NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Abdij van Morimond

De Abdij van Morimond (Latijn: Morimund) is een voormalige abdij van de cisterciënzers in Parnoy-en-Bassigny in de regio Grand Est in Frankrijk. De abdij werd in 1115 door de abt Stephen Harding van de abdij van Cîteaux gesticht. Het was een van de vier primaire cisterciënzer abdijen, naast de Abdij van La Ferté, de Abdij van Pontigny en de Abdij van Clairvaux. De abdij had op haar hoogtepunt 261 dochterkloosters (waarbij de vestigingen van ridderorden, zoals de orden van Calatrava en van Alcantara, niet worden meegeteld). Daarvan waren 29 directe dochterkloosters, die zich in Frankrijk, Italië, de Britse Eilanden, Duitsland, Spanje, Polen en de Levant bevonden. Geschiedenis De abdij lag in het bisdom Langres en werd door Odelrik d'Aigremont en zijn vrouw Adeline de Choiseul ondersteund. De Duitser Arnold (gestorven in 1126), ook bekend als de Pilaar van de Cisterciënzers, was de eerste abt. Tussen 1123 (Kamp) en 1305 (Stolpe) werden vanuit Morimond en Clairveaux 44 Duitse en meer dan 700 kloosters elders op de wereld opgericht. Onder de vroeg opgerichte kloosters is de Abdij van Maulbronn, die in 1147 in Baden-Württemberg opgericht werd, opvallend: het is de best bewaarde middeleeuwse abdij ten noorden van de Alpen en staat op de Werelderfgoedlijst. De kruisvormige abdijkerk had een schip met twee zijbeuken en een recht afgesloten koor dat aan alle kanten kapellen had. De kerk werd volgens het bouwvoorschrift van de cisterciënzers eenvoudig, zonder torens en architecturale opsmuk, gebouwd. Tijdens de Hugenotenoorlogen in 1572 en tijdens de Dertigjarige Oorlog in 1636 werd de abdij van Morimond geplunderd en in 1791 werd de abdij opgeheven. Alleen de abdijkerk bleef behouden, maar in de negentiende eeuw verviel het gebouw tot een ruïne. Van de middeleeuwse abdij resteert alleen nog een deel van de zijbeuk van de abdijkerk; bovendien bestaan er nog overblijfselen van achttiende-eeuwse gebouwen: het portaal, paviljoens, arcades en de bibliotheek. De naam „Morimond“ is afkomstig van „mori mundo“ (sterf voor de wereld). Wie in het begin van de twaalfde eeuw in deze cisterciënzerabdij in de Champagne binnentrad ontzegde zich het aardse bestaan. Een van de beroemdste personen uit de Abdij van Morimond was Otto van Freising de zoon van Leopold III, de markgraaf van Oostenrijk en diens vrouw Agnes, de dochter van keizer Hendrik IV. Otto had in Parijs gestudeerd, waarna hij lid werd van de orde der cisterciënzers waar hij uiteindelijk de functie van abt vervulde. Ook paus Benedictus XII, de derde paus in Avignon, begon zijn carrière als monnik te Morimond. Externe link (fr) Website van Abbaye de Morimond
Opactwo Morimond

Opactwo Morimond (fr. Abbaye de Morimond) – położone dawniej we Fresnoy-en-Bassigny, obecnie Parnoy-en-Bassigny, w departamencie Górna Marna, w regionie Szampania-Ardeny we Francji. Opactwo to należało do zakonu cystersów i było czwartą wielką filią opactwa w Cîteaux, po filiach w La Ferté, Pontigny i Clairvaux. Historia Opactwo w Morimond, położone niedaleko Langres, zostało ufundowane w 1115 przez Odelryka d’Aigremont i jego żonę Adelinę de Choiseul jako filia Citeaux. Pierwszym opatem, zwanym „filarem cystersów”, był Arnold Germanicus. Wskutek jego działań i wpływów opactwo szybko zyskiwało na znaczeniu i zakładało kolejne klasztory w Niemczech, Polsce: Jędrzejów (1140), Sulejów (1176), Wąchock (1179), Koprzywnica (1185), Czechach, Hiszpanii i na Cyprze. Najbardziej znane filie tego opactwa to Kamp (1123) i Ebrach (1126) w Niemczech; Heiligenkreuz w Austrii (1134); Aiguebelle we Francji (1137), W ciągu dwóch następnych wieków opactwo Morimond należało do najaktywniejszych pod względem założycielskim klasztorów cysterskich, tak, że do końca XVIII wieku założyło prawie 700 filii. Nazwa Morimond pochodzi od łacińskiego „mori mundo”, oznaczające „umrzeć dla świata”, ponieważ wszyscy wstępujący do cysterskich klasztorów w XII wieku wyrzekali się świata. Przez mury opactwa przewinęło się wiele osób, najbardziej znani to późniejszy trzeci papież awinioński Benedykt XII oraz późniejszy niemiecki biskup i kronikarz, opat klasztoru Otton z Fryzyngi (syn władcy Austrii Leopolda III). Kościół klasztorny był zbudowany na planie krzyża, bez wież, z zamkniętym chórem i trzema nawami bocznymi, do boków których przylegały kaplice. Wystrój kościoła miał charakter surowy, prawie bez ozdób, zgodnie z cysterskimi zasadami budowy klasztorów. Mimo położenia w terenie bagnistym, założenie klasztorne miało bardzo dobrze rozwinięty system regulacji wodnych. W 1572, podczas wojen religijnych (patrz Noc św. Bartłomieja), i później w 1636 w trakcie wojny trzydziestoletniej, klasztor został poważnie zniszczony. Ostatecznie opuszczony w 1791 w trakcie wielkiej rewolucji francuskiej. Przetrwał tylko kościół, ale i on popadł w ruinę w XIX wieku. Pozostałości Obecnie z kościoła pozostał tylko fragment północnej nawy, a z założenia klasztornego zobaczyć można pozostałości z biblioteki, arkad, oraz XVII w. bramy. Przypisy
Abadia de Morimond

A Abadia de Morimond (em francês: Abbaye de Morimond) é um mosteiro da Ordem de Cister localizada em Parnoy-en-Bassigny, Champanha-Ardenas, França. Morimond foi uma das quatro fundações derivadas da abadia principal de Cister, junto com Claraval, La Ferté e Pontigny. Referências Bibliografia Janauschek, Leopold (1877). Puthod, ed. Originum Cisterciensium - in quo, praemissis congregationum domiciliis adjectisque tabulis chronologico-genealogicis, veterum abbatiarum a monachis habitatarum fundationes ad fidem antiquissimorum fontium primus descripsit (em latim). I. Vienna: [s.n.] p. 98. Consultado em 31 de dezembro de 2014 Ligações externas Ministère français de la Culture (ed.). «Notice no PA00079172» (em francês). Consultado em 31 de dezembro de 2014
Mănăstirea Morimond

Mănăstirea Morimond a fost una din primele cinci abații cisterciene din Evul Mediu. În catalogul Janauschek are numărul de ordine 5. Istoric Mănăstirea a avut de suferit în timpul Războiului de Treizeci de Ani. A fost închisă în timpul Revoluției Franceze. Ultimii 25 de călugări au fost siliți să părăsească mănăstirea de Duminica Floriilor în anul 1791, în contextul descreștinării. Pe parcursul secolului al XIX-lea biserica mănăstirii și clădirile adiacente s-au părăginit. În anul 1925 ruinele au fost declarate monument istoric. Personalități Otto de Freising (1114-1158), abate al mănăstirii Morimond, devenit arhiepiscop de Freising Jacques Fournier (1285-1342), călugăr al mănăstirii, ulterior episcop și papă sub numele Benedict al XII-lea Note
Моримон (аббатство)

Аббатство Моримо́н — католический монастырь ордена цистерцианцев, расположенный во Френуа-ан-Бассиньи (Fresnoy-en-Bassigny) во французском регионе Шампань-Арденны. Моримон — одно из пяти аббатств, наряду с Сито (1098), Лаферте (1113), Понтиньи (1114) и Клерво (1115), игравших центральную роль в жизни цистерцианского ордена. Настоятели этих монастырей составляли коллегию, управлявшую делами ордена под непосредственным надзором со стороны Папы. Имя Моримон происходит от лат. mori mundo — «умереть для мира», иллюстрируя идеал ухода от мирской жизни цистерцианских монахов. История Моримон был основан в 1115 году графом Одольриком или Ульриком д’Эгремоном (Ulric d' Aigremont) и его женой Аделиной де Шуазель. Первые монахи и первый настоятель Арнольд переселились из монастыря Сито. Моримон развивался быстро, монахи аббатства основывали новые цистерцианские обители во Франции, Германии, Польше, Чехии, Испании, и Кипре. Среди наиболее известных дочерних монастырей — следующие аббатства: Монастырь Эбрах в Германии (1126) Хайлигенкройц в Австрии (1134) Аббатство Notre-Dame Aiguebelle во Франции (1137) Эскаладьё во французских Пиренеях (1140) Аббатство Sedlec (1142) Bellevaux в епархии Безансона (1199) Моримон продолжал принимать активное участие в основании новых цистерцианских монастырей примерно в течение двух веков, так что в конце XVIII века дерево монастырей, ведущих начало от Моримона, насчитывало более семисот мужских и женских обителей. Папские буллы разных периодов поручили духовному надзору цистерцианцев Моримона некоторые рыцарские ордена: Орден Калатравы (1187), Орден Алькантара (1214), Орден Христа в Португалии (1319), Орден Святых Маврикия и Лазаря в Савойе. Среди знаменитых настоятелей аббатства, — блаженный Оттон Фрейзингский, сына маркграфа Леопольда III. Папа Бенедикт XII, третий папа Авиньона, начал свою карьеру в Моримоне. Архитектура Церковь аббатства имеет в плане латинский крест, построена в соответствии с эстетикой цистерцианцев — с строгом стиле, без украшений. В 1572 году, во время религиозных войн, затем снова в 1636 году во время Тридцатилетней войны Моримон был разрушен. Аббатство было полностью опустошено и ликвидировано во время французской революции. Сохранилась только церковь, но и она пришла в запустение в XIX веке. От средневековой церкви до наших дней дошёл только фрагмент северного крыла. Часовня святой Урсулы датируется XV веком, в то время как ворота, библиотека и несколько павильонов относятся к XVIII веку. Сохранились также остатки гидротехнических построек, нужных для работы кузницы и мельницы аббатства. Примечания Источники Сайт по туризму Верхней Марны (недоступная ссылка)
Place de la République (Châlons-en-Champagne)

La place de la République est une voie de la commune de Châlons-en-Champagne, située au sein du département de la Marne, en région Champagne-Ardenne. Situation et accès La place de la République appartient au centre-ville. Elle est reliée à la rue Thomas-Martin, la rue des Lombards, de l'Abbé-Lambert, Bernard-les-Bains et rue Emile-Leroy. Origine du nom Historique Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Elle est un grand lieu de stationnement et possède une fontaine, le « carré d’eau », succédant à deux fontaines successives (la première datait du XIXe siècle ). Elle est citée Place du marché au blé depuis longtemps et possédait son pilori avant de devenir De la République en 1884. Elle a longtemps été renommée par l'hostellerie La Haute-Mère-Dieu qui est citée depuis 1285 et a été rénovée en 2018. Elle est entourée de nombreuses maisons à pan-de-bois. Notes et références Voir aussi Bibliographie Jean-Paul Barbier, Rues et lieux de Chalons-en-Champagne, éd. Dominique Guéniot, 2007. Articles connexes Liste des voies de Châlons-en-Champagne. Agglomération de Châlons-en-Champagne Portail des routes
Monument allemand du cimetière Saint-Charles

Le monument allemand du cimetière Saint-Charles est un monument allemand situé à Sedan dans le département des Ardennes en région Grand Est. Histoire En totalité, le monument allemand du cimetière Saint-Charles comprenant sa terrasse et ses degrés d'accès, tel que délimité sur le plan annexé, sont inscrits au titre des monuments historiques par arrêté du 28 décembre 2017. Description L’architecte est Ludwig Lony. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques des Ardennes Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Mérimée PSS Portail des Ardennes Portail des monuments historiques français Portail de la Première Guerre mondiale
Palau de Tau

El Palau de Tau (en francès, Palais du Tau) és un palau arquebisbal de Reims, França. Es relaciona amb els reis de França, la coronació dels quals tenia lloc a la catedral de Notre-Dame. Juntament amb aquesta i l'Abadia de Saint-Remi, fou proclamada Patrimoni de la Humanitat de la Unesco el 1991. Una gran vil·la gal·loromana ocupava el lloc del palau durant els segles vi i vii, i més tard es convertí en un palau carolingi. El primer ús documentat del nom data de l'any 1131 i prové de la planta de l'edifici que recorda la lletra tau de l'alfabet grec. La major part del primer edifici ha desaparegut: la part més antiga que es conserva és la capella que data de l'any 1207. L'edifici fou àmpliament reformat en estil gòtic entre 1498 i 1509, i modificat fins a adquirir el seu aspecte actual d'estil barroc entre 1671 i 1710 per Jules Hardouin-Mansart i Robert de Cotte. Resultà danyat per un incendi el 19 de setembre de 1914 i no fou reparat fins després de la Segona Guerra Mundial. Era la residència on vivien els reis en ocasió de la seva coronació. El rei es vestia per a la coronació en el palau abans de sortir cap a la catedral i després se celebrava un banquet al palau. El primer banquet de coronació documentat celebrat al palau fou el de 990 i l'últim el de 1825. La salle du Tau, on se celebraven els banquets reials, alberga una immensa llar de foc que data del segle xv. Des de 1972, el palau de Tau és un museu nacional anomenat Musée de l'Œuvre que mostra escultures i tapissos de la catedral i, en dues cambres acuirassades, el Tresor que inclou reliquiaris i nombrosos objectes utilitzats durant la consagració dels reis de França. Entre aquests reliquiaris, hi ha el talismà de Carlemany, regal del califa Harun ar-Raixid. Aquesta joia en or, maragda, perles i safirs conté una espina de la Creu i fou trobada al coll de l'emperador en exhumar-ne el cos el 1166. Enllaços externs Lloc web oficial(francès) Pàgina de la UNESCO(anglès)
Palác Tau

Palác Tau (francouzsky: Palais du Tau) je bývalý palác ve francouzské Remeši, sídlo arcibiskupa remešského. Palác byl vystavěn na přelomu 15. a 16. století. V 17. století byl pak zrekonstruován a z části přestavěn architekty Mansartem a Robertem de Cotte; původní zůstala kaple ze 13. století ve velké hale. Od roku 1972 je přístupný veřejnosti a využíván muzeem katedrály. Pro svou historickou hodnotu byl palác Tau společně s remešskou katedrálou a opatstvím v Remeši zapsán na Seznam světového dědictví UNESCO. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Palace of Tau na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palác Tau na Wikimedia Commons Galerie Palác Tau na Wikimedia Commons (francouzsky) Oficiální web Archivováno 29. 3. 2008 na Wayback Machine.
Palais du Tau

Das Palais du Tau ist der erzbischöfliche Palast in Reims. Die Bischofsresidenz wurde zwischen 1498 und 1509 auf dem Gelände einer gallo-romanischen Villa errichtet. Die Villa hatte sich bis in das 6. oder 7. Jahrhundert erhalten und wurde später zu einer karolingischen Königspfalz umgebaut. Die erste belegte Nutzung des Namens Palais du Tau datiert im Jahr 1131. Sie leitet sich vom Grundriss des Gebäudes ab, der an den Buchstaben T, griechisch Tau erinnert. Der heute noch erhaltene älteste Teil des Palasts ist die frühgotische Kapelle von 1207. In den Jahren 1498 bis 1509 wurde das Ensemble größtenteils im Stil der Spätgotik neu aufgebaut. Zwischen 1671 und 1710 wurde es durch Jules Hardouin-Mansart und Robert de Cotte barockisiert. Am 19. September 1914 wurde es durch deutsches Artilleriefeuer stark beschädigt und bis zum Ende des Zweiten Weltkriegs nicht mehr renoviert. Die Könige von Frankreich verbrachten die Nacht vor ihrer Krönung in Notre-Dame de Reims in diesem Gebäude. Vor dem Krönungsakt wurde der zukünftige König dort angekleidet und nach dem Festakt fand ein Festessen im Salle du Tau des Palasts statt, wo ein überdimensionaler Kamin aus dem 15. Jahrhundert zu finden ist. Das erste aufgezeichnete Bankett fand im Jahr 990 statt, das letzte im Jahr 1825. Der Palast beherbergt seit 1972 das Musée de l'Œuvre, das Skulpturen und Bildwirkerei, wie auch Reliquien der Kathedrale und andere Objekte, welche an die Krönungsfeierlichkeiten erinnern, ausstellt. Unter den Erinnerungsstücken ist auch der sog. Talisman Karls des Großen. Außerdem wird im Palais du Tau die einzige nach den Zerstörungen der Französischen Revolution erhaltene Königskrone und ein Krönungsmantel ausgestellt sowie das Reliquiar der Heiligen Ampulle. Das Palais du Tau, die Kathedrale Notre-Dame und die Abtei Saint Rémi wurden 1991 zum UNESCO-Welterbe ernannt. Weblinks UNESCO-Website World-Heritage-Website
Palace of Tau

Palace of Tau (French: Palais du Tau) in Reims, France, was the palace of the Archbishop of Reims. It is associated with the kings of France, whose coronation was held in the nearby cathedral of Notre-Dame de Reims and the following coronation banquet in the palace itself. Because of its historical importance for the French monarchy, the Palace of Tau was inscribed on the UNESCO World Heritage List in 1991. Today, it serves to host cultural events for the city of Reims. In recent years it has been the setting for Sciences Po Paris's RIMUN association's annual gala. History A large Gallo-Roman villa still occupied the site of the palace in the 6th and 7th centuries, and later became a Carolingian palace. The first documented use of the name dates to 1131, and derives from the plan of the building, which resembles the letter Τ (tau, in the Greek alphabet). Most of the early building has disappeared: the oldest part remaining is the chapel, from 1207. The building was largely rebuilt in Gothic style between 1498 and 1509, and modified to its present Baroque appearance between 1671 and 1710 by Jules Hardouin-Mansart and Robert de Cotte. It was damaged by a fire on 19 September 1914, and not repaired until after the Second World War. The Palace was the residence of the kings of France before their coronation in Notre-Dame de Reims. The king was dressed for the coronation at the palace before proceeding to the cathedral; afterwards, a banquet was held at the palace. The first recorded coronation banquet was held at the palace in 990, and the most recent in 1825. The palace has housed the Musée de l'Œuvre since 1972, displaying statuary and tapestries from the cathedral, together with the remains of the cathedral treasury and other objects associated with the coronation of the French kings. The Palace of Tau, together with the Cathedral of Notre-Dame and the former Abbey of Saint-Remi, became a UNESCO World Heritage Site in 1991. It attracts around 100,000 visitors each year. See also Treasury of Saint-Denis References External links Palais du Tau website UNESCO website World Heritage website Reims tourism
Palacio de Tau

El palacio de Tau (en francés: Palais du Tau) es un palacio arzobispal en Reims, Francia. Se relaciona con los reyes de Francia, cuya consagración real tenía lugar en la cercana catedral de Nuestra Señora. Junto con la basílica de San Remigio y la propia catedral, el palacio fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 1991. El lugar del palacio estaba ocupado aún en los siglos VI y VII por una gran villa galorromana, y más tarde se convirtió en un palacio carolingio. El primer uso documentado del nombre data del año 1131, y proviene de la planta del edificio, que recuerda a la letra «Τ» (tau, en el alfabeto griego). La mayor parte del primer edificio ha desaparecido: la parte más antigua que se conserva es la capilla, del año 1207. El edificio fue ampliamente reformado en estilo gótico entre 1498 y 1509, y modificado hasta su actual apariencia barroca entre 1671 y 1710 por Jules Hardouin-Mansart y Robert de Cotte. Resultó dañado por un incendio el 19 de septiembre de 1914, y no se reparó hasta después de la Segunda Guerra Mundial (1939-1945). El palacio era la residencia donde permanecían los reyes antes de la ceremonia de consagración de los reyes de Francia. El rey se vestía para la consagración en el palacio, antes de marchar hacia la catedral; después, se celebraba un banquete en el palacio. El primer banquete de consagración documentado celebrado en el palacio fue el de 990, y el último, en 1825. La salle du Tau («sala del Tau»), donde se celebraba el banquete real, alberga una inmensa chimenea que data del siglo XV. Desde 1972, el palacio de Tau es un museo nacional llamado Musée de l'Œuvre que muestra las esculturas y los tapices de la catedral y, en dos cámaras acorazadas, el Tesoro, que implica, en particular, relicarios y numerosos objetos utilizados con ocasión de la consagración de los reyes de Francia. Entre estos relicarios, se pueden citar el talismán de Carlomagno, regalo del califa Harún al-Rashid. Esta joya en oro, esmeralda, perlas y zafiros conteniendo una espina de la verdadera Cruz, se encontró en el cuello del emperador al exhumársele en 1166. El palacio recibe alrededor de 100.000 visitantes cada año.[cita requerida] Desde el 1 de enero al 30 de junio de 2008, la entrada a la exposición permanente fue gratuita.[¿Por qué?] Véase también Consagración de los reyes de Francia Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de Tau. Palais du Tau - Página web oficial (en francés) Página en la UNESCO (en inglés) Patrimonio mundial (en inglés) Ville de Reims - Cultura (en francés)
Palača Tau

Palača Tau (francuski: Palais du Tau) u Reimsu, Francuska, je bila palača reimskih nadbiskupa i povezana je s francuskim kraljevima, čija je krunidba održavana u obližnjoj katedrali Notre-Dame u Reimsu. Povijest Karolinška palača je izgrađena na mjestu starije palače iz 6. ili 7. stoljeća, koja je opet izgrađena preko starije velike galo-rimske vile. Palača je od tog doba služila kao rezidencija francuskih kraljeva prilikom njihove krunidbe u obližnjoj katedrali Notre-Dame. Kraljevi su tu odjevani prije ceremonije i svečanog mimohoda do katedrale. Također je kralj nakon krunidbe tu održavao kraljevski banket. Prvi zabilježeni kraljevski banket održan je 990., a posljednji 1825. godine. Prvi službeni spomen palače potječe iz 1131. godine, pri čemu se spominje njen neobičan tlocrt koji podsjeća na slovo Τ (tau, na grčkom). Većina ranijih građevina je nestala i najstariji dio je kapela iz 1207. godine. Palače je obnovljena između 1498. i 1509. godine u gotičkom stilu, te je kasnije, od 1671. do 1710. godine, preuređena u današnji barokni izgled. Barokni izgled je zasluga dvaju arhitekata (Jules Hardouin-Mansart i Robert de Cotte). Dana 19. rujna 1914. godine, palača je stradala u požaru i nije obnovljena do kraja Drugog svjetskog rata. Od 1972. godine u palaču se smjestio kraljevski muzej (Musée de l'Œuvre) u kojemu su izložene skulpture i tapiserije iz katedrale, zajedno s relikvijama i drugim predmetima koji su povezani s krunidbom francuskih kraljeva, Palača Tau je zajedno s katedralom Notre-Dame i bivšom opatijom Saint-Remi upisana na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi 1991. godine. Danas privalči oko 100,000 posjetitelja svake godine. Bilješke Vanjske poveznice Službene stranice palače Tau Palača Tau kao Svjetska baština Arhivirana inačica izvorne stranice od 4. listopada 2006. (Wayback Machine) Reims Arhivirana inačica izvorne stranice od 30. studenoga 2006. (Wayback Machine) – turističke stranice