NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arica

Arica è un porto del nord del Cile, che si affaccia sull'omonimo golfo, e sede vescovile, situato a soli 18 km a sud del confine con il Perù. È attualmente la capitale della Provincia di Arica nella Regione di Arica-Parinacota e la sua popolazione è di circa 222 000 abitanti. È conosciuta come la "città dell'eterna primavera". Fu fondata nel 1537. La città ha fatto parte del Perù fino al 1880, quando fu invasa dalle forze armate cilene durante la guerra del Pacifico; l'appartenenza al Cile venne definita nel 1929. Nel 1868 fu distrutta da un grande terremoto. Dal 9 ottobre 2007, Arica è la capitale della Regione di Arica-Parinacota, staccata da quella di Tarapacá. La legge che ha creato questa neoistituita regione è stata promulgata nel 23 marzo 2007 dalla presidentessa Michelle Bachelet. La regione è composta dalle province di Arica (capoluogo), e Parinacota. Monumenti e luoghi d'interesse Morro de Arica, collina di 139 metri che domina da sud il centro cittadino. Fu teatro dell'ultima difesa delle truppe peruviane durante la guerra del Pacifico e venne conquistata dai cileni il 7 giugno 1880. È sormontata da una grande bandiera cilena. Cattedrale di San Marco, costruita da Gustave Eiffel, inaugurata nel 1876. Infrastrutture e trasporti La città è servita dall'aeroporto di Chacalluta, situato a 18,5 km a nord. Record Arica è la città più arida della Terra. Infatti, da 50 anni in media cadono appena 7 mm di pioggia all'anno. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arica Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Arica Collegamenti esterni La Estrella de Arica - Giornale locale, su estrellaarica.cl. El Morrocotudo, su elmorrocotudo.cl.
Arica (stad)

Arica is een havenstad en de hoofdstad van de noordelijke Chileense regio Arica y Parinacota. Arica is tevens een gemeente in de provincie Arica. De stad ligt op 18 kilometer ten zuiden van de grens met Peru en vormt de hoofdstad van de gelijknamige provincie. De bijnaam van de stad is "de stad van de eeuwige lente". Arica telde 221.364 inwoners in 2017. De stad vormde onderdeel van Peru tot Chileense troepen haar in 1880 veroverden tijdens de Salpeteroorlog. Een van de bekendse gebeurtenissen tijdens deze oorlog was de verovering van de Morro de Arica ("Kaap Arica") bij de stad. De grond van Arica wordt gezien als het op een na droogste op aarde, na de Droge Valleien van McMurdo op Antarctica. Klimaat Arica kent een warm woestijnklimaat (Köppen BWh). Er valt gemiddeld slechts minder dan 0,50 mm neerslag per jaar. De afgelopen eeuw zijn er ook een aantal jaren voorbijgegaan zonder meetbare neerslag zelfs. De nabijheid van de relatief (koude) oceaanstroming, die haar oorsprong kent vanaf de nabijheid van Antarctica, samenhangend met een constante aanwezigheid van bijzonder persistente hogedruk zo goed als het ganse jaar door, wordt hierdoor bijna continue vocht uit de lucht onttrokken. Wolkenvorming wordt hierdoor ook, vanzelfsprekend, vaak onderdrukt. De wind is bijna altijd aflandig (van over de Atacama-woestijn) en deze omstandigheden maken samen dat er regelmatig een jaar voorbij gaat met slechts één regenbui of zelfs geen enkele. Geboren Patricio Reyes (1957), voetballer Externe link (es) Website van de gemeente Arica
Arica

Arica – miasto portowe i gmina w północnym Chile, nad Oceanem Spokojnym, przy ujściu rzek San José i Lluta, 18 km od granicy z Peru. Stolica regionu Arica y Parinacota oraz prowincji Arica. Znane jest także jako „miasto wiecznej wiosny”. Jest miastem z najniższą sumą opadów na Ziemi. Dane ogólne Liczba ludności (2017): gmina 221 364, w tym miasto 204 078. Ośrodek przemysłu włókienniczego i spożywczego. Port morski, wolnocłowy i tranzytowy głównie dla Chile, Boliwii i w mniejszym stopniu Peru; kąpielisko. Historia Teren, na którym znajduje się obecnie miasto Arica, jest zamieszkany już od 11 tysięcy lat. Najbardziej znaną grupą ludności, która tu zamieszkiwała od 8000 do 3000 p.n.e., byli Chinchorro, którzy jako pierwsi prowadzili życie osiadłe typu wioskowego. Jednak to, z czego najbardziej są znani, to ze swoich rytuałów pogrzebowych dla wszystkich swoich zmarłych, przeprowadzając mumifikacje zwłok zarówno dorosłych jak i dzieci. Arica została założona 25 kwietnia 1541 roku. Miasto początkowo znajdowało się w Peru, aż do 1880 roku. Okupowane przez Chile od czasu wojny o saletrę w latach 1879–1884. Przedmiot wieloletnich sporów między Peru a Chile, formalnie uregulowanych traktatem z 1929 (decydującym o wcieleniu miasta do Chile), praktycznie trwających do dzisiaj. Ważne wydarzenia 16 sierpnia 1868 roku Aricę nawiedziło tsunami wywołane trzęsieniem ziemi o sile 8,5 w skali Richtera. Żywioł pochłonął 25 tys. ludzi w samej Arice, a 70 tys. w ogóle. 10 maja 1877 trzęsienie ziemi i tsunami niszczą dużą część miasta. Arica była jednym z czterech miast organizujących mistrzostwa świata w piłce nożnej w 1962 roku. Prasa „El aMaule” „La Prensa” „El Centro” Miasta partnerskie Cochabamba, Boliwia La Paz, Boliwia Santa Cruz, Boliwia Cuiabá, Brazylia Bressuire, Francja Eilat, Izrael Taiohae, Polinezja Francuska Monterrey, Meksyk Arequipa, Peru Tacna, Peru Artigas, Urugwaj Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona miasta
Arica, Chile

Arica este o oraș și comună din provincia Arica, regiunea Arica-Parinacota, Chile, cu o populație de 210.216 locuitori (2012) și o suprafață de 4799,4 km2. Referințe Legături externe es „Municipality of Arica”. Arhivat din original la 21 septembrie 2010. Accesat în 7 septembrie 2010. Homepage von Arica Arhivat în 4 octombrie 2019, la Wayback Machine. (span.) The Arica school founded in Arica by Oscar Ichazo
Arica

Arica je pristaniško mesto na skrajnem severu Čila. Leži ob izlivih rek Lluta in Río San José de Azapa, nekaj več kot 2000 km severno od Santiaga in 18 km južno od meje s Perujem. Leta 2005 je štela okoli 186.000 prebivalcev. Z 0,8 mm padavin na leto je eno najbolj suhih mest na svetu. Zgodovina Okolico Arice, predvsem rodovitno dolino Azapa, so pred približno 10.000 leti poselili Činčori, ki so trgovali z ljudstvi na Altiplanu. Leta 1450 je območje današnjega mesta bilo priključeno inkovskemu imperiju, leta 1536 pa ga je »odkril« in zavojeval Diego de Almagro. Današnje mesto je 25. aprila 1541 ustanovil Lucas Martínez Begazo in ga priključil perujskemu podkraljestvu. Kmalu zatem je mesto postalo pomembno za izvoz srebra iz novoodkritih rudnikov v Potosiju. V 17. stoletju so jo večkrat ogrozili angleški pirati. 5. novembra 1680 je bil z velikimi žrtvami odbit napad Bartholomewa Sharpa, 9. februarja 1681 pa jo je neuspešno napadel še John Watling. V začetku 19. stoletja je Arica postala del neodvisnega Peruja. 13. avgusta 1868 jo je močno poškodoval cunami. 9. maja 1877 jo je prizadel še potres. Ko so v Atacami začeli kopati nitrate, se ji je pomen znova povečal. 7. junija 1880 je na ariški vzpetini El Morro de Arica nad središčem mesta prišlo do ene odločilnih bitk solitrne vojne. Čilenski polkovnik Pedro Lagos se je ob podpori mornarice s 4.000 vojaki povzpel na grič, ki ga je branil perujski polkovnik Francisco Bolognesi z okoli 2.000 vojaki. Spopad, v katerem je padlo 474 Čilencev in okoli 1000 Perujcev z Bolognesijem vred, se je v eni uri končal s čilensko zmago. Arica je tako padla pod čilensko zasedbo. Po mirovnem sporazumu s Perujem bi moral po 10 letih o nadaljnji usodi mesta odločiti plebiscit, o katerem pa se državi nikdar nista zmogli dogovoriti. Leta 1929 je bil s posredništvom Herberta Hooverja sklenjen nov sporazum, s katerim je Čile vrnil Peruju ravno tako zasedeno Tacno in dokončno dobil Arico. Poleg že prej obstoječe železniške povezave s Tacno je Čile v skladu z mirovnim sporazumom zgradil še železnico do bolivijskega La Paza. Znamenitosti Arica predstavlja izhodišče do bližnjih dolin Lluta in Azapa, kjer so se ohranili številni prazgodovinski ostanki, vključno z najstarejšimi znanimi ohranjenimi mumijami na svetu. Na vrhu 110 m visokega griča El Morro de Arica, ki je tudi razgledna točka na okolico, danes stoji nekaj spomenikov na bitko solitrne vojne, večino jih je dal postaviti Augusto Pinochet. Francoski inženir Gustave Eiffel je po naročilu perujskega predsednika Joséja Balte naredil dve zgradbi, ki so ju sestavili v Franciji in nato prepeljali v takrat perujsko Arico. Cerkev sv. Marka, ki je v celoti zgrajena iz železa in so jo postavili leta 1876. Že leta 1874 je bilo postavljeno ogrodje nekdanje carinarnice in nato obzidano z opeko. Zgradba danes služi umetniškim razstavam. Zelo priljubljene so tudi plaže v okolici »mesta večne pomladi«. Glej tudi Seznam mest v Čilu Azapa Solitrna vojna Bitka v Arici Zunanje povezave Uradna stran mesta Arhivirano 2010-09-21 na Wayback Machine. Mestni portal Arhivirano 2019-10-04 na Wayback Machine. Turistične informacije Arhivirano 2006-08-22 na Wayback Machine.
Arica

Arica är en hamnstad i norra Chile och huvudstad och den största staden i regionen Arica y Parinacota. Folkmängden uppgår till cirka 200 000 invånare. På grund av sitt gynnsamma klimat är staden känd som "Den eviga vårens stad". Staden liksom regionen erövrades av Chile från Peru under Stillahavskrigen, och inlemmades fullständigt i det chilenska territoriet år 1929. Den peruanska ultranationalismen kräver ännu att staden återlämnas. Arica fungerar också som Bolivias främsta hamn, eftersom landet inte har någon egen hamnstad. Staden är näst Påskön Chiles varmaste plats sett till årsmedeltemperaturen. Medeltemperaturen är 22.5 grader i januari och februari och cirka 16 i juli och augusti, årsmedeltemperaturen är cirka 19 grader. Värmerekordet är 35 grader och köldrekordet 4 grader. Det regnar mycket sällan i stora mängder, ungefär vart tjugonde år. Källor
Арика

Арика (кеч. Arika; ісп. Arica) — місто і порт на півночі Чилі, у регіоні XV Арика-і-Паринакота, адміністративний центр провінції Арика. Місто відоме у Чилі як «місто Вічної Весни» і є північними дверима Чилі. Завдяки його розташуванню, місто характеризується культурною різноманітністю і багатством історії. Історія Територія, на якій знаходиться Арика, була заселена більш ніж 10 тисяч років тому. Вона була зайнята різними народами, серед яких виділяють чинчорро (ісп. Chinchorro), один перших народів планети, який застосовував складну техніку муміфікації своїх померлих родичів. Арика була зайнята іспанцями в 1536 році і заснована Лукасом Мартінесом Бегасо як іспанське місто у складі віце-королівства Перу 25 квітня 1541 року. Розвиток міста був повільним до 1545 року, коли місцевий тубілець Дієго Уальпа відкрив в Потосі одні за найбільших родовища срібла в Новому Світі. Це перетворило далеку місцевість в Перу в одне з найбільш населених міст регіону і головний порт для вивозу срібла. Завдяки вивозу срібла з Потосі, Іспанська Корона в 1570 році надала місту право називатися «Знамените Королівське Місто Сан Маркос Арика», показуючи на його гербі горб Потосі. Після публікації в Голландії мап Землі в 1612 році, Арика з'явилася в одній з них, як найпівденніше відоме місто. Це зробило її відомим портом серед піратів і багато з них робили рейди на цей порт. З початком воєн за незалежність в Південній Америці Арика перетворюється на один з головних визвольних центрів Перу. Залізниця побудована в Ариці в 1855 році об'єднала місто з містом Такна. Ця найстародавніша залізниця Південної Америки функціонує досі. У 1868 році місто було практично зруйноване землетрусом силою в 8,5 балів і подальшим цунамі. Місто служило морським портом для Перу до 1880 році. Чилі захопила місто в ході Тихоокеанської війни. У цьому конфлікті, що тривав з 1879 до 1883 року, Чилі боролася з Болівією і Перу за багату на нітрати область Атакама. В результаті цієї війни Перу і Болівія поступилися територією Чилі, а Болівія позбавилася виходу до моря. Місто було місцем морської і наземної битви між чилійськими і перуанськими військами 7 червня 1880 року, після якої місто перейшло під чилійську юрисдикцію на десять років. Після чого питання про його статус повинне було вирішуватися шляхом голосування мешканців. Чилі утримувала цю територію до 1929 року, коли при втручанні США болюче питання було, нарешті, вирішене таким чином, що Арика відійшла до Чилі, а Такна — до Перу. У 1962 році місто приймало ігри чемпіонату світу з футболу. Клімат Місто розташоване на крайній півночі Чилі, у пустелі Атакама. Клімат в Аріці — один з найсухіших на землі. Дощ випадає один раз в декілька десятків років, проте за рахунок стоку з гір місто має достатньо води. У XIX столітті Арика вважалася хворим малярійним місцем. Потім, після осушення ряду навколишніх водоймищ, клімат в Арика покращав, і в наш час це популярний морський курорт. Відомі уродженці П'єр Барбізе — французький піаніст. Галерея Посилання Sitio oficial de turismo de Chile — Arica [Архівовано 29 квітня 2014 у Wayback Machine.]
Aeródromo El Rosario

El Aeródromo El Rosario (OACI: SCRS) es un terminal aéreo ubicado a 17 kilómetros al este de Cartagena, Provincia de San Antonio, Región de Valparaíso, Chile. Es de propiedad privada.​ Véase también Lista de aeropuertos de Chile Enlaces externos Aeródromo El Rosario (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). en Internet Flight Information System Información del Aeródromo El Rosario en Great Circle Mapper. (en inglés) Información meteorológica y de navegación aérea sobre Aeródromo El Rosario en FallingRain.com Referencias
Salar de Pajonales

El salar de Pajonales es un salar tipo playa ubicado al sur de la Región de Antofagasta y es el tercero de la Región en extensión, después del salar de Atacama y del salar Punta Negra. Sus características morfométricas y climatológicas más relevantes son:​ altura: 3537 m superficie de la cuenca: 1984 km² superficie del salar: 104 km² superficie de las lagunas: 1,4 km² precipitaciones: 80 - 150 mm/año evaporación potencial: 1350 mm/año temperatura media: 5 °C Su cuenca, endorreica, no tiene drenaje superficial permanente, y las lagunas que son habitat de los flamencos, se alimentan de corrientes subterráneas.​ Por el norte descargan agua en forma intermitente el río San Eulogio y otros anónimos provenientes del cerro La Pena y de la pampa San Eulogio.​ Población, economía y ecología Véase también Anexo:Salares de Chile Anexo:Cuencas hidrográficas de Chile Hidrología de Chile Referencias Bibliografía Alonso; Risacher; Salazar (1999(III)). Geoquímica de aguas en cuencas cerradas: I, II y III regiones-Chile III. Archivado desde el original el 20190327221657.
Tranque de relaves Talabre

El tranque de relaves Talabre es un depósito que desde 1952 almacena los residuos de la producción de cobre de las minas Chuquicamata, Ministro Hales y Radomiro Tomic. Está ubicado a unos 13 kilómetros al nororiente de Calama y tiene, en su etapa VIII, una capacidad aprobada ambientalmente de 4.400 millones de metros cúbicos.​ Este depósito se encuentra sobre lo que fue un salar, es decir, un depósito de sales acumuladas naturalmente en la parte más baja, el plano de equilibrio, de una cuenca endorreica llamada salar Talabre. Esta cuenca endorreica está inscrita en la cuenca del río Loa. No confundir con la quebrada Talabre, tributaria de la cuenca del salar de Atacama. Ubicación Historia En la cuenca del salar Talabre se encuentra uno de los geoglifos más grandes de Chile.​ Población, economía y ecología Véase también Hidrología de Chile Anexo:Inventario de cuencas de Chile (BNA) Anexo:Inventario de cuencas de Chile (DARH) Referencias Bibliografía Niemeyer F., Hans (1980). Hoyas hidrográficas de Chile, Segunda Región. Santiago de Chile: Ministerio de Obras Públicas (Chile), Dirección General de Aguas. Archivado desde el original el 4 de marzo de 2016. Consultado el 22 de julio de 2019.
Salar del Soronal

El salar del Soronal, a veces Soronel,​ es un salar ubicado en la cordillera de la Costa al sureste de la ciudad de Iquique, en la Región de Tarapacá. Se han encontrado geoglifos en la zona.​ Ubicación y descripción Historia Luis Risopatrón lo describe en su Diccionario Jeográfico de Chile de 1924:​ Soronal (Salar del) 20° 36' 70° 01' Es de mediana estension, abundante en salitre i se encuentra al pié del cerro del mismo nombre, hacia el N de la abandonada línea férrea de Patillos a Lagunas. 77, p. 94; i 156; i salitrera en 68, p. 241; Soronal o Coronel en 77, p. 94; Soronel o Coronel en 87, p. 892; paraje Soronel en 155, p. 767; i pampa salitrera del Soronel en 62, ii, p. 380. Población, economía y ecología Véase también Anexo:Salares de Chile Anexo:Cuencas hidrográficas de Chile Hidrología de Chile Referencias Bibliografía Risopatrón, Luis (1924). Diccionario Jeográfico de Chile. Imprenta Universitaria.
Isla Mortimer

Isla Mortimer är en ö i Chile. Den ligger i regionen Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, i den södra delen av landet, 2 300 km söder om huvudstaden Santiago de Chile. Arean är 25,8 kvadratkilometer. Terrängen på Isla Mortimer är lite kuperad. Öns högsta punkt är 503 meter över havet. Den sträcker sig 5,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 6,5 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Isla Núñes

Isla Núñes är en ö i Chile. Den ligger i regionen Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, i den södra delen av landet, 2 200 km söder om huvudstaden Santiago de Chile. Arean är 118 kvadratkilometer. Terrängen på Isla Núñes är lite kuperad. Öns högsta punkt är 566 meter över havet. Den sträcker sig 19,7 kilometer i nord-sydlig riktning, och 16,5 kilometer i öst-västlig riktning. Trakten runt Isla Núñes består i huvudsak av gräsmarker. Trakten runt Isla Núñes är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Isla Parker

Die Isla Parker ist eine Insel im Süden Chiles. Die Insel bildet einen Teil der Nordküste der Magellanstraße. Sie ist von der östlichen Nachbarinsel Isla Manuel Rodriguez und der Isla Latorre im Norden durch den Canal Sargazos getrennt. Die Küstenlinie ist durch Fjorde stark gegliedert. Die Insel ist Teil des Archipiélago Reina Adelaida.
Isla Parker

Isla Parker är en ö i Chile. Den ligger i regionen Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, i den södra delen av landet, 2 200 km söder om huvudstaden Santiago de Chile. Arean är 25,1 kvadratkilometer. Terrängen på Isla Parker är lite kuperad. Öns högsta punkt är 296 meter över havet. Den sträcker sig 8,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 8,4 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Islas Staines

Islas Staines är öar i Chile. De ligger i regionen Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, i den södra delen av landet, 2 300 km söder om huvudstaden Santiago de Chile. Arean är 28,6 kvadratkilometer. Terrängen på Islas Staines är platt. Öns högsta punkt är 221 meter över havet. Den sträcker sig 10,4 kilometer i nord-sydlig riktning, och 4,8 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor
Lago de Natri

Lago de Natri är en sjö i Chile. Den ligger i regionen Región de Los Lagos, i den södra delen av landet, 1 100 km söder om huvudstaden Santiago de Chile. Lago de Natri ligger 36 meter över havet. Arean är 7,2 kvadratkilometer. Den sträcker sig 2,9 kilometer i nord-sydlig riktning, och 6,5 kilometer i öst-västlig riktning. I omgivningarna runt Lago de Natri växer i huvudsak blandskog. Runt Lago de Natri är det glesbefolkat, med 8 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Lago Serrano

El lago Serrano es un cuerpo de agua superficial ubicado en la comuna de Porvenir, provincia de Tierra del Fuego de la Región de Magallanes (Chile). Ubicación y descripción De acuerdo al inventario público de lagos publicado por la Dirección General de Aguas del Ministerio de Obras Públicas de Chile​ sus características son: Latitud = 53G 08M Longitud = 70G 17M Un estudio de la Comisión Nacional de Riego describe la zona entre Porvenir y la bahía Gente Grande:​ El sistema hidrográfico de la zona está integrado por numerosos cauces, lagos y lagunas. En la zona Norte del área de este estudio específico, el sistema está integrado por chorrillos que confluyen al lago Serrano, el cual desagua a una pequeña laguna en el sector de Los Recuerdos, la que a su vez desagua en la laguna Deseada, cuyo afluente* desemboca finalmente al océano al Sur de la Bahía Gente Grande en la Caleta Hobbs. Al Oriente de la Laguna Deseada se encuentra el río de Los Patos, el cual desemboca en la Bahía Gente Grande. Hacia el Poniente, entre las lagunas y el océano se localizan numerosos apozamientos y pequeñas lagunas, la mayoría de las cuales se encuentran saladas. En el sector central de la zona de estudio, se localizan la Laguna Verde, cuyo afluente de mayor importancia es el Estero Ona y, un poco más al Sur, se encuentra el Lago de Los Cisnes, siendo el Estero Casa de Lata su afluente más importante. Al Oriente de estas dos lagunas se encuentran otras más pequeñas las cuales se encuentran todas saladas. En el sector Sur de la zona de interés se localiza el río Porvenir, el cual desemboca en el Estrecho de Magallanes en la Bahía del mismo nombre. Siguiendo más al Sur se encuentra la Laguna Mac-Kay, el Lago Azul y la Laguna Barrosa. Finalmente en el sector de Las Mercedes se localiza el río Santa María. (* Se trata muy posiblemente de un error tipográfico. Obviamente un lago desagua a través de su emisario.) Hidrología Historia Luis Risopatrón lo describe en su Diccionario Jeográfico de Chile de 1924:​ Serrano (Laguna). Ofrece gran abundancia de caza i se encuentra a corta distancia hacia el S de la laguna Turbia en la parte NW de la isla Grande de Tierra del Fuego. Risopatrón elige el nombre "laguna Turbia" de entre los varios que tiene la laguna Deseada. El mismo autor señala que al serrano también se le llama laguna Elena o laguna Abandonada. Población, economía y ecología El principal y más poblado centro humano es la ciudad de Porvenir. Véase también Hidrografía de Chile Anexo:Cuencas hidrográficas de Chile Referencias Bibliografía Risopatrón, Luis (1924). Diccionario Jeográfico de Chile. Imprenta Universitaria. Dirección General de Aguas (2022). Inventario Público de Cuencas Hidrográficas y Lagos. Santiago de Chile: Ministerio de Obras Públicas de Chile. Archivado desde el original el 25 de mayo de 2022. Comisión Nacional de Riego (1997). Estudio Integral Riego y Drenaje de Magallanes XII Región, Volumen I, Resumen y Conclusiones. Santiago - Punta Aenas. Archivado desde el original el 21 de mayo de 2022. Enlaces externos
Tarahuín Lake

Tarahuín Lake (Spanish: Lago Tarahuín) is a lake in south-central Chiloé Island, Chile. It has an area of 7.7 square kilometres (3.0 sq mi). The lake's catchment basin is mostly made up of hilly terrain that is covered by native forest, and to a lesser extent natural prairies. Chile Route 5 passes next to the lake's western end. References
Lago Tarahuin

Lago Tarahuin är en sjö i Chile. Den ligger i regionen Región de Los Lagos, i den södra delen av landet, 1 100 km söder om huvudstaden Santiago de Chile. Lago Tarahuin ligger 68 meter över havet. Arean är 7,3 kvadratkilometer. Den sträcker sig 2,9 kilometer i nord-sydlig riktning, och 7,1 kilometer i öst-västlig riktning. I omgivningarna runt Lago Tarahuin växer i huvudsak blandskog. Runt Lago Tarahuin är det glesbefolkat, med 8 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor