 86 MW. Die Daten der ursprünglich vorgesehenen Maschinen waren: Leistung 64,2 MW und Nenndrehzahl 375/min; Nennspannung der Generatoren 13,8 kV. In der Schaltanlage wird die Generatorspannung von 13,8 kV mittels Leistungstransformatoren auf 154 kV hochgespannt. Von der Schaltanlage führt eine 60 km lange Doppelleitung zum Umspannwerk Puerto Montt. Die durchschnittliche Fallhöhe beträgt 232,4 m, die maximale 237,4 m. Der maximale Durchfluss liegt bei 32,5 m³/s je Turbine. Eigentümer Canutillar wurde von dem damaligen chilenischen Staatskonzern ENDESA errichtet. 2003 wurde das Kraftwerk für 174 Mio. USD an Minera Valparaíso verkauft, eine Tochter der chilenischen Grupo Matte. Im Jahre 2005 fusionierte Colbún S.A. mit dem Kraftwerksgeschäft von Grupo Matte, wodurch das Kraftwerk Canutillar in den Besitz von Colbún überging. Sonstiges Die Gesamtkosten für das ganze Projekt beliefen sich auf 262 Mio. USD, wobei auf das Kraftwerk selbst 168 Mio. USD entfielen. Bei einer angenommenen Lebensdauer des Kraftwerks von 50 Jahren wurden die Kosten je kWh mit 2,7 bis 3,2 US-cent kalkuliert. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Chile Weblinks Einzelnachweise
Central hidroeléctrica Canutillar

La Central hidroeléctrica Canutillar es una central hidroeléctrica ubicada 50 km al este de la ciudad de Puerto Montt, en la Región de Los Lagos de Chile. La central, construida por Endesa (Chile), usa el agua del Lago Chapo para producir 172 MW de electricidad desde el año 1990. En 2003 fue vendida por Endesa Chile a la empresa Hidroeléctrica Cenelca S.A., filial del Grupo Matte,​ siendo actualmente de propiedad de Colbún S.A.,​ empresa de generación eléctrica del mismo grupo empresarial. Características técnicas Dispone de una caída máxima de 237,4 m y posee un caudal de diseño de 65 m³/s,​ lo cual equivale a una potencia de 172 MW para generar una energía media anual de 799 (2008) - 1138 (2007) GWh, producidos por dos turbinas Francis. La puesta en marcha de la central Canutillar requirió la construcción de obras hidráulicas adicionales en la cuenca del Lago Chapo, con el objetivo de incrementar el volumen de agua disponible para la generación de electricidad de la central en un total de 59 m³/s. Así, se construyó una barrera que detuvo el flujo del río Chamiza (47 m³/s), antiguo desagüe natural del lago, a pocos metros de su nacimiento y justo después de su antiguo encuentro con su tributario río Blanco del sector del mismo nombre, captándose las aguas de este último (4,3 m³/s) hacia el lago Chapo por el antiguo lecho del Chamiza. Del mismo modo, se construyeron túneles de aducción que llevan aguas desde los ríos Lenca (6,7 m³/s) y Pangal (1 m³/s) hasta las cercanías del antiguo nacimiento del río Chamiza.​ Además se construyó una línea de transmisión de 60 km entre la central y Puerto Montt. El costo total del proyecto fue de 262 millones de USD en aquella época.​ Población, economía y ecología Véase también Anexo:Centrales eléctricas de Chile Referencias Bibliografía ENDESA. Proyecto Canutillar - Descripcion General. Archivado desde el original el 16 de agosto de 2016. Consultado el 1 de mayo de 2015.
ГЕС Канутільяр

ГЕС Канутільяр (ісп. Canutillar) — гідроелектростанція на півдні Чилі в регіоні Лос-Лаґос (X Регіон). Використовує ресурс озера Чапо, розташованого на півострові між затокою Релонкаві на заході та естуарієм Релонкаві на сході. У межах проєкту річку Чаміса, через яку Чапо дренувалось природним шляхом до затоки Релонкаві, за один кілометр після виходу з озера та одразу після впадіння її правої притоки Бланко перекрили водозливною греблею висотою 5 метрів, довжиною 60 метрів та шириною 20 метрів. Ця споруда створила підпір, завдяки якому напрямок течії у верхній ділянці Чаміси змінився на протилежний і по ній в озеро почала надходити вода з Ріо-Бланко. Можливо відзначити, що у 2015 році викинутий під час виверження вулкана Кальбуко попіл змило до річки, де він повністю заповнив утримуване греблею озерце, зайнявши об'єм в 40 тис. м3. Новий шлях дренування озера організували з його східної частини у напрямку естуарію Релонкаво. Для цього проклали дериваційний тунель довжиною близько 7 км, що виводить до розташованого на березі естуарію машинного залу ГЕС Canutillar. Така схема дає змогу спрацьовувати Лаго-Чапо до рівня у 220 метрів НРМ, при цьому різниця з максимальним рівнем у 243 метри НРМ надає можливість накопичувати до 850 млн м3 води. Утім, фактичний максимальний рівень може відрізнятись в залежності від рівня опадів та потреб енергосистеми. Для збору додаткового ресурсу до Чапо вивели тунель від річки Ленка (протікає південніше і впадає в затоку Релонкаві), який своєму шляху також отримує воду з річки Пангал (ліва притока Чаміси). Деривація починається від зведеної на Ленці бетонної гравітаційної греблі висотою 4,5 метра, довжиною 17 метрів та шириною по гребеню 1,5 метра. Сам тунель має довжину 9154 метри, діаметр три метри та пропускну здатність 18 м3/с. Основне обладнання станції становлять дві турбіни типу Френсіс загальною потужністю 172 МВт, які при напорі у 212 метрів забезпечують виробництво майже 1 млрд кВт·год електроенергії на рік. Примітки
Kraftwerk Rucúe

Das Kraftwerk Rucúe (spanisch Central [hidroeléctrica] Rucúe) ist ein Ausleitungskraftwerk am Río de La Laja in Chile. Das Kraftwerk liegt in der Region VIII, ungefähr 60 km östlich der Stadt Los Ángeles. Ca. 15 km flussaufwärts befindet sich das Kraftwerk Antuco. Ungefähr 7 km flussabwärts liegt das Kraftwerk Quilleco. Das Kraftwerk ging 1998 in Betrieb. Es ist im Besitz der Colbún S.A. und wird auch von Colbún betrieben. Absperrbauwerk Am Río de La Laja wurde ungefähr 5 km unterhalb vom Auslauf des Kraftwerks Antuco eine Stauanlage errichtet, die das Wasser des Laja in einen Kanal ausleitet und zum ca. 15 km entfernten Kraftwerk Rucúe führt. Kraftwerk Das Kraftwerk Rucúe verfügt über eine installierte Leistung von 178 MW. Die durchschnittliche Jahreserzeugung schwankt: Sie lag im Jahre 2008 bei 0,888 Mrd. kWh und im Jahre 2009 bei 1,017 Mrd. kWh. Die beiden Maschinen des Kraftwerks wurden 1998 in Betrieb genommen. Die Francis-Turbinen leisten jede maximal 89 MW. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Chile Einzelnachweise
Central hidroeléctrica Rucúe

La Central hidroeléctrica Rucúe es una central generadora de electricidad por energía hidráulica. Está ubicada a 60 km al este de la ciudad de Los Ángeles, en la comuna de Quilleco, Región del Bío-Bío de Chile. La central usa el agua del Río de La Laja. Fue construida por Colbún S.A. e inició su funcionamiento en el año 1998. Es propiedad de Colbún.​ Características técnicas La capacidad de generación instalada es de 178 MW, para generar una energía media anual de 888 (2008) - 1017 (2009) GWh, producidos por dos turbinas Francis.​ Véase también Anexo:Centrales eléctricas de Chile Referencias
ГЕС Рукуе

ГЕС Рукуе (ісп. Central hidroeléctrica Rucúe) — гідроелектростанція в центральній частині Чилі у регіоні Біобіо (VIII Регіон). Знаходячись між ГЕС Антуко (вище за течією) та ГЕС Quilleco, входить до складу каскаду у сточищі річки Laja, яка дренує однойменне озеро та впадає праворуч у другу за довжиною річку країни Біобіо (досягає Тихого океану в місті Консепсьйон). Долину Laja перекрили греблею довжиною понад 1 км, яка відводить ресурс до прокладеного по лівобережжю каналу. Він має довжину приблизно 18 км, включаючи ділянку акведука в 0,4 км, перекинуту над долиною річки Rucue (ліва притока Laja). Наприкінці канал переходить у водоводи довжиною 0,4 км, які подають ресурс до машинного залу, обладнаного двома турбінами типу Френсіс потужністю по 89 МВт, що працюють при напорі у 140 метрів. Відпрацьована вода потрапляє в підвідний дериваційний канал наступної ГЕС (з якого в разі потреби може скидатись до річки). Примітки
Kraftwerk Quilleco

Das Kraftwerk Quilleco (spanisch Central [hidroeléctrica] Quilleco) ist ein Ausleitungskraftwerk am Río de La Laja in Chile. Das Kraftwerk liegt in der Region VIII, ungefähr 35 km östlich der Stadt Los Ángeles. Ca. 8 km flussaufwärts befindet sich das Kraftwerk Rucúe. Mit dem Bau des Kraftwerks wurde im Januar 2005 begonnen. Es ging im April 2007 in Betrieb. Das Kraftwerk ist im Besitz der Colbún S.A. und wird auch von Colbún betrieben. Absperrbauwerk Am Río de La Laja wurde ungefähr 5 km unterhalb vom Auslauf des Kraftwerks Antuco eine Stauanlage errichtet, die das Wasser des Laja in einen Kanal ausleitet und zum ca. 15 km entfernten Kraftwerk Rucúe führt. Vom Auslauf des Kraftwerks Rucúe führt ein weiterer Kanal (Länge 4,4 km) sowie daran anschließend ein Tunnel (Länge 3,2 km) zum Kraftwerk Quilleco. Kraftwerk Das Kraftwerk Quilleco verfügt über eine installierte Leistung von 71 (bzw. 70) MW. Die durchschnittliche Jahreserzeugung liegt bei 422 Mio. kWh. Die beiden Francis-Turbinen mit jeweils maximal 35,88 MW Leistung wurden 2007 in Betrieb genommen. In der Schaltanlage wird die Generatorspannung von 13,8 kV mittels Leistungstransformatoren auf 220 kV hochgespannt. Es wurde eine 300 m lange Doppelleitung als Verbindung zu einer bereits bestehenden Leitung errichtet, die zum Umspannwerk Charrúa führt. Die Fallhöhe beträgt 59,4 m. Der maximale Durchfluss liegt bei 130 m³/s, der minimale bei 50 m³/s. Sonstiges Die Gesamtkosten für das Kraftwerk beliefen sich auf 79,6 Mio. USD. Das Kraftwerk Quilleco ist als Project 1265 bei der UNFCCC registriert. Colbún S.A. hat sich dazu verpflichtet, dass die Restwassermenge im Laja auf der Strecke des Ausleitungskanals 6 m³/s nicht unterschreitet. Lokale Landwirte beklagten sich jedoch, dass durch die Wasserentnahme des Kraftwerks vormalig landwirtschaftlich genutzte Flussinseln nicht mehr bewirtschaftet werden können. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Chile Einzelnachweise
Central hidroeléctrica Quilleco

La Central hidroeléctrica Quilleco es una central hidroeléctrica de pasada. Está ubicada a 35 km al este de la ciudad de Los Ángeles, en la comuna de Quilleco, Región del Bío-Bío de Chile. La central usa el agua del Río de La Laja. Fue construida por Colbún S.A. e inició su funcionamiento en el año 2007. Es propiedad de Colbún.​ Características técnicas La capacidad de generación instalada es de 70 (71)​ MW para generar una energía media anual de 422 GWh, producidos por dos turbinas Francis.​ La central dispone de una caída de 59,4 m y posee un caudal de diseño de 130 m³/s.​ La bocatoma Quilleco se encuentra cerca de la central hidroeléctrica Rucúe. El canal de aducción tiene una longitud de 7,6 km.​ Diversos El costo total del proyecto se estimó en 79,6 Mio. USD.​​ La central participa en la transacción de reducción de emisiones de CO2, certificadas bajo el estándar del Mecanismo de desarrollo limpio (MDL) de la Naciones Unidas.​​ Véase también Anexo:Centrales eléctricas de Chile Enlaces externos «Central Hidroeléctrica Quilleco». Wikimapia. Consultado el 16 de mayo de 2015. Referencias
ГЕС Кілльєко

ГЕС Кілльєко (ісп. Central hidroeléctrica Quilleco) — гідроелектростанція в центральній частині Чилі у регіоні Біобіо (VIII Регіон). Знаходячись між ГЕС Рукуе (вище за течією) та ГЕС Rio Laja Chile, входить до складу каскаду у сточищі річки Laja, яка дренує однойменне озеро та впадає праворуч у другу за довжиною річку країни Біобіо (досягає Тихого океану в місті Консепсьйон). Відпрацьована на ГЕС Rucue вода потрапляє у підвідний дериваційний канал станції Quilleco, який тягнеться далі по лівобережжю річки на 7,6 км, з яких центральна частина протяжністю 3,2 км проходить у тунелі. По завершенні канал переходить у напірний водовід довжиною 0,1 км, який живить дві турбіни типу Френсіс потужністю по 35 МВт. При напорі у 59,4 м вони повинні забезпечувати виробництво 422 млн кВт·год електроенергії на рік. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 220 кВ. Примітки
Laguna de Cáhuil

Laguna de Cáhuil är en flodmynning i Chile. Den ligger i regionen Región de O'Higgins, i den södra delen av landet, 170 km sydväst om huvudstaden Santiago de Chile. Laguna de Cáhuil ligger 10 meter över havet. Terrängen runt Laguna de Cáhuil är platt västerut, men österut är den kuperad. Havet är nära Laguna de Cáhuil åt nordväst. Runt Laguna de Cáhuil är det glesbefolkat, med 12 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Los Navegantes, 11,5 km norr om Laguna de Cáhuil. Trakten runt Laguna de Cáhuil består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Clínica Las Condes

Clínica Las Condes es un establecimiento de salud privado chileno. Está ubicada en el sector oriente de Santiago de Chile, con 3 sedes: la Sede Central Estoril, Chicureo y Peñalolén. Historia En 1978, los doctores Mauricio Wainer Norman y Alejandro Larach Nazrala reunieron un grupo de médicos académicos para desarrollar la creación de un nuevo hospital. En junio de 1979 se constituye Clínica Las Condes S.A.. En 1981 se inició la construcción, bajo diseño de una firma americana especializada. La inauguración e inicio de actividades se alcanza el 27 de diciembre de 1982.​​ Es una clínica certificada por Instituciones Internacionales que lo avalan. Fue la primera clínica chilena en ser acreditada por la Joint Commission International,​ acreditación que fue retirada en 2022.​​ Organización societaria Clínica Las Condes S.A. (Clínica Las Condes) es una sociedad, constituida en 1979, que junto a sus filiales cubre prácticamente la totalidad de las especialidades médicas, desarrollando actividades tanto de tipo hospitalario como ambulatorio. Las sociedades filiales del emisor lo conforman:​ Diagnósticos por Imágenes Ltda. (49,19%) Servicios de Salud Integrados S.A. (99,90%) Prestaciones Médicas Las Condes S.A. (97,00%) Inmobiliaria CLC S.A. (99,99%) Seguros CLC S.A. (99,00%) Sedes Actualmente cuenta con cinco sedes, todas ellas situadas en la Región Metropolitana: Sede Central: Ubicada en Estoril 450 (Las Condes) es el principal complejo de la sociedad, ofreciendo 24 especialidades.​ Chicureo: Se ubica en la Avenida Chicureo, sector de Piedra Roja (comuna de Colina).​ Ofrece unas 13 especialidaes, y tiene un helipuerto para comunicarse con la sede central en caso de necesidad. Valle Nevado: Se ubica en el centro de esquí de Valle Nevado y en la curva 17, tiene un helipuerto para comunicarse con la sede central en caso de necesidad.​ La Parva: El Centro Traumatológico CLC La Parva se ubica en el centro de esquí de La Parva. Tiene un helipuerto para comunicarse con la sede central en caso de necesidad.​ Peñalolén: Ubicado en la comuna de Peñalolén, específicamente en la calle Los Presidentes. Cuenta con servicios ambulatorios como consultas médicas, imagenología y toma de muestras.​ Referencias Enlaces externos Sitio web oficial
Estadio La Caldera

El Estadio Municipal "La Caldera" se ubica en la ciudad de Caldera, Región de Atacama, Chile. Fue inaugurado en el año 2009​ y en él se disputan los partidos de local del Club de Deportes Copiapó en el 2015 (al igual que el 2009),​ que milita en la Primera B del fútbol chileno, debido a que el Estadio de Copiapó (Luis Valenzuela Hermosilla) fue gravemente afectado por un aluvión que lo dejó completamente inhabilitado.​ El estadio posee cuatro torres de iluminación, cancha de pasto sintético y dos galerías con capacidad para 1500 personas (cada una). Fútbol profesional Fue utilizado por primera vez en el fútbol profesional en el año 2010​ donde Deportes Copiapó, equipo de la Primera B de Chile se tuvo que trasladar debido a que el Estadio Luis Valenzuela Hermosilla de Copiapó estaba siendo remodelado.​ En el año 2015 el Estadio Luis Valenzuela Hermosilla fue afectado por fuertes lluvias en la ciudad de Copiapó y un posterior aluvión que lo dejó inundado en lodo e inhabilitado,​ fue por ello que Deportes Copiapó tuvo que trasladarse nuevamente a la ciudad de Caldera para disputar su profesionalismo en el Estadio La Caldera hasta que se logre reconstruir el estadio de Copiapó. Véase también Estadios de fútbol de Chile Referencias