NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Casa Piñol

La Casa Piñol (en catalán: Casa Pinyol) es un edificio modernista del arquitecto Pere Casillas y Tarrats en la localidad de Reus, Tarragona. El edificio está situado en la plaza del Mercadal y hace esquina con la calle de las Galanas.​ Popularmente se la conoce como Piñol. La Casa Piñol fue proyectada en 1910. Arquitectura Es un edificio singular de planta baja y tres pisos. La planta baja está dedicada a comercios. La fachada se organiza simétricamente siguiendo tres ejes verticales. Al piso principal, el balcó corrido establece una continuidad entre las dos fachadas, mientras que a los otros pisos se disponen diferentes vacíos y balcones formando simetría axial. La decoración se concentra a los enmarcamientos de los balcones, y especialmente el remate del edificio, donde se reproduce un esquema decorativo de formas arquitectónicas de grandes proporciones, acompañadas de ornamentaciones florales y con una zona central óvalo con las iniciales del propietario, T.P., que singularizan el edificio. La fachada de la planta baja ha sido reformada y alterada en su totalidad para aplacar granito pulido y modificar los vacíos primitivos. Aparecen elementos decorativos de carácter modernista en el frontón, en los dinteles y en las cornisas de la fachada. En el interior, hay varios menajes de decoración en los techos, la carpintería, el pavimento y los alicatados. Las barandillas de los balcones son de hierro forjado de sección bombeada y el de la planta principal es un balcó corrido que hace de nexo de unión de las fachadas que dan a las dos calles. Es interesante la puerta de madera de la escala de vecinos, de doble batiente, decorada con un trabajo sencillo e interesando de dibujos florales modernistas. El vestíbulo de la entrada conserva un arrimador cerámico modernista.​ Historia El comerciante Tomàs Piñol, que fue socio fundador de la "Sociedad Manicomio de Reus", promotora del Instituto Pere Mata, encargó a Pere Casillas, en 1910, la reforma de una casa en la plaza del Mercadal como vivienda. El almohadillado de piedra que se conserva en parte en la planta baja de la fachada del nuevo edificio era de la antigua casa existente. Referencias
Centre d'Art la Panera

The Centre d'Art la Panera (in English: Art Centre of La Panera) is an art museum in Lleida, Catalonia, Spain. It's named after Carrer de la Panera, the street where it's located, in the old-town area known as Els Vins. Since 2022 the institution is directed by Christian Alonso. Opened in 1997 with the introduction of the Leandre Cristòfol biennial, it is located in a building (the town's corn exchange) dating from the 12th century, in the medieval area of the town. Its individual exhibitions focus on contemporary art, especially Spanish artists, of which the museum includes a solid permanent collection, as well as educational activities and a documentation centre. Artists whose work has been the subject of exhibitions in La Panera include Alicia Framis, Cabello/Carceller, and Antoni Abad. References External links Centre d'Art la Panera official website Centre d'Art la Panera on Facebook Centre d'Art la Panera on Flickr
Centro de Arte La Panera

El Centro de Arte La Panera es un museo de arte en la ciudad de Lérida, Cataluña, España.​ Abierto desde el año 1997, está localizado en un edificio datado del siglo XII, en el área medieval de la ciudad. El centro de arte se especializa en arte contemporáneo, especialmente en artistas catalanes y españoles, del cual el museo incluye una importante colección permanente, así como actividades educativas y un centro de documentación e investigación. Principales exposiciones La Panera ha albergado exposiciones individuales de artistas como Alicia Framis​ o Antoni Abad.​ En septiembre de 2020 una amplia selección de las obras de la Colección de Arte Censored de Tatxo Benet con obras de Antoni Tapies, Pablo Picasso, Ai Weiwei, León Ferrari, Abel Azcona o Robert Mapplethorpe fue expuesta en el Centro de Arte La Panera de Lérida.​​ Referencias Enlaces externos Centro de Arte la Panera sitio web oficial
Nemocnice Sant Pau

Bývalá Nemocnice Svatého Pavla (katalánsky Hospital de Sant Pau) se nachází ve čtvrti El Guinardó v Barceloně ve Španělsku. Jedná se o komplex budov postavených v letech 1901–1930 podle návrhu katalánského architekta Lluís Domènech i Montaner. Společně s koncertním sálem Palau de la Música Catalana byla v roce 1997 zapsána na seznam světového dědictví. Jako nemocnice plně fungovala až do roku července 2009, kdy byla vedle otevřena nová nemocnice a stavba následně prošla celkovou rekonstrukcí. Jako muzeum a kulturní centrum byla znovu otevřena v roce 2014. Historie Ačkoli je soušasných 26 budov komplexu pochází z 20. století, Nemocnice svatého kříže (Hospital de la Santa Creu, později přejmenována na Sant Pau na počest bankéře Paua Gila, který zaplatil za budovy z 20. století) byla založena v roce 1401 spojením 6 manších nemocnic. Bývalá budova nemocnice poblíž centra Barcelony se datuje do 15. století a nyní v ní sídlí škola umění (Escola Massana) and Národní knihovna Katalánska (Biblioteca de Catalunya). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Hospital de Sant Pau na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nemocnice Sant Pau na Wikimedia Commons
Hospital de Sant Pau

Bolnica sv. Križa i sv. Pavla (katalonski: Hospital de la Santa Creu i Sant Pau) u četvrti El Guinardó u Barceloni građena je od 1901. do 1930. godine prema projektu art nouveau arhitekta Lluísa Domènecha i Montanera. Bolnica je zajedno s Katalonskom palačom glazbe (Palau de la Música Catalana) upisana 1997. godine na UNESCO-ovpopis mjesta svjetske baštine u Europi kao jedinstven primjer bogato ukrašene arhitekture koja je ipak prilagođena potrebama bolesnika. Povijest Iako današnje zgrade datiraju s početka 20. stoljeća, sama bolnica je osnovana 1401. godine kada se spojilo šest manjih srednjovjekovnih lječilišta. Bivše zgrade bolnice nalaze se blizu gradskog središta Barcelone i datiraju u 15. stoljeće. Danas je u njima umjetnička škola Escola Massana i Državna knjižnica Katalonije (Biblioteca de Catalunya). Secesijske zgrade Domènecha i Montanera građene su od 1901. do 1930. godine i služile su kao bolnica sve do lipnja 2009. godine kada su nakon obnove pretvorene u muzej i kulturni centar. Nova bolnica je izgrađena 2003. godine sjeverno od ovog kompleksa. Danas se nudi organizirani obilazak kompleksa nekoliko puta dnevno. Vanjske poveznice Službena stranica (šp.) (engl.)
Szent Kereszt és Szent Pál Kórház

A Szent Kereszt és Szent Pál Kórház (katalánul Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau, röviden Hospital de Sant Pau) Barcelonában a Calle Sant Antoni María Claret nevű utcában áll, az Ensache (katalánul Eixample) városrészben. Az épületcsoportot Lluís Domènech i Montaner tervezte 1901-ben a katalán modernizmus stílusában. Az építész korábban már tapasztalatokat szerzett a Pere Mata Intézet (Instituto Pere Mata, Reus) tervének megalkotásával. Maga a Szent Kereszt Kórház 1401-ben jött létre korábbi hat kórház egyesülésével. A terv és a színvonalas klinika létrejötte egy bankár, Pau Gil adományának köszönhető, aki 4 millió pesetával járult hozzá az építés költségeihez. Az épület csak tervezője halála után, 1930-ban készült el. Domènech i Montaner 1923-ban elhunyt, ezután fia, Pere Domènech i Roura folytatta a megkezdett munkálatokat. Az óriási komplexum 100 000 m²–en helyezkedik el. Az eredeti tervekben 48 pavilon felépítése szerepelt, ám csupán 27 készült el. A klinikai komplexum fő épülete és a templom különösen figyelmet érdemlő alkotás. A főépület középső része tornyos, tőle jobbra a Könyvtármúzeum (Biblioteca-Museo), míg balra a Titkárság és Archívum (Secretaria-Archivo) foglal helyet. A főépítész mellett mások is dolgoztak a kórház épületének elkészítésénél, így például Eusebi Arnau és Pau Gargallo nevéhez fűződik a szobrok megalkotása. A festés- és mozaikdíszítés Francesc Labarta műve. A kovácsoltvas munkákat Josep Perpinyà készítette. Ma is működő klinika, csak kertje, nyitott és reprezentatív célokat szolgáló helyiségei látogathatók. Tervezője már 1913-ban kitüntetést kapott a várostól. 1997-ben az UNESCO a kulturális világörökségek sorába emelte. 2001-ben megkapta a Katalán Kormány által adományozott „Medalla de Oro” (Aranymedál) díjat. Források Bereznay István: Barcelona (Panoráma Külföldi városkalauz, Franklin Nyomda Bp. 1982.) ISBN 963-243-205-3
Szpital św. Pawła w Barcelonie

Szpital św. Pawła w Barcelonie (właśc. szpital św. Krzyża i św. Pawła, kat. L'Hospital de la Santa Creu i Sant Pau) – zespół budynków w barcelońskiej dzielnicy Eixample, zaprojektowanych w głównej części przez Lluisa Domènecha i Montanera, jednego z najważniejszych przedstawicieli katalońskiej secesji, a w uzupełnieniu – przez jego syna Pere Domènecha i Rourę. Historia Początki placówki sięgają roku 1401, kiedy połączono sześć istniejących wówczas szpitali. Nową lecznicę nazwano wówczas Szpitalem św. Krzyża (Hospital de la Santa Creu). Pod koniec XIX wieku znaczny rozwój miasta oraz postępy w medycynie sprawiły, że konieczne stało się rozbudowanie szpitala. Zaplanowano postawienie nowego budynku, którego sfinansowanie zapowiedział bankier Pau Gil. Budowa rozpoczęła się 18 stycznia 1902 i trwała 18 lat, z przerwami spowodowanymi brakiem środków. Wreszcie w 1930 udało się ukończyć inwestycję. Na prośbę sponsora do nazwy szpitala dodano jego patrona, św. Pawła. Pełna nazwa brzmiała więc Szpital św. Krzyża i św. Pawła. Współcześnie pomija się pierwszą część nazwy. Budowla Zespół zaprojektowano na dziewięciu kwartałach ulic w dzielnicy Eixample, na kwadratowej działce o wymiarach 300 na 300 metrów. Składa się z budynku głównego, przeznaczonego na administrację, i 27 pawilonów. Wszystkie budynki połączone są podziemnymi korytarzami, przystosowanymi do transportu chorych. Urządzenia techniczne pozostawiono na zewnątrz, dla łatwiejszej obsługi i konserwacji. Pośród budynków wyróżnia się przede wszystkim siedziba administracji, do której prowadzą szerokie schody. Po obu stronach położone są biblioteka i sekretariat. W wydzielonej części mieści się kościół. Interesujące są również wszystkie pawilony, szczególnie, że każdy z nich różni się od pozostałych. Przy budowie szpitala Domènecha wspomagali inni katalońscy artyści – rzeźbiarze Eusebi Arnau i Pau Gargallo, malarz i autor mozaik Francesc Labarta oraz kowal Josep Perpinyà. Wraz z upływem lat szpital wzbogacał się o kolejne budynki, spośród których wyróżnia się Instytut Urologii. Zaplanowano kolejny, duży budynek, który stanie na skraju kompleksu. W 1997 szpital znalazł się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szpitala
Hospital da Santa Cruz e São Paulo

O Hospital da Santa Cruz e São Paulo (em catalão: Hospital de la Santa Creu i Sant Pau; em castelhano: Hospital de la Santa Cruz y San Pablo), também conhecido pelo nome abreviado de Hospital de Sant Pau, é um hospital de Barcelona, na Espanha. Foi projetado em estilo modernista catalão em 1901 pelo arquiteto catalão Lluís Domènech i Montaner, tendo sido terminado em 1930. Desde 1997, está inscrito como Patrimônio Mundial da Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura. Ligações externas Site oficial (em catalão) (em castelhano) (em inglês) Hospital de Sant Pau (em catalão) (em castelhano) (em inglês) Hospital de Sant Pau no site Gaudí i el Modernisme a Catalunya (em catalão) (em castelhano) (em inglês) (em francês) Visitas guiadas
Сан-Пау

Госпиталь Сан-Пау (кат. Hospital de la Santa Creu i Sant Pau) — больничный комплекс в Барселоне (район Эль-Гинардо), построенный в 1901—1930 гг. по проекту архитектора Луиса Доменека-и-Монтанера. Вместе с дворцом каталонской музыки составляет объект Всемирного наследия ЮНЕСКО. Хотя современное здание датируется XX веком, сама больница Святого Павла была основана ещё в 1401 году при объединении шести средневековых барселонских лечебниц. В 1991 году была награждена женералитетом Каталонии крестом св. Георгия. Деньги на строительство больничного комплекса завещал каталонский финансист Пау Гил (исп. Pau Gil Serra; 1816—1896), который распорядился ликвидировать основанный им банк с тем, чтобы вырученные средства пустить на благотворительные цели. Согласно его воле больница должна была получить его имя и соответствовать лучшим архитектурным и технологическим решениям того времени. Считается, что корпуса, спроектированные Доменеком-и-Монтанером в причудливой смеси модерна и неоготики, опередили своё время. Архитектор разделил больницу на отделения, объединенные подземными ходами. Весь ансамбль строился тридцать лет и был открыт при участии короля Альфонсо XIII. В 2003 году к северу от старых корпусов были возведены новые. В архитектурном памятнике больница функционировала до июня 2009 года, после чего была закрыта на переоборудование в культурный центр и музей под эгидой ООН. Примечания Ссылки Барселона: Больница в стиле модерн Официальный сайт
Лікарня Сант-Пау

Лікарня Святого Павла (кат. Hospital de la Santa Creu i Sant Pau) — лікарняний комплекс в Барселоні, побудований за проектом каталонського архітектора-модерніста Луїса Доменека-і-Монтанера. Разом з палацом каталонської музики це об'єкт Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. Сучасна будівля датується XX століттям, але, власне, лікарня Святого Павла була заснована у 1401 році об'єднанням шести середньовічних барселонських лікарень. У 1991 році була нагороджена урядом Каталонії Хрестом Святого Юрія. Лікарня функціонувала до червня 2009 року, після чого була закрита для переобладнання на культурний центр і музей при ООН. Історія будівництва Ансамбль будівель лікарні був створений у 1901—1930 рр. в барселонському районі Ель-Гинардо (El Guinardó) і відкритий за участю короля Іспанії Альфонса XIII. Гроші на будівництво лікарняного комплексу Сант-Пау заповів каталонський фінансист Пау Ґіл (Paú Gil). Згідно з його волею лікарня була названа його ім'ям і відповідала кращим архітектурним і технологічним рішенням того часу. Вважається, що будівлі у стилі модерн випередили свій час. Архітектор розділив лікарню на відділення, об'єднані підземними ходами. У 2003 році на північ від старих корпусів були зведені нові. Галерея Посилання Барселона: Лікарня в стилі модерн [Архівовано 10 березня 2016 у Wayback Machine.] Hospital de Sant Pau [Архівовано 4 жовтня 2016 у Wayback Machine.] Примітки
Jaderná elektrárna Vandellòs

Jaderná elektrárna Vandellòs (španělsky Central nuclear de Vandellós, katalánsky Central nuclear de Vandellòs) je jaderná elektrárna, která se nachází ve Španělsku, v provincii Tarragona v autonomním společenství Katalánsko. Nachází se na pobřeží Středozemního moře. První blok (Vandellòs I) Výstavba prvního bloku započala v roce 1967 a skončila v roce 1972. První blok měl 1 reaktor UNGG o výkonu 480 MW (jednalo se o jediný takový reaktor mimo Francii). První blok byl odstaven po havárii v roce 1990, nyní se už nikde na světě takové reaktory nepoužívají. Druhý blok (Vandellòs II) Výstavba druhého bloku započala v roce 1981 a byl dokončen v roce 1988. Je na něm tlakovodní reaktor o výkonu 1087 MW. Licence mu končí v roce 2027. Majitelé Elektrárna je ve společenství vlastníků, které se nazývá Asociación Nuclear Ascó-Vandellós a vlastní i jadernou elektrárnu Ascó. V tomto společenství jsou španělské energetické firmy Ibredrola a Endesa. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Central nuclear de Vandellós na španělské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jaderná elektrárna Vandellòs na Wikimedia Commons
Kernkraftwerk Vandellòs

Das Kernkraftwerk Vandellòs (katalanisch Central nuclear de Vandellòs, spanisch Central nuclear de Vandellós, kurz CNV) ist bei Vandellòs i l’Hospitalet de l’Infant in der Provinz Tarragona gelegen und besteht aus zwei Blöcken. Block 1 Der erste Block, Vandellòs-1 war ein graphitmoderierter und mit Kohlenstoffdioxid gekühlter Reaktor (UNGG-Reaktor). Dieser Block hatte eine elektrische Leistung von 500 MW und wurde 1972 in Betrieb genommen. Am 19. Oktober 1989 ereignete sich dort ein ernster Störfall (INES 3), bei dem der Block durch ein Feuer irreparabel beschädigt wurde. Die Reparatur der Anlage wäre unwirtschaftlich gewesen, daher wurde am 31. Juli 1990 beschlossen, Block 1 stillzulegen. Im Jahr 2003 beschloss die ENRESA, die zweite Phase des Stilllegungs- und Abbau-Projektes, mit dem ein großer Teil der Anlage beseitigt werden darf, freizugeben. Nach 30 Jahren sicheren Einschlusses, wenn die Aktivität um 95 Prozent gesunken ist, kann der Rest der Anlage beseitigt werden. Block 2 Der Block Vandellòs-2 ist ein Druckwasserreaktor mit 2912 MW thermischer und 1087 MW elektrischer Leistung und seit 1988 am Netz. Das Kernkraftwerk gehört zu 72 Prozent Endesa und zu 28 Prozent Iberdrola. Ein dritter Block war geplant, jedoch wurde das Projekt am 2. September 1995 aufgegeben. Störfälle Am 10. Oktober 2014 fielen bei Block 2 im Leistungsbetrieb beide externen Stromnetz-Versorgungen aus. Er konnte damit keinen Strom mehr abgeben und auch nicht mehr aus dem Netz beziehen. Um den Reaktor für die Reparatur herunterzufahren, braucht es aber Strom, der nun aufgrund des Netzausfalles durch Notstrom-Dieselgeneratoren im Werk geliefert werden musste. Nach einer Stunde und 24 Minuten war die Netzversorgung wieder hergestellt, der Notstromfall damit beendet. Der Störfall erfuhr noch Erschwernisse durch Anzeigen-Ausfälle im Notfall-Raum des Werks. Am 4. Februar 2015 führte bei Block 2 ein falsches Steuerungssignal zum Ausfall der Hauptspeisewasserpumpen. Grund für das falsche Signal sollen starke Winde gewesen sein. Ein Weiterbetrieb war ohne Hauptspeisewasser nicht mehr möglich, der Reaktor musste mit Hilfe des Notspeisewassersystems heruntergekühlt werden. Daten der Reaktorblöcke Das Kernkraftwerk Vandellòs hat insgesamt drei Blöcke: Siehe auch Liste von Kraftwerken in Spanien Liste der kerntechnischen Anlagen in Spanien Liste der Kernkraftwerke Liste von Kernkraftanlagen Liste von Störfällen in europäischen kerntechnischen Anlagen Einzelnachweise
Vandellòs Nuclear Power Plant

The Vandellòs Nuclear Power Plant is a nuclear power plant in Vandellòs located close to the Coll de Balaguer pass (Baix Camp comarca) in Catalonia, Spain. Unit one was a 508 MWe carbon dioxide gas cooled reactor modeled on the UNGG reactor at the Saint Laurent Nuclear Power Plant in France. It was shut down on 31 July 1990, following an incident that damaged one of its two turbogenerators on 19 October 1989. Important nuclear safety functions in the plant were impaired by the fire, and the event was later classified as a level 3 event in the International Nuclear Event Scale. Its radioactive machinery was dismantled by 2003. It is expected that the passive equipment's radioactivity has decayed enough to be economically handled by the 2030s for these larger structures to be removed. Unit two is a 1087 MWe PWR. The station's owners are: 72% Endesa and 28% Iberdrola. See also Nuclear power in Spain References External links Nuclear Power Plants - Spain at the Nuclear Tourist website. NEA Profile - Spain. [1] INES International Nuclear Event Scale. Vandellos 1 NPP dismantling at the level 1 (PDF, 503KB). Development, Oecd Organisation for Economic Co-Operation and (2004). Radioactive Waste Management Strategy Selection for the Decommissioning of Nuclear Facilities: Seminar Proceedings, Tarragona, Spain, 1-4 September 2003. OECD. ISBN 978-92-64-01672-9. Duncan, Allan (2004). Strategy selection for the decommissioning of nuclear facilities: Seminar proceedings, Tarragona, Spain, 1-4 September 2003. Nuclear Energy Agency, Organisation for Economic Co-operation and Development. ISBN 978-92-64-01671-2.
Centrale nucléaire de Vandellòs

La centrale nucléaire de Vandellòs est située à Vandellòs près de l'Hospitalet de l’Infant (Tarragone - Espagne). Description La centrale comprenait initialement deux réacteurs n°1 et n°2 mais aujourd'hui seul le réacteur n°2 continue de fonctionner. En novembre 1966, une société franco-espagnole est créée : L’HIFRENSA (Hispano-Francesa de Energia Nuclear SA), associant EDF et des producteurs catalans. Les gouvernements français et espagnols donnent leurs accords sur le projet. Vandellos I Mis en service en 1972, d'une puissance de 480 MWt, le réacteur Vandellòs I a été construit à partir de 1967 à l'aide d'un transfert de la technologie française de l'uranium naturel graphite gaz. Ce réacteur est alors la pièce maîtresse du Projet Islero de production de plutonium. L'Espagne est alors sous la dictature de Franco qui souhaite se procurer la bombe atomique avec l'aide de la France. Ce réacteur a subi un incendie en octobre 1989 sur la turbine. Les pompiers sont venus et ont trop arrosé le bâtiment alternateur, les trois pompes du primaire situées en aval ont été noyées provoquant une surchauffe du réacteur qui n'était plus refroidi. L'incident très grave de niveau 3 sur l'échelle INES ainsi que le coût très élevé de la réparation a conduit l'exploitant à décider la fermeture définitive. Le réacteur est en cours de démantèlement nucléaire. Les déchets nucléaires du site faisaient, jusqu'à présent, l'objet d'un accord avec la Cogema. Cet accord a pris fin le 1er janvier 2011. Le centre ATC qui doit prendre la suite ne sera pas opérationnel. Le coût du traitement par la Cogema sera revalorisé de 30 % soient 21,5 M€ par an à la charge d'Enresa qui gère la fin de cycle en Espagne. Vandellòs II Ce réacteur, dont la construction a démarré en 1981, a commencé son exploitation commerciale en 1988. C'est un réacteur à eau légère et du type REP (Réacteur à eau pressurisée). Le réacteur fournit une puissance de 2912 MWt (thermique) et 1087 MWe (électrique).La production annuelle d'électricité de la centrale équivaut à 30% de l'électricité consommée en Catalogne. La centrale appartient à 72 % à Endesa et à 28 % à Iberdrola. Production annuelle moyenne entre 2010 et 2022 : Accidents Un important incendie s'est déclaré le 24 août 2008 dans le générateur d’électricité de Vandellòs II. L'incendie a été éteint par les pompiers de la centrale en 2 heures environ. Notes et références Voir aussi Liens externes (es) Description de Vandellòs II (es) Grup antinuclear de les comarques gironines Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail de la Catalogne
Centrale nucleare di Vandellòs

La centrale nucleare di Vandellòs è una centrale nucleare spagnola situata presso la città di Vandellòs, nella Catalogna. L'impianto è composto da due reattori, un reattore spento di tipologia UNGG da 480MW ed un attivo di tipologia PWR da 1045MW di potenza netta, il terzo reattore programmato non è stato costruito a causa della moratoria sul nucleare. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su centrale nucleare di Vandellòs Collegamenti esterni (EN) IAEA - Nuclear Power Reactors in the World, 2018 (PDF), su www-pub.iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Vandellòs 1, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Vandellòs 2, su iaea.org.
Kerncentrale Vandellòs

Kerncentrale Vandellòs (Catalaans: Central Nuclear de Vandellòs, Spaans: Central Nuclear de Vandellòs (CNV)) is een kerncentrale in Spanje bij Vandellòs i l'Hospitalet de l'Infant aan de kust van de Middellandse Zee. De centrale heeft één actieve drukwaterreactor (PWR) (Vandellòs-2) van het type Westinghouse en één inactieve reactor. Eigenaars van de centrale zijn Iberdrola en Endesa, de uitbater heet Asociación Nuclear Ascó-Vandellòs (ANAV). Vandellòs-1 is van het type UNGG-reactor en is stilgelegd na een brand in oktober 1989. Vandellòs-3 was een project dat in 1995 is gestopt. Zie ook Lijst van kernreactoren Externe links (en) (ca) Kerncentrale Vandellòs-II bij ANAV (en) (es) Vandellòs-1 bij www.foronuclear.org (en) (es) Vandellòs-2 bij www.foronuclear.org