NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zámek Gien

Zámek Gien (francouzsky Château de Gien) se nachází v obci Gien v departementu Loiret, region Centre-Val de Loire a patří k zámkům na řece Loiře. Zámek dala vybudovat v roce 1484 francouzská regentka Anna z Beaujeu na místě královského mysliveckého zámku. Anna byla nejstarší dcerou krále Ludvíka XI. a Šarloty Savojské. Po Annině smrti se zámek vrátil zpět do vlastnictví koruny. Na zámku v roce 1523 podepsal král František I. dokument ustavující jeho matku Luisu Savojskou za regentku Francie. V zámku se zdržoval Jindřich III. a později královna Anna Rakouská. Ve věku 13 let se zde také ukrýval Ludvík XIV. po prohrané bitvě u Bleneau. V roce 1823 zámek koupil departement Loiret a od roku 1952 zde sídlí Mezinárodní muzeum myslivosti. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zámok Gien na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Gien na Wikimedia Commons
Château de Gien

The Château de Gien is a historic manor in Gien, Loiret, Indre-et-Loire, Centre-Val de Loire, France. History It was built in the 15th century for Anne of France. Guests included King Francis I, King Henry II, Queen consort Catherine de' Medici, King Charles IX, Queen consort Anne of Austria and King Louis XIV. It has belonged to the French government since 1823. During World War II, it was bombed in 1940 and later restored. It is home to a museum about hunting. Architectural significance It has been listed as an official monument since 1840. References
Castillo de Gien

El castillo de Gien —en francés: Château de Gien— es un castillo francés situado en la ciudad de Gien, en el departamento de Loiret de la Región central de Francia. Se le considera el corazón turístico de la Ruta Jacques-Cœur, y pertenece a conjunto monumental de los castillos del Loira, pero no está dentro del ámbito del «Valle del Loira entre Sully-sur-Loire y Chalonnes-sur-Loire» declarado Patrimonio de la Humanidad en 2000. Historia El origen de esta edificación medieval data de fines del siglo XIV, y originalmente se constituía en un sitio de encuentro para la caza. El único vestigio que queda de esta época es una torre cuadrada situada en la fachada sur denominada Torre «Charlemagne». El castillo fue remodelado a fines del siglo XV por Ana de Francia, condesa de Gien e hija mayor de Luis XI; el edificio albergó a Enrique II y Catalina de Médicis, y luego a Luis XIV y Ana de Austria y Austria-Estiria durante la Fronda. El 11 de junio de 1940 Gien fue gravemente dañada tras un ataque de las tropas alemanas durante la Segunda Guerra Mundial. El 80% de la ciudad fue víctima de la guerra, aunque el castillo sobrevivió a los bombardeos casi ileso.​​ El castillo pertenece al Consejo General de Loiret desde 1823, y albergó sucesivamente a la subprefectura, los tribunales y la cárcel. Fue declarado monumento histórico en 1840.​ Actualmente, alberga al Museo Internacional de la Caza, entidad impulsada por Pierre-Louis Duchartre y Henri de Linarès en 1952, exponiendo piezas que incluyen una extensa colección de armas de caza, entre las que se encuentra una ballesta del siglo XV, arcabuces del siglo XVI, y tapices con diseños de Laurent Guyot,​ además de grabados, litografías y cerámicas; también se exhiben bocetos y pinturas de François Desportes, pintor de la corte de Luis XIV, y las obras de su sucesor, Jean-Baptiste Oudry. Arquitectura El castillo de Gien, al igual que los castillos de Amboise y Blois, es uno de los castillos del Valle del Loira que fueron construidos antes de la llegada a Francia de las influencias estilísticas italianas, por lo que constituye un ejemplo exclusivo del pre-Renacimiento francés. La ornamentación está basada en ladrillo policromado, que crean patrones geométricos. Referencias Bibliografía Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Gien.
Kasteel van Gien

Het Kasteel van Gien (Frans: Château de Gien) is een kasteel in de Franse gemeente Gien. Het kasteel is omstreeks het jaar 1500 gebouwd. Het wisselde in de loop der eeuwen meermaals van eigenaar. Eind 19de eeuw werd het aangekocht door het departement Loiret. Het kasteel wordt dan het onderkomen voor de "sous-préfecture", de rechtbank en de gevangenis. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1840. In 1952 veranderde de bestemming ervan en werd het "Musée de la chasse" (het museum van de jacht).
Zamek w Gien

Zamek w Gien – zamek w miejscowości Gien we Francji, w regionie Centre, w departamencie Loiret. Zaliczany do zamków nad Loarą. Został wzniesiony w 1484 roku przez Annę de Beaujeu, na miejscu dawnego królewskiego pawilonu myśliwskiego. Anna była najstarszą córką Ludwika XI, regenta Francji, który otrzymał te tereny od króla. Po śmierci Anny de Beaujeu zamek powrócił do korony. Na zamku w Gien w 1523 roku Franciszek I podpisał dokument nadający uprawnienia regencyjne Luizie Sabaudzkiej. W zamku zamieszkiwali m.in. Henryk III i Anna Austriaczka. W wieku 13 lat szukał tutaj schronienia Ludwik XIV po przegranej bitwie pod Bléneau (zwycięzcą był wicehrabia de Turenne). Zamek należał do różnych znaczących rodów, aż do upadku hrabstwa Gien w okresie rewolucji. Ostatecznie w roku 1823 został wykupiony przez departament Loary. Od 1952 w Zamku Gien ma swoją siedzibę Międzynarodowe Muzeum Łowiectwa. Jedną z sal zajmuje w całości wystawa około 5000 guzików. Guziki te były przyszywane w dawnych czasach do ubiorów nadzorców królewskich polowań. Przypisy
Жьен (замок)

Жьенский замок (фр. Château de Gien) — шато в городе Жьен (долина Луары), которое оспаривает у Амбуазского замка право считаться первым ренессансным замком Луары. Он был воздвигнут в начале XVI века для проживания королевской дочери Анны де Боже и оставался собственностью графов де Жьен до Французской революции. В 1823 году перешёл к властям департамента Луаре. Перпендикулярно к основному зданию пристроен второй корпус. С 1952 года в замке размещается Международный музей охоты (фр. Musée international de la Chasse). См. также Замки Луары Примечания
Жьєн (замок)

Ж'єнський замок (фр. Château de Gien) — шато в місті Жьен (долина Луари), яке оспорює у Амбуазького замку право вважатися першим ренесансним замком Луари. Він був споруджений на початку XVI століття для проживання королівської дочки Анни де Жьєн і залишався власністю графів де Ж'єн до Французької революції. У 1823 році перейшов у володіння департаменту Луаре. Перпендикулярно до основного будинку прибудований другий корпус. З 1952 року в замку міститься Міжнародний музей полювання (фр. Musée international de la Chasse). Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Жьєн (замок)
Rivau (zámek)

Zámek Rivau (francouzsky Château du Rivau) se nachází nedaleko francouzského města Chinon. Rivau je jedna z nejvýznamnějších památek v oblasti Touraine. Stavba sloužila jako zámek i jako pevnost. Zámek Rivau byl opevněn v 15. století a přestavěn v době renesance. Je zmiňován v Rabelaisově románu Gargantua a Pantagruel. Vzhledem k blízkosti řeky Loiry může být řazen mezi tzv. zámky na Loiře V roce 1429, ke konci stoleté války, si zde Jana z Arku a její družina doplnili před tažením k Orléansu svou výstroj. Oblast byla totiž v té době známa kvalitou dodávané výzbroje a válečných koní. Kapitán krále Františka I. nechal v roce 1510 postavit monumentální zámecké stáje, které sloužily pro dodávky do královských stájí. Noví vlastníci zámku uskutečnili v roce 1992 velkou kampaň za záchranu zámku, stájí a vinice. Celý komplex byl pro svou jedinečnost v regionu prohlášen za „Monument historique“, což je ve Francii označení pro památky velkého historického či architektonického významu. K zámku náleží také 12 nově navržených zahrad, které připomínají středověké zahradnické umění. Tyto zahrady hostí stálé či dočasné výstavy současného umění. Pohádkové zahrady 12 zahrad zámku Rivau je na seznamu významných francouzských zahrad (Jardin remarquable). Zahrady zámku Rivau jsou inspirované pohádkami a legendami a zvou návštěvníky na úžasnou cestu fantazií. V zahradách je k vidění sbírka více než tří set růží od tak slavných pěstitelů jako například Andre Eve nebo David Austin. Zámecké zahrady jsou známé také díly současných sochařů (Fabien Verschaere, Cat Loray, Jerôme Basserode, Frans Krajcberg nebo Philippe Ramette). Zámek a zahradní galerie Související články Seznam zámků na Loiře Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Rivau na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Château du Rivau na anglické Wikipedii. Château du Rivau.com Parc et Jardin.com
Castello di Le Rivau

Il castello di Rivau /ʁiˈvo/ (in francese château du Rivau) nacque nel XV secolo come fortezza e venne trasformato per usi domestici durante il Rinascimento. Particolare castello della valle della Loira, in Francia, Rivau è citato da Rabelais, poeta protagonista del Rinascimento francese, come dono di Gargantua al capitano Tolmère, in ricompensa per le sue vittorie nelle guerre picrocoline. Storia Nel 1429, alla fine della guerra dei cent'anni, Giovanna d'Arco venne a Rivau per prendere con sé i più bei cavalli del re di Francia. Ancora oggi si possono visitare le monumentali stalle fortificate, uniche in Francia, famose fin dal Rinascimento per la qualità dei cavalli, costruite da Francois de Beauvau, proprietario di Rivau e capitano di Francesco I, nonché stalliere della corona di Francia. Restauro A partire dal 1992, i nuovi proprietari hanno intrapreso una campagna di restauro per riportare il castello all'antico fasto. La ristrutturazione ha coinvolto il castello, i 12 giardini e le famose stalle. Il maestoso complesso rinascimentale ricalca con fedeltà i resti delle originarie fortificazioni. Oggi Rivau è classificato come monumento storico e attira visitatori da tutto il mondo per la sua storia ma soprattutto per i suoi giardini. Giardini di Fiabe I 12 giardini dello Chateau du Rivau sono stati classificati "Jardin Remarquable", ovvero selezionati dal Ministero della Cultura tra i più bei giardini di Francia. Le sue piante rare e la sua collezione di 300 varietà di rose, prodotte da famosi creatori come David Austin e André Eve, convivono in un'atmosfera contemporanea ricreata attraverso una collezione permanente di arte contemporanea e esposizioni di artisti viventi. Tra gli artisti e cui opere animano la collezione del giardino di Rivau troviamo ad esempio Fabien Verschaere, Cat Loray, Jerôme Basserode, Frans Krajcberg, Philippe Ramette. Galleria d'immagini Voci correlate Lémeré Castelli della Loira Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Le Rivau Collegamenti esterni Castello di Rivau nella Loira, su chateaudurivau.com. Parc et Jardin.com, su parcsetjardins.fr.
Château de Montpoupon

The Château de Montpoupon (pronounced [ʃɑto də mɔ̃pupɔ̃]) is a castle in the commune of Céré-la-Ronde in the Indre-et-Loire département of France. It is located to the east of Tours, 10 km south of Montrichard in a forested valley. History Originally a mediaeval fortress, the castle was altered by the lords of Prie and Buzançais. The postern was constructed in the 16th century. Since the middle of 19th century, the castle has belonged to the Motte Saint Pierre family. It houses one of the four French museums dedicated to hunting with dogs. It has been listed since 1930 as a monument historique by the French Ministry of Culture. See also List of castles in France References External links Official website (in French) Base Mérimée: Château de Montpoupon, Ministère français de la Culture. (in French)
Castello di Montpoupon

Il castello di Montpoupon /mõpuˈpõ/ è stato eretto in una posizione piuttosto isolata, tra le valli dello Cher e dell'Indre. L'edificio era anticamente usato dai gentiluomini che si recavano a caccia. Ora è di proprietà privata e la visita è possibile solo con accompagnamento. Voci correlate Castelli della Loira Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Montpoupon Collegamenti esterni Sito ufficiale, su montpoupon.com.
Castelo de Montpoupon

O Castelo de Montpoupon é um castelo na comuna de Céré-la-Ronde na França. História Inicialmente uma fortaleza medieval, o castelo foi modificado pelos senhores de Prie e Buzançais. Está classificado desde 1930 como monumento histórico pelo Ministério da Cultura da França. Referências Ligações externas Sítio oficial (in French) Ministère français de la Culture. «PA00097620». Mérimée (em francês)
Замок Монпупон

Замок Монпупон (фр. Château de Montpoupon) — замок у Франції, пам'ятка історії з 28 січня 1966 року. Розташування Замок Монпупон знаходиться у комуні Сере-ла-Ронд департаменту Ендр і Луара, на схід від міста Тур. Історія Збудований Фулько Нерра, графом Анжуйським, відомий як «Чорний сокіл», у XI ст. після його повернення з першого хрестового походу у Святу Землю. Його значимість ще більше зросла після втрати графом Анжу замку Монрішар. 1151 року власником Турені та всієї південно-західної Франції, після шлюбу з Елеонорою Аквітанською, став майбутній англійський король Генріх II Плантагенет. Його васал Гюґо Д'Амбуаз, який керував замком Монпупон, вів нескінченні війни з прихильниками французького короля Людовика VII. У 1205 році замок Монпупон був обложений французьким королем Філіпом Августом і після його падіння був приєднаний до його володінь. У 1328 році новим володарем замку стала родина де Пре. Під час Столітньої війни замок часто перебував у центрі боїв і до 1450 року багато його укріплення були сильно зруйновані. У другій половині XV столітті при Антуані де Пре на місці старого замку були побудовані вежі в стилі італійського Відродження, перероблений північний фасад панського будинку, а в центрі його південного фасаду з'явилася невелика вежа. Будівництво замку тривало й при його молодшому братові, раднику Карла VII, Аймару де Пре на початку XVI століття. У XVII столітті замок Монпупон поступово приходив в запустіння. У 1763 році маркіз де ла Ферт де Сенет не маючи можливості утримувати замок виставив його на продаж. Його покупцем став маркіз Ніколя де Трістан, який постійно мешкав у Орлеані, але багато зробив для відродження замку. Замок належав його спадкоємцям до 1836 року. З XIX століття замком Монпупон володіла сім'ї де Фарвіль. У 1857 році замок купив Жан-Батіст де ла Мотт Сен-П'єр. Деякий час в середині століття його споруди використовувалися як сільськогосподарська ферма. Роботи з відродження замку були розпочаті Жаном-Батистом Сен-П'єр де ла Моттом, та були продовжені його сином Емілем. Під час реставрації були відновлені декоративні деталі фасаду й інтер'єр замку. У роки Другої світової війни на території замку були розквартировані німецькі війська. Власнику замку Бертрану де ла Мотту Сен-П'єру перед початком окупації вдалося заховати найцінніші предмети інтер'єру замку і зберегти їх в недоторканності. 1971 року Соланж де ла Мотт Сен-П'єр відкрила замок Монпупон для відвідувань. Водночас при замку був створений музей коней. З 1990 року управлінням замком займається граф Амар де Левенкур, племінник маркізи Соланж де ла Мотт Сен-П'єр. У 1995 році за ініціативи граф Левенкура в господарських будівлях маєтку був відкритий регіональний музей полювання. З 2009 року для туристів також став доступний парк, а з 2016 року в межах замку з'явилася можливість зупинитися на відпочинок у невелике готелі з 11 номерів. Світлини інтер'єру Примітки Посилання Офіційний сайт(фр.)
Zámek Luynes

Zámek Luynes (francouzsky Château de Luynes) se nachází ve stejnojmenné obci ležící v údolí řeky Loiry v departementu Indre-et-Loire v regionu Centre-Val de Loire ve Francii. Zámek patřil baronům, později hrabatům Maillé. V roce 1096 byl zničen hrabětem z Anjou, ale začátkem 12. století jej páni z Maillé obnovili. V stoleté válce sehrál hrad Maillé důležitou roli. Od roku 1619 byl majitelem Karel d'Albert, vévoda z Luynes a oblíbenec Ludvíka XIII., který dostal od krále souhlas k jeho přejmenování na Luynes. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zámok Luynes na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Luynes na Wikimedia Commons
Schloss Luynes

Das Schloss Luynes liegt in Luynes in einem Seitental nördlich der Loire im Département Indre-et-Loire in der Region Centre-Val de Loire in Frankreich. Das Schloss war einst der Sitz der Baronie und späteren Grafschaft Maillé, weswegen die Anlage noch bis in das 17. Jahrhundert Schloss Maillé genannt wurde. Im 11. Jahrhundert errichtet und 1096 vom Grafen von Anjou zerstört, wurde sie Anfang des 12. Jahrhunderts vom Herrn von Maillé neu errichtet. Im Hundertjährigen Krieg spielte die damalige Burg Maillé eine wichtige Rolle. Ab 1619 war Charles d’Albert, der Herr von Luynes in der Provence, heute Stadtteil von Aix, und Günstling Ludwigs VIII., der Besitzer. Er erreichte beim König eine Umwandlung in ein Pairstum mit dem Namen Herzogtum Luynes. Hoch über dem Ort bietet das nach wie vor im Privatbesitz befindliche – und inzwischen für Besucher geöffnete – Schloss einen imposanten Anblick. Die Grundform der Feste stammt wahrscheinlich aus der Zeit des Neubaus im 12. Jahrhundert. Die Mauern bilden einen viereckigen Ring, der an drei Seiten mit mächtigen Rundtürmen gesichert ist. Zum Teil fehlen sie auch oder besitzen kein Dach. Die Westseite mit ihren vier Rundtürmen vervollständigt das beeindruckende Bild mittelalterlicher Festungsbaukunst. In der Zeit Ludwigs XI. ließ Hardouin de Maillé große Fenster in Türme und Ringmauern brechen sowie innen an der Westmauer ein elegantes Wohngebäude errichten, das starke Ähnlichkeit mit dem des Schlosses Plessis-lès-Tours aufweist. Das Gebäude bot das typische Bild eines kleinen Schlosses: Ziegel und Bruchstein, ein Turm mit Wendeltreppe, große Fensterkreuze und hohe Lukarnen. Der Wohntrakt wurde Ende des 19. Jahrhunderts jedoch stark verändert. Im 17. Jahrhundert wurde in einem zweiten Bauabschnitt die offene Südseite mit einem weiteren Logis verschlossen. Von diesem Gebäudeteil im Stil des klassizistischen Barocks sind jedoch nur noch die zum Hof hin ausgerichteten Nebenflügel vorhanden. In dieser Zeit wurde auch der Donjon, wichtiger Bestandteil des ursprünglichen Bauwerkes, abgerissen. Weblinks Literatur Jean-Marie Pérouse de Montclos, Robert Polidori: Schlösser im Loiretal. Könemann, Köln 1997, ISBN 3-89508-597-9, S. 234. Eve Mercier-Sivadjian, Jean-Louis Sivadjian: Châteaux du Moyen Age en France. Larousse, Paris 1985, ISBN 2-03-5091047, S. 50.
Château de Luynes

The Château de Luynes is a castle located in Luynes, Indre-et-Loire, France. It is first a medieval fortress, built in the 13th century, on a rocky promontory, overlooking the Loire Valley. History Built as a medieval fortress in the 13th century, The castle is today a grand manor house on a rocky promontory overlooking the val de Loire, and has been subject to registration as an historical monument since July 17, 1926. The entry in the Monuments historiques register, describes the castle as a quadrangular surface at the edge of a spur. The most important part of the defences is located on the West... four cylindrical towers which ... date from the 13th century and 15th century. The castle was substantially rebuilt in the 15th century, the current windows replaced primitive arrow slits and the wall between the towers was perforated by mullioned windows, evidence then of building next to this part of the enclosure. The South curtain wall is today replaced by a terrace and an outer defensive wall with two small round towers can still be discerned. In the 17th century a pavilion, was constructed at the back of the Southeast Tower. Gallery References
Château de Luynes

El château de Luynes es un antiguo castillo fortificado, del siglo XI, varias veces reconstruido y remodelado, que se encuentra en la comuna francesa de Luynes en el departamento de Indre-et-Loire, en la región Centre-Val de Loire. Está catalogado como monumento histórico . Ubicación Está construido, aguas abajo de Tours, sobre un promontorio rocoso que domina el valle del Loira, en el municipio de Luynes, en el departamento francés de Indre-et-Loire. Supervisó el tráfico en el Loira y su valle.​ Histórico La fortaleza perteneció originalmente a la casa de Maillé desde el siglo X. Una primera fortaleza fue construida en el siglo XI, y destruida por el conde de Anjou en 1096, fue reconstruida a principios del siglo XII por el Señor de Maillé. Durante la Guerra de los Cien Años, desempeñó un papel militar importante. A la muerte del barón François de Maillé en 1501, sin descendencia masculina, el feudo pasó a la línea femenina de Laval, ligada a la casa de Montmorency. El 17 de junio de 1578, Jean de Laval, barón de Maillé, fue elevado al rango de conde de Maillé, pero el linaje desapareció en 1590. El castillo fue luego vendido el 3 de agosto de 1619 a Charles d'Albert. Desde entonces, el castillo es propiedad de la familia Albert de Luynes. La fortaleza medieval original fue transformada varias veces, en el siglo XV las torres principales fueron remodeladas con la apertura de ventanas. El muro sur se sustituyó por un patio aterrazado en el siglo XVII, se construyó un pabellón detrás de la torre sureste. Protección de los monumentos históricos Fue objeto de un registro como monumento histórico por orden del 17 de julio de 1926. Notas y referencias
Château de Luynes

Le château de Luynes est un ancien château fort, fondé au XIe siècle, plusieurs fois reconstruit et remanié, qui se dresse sur la commune française de Luynes dans le département d'Indre-et-Loire, en région Centre-Val de Loire. Le château est inscrit aux monuments historiques et ouvert au public en 1996. En 2016, il ferme définitivement ses portes au visiteurs, n'étant plus aux normes pour l'accueil du public. Localisation Le château est bâti, en aval de Tours, sur un promontoire rocheux surplombant le Val de Loire, sur la commune de Luynes, dans le département français d'Indre-et-Loire. Il surveillait le trafic sur la Loire et sa vallée. Historique Le fief appartenait à l'origine à la maison de Maillé depuis le Xe siècle. Une première forteresse est construite au XIe siècle et détruite par le comte d’Anjou en 1096, elle fut reconstruite au début du XIIe siècle par le seigneur de Maillé. Durant la guerre de Cent Ans, le château de Maillé joua un rôle militaire important. À la mort du baron François de Maillé en 1501, sans progéniture mâle, le fief passe à la lignée féminine des Laval, liée à la maison de Montmorency. Le 17 juin 1578, Jean de Laval, baron de Maillé, est élevé au rang de comte de Maillé, mais la lignée disparaît en 1590. Le château est alors vendu le 3 août 1619 à Charles d'Albert. Depuis lors, le château est la propriété de la famille Albert de Luynes. La forteresse médiévale originelle est transformée à plusieurs reprises : au XVe siècle, les tours principales sont réaménagées avec le percement de fenêtres. Le mur sud est remplacé par une cour en terrasse. Au XVIIe siècle, un pavillon est construit à l'arrière de la tour sud-est. Protection aux monuments historiques Le château fait l’objet d’une inscription au titre des monuments historiques par arrêté du 17 juillet 1926. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des châteaux d'Indre-et-Loire Liste des monuments historiques d'Indre-et-Loire (K-Z) Duc de Luynes Maison d'Albert de Luynes Famille de Maillé Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des châteaux de France Portail de l'Indre-et-Loire et de la Touraine Portail des monuments historiques français
Castello di Luynes

Il castello di Luynes è un castello che si trova a Luynes nel dipartimento dell'Indre e Loira e che fa parte dei castelli della Loira. Storia Costruito come fortezza medievale nel XIII secolo, il castello è oggi un grande maniero su un promontorio roccioso che domina la valle della Loira ed è registrato come monumento storico dal 17 luglio 1926. Il castello fu sostanzialmente ricostruito nel XV secolo, quando le finestre attuali sostituirono le primitive feritoie e il muro tra le torri fu forato da bifore. La cortina meridionale è oggi sostituita da un terrazzo e si può ancora distinguere un muro difensivo esterno con due piccole torri circolari. Nel XVII secolo fu costruito un padiglione sul retro della torre di sud-est. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Luynes