NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Varecia rubra

Le Vari roux (Varecia rubra) est un primate lémuriforme de la famille des Lemuridae. Le taxon était anciennement considéré comme une sous-espèce de Varecia variegata, mais les classifications récentes en ont fait une espèce à part entière. Le Vari roux est un peu plus gros que le maki vari noir et blanc et son aire de répartition est restreinte à la presqu'île de Masoala sur la côte est de Madagascar au sud de Sambava. Il mesure environ 113 cm (avec la queue) et sans la queue 60 cm, il pèse 4 à 6 kg. L'organisation sociale des maki vari roux varie en fonction de l'habitat et de la disponibilité des ressources alimentaires : en saison humide, les fruits sont nombreux et les maki vari roux se rassemblent en larges groupes tandis que durant la saison sèche, où la nourriture se fait plus rare, les groupes se dispersent. Menaces et conservation Cette espèce est incluse depuis 2012 dans la liste des 25 espèces de primates les plus menacées au monde. La déforestation illégale a augmenté depuis 2009, ce qui a réduit l'habitat forestier disponible pour ces primates. La population captive du Vari roux s'élève à 590 individus. Il existe un Programme européen pour les espèces menacées (EEP) de l'Association européenne des zoos et aquariums (EAZA) consacré à cette espèce. Celui-ci est coordonné par le Jardin zoologique de Lyon, en France. On peut voir par exemple des varis roux dans le parc animalier d'Auvergne. Notes et références Liens externes (en) CITES : Varecia rubra (É. Geoffroy, 1812) (+ répartition sur Species+) (consulté le 17 avril 2024) (en) Mammal Species of the World (3e éd., 2005) : Varecia rubra É. Geoffroy, 1812 (consulté le 22 septembre 2012) (en) Animal Diversity Web : Varecia rubra (consulté le 22 septembre 2012) (en) Catalogue of Life : Varecia rubra (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1812) (consulté le 17 avril 2024) (en) NCBI : Varecia rubra (taxons inclus) (consulté le 22 septembre 2012) (en) UICN : espèce Varecia rubra (consulté le 4 juin 2015) Portail des primates Portail de la conservation de la nature Portail de Madagascar
Vörös vari

A vörös vari (Varecia rubra) a makifélék közé tartozó, trópusi elterjedésű, veszélyeztetett állatfaj. Madagaszkárról származik. Kifejlett példányainak testhossza 50–60 cm, farkának hossza 65 cm; tömege 3,2 kg és 4,5 kg között változik. Jellemzően vöröses színűek, szőrükön néhány fehér folttal, leszámítva az arcuk körüli területet – az úgynevezett „álarcot” –, a farkukat és a lábaikat, amelyek fekete színűek. Csuklójukon szagmirigyeik vannak, területük megjelölésére. Életmódja A vörös vari kényelmes állat. Délelőtt sütkérezik a melegben és csak alkonyatkor indul táplálékot keresni. Kisebb csapatokban él, amelyek létszáma akár 20 egyedből is állhat, de minden csapatban az egyik nőstény egyedé a vezető szerep; a támadók ellen is ő védi meg a csapatot. Szinte kizárólag gyümölcsöket fogyaszt, néha rovarokat és madártojásokat is eszik. Szaporodása A nőstények az ágvillákba építik fészküket. Oda rejtik a kölyköket is, akik 3 hét elteltével másznak elő. 7 hetes korukban már kecsesen és ügyesen mozognak a fákon. A fiatalok 2-3 éves korukban lesznek ivarérettek. Állatkertekben A varik javarészt nappali életmódjuk és tetszetős külsejük miatt mindig is kedvelt állatkerti állatnak számítottak, ma is sokfelé előfordulnak állatkertekben. Magyarországon a Fővárosi Állat- és Növénykertben, a Nyíregyházi Állatparkban, a veszprémi Kittenberger Kálmán Növény- és Vadasparkban és a pécsi állatkertben tartanak vörös varikat. Források "A faj szerepel a Természetvédelmi Világszövetség Vörös Listáján". IUCN. Hozzáférés: 2013. augusztus 30.. Thomas Geissmann:Vergleichende Primatologie. http://www.veszpzoo.hu/lakoink/emlosok/voros_vari_(varecia_rubra) http://www.sostozoo.hu/voros-vari- http://www.zoobudapest.com/rolunk/fajlista Archiválva 2017. május 16-i dátummal a Wayback Machine-ben http://www.pecszoo.hu/
Rode vari

De rode vari (Varecia rubra) is een halfaap uit de familie van de maki's (Lemuridae). De wetenschappelijke naam van de soort werd gepubliceerd door Étienne Geoffroy Saint-Hilaire in 1812. Het is een van de twee soorten vari's; de andere soort is de vari (Varecia variegata), die zwart-wit is. Beschrijving De rode vari is 53 centimeter lang en heeft een staart van zo'n 60 centimeter. Ze wegen ongeveer 3,5 tot 4 kilogram. Mannetjes zijn iets kleiner dan wijfjes. De rode vari leeft in de regenwouden langs de kust van Oost-Madagaskar. De kop, buik, poten en staart van de vari is zwart, de rug is rood en in de nek bevindt zich een witte streep. In het wild worden de dieren zo'n 15 tot 20 jaar oud en in gevangenschap tot 25 jaar. Het is een dier dat overdag het meest actief is, voornamelijk in de ochtend en de avondschemering. In tegenstelling tot andere primaten die overdag actief zijn, bouwen de wijfjes nesten 10 tot 20 meter boven de grond. De jongen worden geboren aan de start van het regenseizoen omdat er dan meer voedsel voorhanden is. De jongen kunnen meteen zien en hebben een vacht, maar kunnen het nest pas na 7 weken verlaten. Tot 65% wordt niet ouder dan drie maanden, voornamelijk omdat de jongen uit de bomen vallen. Ze eten vooral vruchten, zaden, bladeren en nectar. De rodi vari wordt in het wild 15-20 jaar oud, in gevangenschap kunnen ze wel tot 25 jaar oud worden en bij uitzondering zelfs 33 jaar . Leefgebied en status als bedreigde diersoort De rode vari houdt zich op in ongeschonden, hoogopgaande bossen, waar hij leeft in de boomkronen. Het verspreidingsgebied is 4000 km² op het schiereiland Masoalo (zie kaartje verspreidingsgebied). Door de opening van het Nationaal park Masoala in 1997 is er een extra bescherming, maar vele dieren leven nog buiten het park. Het is niet bekend hoeveel exemplaren er in het wild leven. Het leefgebied wordt bedreigd door zwerflandbouw (slash-and-burn), verder wordt er nog steeds op het dier gejaagd. Daarom is het een bedreigde diersoort die op de internationale rode lijst staat. Er zijn echter nog zo'n 200 dieren verspreid over 42 dierentuinen verspreid over de wereld. Enkele van deze zoo's werken samen aan een fokprogramma.
Varecia rubra

O varecia-vermelho (Varecia rubra) é uma espécie de lêmure endémico de Madagáscar. Habita somente no Parque Nacional de Masoala, a nordeste da ilha. Pesam até 2 kg e têm uma esperança de vida de 20 anos em estado selvagem. Alimentam-se de frutos, folhas e sementes. O seu período de gestação é de aproximadamente 100 dias, findo o qual nasce uma prole com até 6 crias. Referências
Рыжий вари

Рыжий вари (лат. Varecia rubra) — млекопитающее из рода лемуров вари. Наиболее близкий вид — лемур вари (Varecia variegata), ранее оба вида считались подвидами одного вида. Описание Это один из крупнейших лемуров Мадагаскара. Туловище покрыто густой рыжей шерстью, хвост, кончики лап и голова — чёрные. Длина тела около 50 см, хвоста — до 60 см, масса — 3—4 кг. Самки немного крупнее самцов, но половой диморфизм слабо выражен. Ареал и места обитания Ареал — влажные тропические леса национального парка «Масуала» на северо-востоке Мадагаскара. Больше нигде вид не встречается. Обитает вид до высоты 1006 м. Площадь территории обитания — около 4 тыс. км², охранный статус — находящийся на грани исчезновения (CR). Живут лемуры на деревьях на высоте 10—20 м над землёй. Лемуры обитают группами до 15 особей, редко — около 30, образ жизни — дневной. Биология Основа питания — фрукты, но в рацион входят также листья и молодые побеги. Спаривание происходит обычно в конце сухого сезона (с мая по июль), беременность длится около 100 дней, рождается 2—3 детёныша, реже — 5—6. Вскармливание — до 4 месяцев. Живут лемуры 15—20 лет, в неволе — до 25 лет, редко около 30. Примечания
Röd vari

Röd vari (Varecia rubra) är en art i familjen lemurer som förekommer på Madagaskar. Kännetecken Djuret når en kroppslängd mellan 50 och 55 centimeter och därtill kommer en 60 till 65 centimeter lång svans. Vikten ligger mellan 3,5 och 4 kilogram. Pälsen på djurets rygg och på övre delen av extremiteterna är rödbrun. Svansen, buken, ansiktet och fötterna är svarta. Röd vari har en vit nacke och ibland finns vita ställen vid andra kroppsdelar. Nosen är långsträckt, tungan är lång och vid öronen finns påfallande tofsar. Utbredning och habitat Röd vari är endemisk på halvön Masoala i nordöstra Madagaskar. Habitatet utgörs av tropisk regnskog. Arten förekommer upp till 1000 meter över havet. Levnadssätt Dessa primater lever i träd och vistas vanligen i trädens övre delar. De rör sig långsamt men kan hoppa från gren till gren. Djuret är aktivt på dagen. Individernas sociala beteende är variabel, de lever antingen i familjegrupper eller i större grupper med 2 till 16 medlemmar. För kommunikationen har de olika läten. De ropar efter gruppmedlemmar, varnar varandra eller skriker när främmande individer kommer för nära. Födan utgörs främst av frukter men de äter även blad. Med hjälp av sin långa tunga äter de blommornas nektar. På så sätt spelar de en betydande roll för vissa växters pollinering. När de äter hänger de ibland med huvudet neråt. Parningen sker mellan maj och juli. Efter dräktigheten som varar i ungefär 100 dagar föder honan i september eller oktober tvillingar (ibland tre ungar). Före födelsen skapar honan en bo av blad. Efter cirka 70 dagar utför ungarna sina första självständiga utflykter. Hot Röd varin hotas främst av levnadsområdets förstöring och dessutom jagas den ibland för köttets skull. 1997 inrättades en nationalpark på Masoala som skyddar delar av populationen. IUCN listar arten som starkt hotad (endangered). Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, 6 april 2009. Tryckta källor Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Berlin u.a.: Springer, 2003, ISBN 3-540-43645-6. Nick Garbutt: Mammals of Madagascar. A Complete Guide. Yale University Press, New Haven & London 2007, ISBN 978-0-300-12550-4. D. E. Wilson und D. M. Reeder: Mammal Species of the World. Johns Hopkins University Press, 2005. ISBN 0-8018-8221-4 Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Röd vari.
Service inter-régional de traitement de l'information

Le Service inter-régional de traitement de l'information est un immeuble situé à Orléans. Histoire Le Service inter - régional de traitement de l’information (SITI) construit entre 1966 et 1969, par L’Atelier de Montrouge, est l’un des tout premiers bâtiments réalisés en France pour le traitement de l’information par ordinateur à une large échelle.[réf. nécessaire] Avec la série 360, l’entreprise américaine IBM (International Business Machines) lance en 1964 une véritable révolution informatique. EDF est l’une des entreprises pionnières en France de cette nouvelle technologie pour la centralisation et la rationalisation de la facturation de la totalité de ses abonnés.[réf. nécessaire] Un premier centre de traitement de l’information est créé à partir de 1965 à Issy-les-Moulineaux – le SITI n° 1, conçu, lui aussi, par L’Atelier de Montrouge.[réf. nécessaire] Pour couvrir l’ensemble du territoire français avec ce nouveau système de traitement informatique de la facturation, deux autres antennes sont prévues : l’une à Lyon, l’autre à Orléans – La Source où sera finalement installé le SITI n° 3.[réf. nécessaire] Le programme prévoit l’installation d’ordinateurs IBM de type 370 – 155, le placement de 13 imprimantes et de 18 dérouleurs de bandes magnétiques permettant de faire la facturation (stockage, manutention, façonnage, tri - postal) pour les régions du Nord, de l’Est, de l’Ouest et du Centre-Ouest, soit environ 9 millions d’abonnés, représentant l’impression de 100.000 factures par jour.[réf. nécessaire] Du fait de la lourdeur des machines et du stockage du papier, la structure du bâtiment devait être capable de recevoir des charges considérables tout en étant capable de s’adapter rapidement à l’évolution constante des systèmes bureautiques.[réf. nécessaire] Description Le Service Inter-régional de Traitement de l'Information (SITI n° 3), sis 2, rue Paul-Langevin, à l'angle de l'avenue Claude-Guillemin : les façades et toitures des anciens logements de fonction qui lui sont contigus;le mur de clôture sur l'avenue Claude-Guillemin et la rue Paul-Langevin et ses entrées (cad. EN 8) sont inscrits au titre des monuments historiques par arrêté du 12 mai 2015. Le bâtiment du SITI et les bassins, avec leurs sphères, qui le jouxtent, en totalité, tels que délimités par un liséré rouge sur le plan annexé à l'arrêté sont classés au titre des monuments historises par arrêté du 5 février 2016. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques d'Orléans Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail des monuments historiques français Portail d'Orléans
Crucey Solar Park

The Crucey Solar Park is a 60 MW solar farm in France. It was built by EDF Énergies Nouvelles in the communes of Maillebois, Crucey-Villages, and Louvilliers-lès-Perche. It has 741,150 thin-film photovoltaics panels made by First Solar. See also Photovoltaic power station List of photovoltaic power stations References
Zámek Chaumont

Zámek Chaumont, francouzsky Château de Chaumont-sur-Loire, je zámek v obci Chaumont-sur-Loire v údolí Loiry, který byl postaven jako středověký hrad v 10. století. Svůj dnešní vzhled dostal přestavbou v renesančním stylu v roce 1510. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zámok Chaumont na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Chaumont na Wikimedia Commons
Zamek w Chaumont

Zamek w Chaumont (fr. Château de Chaumont) – zamek w miejscowości Chaumont-sur-Loire we Francji, położony w departamencie Loir-et-Cher. Zaliczany do zamków nad Loarą. Historia Oryginalnie zamek został zbudowany X wieku przez w Odona II, władcę Blois w celu ochrony miasta Blois przed atakami z zewnątrz. Say W 1465 roku zamek został spalony na rozkaz króla Francji, Ludwika XI Walezjusza. Zamek został odbudowany w latach 1465–1475 przez hrabiego Charlesa I d’Amboise a następnie w latach 1498–1510 przez jego syna hrabiego Charlesa II d’Amboise. W 1560 roku Zamek w Chaumont wszedł w posiadanie Katarzyny Medycejskiej. Posiadłość zamku Katarzyna otrzymała rok po śmierci swojego męża króla Francji, Henryka II Walezjusza. W ciągu następnych lat zamek stał miejscem licznych spotkań Katarzyna z jej osobistym doradcą Nostradamusem. W zamku przez krótki okres mieszkała Diana de Poitiers, faworyta Henryka II. Została zmuszona przez Katarzynę Medycejską do zmiany zamku z dawnego Château de Chenonceau na Château de Chaumont. W 1750 roku zamek został przejęty przez Jacques-Donatien Le Raya który wykupił zamek jako swoją letnią rezydencję położona niedaleko jego fabryki garnków. W celu uzyskania widoku na dolinę Loary z dziedzińca zamku, kazał zburzyć jego północne skrzydło i przylegające krużganki. Zbudował nową klatkę schodową w skrzydle południowym. Le Ray był miłośnikiem Ameryki oraz zwolennikiem rewolucji amerykańskiej. Jego gośćmi na zamku byli liczni członkowie armii rewolucyjnej w tym m.in. Benjamin Franklin. Po śmierci Le Reya zamek kilka razy zmieniał swojego lokatora. W 1810 roku zamek bierze w dzierżawę Madame de Staël na banicji, podczas gdy syn Reya bawi w Stanach Zjednoczonych. Następnie zamek przechodzi w ręce pewnego baska, Etchegegoyen, a po nim le Comte d'Aramon. Marie-Charlotte Say wpada w posiadanie zamku w 1875 roku. A w następnym roku Say wychodzi za mąż za prawnuka Madame de Staël, księcia Amedée de Broglie, który wykupił zamek. Rodzina de Broglie posiadała zamek do roku 1938, kiedy zamek w Chaumont przeszedł w ręce rządu francuskiego. Obecnie zamek posiada status muzeum oraz jest miejscem odbywania się Wielkiego Festiwalu który trwa od czerwca aż do października wówczas do zamku zjeżdżają się projektanci ogrodów zamkowych, którzy rywalizują między sobą o zwycięstwo w zawodach na najlepszy projekt ogrodu w stylu angielskim. W stajni zamkowej znajduje się powozownia. Latem jest możliwość przejażdżki powozami po parku. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia zamku
Шомон-сюр-Луар (замок)

Замок Шомон-сюр-Луар (фр. château de Chaumont-sur-Loire) знаходиться у Франції на березі Луари, між містами Амбуаз і Блуа. Належить до обраного числа замків Луари. Тут проводиться Міжнародний садовий фестиваль. Див. також Замки Луари Замки Франції Архітектура Відродження Фототека Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Шомон-сюр-Луар (замок) Про Замок Шомон-сюр-Луар на сайті www.zamki-france.narod.ru [Архівовано 4 вересня 2016 у Wayback Machine.] Про Замок Шомон-сюр-Луар на сайті www.triada-pride.ru [Архівовано 3 квітня 2008 у Wayback Machine.]
André Theuriet

Claude Adhémar André Theuriet (Marly-le-Roi, 8 ottobre 1833 – Bourg-la-Reine, 23 aprile 1907) è stato un poeta francese. Venne educato a Bar-le-Duc nella provincia natale di sua madre, la Lorena. Studiò legge a Parigi, entrando successivamente in un ufficio pubblico, consentendogli di raggiungere il grado di capo ufficio prima del suo pensionamento nel 1886. Nel 1867 pubblicò, Chemin des bois, un volume di poesie molte delle quali già apparse nella Revue des Deux Mondes; Le bleu et le noir, poèmes de la vie réelle (1874), Nos oiseaux (1886) e altri volumi. M. Theuriet descriveva semplici immagini di vita quotidiana, e Théophile Gautier lo comparò a Jaques nella Foresta di Arden. I suoi romanzi migliori sono generalmente considerati quelli che si occupano della vita provinciale e paesana, tra cui: Le mariage de Gérard (1875) Raymonde (1877) Raymonde (1877) Le fils Maugars (1879) Le fils Maugars (1879) La maison des Deux Barbeaux (1879) La Maison des Deux Barbeaux (1879) Sauvageonne (1880) Sauvageonne (1880) Reine des bois (1890) Reine des bois (1890) Villa tranquille (1899) Tranquille villa (1899) Le manuscrit du chanoine (1902) Le Manuscrit du chanoine (1902) Theuriet ricevette nel 1980 Prix Vitet dall'Accademia francese, di cui era diventato membro nel 1896. Morì il 23 aprile 1907 per un cancro al colon, venendo sostituito presso l'accademia da Jean Richepin. Altri progetti Wikisource contiene una pagina dedicata a André Theuriet Wikisource contiene una pagina in lingua francese dedicata a André Theuriet Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su André Theuriet Collegamenti esterni Theuriet, André, su Treccani.it – Enciclopedie on line, Istituto dell'Enciclopedia Italiana. (FR) André Theuriet, su www.academie-francaise.fr, Académie française. Opere di André Theuriet, su Liber Liber. Opere di André Theuriet, su MLOL, Horizons Unlimited. (EN) Opere di André Theuriet, su Open Library, Internet Archive. (EN) Audiolibri di André Theuriet, su LibriVox. (FR) Pubblicazioni di André Theuriet, su Persée, Ministère de l'Enseignement supérieur, de la Recherche et de l'Innovation. (EN) Spartiti o libretti di André Theuriet, su International Music Score Library Project, Project Petrucci LLC. (EN) André Theuriet, su MusicBrainz, MetaBrainz Foundation. (EN) André Theuriet, su Internet Broadway Database, The Broadway League.
André Theuriet

André Theuriet (właśc. Claude Adhémar André Theuriet; ur. 8 października 1833 w Marly-le-Roi, zm. 23 kwietnia 1907 w Bourg-la-Reine) – francuski poeta, powieściopisarz oraz dramaturg. Członek Akademii Francuskiej. Kawaler Orderu Legii Honorowej (1875), w 1895 awansowany do klasy Oficera. Życiorys Claude Adhémar André Theuriet urodził się 8 października 1833 w Bourg-la-Reine. Kształcił się w Bar-le-Duc, a następnie przeniósł się do Paryża, gdzie studiował prawo oraz wstąpił do służby publicznej, osiągając rangę chef de bureau przed przejściem na emeryturę w 1886. W 1867 opublikował Chemin des bois, tom wierszy, z których wiele ukazało się w Revue des Deux Mondes w 1867, Le bleu et le noir, poèmes de la vie réelle (1874), Nos oiseaux (1886) i inne tomy. Przedstawiał naturalne, proste obrazy wiejskiego i szczególnie leśnego życia, a Théophile Gautier porównywał go do Jacques’a w lesie Arden. Najlepsze z jego powieści to te, które traktują o prowincjonalnym i wiejskim życiu. Wśród nich są m.in.: Le mariage de Gérard (1875), Raymonde (1877), Le fils Maugars (1879), La maison des deux Barbeaux (1879), Sauvageonne (1880), Reine des bois (1890), Villa tranquille (1899) i Le manuscrit du chanoine (1902). W 1890 otrzymał prix Vitet od Akademii Francuskiej, której został członkiem 10 grudnia 1896, zastępując w niej Alexandre Dumasa (syna). Zmarł 23 kwietnia 1907, a jego następcą w Akademii został Jean Richepin. Współpracował z różnymi czasopismami politycznymi lub ilustrowanymi, opublikował około czterdziestu tomów powieści, opowiadań oraz napisał sztuki Jean-Marie i La Maison des deux Barbeaux, wystawiane w Théâtre de l’Odéon i Comédie-Française. Był też członkiem Komisji Słownikowej i Komisji ds. Reformy Pisowni. Odznaczenia W 1879 otrzymał Order Legii Honorowej w klasie Kawalera. W 1895 awansowany do klasy Oficera. Przypisy
André Theuriet

Claude Adhémar André Theuriet ( francês: [ɑ̃dʁe tøʁjɛ]; 8 de outubro de 1833, em Marly-le-Roi - 23 de abril de 1907, em Bourg-la-Reine ) foi um poeta, romancista e dramaturgo francês do século XIX. Vida André Theuriet nasceu em Marly-le-Roi (Seine et Oise) e foi educado em Bar-le-Duc, na província natal da sua mãe, a Lorraine. Theuriet estudou Direito em Paris e ingressou no funcionalismo público, alcançando o posto de chef de bureau, antes de se aposentar em 1886. Publicou, em 1867, o Chemin des bois, um volume de poemas, muitos dos quais já haviam sido publicados na Revue des Deux Mondes; seguiram-se Le bleu et le noir, poèmes de la vie réelle (1874), Nos oiseaux (1886) e outros volumes. Na sua obra, André Theuriet descreve a natureza e a simplicidade rústica, especialmente da vida na floresta. Théophile Gautier comparou-o ao Jaques da floresta de Arden, da peça As You Like It, de Shakespeare. Os melhores dos seus romances são os que descrevem a vida provinciana e no campo. Theuriet recebeu em 1890 o prix Vitet da Academia Francesa, para a qual foi eleito membro, em 1896. Morreu em 23 de abril de 1907. Recebeu o grau de Cavaleiro da Legião de Honra em 1879, e de Oficial de Legião de Honra em 1895. O seu neto, André Theuriet, veio a ser um desportista versátil, como nadador e jogador internacional de rúgbi. Bibliografia Le mariage de Gérard (1875) Raymonde (1877) Le fils Maugars (1879) La maison des Deux Barbeaux (1879) Sauvageonne (1880) Reine des bois (1890) Villa tranquille (1899) Le manuscrit du chanoine (1902) Referências Este artigo incorpora texto (em inglês) da Encyclopædia Britannica (11.ª edição), publicação em domínio público.</img> Ligações externas Obras de André Theuriet (em inglês) no Projeto Gutenberg Obras de André Theuriet (em inglês) no LibriVox (livros falados em domínio público)