NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloss La Bourdaisière

Das Schloss la Bourdaisière ist ein Adelssitz aus dem 19. Jahrhundert in Montlouis-sur-Loire im Département Indre-et-Loire in der Region Centre-Val de Loire, das auf Vorgängerbauten aus der Renaissance und dem 14. Jahrhundert zurückgeht. Ein Teil des Schlosses und des Parks wurden 1947 als „Monument historique“ eingetragen. Geschichte Das erste bekannte Bauwerk an dieser Stelle gehörte im 14. Jahrhundert dem Marschall Jean I. Le Maingre († 1367), dann seinen beiden Söhnen, Jean II. Le Maingre († 1421) und Geoffroy Le Maingre († um 1430). Zwei Generationen später befand sich die Burg im Besitz von Pierre de Champagne-Parcé, der sie 1482 an Louis de La Mezière, Bürgermeister von Tours 1477–1478 verkaufte. Dessen Tochter Charlotte heiratete Nicolas Gaudin, Bürgermeister von Tours 1504–1506, die La Bourdaisière 1494 an Nicolas‘ Bruder Victor weitergaben. Nicolas‘ Tochter Marie Gaudin, Erbin der Burg und Mätresse des Königs Franz I., heiratete 1510 Philibert Babou, beide entschieden 1520, die Burg zu einem Renaissance-Schloss umzubauen, wobei nur einer der mittelalterlichen Türme stehen blieb. La Bourdaisière blieb im Besitz der Nachkommen Marie Gaudins und Philibert Babous, bis es 1674 an Philippe de Courcillon verkauft wurde, der es 1683 an Angehörige der Familie Albert weiterveräußerte. Der 5. Herzog von Luynes und Chevreuse tauschte La Bourdaisiére 1768 mit Étienne-François de Choiseul gegen Cinq-Mars-la-Pile; Choiseul wiederum ordnete den teilweisen Abriss des Schlosses an, da er die Steine für den Bau der Pagode im Park des Schlosses Chanteloup bei Amboise benötigte. Die Ruine und die Grundstücke wurden 1786 Louis Jean Marie de Bourbon, duc de Penthièvre verkauft, dessen Tochter Louise Marie Adélaïde de Bourbon-Penthièvre wurde enteignet, der Besitz als Bien national veräußert. Im 19. Jahrhundert wurde das Schloss von neuen Besitzern im Stil der Neorenaissance wiederaufgebaut. 1938 erwarb ein Engländer die Domäne, die im Zweiten Weltkrieg von deutschem Militär, dann von französischem Militär besetzt wurde. 1947 erfolgte die Eintragung von Teilen der Anlage als Monument historique. Nach der Rückgabe an den englischen Vorbesitzer fiel das Schloss in Verwahrlosung. 1959 wurde es von der Gemeinde erworben, die hier ein Altersheim einrichtete. Sicherheitsgründe trugen mit dazu bei, dass das Altersheim geschlossen wurde; neuer Besitzer wurde 1992 Prinz Louis Albert de Broglie, der hier in den 1990er Jahren ein Labor zur Biodiversität einrichtete. Sonstiges Das Schloss diente als Wohnsitz des Prinzen von Clèves in der Verfilmung des Romans Die Prinzessin von Clèves durch Jean Delannoy, mit Jean Marais in der Rolle des Prinzen und Marina Vlady als Prinzessin. Literatur Jacques-Xavier Carré de Busserolle: Dictionnaire géographique, historique et biographique d’Indre-et-Loire et de l’ancienne province…, 1878, S. 349. René Caisso: La vente des biens nationaux de seconde origine et les mutations foncières dans le district de Tours, 1792–1830, Bibliothèque nationale, 1977, Seiten 81, 168 und 210. Weblinks
Château de la Bourdaisière

The Château de la Bourdaisière (French pronunciation: [ʃato də la buʁdɛzjɛʁ]) is a 19th-century county house in the Commune of Montlouis-sur-Loire, in the Indre-et-Loire département of France. The site of the present house dates back to the 14th century when it was a fortress belonging to Jean Meingr. Over the next few generations, the property changed hands several times, until 1520 when King Francis I arranged for construction of a new castle on the site. Built for his mistress, Marie Gaudin, the wife of Philibert Babou, Superintendent of Finances for France, after her death, the property would remain in the family's hands. Marie Gaudin's granddaughter, Gabrielle d'Estrées, was born in the château and would herself grow up to become mistress to another king, Henry IV of France. In 1775, the château was partially destroyed by order of King Louis XV's most powerful Minister, Étienne François, Duc de Choiseul. Étienne François wanted to use the stones from Château de la Bourdaisière for the construction of his Pagoda at his estate in Chanteloup, near Amboise. Lying in ruins, in 1786 the land was sold to Louise Adélaïde of Penthièvre Bourbon. In 1802 the property was acquired by Baron Joseph Angelier who undertook a massive reconstruction of Château Bourdaisière. The interior work would be completed by his son, Gustave Angelier. Although a small château, when compared to the great châteaux of the Kings and some of those built by other wealthy nobles, it is a magnificent Renaissance construction fronted by traditional French gardens. The Castle was sold in 1923 to a wealthy American, Mrs. de Mérinville, who sold it in 1938. During World War II, the château was occupied by the Nazis. After the war, a lack of funds by its owner saw it become severely run down. In 1959, its contents were auctioned off and government turned the château into a home for the elderly. It was sold again in 1988 to an attorney, François Michaud, who owned it until 1991 when it was acquired by its current owners, the Princes of Broglie who undertook significant improvements and modernization. In 2003, Château de la Bourdaisière gained considerable attention in North America, as the primary site for the television show Joe Millionaire. In 2011, the chateaus gardens were finalist for the European Garden Award bestowed by the European Garden Heritage Network. The château was listed as a monument historique in 1947. References External links Media related to Château de La Bourdaisière at Wikimedia Commons Official website
Kasteel van La Bourdaisière

Het Kasteel van Bourdaisière (Frans: Château de la Bourdaisière) is een kasteel in Montlouis-sur-Loire, in het departement Indre-et-Loire in de Franse regio Centre-Val de Loire. Het behoorde in de 14e eeuw toe aan Jehan le Meingre, ook Boucicaut genoemd, en later aan zijn zoon. In het begin van de 16e eeuw trouwt de vrouwe van La Bourdaisière, Marie Gaudin, met Philibert Babou, schatkistbewaarder van Frans I. Hij bouwde het renaissancekasteel zoals dat nu nog steeds in grote lijnen te bewonderen is. De familie Babou was een familie met een bijzondere traditie: Marie Gaudin, haar dochters en verschillende andere kleinkinderen en een nicht waren de koningen van Frankrijk meer dan eens van dienst als courtisane. Het château is onder andere eigendom geweest van Hercule de Rohan, graaf van Montbazon; Charles de Luynes; Étienne François de Choiseul. De graaf de Choiseul liet een deel van het kasteel slopen om zijn politieke rivaal, de graaf van Aguillon, het uitzicht, vanuit diens château de Véretz, op het kasteel te ontnemen. Het puin werd gebruikt om de pagode van Chanteloup te bouwen. In de decennia daarna verviel La Bourdaisière voor een groot deel tot een ruïne. In de 19e eeuw werd het heropgebouwd door de huidige eigenaren; twee broers, de prinsen van Broglie. Het kasteel is een beschermd historisch monument sinds 1947.
Castelo de La Bourdaisière

O Castelo de La Bourdaisière (em francês: Château de la Bourdaisière) é um palácio renascentista situado no meio rural, a sudeste de Montlouis-sur-Loire, no departamento de Indre-et-Loire, França. Destruído em grande parte no século XVIII, o edifício foi reconstruído entre os finais desse século e o início do século XIX. O Castelo de La Bourdaisière está classificado como Monumento Nacional desde Março de 1947 . História As suas origens remontam ao século XIV, quando era uma fortaleza pertencente a Jean Meingre. Ao longo das gerações seguintes, a propriedade esteve em várias mãos, como as de Nicolas Gaudin, o tesoureiro da rainha, que foi seu proprietário no século XV. No dia 28 de Abril de 1510, Philibert Babou, Superintendente de Finanças de Francisco I, tornou-se Senhor de la Bourdaisière devido ao seu casamento com Marie Gaudin, amante do rei. Em 1520, este mandou construir um castelo novo, conservando somente uma das torres medievais. Depois da morte de Marie Gaudin, a propriedade ficaria nas mãos da família. A neta de Marie Gaudin, Gabrielle d'Estrées, nasceu no castelo e ela própria iria cresceu até se tornar amante de um outro rei, Henrique IV. A partir do século XVII, o palácio assistiu a uma sucessão de proprietários. O domínio passou para o Duque de Luynes e depois para Étienne François Choiseul, Duque de Choiseul, o mais poderoso ministro de Luís XV, que se retirou para perto de Amboise após a sua desgraça. Em 1775, o castelo foi parcialmente destruído por ordem do duque, que utilizou as pedras para a construção do Pagode no parque do seu Château de Chanteloup. Deixado em ruínas, em 1786 os terrenos foram vendidos a Louise Adélaïde de Bourbon Penthièvre, antes de se tornar "bem nacional". Durante o Terror, Armand Joseph Dubernad começou a reconstrução do palácio. A recuperação foi continuada pelo Barão Joseph Angelier, o qual adquiriu a propriedade em 1802 e decidiu empreender uma maciça reconstrução do castelo em estilo renascentista. O trabalho interior seria completado pelo seu filho, Gustave Angelier. Apesar de ser um pequeno castelo, quando comparado com os grandes castelos dos reis e com alguns dos construídos por outros nobres ricos, é uma magnífica construção renascentista enquadrada em jardins franceses tradicionais. Em 1923, o castelo foi vendido a uma rica americana, a Sra. de Mérinville, que o vendeu em 1938. Durante a Segunda Guerra Mundial, o castelo foi ocupado pelo nazis. Depois da guerra, uma falta de fundos do seu proprietário fez com que se tornasse gravemente degradado. Em 1959, o seu recheio foi leiloado e o governo transformou-o num lar para os idosos. O edifício foi novamente vendido em 1988, desta vez a um advogado, François Michaud, que manteve a sua posse até 1991, quando foi adquirido pelo seu actual proprietário, o Príncipe de Broglie, que realizou importantes melhorias e modernização. Em 2003, o Château de la Bourdaisière ganhou atenção considerável na América do Norte, como o principal local para a gravação do programa televisivo Joe Millionaire. Referências Ligações externas «Site sobre o castelo» (em inglês)
Abadia de la Trinitat de Vendôme

L'abadia de la Trinitat de Vendôme fou una abadia benedictina, a la localitat de Vendôme, avui dia al departament francès de Loir i Cher, fundada per Jofré II Martell, comte de Vendôme i la seva dona Agnès de Borgonya i es va començar el 1035, essent consagrada el 31 de maig de 1040, un mes abans que Jofré esdevingués comte d'Anjou. Va ser posada sota dependència directa del papa, cosa que va ser acceptada per Teodoric bisbe de Chartres i el 1056 pel rei Enric I de França. Va ser dotada amb molts llocs, per exemple l'illa d'Oloron. Els seus primers monjos foren cluniacencs vinguts de l'abadia de Marmoutier, prop de Tours. El papa va concedir als abats el dret a ser cardenals el 1063. Al segle xvii, Vendôme formava part de la congregació maurista. Un dels mauristes més famosos, Luc d'Achery, va professar a Vendôme. Tot i que l'església de l'abadia en la seva forma actual és bàsicament gòtica flamígera, encara conté elements de la senzilla primera església als transseptes i als pilars del creuer. L'absis va ser reconstruït en alt gòtic a finals del segle XIII (en l'època d'apogeu de l'abadia); les dues tramvies més orientals de la nau es van construir a mitjans del segle XIV. Després d'una llarga interrupció causada per la Guerra dels Cent Anys, es va reprendre l'obra; la tercera i la quarta tramvia de la nau es van completar el 1492. La resta de l'obra es va completar al segle xvi. L'impressionant façana oest flamígera va ser completada el 1507 probablement per Jean de Beauce, l'arquitecte que va dissenyar l'agulla nord de la catedral de Chartres. La traceria flamígera calada dissol efectivament el gablet central. Tots els timpans també presenten vitralls flamígers. Referències
Trinity Abbey, Vendôme

Trinity Abbey, Vendôme, was a Benedictine monastery founded in 1035 in Vendôme by Geoffrey Martel and his first wife, Agnes of Burgundy. It was consecrated on 31 May 1040, one month before Geoffrey became Count of Anjou. The abbey was under the direct authority of the Pope and nobody else. This fact was accepted by Thierry of Chartres and by King Henry I of France in 1056. In 1063, its abbot was given the rights of being a cardinal. It was often in conflict with the counts of Vendôme and some, like Geoffrey Jordan, were excommunicated. In the 17th century, Vendôme was part of the Maurist congregation. One of the most famous Maurists, Luc d'Achery, was professed in Vendôme. The cloister buildings were substantially demolished by the military users at the onset of the twentieth century, but what remains houses a small museum devoted to the Vendômois. The monastery manuscripts are mainly conserved at the town library. The church until recently functioned for one midweek mass. Architecture (NB., This is translated from de.wikipedia.org) Although the abbey church in its present form is basically Flamboyant Gothic, it still contains elements of the simple first church in the transepts and the pillars of the crossing. The apse was rebuilt in High Gothic at the end of the 13th century (in the abbey's heyday); the two easternmost bays of the nave were built in the mid-14th century. After a long interruption caused by the Hundred Years' War, the work was resumed; the third and fourth bays of the nave were completed in 1492. The rest of the work was completed in the 16th century. The striking Flamboyant west façade was completed in 1507 probably by Jean de Beauce, the architect who designed the north spire of Chartres Cathedral. The openwork Flamboyant tracery effectively dissolves the central gable. All of the tympana also feature Flamboyant stained glass. Several different architectural styles are represented in the nave due to the long construction period, as evidenced in the abutment and the change of the profile types and ornaments in the crossing. In regard to special features, the four Romanesque crossing piers with traces of their original painted decoration can be observed. The sixteenth-century stained-glass windows are among the special features of the church building. The choir stalls, also from the 16th century, are decorated with grotesque animal figures and scenes of the incurred in running work. The exterior contrasts the transitional late-Romanesque/early-Gothic bell tower from the 12th century to the flames of decorative tracery on the west façade. From the cloister of the 14th century the south wing remains. Part of the former monastery building is now a museum, in which are exhibited murals from the Loire Valley and regional religious art from the Middle Ages and the Renaissance. References External links Holy Trinity Abbey - Vendome
Abbaye de la Trinité

De Abbaye de la Trinité (Abdij van de Drievuldigheid) was een benedictijner abdij in de Franse stad Vendôme. De abdij werd gesticht in 1033 en werd afgeschaft na de Franse Revolutie. Geschiedenis De abdij werd gesticht in 1033 door Godfried II van Anjou, die graaf van Vendôme was. Hij schonk een reliek van de Heilige Traan aan de abdij. Een eerste abdijkerk werd op dertig jaar tijd gebouwd en was klaar rond 1065. De abdij kende een snelle groei en onder abt Geoffroy I, die abt was tussen 1093 en 1132, had de abdij al meer dan honderd monniken. Geoffroy I was een invloedrijke prelaat met de titel van kardinaal, die een rol speelde in de Investituurstrijd waarbij hij paus Urbanus II steunde. Het bleef de gewoonte dat de abten van La Trinité de titel van kardinaal kregen. De politieke invloed van de abten bracht hen meermaals in conflict met de graven van Vendôme. In de 17e eeuw trokken mauristen in de abdij. Tussen 1732 en 1742 kreeg het klooster een nieuwe en grotere zuidelijke vleugel. De abdij werd afgeschaft na de Franse Revolutie en de gebouwen werden in 1791 verkocht. De kerk en de drie gebouwen rond de kloostertuin kwamen in handen van de gemeente. De kloostergebouwen werden aan het begin van de 19e eeuw een onderdeel van een cavaleriekazerne: het Quartier Rochambeau. Na de sluiting van de kazerne kwamen er in de kloostergebouwen een museum en openbare diensten. Gebouwen De voormalige abdijgebouwen zijn beschermd als historische monumenten: de abdijkerk sinds 1840, de resten van de kapel van de heilige Loup sinds 1948 en de kloostergebouwen sinds 1949. Abdijkerk De romaanse abdijkerk werd in 1271 afgebroken onder abt Renaud IV de Villedieu. Enkel de muren van de transept werden bewaard van de 11e-eeuwse kerk, die 70 meter lang was. De 12e-eeuwse klokkentoren, die gelijkaardig is aan de zuidelijke toren van de kathedraal van Chartres uit dezelfde periode, bleef ook bewaard. Het nieuwe gotische koor met grote raampartijen was klaar rond 1308. De Honderdjarige Oorlog vertraagde de werken. De gevel van de abdijkerk was klaar in 1508. De gevel met beelden van Jean Texier (ook bekend als Jean de Beauce) is een voorbeeld van flamboyante gotiek. Klooster Rond de kloostertuin waren er een slaapzaal, een gastenverblijf en een refter. In de kapittelzaal zijn fresco's uit de vroegste jaren van de abdij bewaard (einde 11e - begin 12e eeuw). Deze werden pas in 1972 ontdekt en blootgelegd.
Atos (empresa)

Atos (Euronext) és una empresa francesa de serveis digitals (ESN), creada el 1997. És una de les 10 ESN més grans del món, amb una facturació anual de prop d'11.000 milions d'euros el 2019 i uns 110.000 empleats repartits per 73 països. El grup, líder europeu en núvol, ciberseguretat i supercomputació des de la seva adquisició de Bull, figura al CAC 40. Des del 2001 Atos és el soci global de TI dels Jocs Olímpics i Paralímpics. Referències Enllaços externs atos.net «Euronext. Live markets» (en anglès). euronext.com. [Consulta: 10 maig 2021].
Atos

Atos es una empresa francesa de servicios digitales (ESN), creada en 1997. Es una de las 10 ESN más grandes del mundo,​ con una facturación anual cercana a los 11.000 millones de euros en 2019 y alrededor de 110.000 empleados repartidos en 73 países.​ El grupo, líder europeo en nube, ciberseguridad y supercomputación desde la adquisición de Bull, figura en el CAC 40.​ Desde 2001, Atos ha sido el socio global de TI de los Juegos Olímpicos y Paralímpicos. Historia Sus orígenes se remontan a 1997 con la fusión de las empresas francesas Axime y Sligos, bajo el nombre Atos. A lo largo de los años 2000, la compañía creció mediante adquisiciones estratégicas, entre ellas Origin (2000), KPMG Consulting en el Reino Unido (2002) y Siemens IT Solutions and Services (2011), lo que consolidó su presencia en Europa y América.​​ Atos es conocida por su papel como proveedor mundial de servicios informáticos para los Juegos Olímpicos desde 2002, gestionando sistemas críticos de información y seguridad digital. La empresa ha desarrollado competencias destacadas en computación en la nube, supercomputación, inteligencia artificial y protección de datos. En la década de 2020, Atos llevó a cabo una reestructuración de sus actividades, reorganizándose en varias entidades especializadas con el objetivo de reforzar su competitividad en mercados en rápida evolución, especialmente en ciberseguridad y la transición digital de industrias y administraciones públicas. España En 2024, Atos inauguró en Sevilla un nuevo Centro de Operaciones de Ciberseguridad y Gestión de Infraestructuras, reforzando así su presencia en el sector tecnológico en España.​​ En junio de 2025, Atos anunció la venta de su división de computación avanzada valorada en 410 millones de euros, al mismo tiempo que abrió un expediente de regulación de empleo (ERE) en España que afecta a 67 trabajadores.​​ Referencias Enlaces externos Sitio web oficial
Atos

Atos SE è una società europea che si occupa di servizi IT, con sede a Bezons, in Francia, e a Monaco di Baviera, in Germania. Atos ha un fatturato annuo 2020 di circa 12 miliardi di euro e 110 000 dipendenti che operano in 73 Paesi. Descrizione Il Gruppo fornisce servizi di Consulting & System Integration, Managed Services & BPO, Cloud Operations, Big Data & Security Solutions e Transactional Services attraverso Worldline. Il gruppo è il Worldwide Information Technology Partner dei Giochi olimpici e Paralimpici ed è quotato al mercato Euronext di Parigi. In Italia il Gruppo Atos Italia è articolato su due Società: Atos Italia ed Atos Worldgrid con sedi a Milano, Brescia, Roma, Napoli e Cosenza ed un complessivo giro di affari di oltre 150 milioni di euro annui. Nell'ottobre del 2014 è stata annunciata l'acquisizione di Bull. Nel 2014 è stata pubblicamente annunciata l'acquisizione di Xerox ITO da parte di Atos. Nel 2023 è stata pubblicamente annunciata l'acquisizione di Atos Italia da parte di Lutech SPA. Nel gennaio 2024 Paul Saleh viene nominato direttore generale della società. Nel 2024 l’azienda informatica si trova da tempo in difficoltà finanziarie ed è alla ricerca di finanziamenti. Riceve una “proposta di salvataggio” dallo Stato francese che dice di voler “acquisire tutte le attività sovrane del gruppo”. Giochi Olimpici e Paralimpici Atos è il partner IT ufficiale dei Giochi olimpici dal 2001 e si prevede che continuerà ad esserlo almeno fino al 2020. Atos, attraverso l'acquisizione del SchlumbergerSema, è stato coinvolto in giochi precedenti durante gli anni '90, iniziando con le Olimpiadi di Barcellona del 1992. Atos è stato uno degli 11 principali sponsor per i Giochi Olimpici dal 2001. Attraverso il programma International Olympic Committee's TOP programme (The Olympic Partner), Atos ha sponsorizzato atleti provenienti da tutto il mondo, tra cui Danny Crates, il campione paralimpico medaglia d'oro nel 2004 negli 800m. Atos apre un Centro operativo tecnologico per i Giochi Olimpici di Parigi 2024. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Atos SE Collegamenti esterni Sito ufficiale, su atos.net. Atos Group (canale), su YouTube.
Atos (empresa)

Atos SE é uma companhia francesa de serviços de TI, a empresa é sediada em Bezons, França. Possui cerca de 120.000 funcionários, em 73 países. Ela providencia consultas e serviços dirigidos a sistemas de integração, em serviços transacionais hi-tech, nuvem e serviços de cyber-segurança. Atos opera sob os nomes: Atos, Atos Consulting, Atos Worldgrid, Bull, Canopy, Unify e Worldline. Referências Ligações externas «Página oficial» Página oficial da Atos Brasil
Atos SE

Atos S.A., cunoscută înainte drept Atos Origin, este o companie franceză multinațională de servicii și consulting de IT, prezentă în peste 40 de țări din lume. „S.A.” din numele companiei se traduce „societate anonimă” și înseamnă societate pe acțiuni. Având peste 48.000 de angajați, compania a realizat în anul 2010 o cifră de afaceri de peste 5 miliarde de €. În ultimii ani, Atos a fost obiectul unui mare de controverse în Marea Britanie. Compania nu a fost ocolita de controverse nici in Romania. O femeie care era angajată a companiei multinaționale Atos, în biroul din Timișoara s-a sinucis. Cu o zi înainte de a își curma viața, primise de la șefa ei un ultimatum: să vină cu un plan de îmbunătățire a performanței personale sau să își prezinte demisia până la finalul săptămânii. Adică fix a doua zi. Note Legături externe www.atosorigin.com - Sit web oficial
Atos SE

Atos Origin är världens elfte största IT-bolag och förmodligen det största Europa-baserade. Man har mer än 47 000 anställda (2006) och en omsättningen på 5,5 miljarder euro (2005). Atos Origin bildades genom en sammanslagning av Franska Atos och nederländska Origin (dotterbolag till Philips). Bolaget är noterat på Parisbörsen. 2005 lämnade Atos Origin den svenska marknaden när man sålde den nordiska enheten till WM-data. Under de senaste åren Atos har varit föremål för en hel del kontroverser i Storbritannien. Källor Externa länkar Officiell webbplats