NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castelul Chambord

Castelul Chambord (în franceză Château de Chambord, Chambourg) , situat la 15 km est de Blois, la Chambord (Loir-et-Cher, Franța), este unul dintre cele mai cunoscute castele din lume datorită unei foarte distincte arhitecturi renascentiste franceze care îmbină stilul tradițional francez cu structuri renascentiste. Castelul, cel mai mare de pe valea Loarei, a fost construit în inima celui mai mare parc forestier închis din Europa (5441m). A fost construit din ordinul regelui Francisc I între anii 1519 și 1547. Are 365 de camere care sunt mari, spațioase și încălzite de șeminee. Pe lângă camere, castelul mai are o bucătărie, o capelă și o sală de teatru. Lângă castel sunt grajdurile și grădina. Scara principală a fost proiectată de Leonardo da Vinci și este dublu spiralată. În prezent castelul este în proprietatea statului francez și este muzeu. Note Legături externe Castelul Chambord - o capodopera arhitectonica Arhivat în 11 iulie 2012, la Wayback Machine., 5 martie 2008, Revista Magazin
Дворац Шамбор

Дворац Шамбор (фр. Château de Chambord) је један од двораца у долини Лоаре у северозападној Француској. То је један од најчувенијих светских двораца, познат по својој француској варијанти ренесансне архитектуре која комбинује средњовековне традиције са класичним италијанским структурама. Шамбор је највећи међу дворцима у долини Лоаре, иако му је првобитна намена била да само буде павиљон за лов краља Франсоа I, чије су званичне краљевске резиденције биле дворац Блоа и дворац Амбоаз. Архитектура Оригинални пројекат дворца Шамбор начинио је Доменико да Кортона, али се он мењао током двадесетогодишње изградње (1519–1539). Постоје индикације да је Леонардо да Винчи учествовао у изради нацрта, пошто је у то време на позив краља Франсоа живео у месту Кло-Лисе надомак Амбоаза. Сахрањен је у капели Сент Ибер у оближњем дворцу Амбоаз. Дворац има шест огромних кула, 440 соба, 365 камина и 84 степеништа. На сваком спрату постоје четири правоугаона ходника. Једна од најпознатијих архитектонских карактеристика је степениште у облику двоструке спирале где се људи могу истовремено пењати и силазити, а да се не сретну. Шамбор је окружен са 52,5 km² паркова који су дуги 31 километар. Дворац има облик четвороугла где је главни торањ постављен уз северни зид. Унутар торња, на месту где се састају ходници, налази се двоструко степениште којим се силази у предворје у приземљу. Око осамдесет година после смрти Франсоа I, наредни француски краљеви нису посвећивали пажњу дворцу Шамбор, остављајући га зубу времена. Коначно, краљ Луј XIII је 1639. дао Шамбор своме брату Гастону од Орлеана, који га је рестаурирао. Некадашњи становници дворца Франсоа I. Саградио је овај дворац. Анри II. Његов син је наставио изградњу 1547—1559. и саградио капелу. Гастон од Орлеана. Брат Луја XIII, иницирао је прву рестаурацију 1670—1643. Луј XIV. Креирао је собу у средини дворца. Молијер је 1670. одржао премијеру свога комада „Грађанин племић“ у дворани за стражаре у приземљу. Станислав I Лешћински. Таст Луја XV и краљ Пољске у егзилу, који је овде становао од 1725. до 1733. Маршал Бертије. Добио је дворац као поклон од Наполеона I 1890. Војвода од Шамбора, унук Шарла X који је требало да постане краљ Анри V, али никада није ступио на престо и умро је у егзилу 1883. Француска влада. Држава је купила ово здање од наследника Војводе од Шамбора 1930. Галерија Спољашње везе Интернет презентација Практичне информације о посети дворцу
Zámek Saché

Zámek Saché leží v obci Saché v departementu Indre-et-Loire, region Centre-Val de Loire, jihovýchodně od Tours, a patří k zámkům na Loiře. V roce 1932 byl zařazen mezi historické památky a od roku 1951 v něm sídlí muzeum Honoré de Balzaca. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Schloss Saché na německé Wikipedii a Zámok Saché na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Saché na Wikimedia Commons
Château de Saché

The Château de Saché is a writer's house museum located in a home built from the converted remains of a feudal castle. Located in Saché, Indre-et-Loire, between 1830 and 1837, it is where French writer Honoré de Balzac wrote many of his novels in the series La Comédie Humaine in which he attempted to reflect every aspect of French society at that time. The château was owned by Balzac's friend, Jean de Margonne, his mother's lover and the father of her youngest child. The writer would often spend long periods staying here, away from his turbulent life in Paris, writing 14 to 16 hours a day. After supper he would sleep a few hours, wake around midnight and write until morning, sustained by large amounts of coffee. Since 1951, the château has been open as an evocative museum dedicated to Balzac. His small second-floor bedroom has a simple bed and writing desk where so many of his often tormented characters were conceived. The château was built upon the foundations of a twelfth-century fortified house, of which a cylindrical tower and dry moats remain. The building was successively transformed in the 16th through 18th centuries. It has been listed as a monument historique since June 1983 by the French Ministry of Culture. See also List of castles in France References External links Official website (in French and English) Base Mérimée: Saché: Château, actuellement Musée Balzac, Ministère français de la Culture. (in French)
Castillo de Saché

El castillo de Saché está situado en el corazón de la Touraine francesa, en el valle del río Indre. Fue aquí, entre 1830 y 1837, que el gran escritor francés Honoré de Balzac, escribió algunas de sus más finas obras de la serie La Comédie humaine, que comprende cerca de 90 novelas, en las cuales él pretende reflejar cada aspecto de la sociedad francesa de aquellos tiempos. El castillo fue adquirido por el amigo de Balzac, Jean de Margonne, el amante de su madre y el padre de su hijo más joven. El escritor a menudo pasaría largos períodos residiendo aquí fuera de su turbulenta vida en París, escribiendo de 14 a 16 horas por día. Después de la cena él acostrumbraba dormir por pocas horas, se despertaba alrededor de la medianoche y escribía hasta el amanecer, sostenido por una gran cantidad de café. El castillo es en la actualidad un museo evocativo dedicado a Balzac. Especialmente memorable es su pequeño dormitorio en la segunda planta con una cama simple y un escritorio de escritura donde muchos de sus personajes, a menudo atormentados, fueron concebidos. Ha sido distinguido con la etiqueta Maisons des illustres, creada en 2011 «para señalar al público los lugares cuya vocación es conservar las colecciones relacionadas con personalidades y darles una mejor visibilidad». Historia del castillo El castillo de Sache es una casa del Renacimiento francés, cuyo edificio principal data del siglo XV. Fue ampliado con un ala en el siglo XVII y luego una segunda en el siglo XVIII. El conjunto del edificio fue arreglado en el siglo XIX en el estilo de la época por su propietario, Jean de Margonne. Fue durante este período cuando Balzac acudía regularmente a numerosas estancias en el castillo. Después de pertenecer a las familias Estave, Bodin y Lecoy (a la que el escritor René Benjamin estaba relacionado por matrimonio en 1916 con Elizabeth Lecoy), fue adquirido en 1921 por Maurice Suzor que lo revendió a Paul Métadier en 1926. Él y su hijo, Bernard-Henri, también crearon un museo dedicado a Balzac en 1951. La familia Métadier cedió el castillo y sus colecciones al consejo general de Indre-et-Loire en 1958. Bernard-Henri Métadier, llamado Paul Métadier, sin embargo, siguió siendo el conservador del museo, hasta el inicio de la década de 2000. Véase también Louis Lambert Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Saché. Página web oficial del Museo de Balzac en francés Página web oficial del Museo de Balzac en inglés
Kasteel van Saché

Het Kasteel van Saché (Frans: Château de Saché) is gesitueerd in de gemeente Saché, in het Franse departement Indre-et-Loire (regio Centre-Val de Loire). Het ligt in de Loire-streek bij de rivier de Loire in het midden van Frankrijk. Het is een van de kastelen van de Loire. Honoré de Balzac in Saché Het kasteel herbergt sinds 1951 het museum van Balzac. Het is geopend voor het publiek. Balzac logeert in Saché gedurende meerdere maanden van 1830 tot 1837. Zie ook kastelen van de Loire Externe link (fr) (en) Officiële website
Château de Saché

O Château de Saché é um casa situado em Indre-et-Loire, na antiga Touraine, no vale do rio Indre, França. Foi aqui que, entre 1830 e 1837, o escritor francês, Honoré de Balzac, escreveu algumas de suas mais belas obras da série La comédie humaine, compreendendo cerca de 90 romances, em que ele tentou refletir todos os aspectos da sociedade francesa em seu tempo. Hoje, este Château é um museu dedicado à vida do autor. Ligações externas «Página oficial» (em francês)
Slottet i Saché

Slottet i Saché (franska: Château de Saché) ligger i Saché i det franska departementet Indre-et-Loire, i hjärtat av den tidigare provinsen Touraine. Den franske författaren Honoré de Balzac tillbringade sin tid på slottet mellan 1830 och 1837, då han skrev några av sina verk i serien La Comédie Humaine. Slottet byggdes under medeltiden, ändrades under renässansen och byggdes om till bostad under 1800-talet. När Balzac bodde där ägdes det av Jean de Margonne, som var hans mors älskare och far till hennes yngsta barn. Författaren tillbringade ofta längre tider på slottet med att skriva mellan 14 och 16 timmar per dag. Efter kvällsmaten sov han några timmar, vaknade vid midnatt och skrev fram till morgonen. Idag är slottet ett museum tillägnat Balzac och återställt till den inredning som den såg ut under 1800-talet. Ett av de rum som finns i slottet är hans sovrum på andra våningen, bestående av en säng samt ett skrivbord där många av hans litterära figurer skapades. Slottet omges av en 3 hektar stor park med bland annat liljesläktet, pioner och riddarsporrar. Referenser Officiell webbplats Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Château de Saché, 15 augusti 2007.
Établissement public Loire

L'établissement public Loire (EP L), anciennement établissement public d’aménagement de la Loire et de ses affluents (EPALA) est un établissement public territorial de bassin et un syndicat mixte composé de 6 régions, 16 départements et 39 communes et intercommunalités du bassin versant de la Loire, ainsi que trois syndicats intercommunaux d'aménagement de la Loire et ses affluents (SICALA). Créé en 1983, son siège se situe à Orléans, dans une ancienne école d'artillerie des bords de Loire, appelée l'école d'artillerie de la Motte Sanguin. Histoire Le 21 novembre 1983, l'établissement public d’aménagement de la Loire et de ses affluents (Epala) est créé. C'est un syndicat mixte composé de cinq régions, quatorze départements et dix-sept communes urbaines de plus de 30 000 habitants du bassin versant de la Loire. La mairie de Tours y a semble-t-il une influence particulière. Membres L'EPL regroupe un très grand nombre et diversité de collectivités de par la longueur du fleuve dont il en a la charge. Six régions : Auvergne-Rhône-Alpes Bourgogne-Franche-Comté Centre-Val de Loire Nouvelle-Aquitaine Occitanie Pays de la Loire Seize départements : Allier Ardèche Cher Creuse Haute-Loire Haute-Vienne Indre-et-Loire Loir-et-Cher Loire Loire-Atlantique Loiret Lozère Maine-et-Loire Nièvre Puy-de-Dôme Saône-et-Loire Cinq métropoles : Clermont Auvergne Métropole Orléans Métropole Nantes Métropole Saint-Étienne Métropole Tours Métropole Val de Loire Deux communautés urbaines : Angers Loire Métropole Limoges Métropole Quatorze communautés d'agglomération : Agglopolys Bourges Plus CARENE Communauté d'agglomération du Puy-en-Velay Loire Forez Agglomération Mauges Communauté Montluçon Communauté Moulins Communauté Nevers Agglomération Roannais Agglomération Riom Limagne et Volcans Communauté d'agglomération Saumur Val de Loire Communauté d'agglomération Territoires Vendômois Vichy Communauté Seize communautés de communes : Communauté de communes Baugeois Vallée Communauté de communes Chinon, Vienne et Loire Communauté de communes Le Grand Charolais Communauté de communes des Loges Communauté de communes Loire Layon Aubance Communauté de communes du Nivernais Bourbonnais Communauté de communes du Pays d'Ancenis Communauté de communes Portes du Berry, entre Loire et Val d'Aubois Communauté de communes du Romorantinais et du Monestois Communauté de communes Sèvre et Loire Communauté de communes Touraine-Est Vallées Communauté de communes Touraine Ouest Val de Loire Communauté de communes Val-de-Cher-Controis Communauté de communes du Val de Sully Communauté de communes du Val d'Amboise Communauté de communes Vierzon Sologne Berry Une commune : Orléans Les trois syndicats intercommunaux d'aménagement de la Loire et ses affluents (SICALA) du Cher, de la Haute-Loire et de la Nièvre. Références Liens externes Site officiel Ressource relative aux organisations : SIREN Portail de la France Portail de la Loire Portail des intercommunalités de France Portail d'Orléans
Буржка катедрала

Буржка катедрала или Катедрала „Свети Стефан от Бурж“ (на френски: Cathédrale Saint-Étienne de Bourges) е готическа катедрала, посветена на Св. Стефан във френския град Бурж. Началото на строителството датира от края на XII век, а освещаването на катедралата се състои на 13 май 1324 г. Строежът на катедралата в сегашния ѝ вид е свързан с избухналите пожари в началото на 12 век и с промяната на архитектурните стилове. През 1195 г. архиепископ Анри дьо Сюли подема инициатива опожареният християнски храм да бъде възстановен. Властващият през този период архитектурен стил е готическият, което личи от всеки елемент на днешната катедрала. Макар и изградена с изключително проста конструкция, катедралата „Св. Стефан“ се превръща в истински готически шедьовър. Архитектура Храмът има рядък за подобни съоръжения план: трансептът, придаващ на християнските църкви традиционна кръстообразна форма, в Буржката катедрала отсъства. Ширината на главния неф на катедралата е 15 метра, дължината е 122 метра, височината е 37 метра, а височината на аркадата е 20 метра. Тимпан със Страшния съд Готиката предписва изобразяването на темата в два регистъра: Възкресението, залог за надежда, което освен това дава шанс на готическите майстори да опитат възможностите си при изобразяване на голи тела; над него е Страшният съд, извършван от свети Михаил, чиито везни ще изпратят праведните (от добрата част на везните) в рая, а грешните (от другата страна), където ги дебне хилещата се кохорта от демони. Ангелската милост надделява в това произведение на смирената готика от края на ХIII век (ок.1280 г.) Други факти Скулптурите на северния и южния портали са изпълнени за по-ранната романска катедрала и датират от около 1160 г., а дървените врати на порталите са изпълнени в края на XV век. Витражите са от първата четвърт на XIII век. От 25 витража са се съхранили 22, а особено интересни са витражите на деамбулатория в източната част на храма. Криптата е построена около 1200 г. и повтаря формата на разположения над нея деамбулаторий. Тя е забележителна със своите сводове и съдържат надгробна статуя (гисант) на херцог Жан дьо Бери, а в апсидата са съхранени също статуи на херцога и на неговата съпруга. Разположеният в нефа на катедралата астрономически часовник съществува вече 500 години и за първи път е споменат през 1422 г. Галерия Изгледи Външни препратки Буржка катедрала в путеводител Sacred Destinations ((en)) История на готическата архитектура: Бурж Архив на оригинала от 2005-12-10 в Wayback Machine. ((en)) Катедрала в Бурж ((en)) Витражи на Буржката катедрала ((en)) Фотографии на Буржката катедрала Източници
Kathedraal van Bourges

De Kathedraal van Bourges of Saint-Étienne de Bourges is een kathedraal in de Franse stad Bourges in het departement Cher. Deze gotische kathedraal werd gebouwd tussen 1195 en 1255 voor de aartsbisschoppen van Bourges. De kerk is gewijd aan Sint Stefanus. Sinds 1992 staat het gebouw op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Bouwgeschiedenis Ongeveer 20 jaar na het begin van de bouw, rond 1214, werd het koor voltooid. Het schip kwam gereed rond 1250. In 1260 werden de bouwactiviteiten stilgelegd. De torens waren toen nog niet voltooid. In 1313 dreigde de zuidtoren in te storten en werd deze gestut. Aan het einde van de 15e eeuw werd er verder gebouwd aan de noordtoren. Deze stortte in 1506 alweer in, waarbij de aansluitende gewelven ook verwoest werden. In 1559 werd het dak beschadigd door een brand. In 1562, tijdens de godsdienstoorlogen, richtten de hugenoten beschadigingen aan. Aan het begin van de 19e eeuw werd de kerk gerenoveerd. Al in 1862 werd het gebouw erkend als historisch monument. Architectuur De kathedraal is bekend om de harmonische verhoudingen en de kwaliteit van de decoratie (beeldhouwkunst en gebrandschilderde ramen). Aan de westgevel wordt het laatste oordeel afgebeeld en ook de noord- en zuidfaçades zijn versierd met beeldhouwwerk. De kathedraal heeft het grondplan van een basilica, met kapellen rondom het schip. Vanwege de relatief korte bouwtijd is de kathedraal homogeen van uiterlijk en zonder zichtbare verandering in de bouwplannen ontstaan. De kathedraal werd in dezelfde tijd gebouwd als de kathedraal van Chartres, maar wijkt daar wat architectuur betreft duidelijk van af. Opvallend is dat die van Bourges vijf schepen heeft zonder dwarsschepen. Dit leidt tot een eenvormige buitenkant en een niet onderverdeeld interieur. Uitzonderlijk is dat de driedelige muuropstand van het middenschip wordt herhaald in de binnenste zijbeuk. Het binnenste zijschip is 12 meter hoger, maar smaller dan de buitenste zijbeuk. Deze opzet werd nagevolgd in de kathedraal van Le Mans, maar maakte niet zoveel school als het type van Chartres, dat nagevolgd werd in onder andere Reims en Amiens. In de geleding van de westfaçade is, anders dan bij de Notre Dame in Parijs, aan het aantal portalen te zien dat er vijf schepen zijn. Karakteristiek is het gebruik van de destijds al "ouderwetse" zesdelige gewelven in het middenschip. Afbeeldingen Externe links Beschrijving op de website van UNESCO (en) (fr) Beschrijving op de pagina van de stad Bourges (fr) Belle Eglises - Cathédrale Saint-Étienne de Bourges
Katedra św. Szczepana w Bourges

Katedra św. Szczepana w Bourges (fr. Cathédrale Saint-Étienne de Bourges) – najszersza gotycka katedra we Francji (XIII–XVII wiek), wzorowana na katedrze Notre-Dame w Paryżu. W zachodniej fasadzie świątyni jest pięć rzeźbionych portali. Na środkowym przedstawiono Sąd Ostateczny. W prezbiterium znajdują się witraże ufundowane przez cechy. W roku 1992 wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Zobacz też Bazylika Notre-Dame des Enfants Przypisy Linki zewnętrzne Katedra w Bourges – Prosta i złożona. [w:] sekulada.com [on-line]. [dostęp 2019-03-27]. (pol.).
Catedral de Bourges

A Catedral de Bourges ou, na sua forma portuguesa, de Burges (em Francês: Cathédrale Saint-Étienne) é uma catedral católica localizada na cidade de Bourges, na França. Considerada uma obra-prima de arquitetura gótica e sua fachada, de 40 metros da largura é a maior deste tipo. É dedicada a Santo Estêvão. Em 1992 foi inscrita como Patrimônio Mundial da UNESCO. História A construção da catedral iniciou-se em 1195, praticamente ao mesmo tempo com a Catedral de Chartres. O coro foi construído em 1214, a nave em 1225 e em 1250 a fachada foi terminada. A construção foi consagrada em 13 de maio de 1324. Luis XI, em 1423 e Luís II de Bourbon-Condé em 1621 foram batizados na catedral. Dimensões e estrutura A planta da catedral possui uma abside circular e sem transepto. Na fachada estão inseridos 5 portas de acesso, um para cada nave, e outros dois encontram-se na metade da nave mais externa. Cada porta é ornamentada por esculturas notáveis, sendo a mais famosa a que ilustra o juízo final. Para conferir estabilidade à estrutura foram utilziados contrafortes potentes, mas como esta técnica era muito inovadora para a época, pode-se notar que as paredes da catedral são muito mais espessas do que deveriam. Com exceção dos vitrais da capela, quase todos da zona absideal são os originais do Século XIII. A iconografia que transparece das figuras representadas nos vitrais é insólita, com uma tipologia e um simbolismo que criam mensagens simples teológicas: como por exemplo, eventos do Antigo Testamento nos episódios sobre a vida de Jesus Cristo e outros sobre o Apocalipse ou do Evangelho. Referências Ligações externas (em inglês) UNESCO (em francês) Visita da Catedral de Bourges
Catedrala din Bourges

Catedrala din Bourges este o catedrală romano-catolică situată în orașul Bourges. Dedicată Sfântului Ștefan, protomartir, catedrala este sediul Arhidiecezei de Bourges (departamentele Cher și Indre). A fost construită în secolele al XII-lea și al XIII-lea, fiind considerată foarte importantă în rândul catedralelor cu stilul predominant gotic. Este una dintre marile capodopere cu acest stil, impresionând prin sculpturile și vitraliile viu colorate. Pe lângă frumusețea arhitecturii, este considerată o construcție importantă și pentru puterea creștinismului în Evul Mediu francez. A fost înscrisă în anul 1992 pe lista patrimoniului cultural mondial UNESCO. Note
Saint-Étienne i Bourges

Saint-Étienne är en gotisk katedral i Bourges i departementet Cher i Frankrike. Katedralen uppfördes 1195–1255 men invigdes inte förrän 1394. Den återfinns på Unescos världsarvslista sedan 1992. Saint-Étienne är en femskeppig kyrka som saknar transept. Med en inre takhöjd i mittskeppet på drygt 37 m och 21 respektive 9 m i sidoskeppen är den en av höggotikens största katedraler, och den dominerar helt den omgivande staden. Mittskeppets högväggar är nästan helt genombrutna av arkader, triforium och klerestorium, och kyrkorummets vertikalitet är på alla vis typisk för höggotiken. I Bourges har dock reducerade kapitäl lämnats kvar där kolonnerna övergår i knektarna och knektarna övergår i valvets ribbor. I västfasaden finns fem portaler med rik skulptural utsmyckning från omkring 1250 inspirerade av portalerna i Chartres. Motivet i portalerna är Yttersta domen i den realistiska gotiska stilen med eleganta draperingar och mjuka hårvirvlar, omsorgsfullt återgiven anatomi och materialverkan. I den figurrika kompositionen finns bland annat en leende ärkeängeln Mikael och återuppståndelsen med nakna människor som kliver upp ur sina kistor. Katedralen är också berömd för sina glasmålningar i koret. Se även Gotikens arkitektur Gotikens konst Wikimedia Commons har media som rör Saint-Étienne i Bourges.
Pile de Cinq-Mars

Die Säule von Cinq-Mars (französisch: pile de Cinq-Mars) ist eine außergewöhnlich gut erhaltene römische Begräbnisstätte des 2. oder 3. Jahrhunderts. Sie beherrscht das Loire-Tal bei Cinq-Mars-la-Pile, Département Indre-et-Loire. Die Säule wurde erstmals durch François Rabelais in Gargantua, XVI, in Bezug auf den Marquis de Cinq-Mars erwähnt, « la pile sainct Mars aupres de Langès ». Beschreibung Es handelt sich um eine langgestreckte Säule von quadratischem Grundriss, mit einer Höhe von 29,50 m. Das Baumaterial besteht aus 104.000 Backsteinen mit einer Größe von 33 × 22 cm. Der obere Teil der Säule ist nach Süden zum Fluss hin ornamental verziert und mit vier Abschlusssäulen an den Ecken versehen. Bei Grabungen im Jahr 2005 wurden auf der Nordseite Überreste einer monumentalen Terrasse, ein Gebäude und eine Statue mit der Darstellung eines orientalischen Gefangenen entdeckt. Das Ensemble kann als Grabstätte auf das Ende des zweiten Jahrhunderts oder den Beginn des dritten Jahrhunderts datiert werden. Ähnliche Begräbnisstätten sind aus Aquitanien bekannt. Von daher kann dieses Mausoleum als markantes Grabmonument eines turonischen (Galle von Tours) Würdenträgers, möglicherweise eines hochrangigen Militärs, angesehen werden, dessen Leistungen man gedenken wollte. Einzelnachweise Weblinks