NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Monasterio de Junqueras

El monasterio de Santa María de Junqueras​​​ (en catalán Santa Maria de Jonqueres) es un antiguo monasterio de monjas de la ciudad de Barcelona. En el siglo XIX el monasterio fue trasladado piedra a piedra y en la actualidad forma parte de la Basílica de la Purísima Concepción y Asunción de Nuestra Señora, en el distrito del Ensanche. Historia La congregación de monjas se fundó en el año 1214 dentro de la parroquia de San Vicente de Junqueras, situada entre Sabadell y Tarrasa. En 1273, las monjas se trasladaron a una nueva ubicación dentro de la ciudad de Sabadell para trasladarse de nuevo en 1293 a su emplazamiento definitivo en la barcelonesa calle de Junqueras. No fue nunca un monasterio demasiado destacado y la congregación terminó disolviéndose en 1810 después de que las monjas fueran expulsadas por las tropas napoleónicas. El edificio se convirtió entonces en hospital militar. A mediados del siglo XIX se transformó en correccional para pasar a ser unos años más tarde un cuartel militar. En 1867 se convirtió en iglesia parroquial dedicada a la Concepción y Asunción de la Virgen María, con una reforma efectuada por Jeroni Granell. Pero en 1869, una resolución del Gobierno decidió que el recinto del antiguo monasterio tenía que ser derribado por razones urbanísticas. El párroco inició entonces una serie de gestión para salvar el antiguo cenobio. Trabajando de acuerdo con la Comisión de Monumentos y con la Academia de Bellas Artes, consiguió el permiso para trasladar el edificio hasta una nueva ubicación en el actual barrio del Ensanche que en esa época aún era una zona sin urbanizar. El traslado se realizó sin problemas, conservando la estructura original del edificio. En 1879 se añadió al conjunto un campanario, procedente de la iglesia de San Miguel que también iba a ser derruida. Desde el 18 de octubre de 1998, es párroco del templo el Rvdo. Dr. Ramón Corts y Blay. En 2009 recibió el título de basílica menor, otorgado por el papa Benedicto XVI . El templo es mencionado en la novela de Ildefonso Falcones "Los herederos de la tierra" (2016) Edificio La iglesia es una basílica de una única nave de planta ancha dividida en seis tramos. Está coronada por un ábside pentagonal. Está cubierta con una vuelta de ojivas que recuerda a una vela de barco hinchada por el viento. En los laterales de la nave se encuentran diversas capillas. Aunque no se tienen datos concretos, se supone que la iglesia fue consagrada en 1448. El claustro es sencillo y fue construido en el siglo XIV. Tiene una longitud de 30 metros y un ancho de 17 metros. Consta de dos pisos divididos en galerías. Cada uno de los pisos dispone de un total de 72 arcos. Véase también Anexo:Basílicas de Barcelona Referencias Bibliografía Pladevall, Antoni: Els monestirs catalans, Ediciones Destino, Barcelona, 1970 ISBN 84-233-0511-2 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Monasterio de Junqueras. Imágenes de la iglesia
Klasztor Santa María de Jonqueres w Barcelonie

Klasztor Santa María de Jonqueres – średniowieczny klasztor w Barcelonie, w dzielnicy Eixample. Historia Klasztor przy ulicy Jonqueres istnieje od 1273, kiedy przeniosła się do niego kongregacja zakonna z parafii św. Wincentego położonej między miejscowościami Sabadell i Terrasa. Zakonnicy zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru w 1810 przez wojska napoleońskie, które zaadaptowały budynek na szpital wojskowy. Po wyjściu Francuzów z Hiszpanii obiekt nie został zwrócony pierwotnym właścicielom, lecz zamieniony na koszary. W 1867 kościół klasztorny został przywrócony do pierwotnych funkcji i otrzymał status parafialnego. W dwa lata później władze miasta zdecydowały o rozbiórce zabudowań, które miały przeszkadzać w rozwoju urbanistycznym miasta. Obiekt został jednak uratowany dzięki działaniom mieszkańców dzielnicy, których w staraniach o konserwację klasztoru wsparła Akademia Sztuk Pięknych. Architektura Kompleks wzniesiony jest z cegły, na planie czworoboku z wysuniętym kościołem, w stylu gotyckim. Jego fasady i ściany zewnętrzne są dekorowane w stopniu minimalnym: fasada kościoła nie posiada portalu, w jej centrum znajduje się jedynie rozeta oraz fryz poniżej poziomu dachu. Okna świątyni mają kształt ostrych łuków z maswerkiem. Całość wspiera się na przyporach, wewnętrzny dziedziniec klasztorny otacza dodatkowo kolumnada. Kościół klasztorny jest jednonawowy, z rzędem bocznych kaplic i pojedynczą wieżą zwieńczoną iglicą. Wnętrze obiektu zawiera głównie ołtarze z XIX wieku – oryginalne wyposażenie nie zachowało się do naszych czasów. Bibliografia Strona w serwisie o klasztorach Katalonii (kat.) Linki zewnętrzne Galeria (kat.)
Торе Агбар

Торе Агбар (на испански: Torre Agbar; на каталонски: Torre Agbar) е многоетажна административна сграда в Барселона, Испания. Построен през 1999-2004 година в модернистичен стил по проект на френския архитект Жан Нувел, небостъргачът е сред знаковите сгради на новата високотехнологична зона в града. Има 33 етажа с обща височина 144,44 m и разгъната площ 51 483 m². Собственост е на водоснабдителната компания „Групо Агбар“, чиято централна администрация се намира в сградата.
Torre Glòries

Torre Glòries (dříve Torre Agbar) je mrakodrap v Barceloně. Výstavba probíhala v letech 2001 až 2004 a stála 130 milionů eur. Byl slavnostně otevřen 16. září 2005. Má 33 pater a výšku 144,5 metrů. Za designem budovy stojí architekt Jean Nouvel. Budovu proslavil především neobvyklý tvar, ale také její noční osvětlení. Odkazy Reference Související články Seznam nejvyšších budov v Evropě Brněnský orloj Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Torre Glòries na Wikimedia Commons
Torre Glòries

A Torre Glòries (korábbi nevén Torre Agbar) egy felhőkarcoló a spanyolországi Barcelonában. Története A felhőkarcolót Jean Nouvel és a b720 építészstúdió tervezte. Az építés költsége meghaladta a 130 millió eurót. Felavatására 2005. szeptember 16-án került sor, az ünnepségen személyesen részt vett I. János Károly spanyol király és Zsófia királyné, valamint többek között a Generalitat de Catalunya elnöke, Pasqual Maragall, Barcelona polgármestere, Joan Clos, az ipari, turisztikai és kereskedelmi miniszter, José Montilla, a katalóniai kormánykövet, Joan Rangel és Aragónia kormányfője, Marcelino Iglesias. Avatása után az akkor még Torre Agbarnak hívott felhőkarcoló a város harmadik legmagasabb épülete volt, és az Aguas de Barcelona (röviden Agbar) vízügyi szervezet székházaként szolgált, amely a szinteknek csak alig több mint felében rendezte be irodáit, a többit a következő években különféle bérlők bérelték, illetve üresen álltak. Különös alakjának kialakításában szerepet játszott a törekvés, hogy valamilyen módon utaljon Antoni Gaudí épületeire, különösen a híres Szent Család-templomra, valamint a város másik jelképének számító Montserrat hegy sziklaképződményeire is. 2013 novemberében az Aguas de Barcelona 150 millió euróért eladta az épületet az andorrai Emin Capitalnak, akik luxusszállodát kívántak benne berendezni, ám ehhez sok átalakításra és engedélyeztetésre lett volna szükség, és az engedély soha nem érkezett meg. 2015 nyarától kezdve az egész épület üresen állt, a fenntartás költsége viszont eközben is igen magas volt. Ezért 2017-ben, ezúttal 142 millió euróért ők is eladták: a vevő a Merlin Properties volt, akik irodákat rendeztek be benne. Az épület A Torre Glòries, amely a Plaça de les Glòries Catalanes tér keleti oldalán, a Glòries metróállomás közelében található az Avenida Diagonal út 211. szám alatt, jellegzetes alakjáról könnyen felismerhető: leginkább egy felállított tüzérségi lövedékhez hasonlít, amelynek alsó része hengeres, majd fölfelé összeszűkül. Teljes magassága különböző források szerint 142–145 méter, szintjeinek száma 32–33. Szinte teljes felületét üveg borítja: összesen 4400 ablaka van, építéséhez különböző leírások szerint 56 619 vagy 59 619 üveglemezt, 25 000 m³ betont és 250 tonna acélt használtak fel. A szintek összalapterülete 50 693 m². Tartozik hozzá egy 300 jármű befogadására képes, négyszintes garázs és egy 350 fős előadóterem is. Bár nappal is színes (lejjebb a meleg, följebb a hideg színek dominálnak), a leglátványosabb éjszaka, amikor több mint 4500 világítóberendezés segítségével különböző színes mintákat jelenít meg. Képek Jegyzetek
Torre Glòries

La Torre Glòries, precedentemente chiamata Torre Agbar (acronimo di Aguas de Barcelona), è un grattacielo situato vicino alla Plaça de les Glòries Catalanes, nel distretto di Sant Martí a Barcellona. Storia Progettato dall'architetto francese Jean Nouvel, è stato inaugurato il 16 settembre 2005, ancorché già aperto dal giugno 2005, nel quadro di un progetto più ampio di rinnovamento e riqualificazione dell'area circostante a Plaça de les Glòries Catalanes, come la nuova grande stazione interlinea della metropolitana o la rotonda sotterranea di Avinguda Meridiana. Secondo Jean Nouvel, la forma della torre è stata ispirata ai caratteristici pinnacoli del Montserrat che circondano Barcellona e dalla forma di un geyser d'acqua che si innalza verso il cielo. Descrizione L'edificio dispone di 30.000 m² dedicati ad uffici, 3.210 m² di servizi e installazioni tecniche, e altri 8.350 m² per servizi di vario genere, tra i quali un auditorio. La Torre è alta 144 metri, con 38 piani di cui 4 sotterranei, ed è il terzo edificio più alto della città dopo il grattacielo l'Hotel Arts e la Torre Mapfre. La Torre Agbar dispone di 4.500 dispositivi luminosi che utilizzano la tecnologia LED e che permettono la creazione di immagini luminose su tutta la superficie dell'edificio. Dispone inoltre di sensori di temperatura esterna che regolano automaticamente l'apertura e la chiusura delle persiane di vetro dell'edificio, riducendo in questa maniera il consumo di energia per la climatizzazione. È di proprietà dell'immobiliare Laietana ed era sede del Gruppo Agbar. Voci correlate 30 St Mary Axe - Edificio simile a Londra Grupo Agbar Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre Glòries Collegamenti esterni Scheda della Torre Agbar (PDF), su iuav.it. (Università Iuav di Venezia) Torre Agbar - un grattacielo a Barcellona, su attrazionibarcellona.it.
Torre Glòries

De Torre Glòries, voorheen bekend als de Torre Agbar, is een 34 verdiepingen hoog kantoorgebouw in Barcelona. De oorspronkelijke naam, Torre Agbar, is afgeleid van Aguas de Barcelona, het Spaanse waterleidingbedrijf dat in de toren gevestigd was. Koning Juan Carlos opende het gebouw op 16 september 2005. Op 12 september 2007 en 25 november 2016 werd de toren beklommen door de Franse klimmer Alain Robert. Ontwerp De toren is ontworpen door de Franse architect Jean Nouvel. Hij is 144 meter hoog, telt 34 bovengrondse verdiepingen en heeft de vorm van een cilinder die vanaf de 26e verdieping overgaat in een koepel. Ondergronds bevinden zich nog vier verdiepingen. De buitenwand is volledig bedekt met aluminium zonweringen van 120 bij 30 cm. Overdag weerkaatsen deze het zonlicht en 's nacht worden ze door ledlampen verlicht. Doordat de toren omringd wordt door een greppel lijkt het net of hij vanuit de grond omhoog is geschoven. Om de toren goed in de stad te laten passen, liet de architect zich door een aantal typisch Barcelonese objecten inspireren. Zo lijkt de toren enigszins op de klokkentorens van de Sagrada Família en heeft hij iets van de toppen van de berg Montserrat. Daarnaast ziet hij eruit als een blauwe waterstraal die uit de grond omhoog komt, wat weer van toepassing is op het waterleidingbedrijf dat erin gevestigd was. In een interview zou Jean Nouvel hem een fallussymbool hebben genoemd. Zie ook 30 St Mary Axe Externe link Dwarsdoorsnede van het gebouw (2006)
Torre Glòries

Torre Glòries (dawniej Torre Agbar) – biurowiec zaprojektowany w 1999 i wzniesiony w latach 2001-2005 na Plaça de les Glòries Catalanes w dzielnicy Poblenou w Barcelonie według projektu francuskiego architekta Jeana Nouvela (Ateliers Jean Nouvel we współpracy z b720 Fermín Vázquez Arquitectos). Oficjalne otwarcie biurowca miało miejsce w czerwcu 2005, zaś 16 września tego samego roku pracę w budynku oficjalnie zainaugurował król Hiszpanii Jan Karol I. Nazwa Torre Agbar wywodziła się od nazwy przedsiębiorstwa będącego właścicielem obiektu, Grupo Agbar. Cechy budynku Projektując biurowiec Jean Nouvel był zainspirowany - jak sam stwierdził w wywiadzie - górą Montserrat koło Barcelony i "jej fallicznym kształtem", jak i wyglądem tryskającego w górę gejzera. Kształt obiektu czyni go zresztą jednym z najpopularniejszych budynków w Barcelonie, posiadających wiele potocznych nazw wśród mieszkańców. Posiada łączną powierzchnię 30 tys. m² nadziemnych pomieszczeń biurowych, 3210 m² pomieszczeń technicznych oraz 8351 m² większych sal, w tym jednego audytorium. Obiekt wznosi się na wysokość 144 metrów, posiada 38 kondygnacji, w tym cztery podziemne. Czyni go to trzecim co do wielkości budynkiem w Barcelonie, za Torre Mapfre i Hotelem Arts. Torre Glòries wzniesiona jest ze zbrojonego betonu z fasadą pokrytą szkłem. W nocy całość jest podświetlona za pomocą 4000 świateł LED. Dodatkową cechą obiektu jest zespół urządzeń mierzących temperaturę i sterujących otwieraniem i zamykaniem okien według wskazań termometrów. Mechanizm ten ma na celu zaoszczędzenie energii potrzebnej normalnie na klimatyzowanie pomieszczeń. Zobacz też lista najwyższych budynków w Barcelonie Przypisy Linki zewnętrzne Informacje techniczne o budynku i zdjęcia
Torre Glòries

A Torre Glòries localiza-se na cidade de Barcelona, na Espanha. Eleva-se a cerca de cento e quarenta e dois metros de altura. Na sua construção foram utilizados diversos materiais. Até ao piso 26, em que o edifício apresenta a forma de um cilindro, é essencialmente constituído por concreto armado e vidro. A partir do vigésimo sexto andar até à cúpula foram utilizados aço e vidro. A superfície do edifício é constituída por placas de alumínio coloridas. Esta torre, construída pelo arquitecto Jean Nouvel, pertence à Companhia das Águas de Barcelona. É o terceiro edifício mais alto da capital catalã, a seguir ao Hotel Arts e à Torre Mapfre. Referências
Агбар (башня)

Ба́шня Агба́р (кат. Torre Agbar [торре агбар]) — современный 34-этажный небоскрёб на проспекте Диагональ, 211, города Барселона, Каталония, на границе нового технологического квартала 22@. Название здание получило от владельцев — холдинговой компании «Группа Агбар». С 2005 года является главным офисом компании по водоснабжению «А́гуас де Барселона». По состоянию на 2016 год небоскрёб занимает 14-е место в списке самых высоких зданий страны. Дизайн Здание возведено фирмой Dragados по совместному проекту французского архитектора Жана Нувеля и испанской фирмы b720 Arquitectos. Оно было построено в июне 2005 года и торжественно открыто королём Испании 16 сентября 2005 года. Форма здания навеяна идеей о водной стихии (со ссылкой на Агуас де Барселона, то есть барселонская вода), причудливыми очертаниями скал горного массива Монсеррат, находящегося неподалёку от города, и колокольнями собора Святого Семейства. Здание 38-этажное (четыре из них подземные) высотой 144,4 метра (третье место в городе по состоянию на 2016 год). Общая площадь помещений башни 50 693 квадратных метров, из которых 30 000 предназначено для офисов, 3210 для технических помещений, 8132 для общих услуг (в том числе зрительный зал) и 9132 для автостоянки (265 парковочных мест). Здание обшито разноцветными металлическими панелями, в которых расположено около 4000 устройств освещения, использующих светодиодные технологии. Они образуют сложные цветовые сочетания (до 16 миллионов цветов), создавая эффект своего рода «пикселизованного» цвета — издалека пиксели сливаются, и башня кажется переливающейся всеми цветами радуги. Снаружи всё здание покрыто прямоугольными стеклянными панелями, которые могут двигаться по сигналам датчиков температуры на внешней стороне башни. Строительство, как объяснил сам Нувель, находилось под сильным влиянием самых представительных символов каталонской культуры. С одной стороны, он был вдохновлен работой испанского архитектора Антонио Гауди — колокольней собора Святого Семейства. Кроме того, как дань памяти Святому Семейству северная сторона башни была разработана с целью получения оптимального вида на храм. С другой стороны, Нувель был вдохновлен выделяющимися вершинами хребта Монсеррат — большое значение для Каталонии, место храма, где находится их покровитель, Божья Матерь Монсеррат. Галерея См. также Список самых высоких зданий Европы Список самых высоких зданий Европейского Союза Список самых высоких зданий Испании Список самых высоких зданий Барселоны Примечания
Вежа Аґбар

Ве́жа Аґба́р (кат. Torre Agbar) або Ве́жа А́йгуас да Барсело́на (кат. Torre Aigües de Barcelona — Вежа вод Барселони) — хмарочос у Барселоні, Каталонія, Іспанія. Висота 33-поверхової будівлі становить 144,44 м. Історія Будівництво розпочато в 2001 і завершено в 2004. Вежа офіційно відкрита королем Іспанії Хуаном Карлосом I 16 вересня 2005. Проєкт було розроблено французьким архітектором Жаном Нувелем у співпраці з іспанською фірмою «b720 Arquitectos» і побудована компанією Dragados. Будинок носить назву свого власника холдинґової компанії «Ґруп Аґбар» і є головним офісом компанії по водопостачанню «Айгуас да Барселона». Архітектура Будинок має колоподібну форму, котра звужується до гори. За словами Жана Нувеля, при розробці форми Вежі Аґбар його надихнула гора Монсаррат, яка розташована недалеко від Барселони. Жан Нувель у своєму інтерв'ю описав її як фалічний символ. Через свою незвичайну форму будівля має кілька прізвиськ, як-от: «el supositori» ([ректальна] свічка), «l'obús» (снаряд) тощо. Її дизайн поєднує в собі цілу низку різних архітектурних концепцій. Хмарочос збудовано з залізобетону, фасад покрито склом. Визначальною особливістю будівлі є її нічне освітлення. Будівля обшита різнокольоровими металевими панелями, в яких розташовано близько 4500 пристроїв освітлення, що використовують світлодіодні технології. Вони утворюють складні кольорові поєднання (до 16-ти мільйонів кольорів), створюючи ефект свого роду «пікселізованого» кольору — здалеку пікселі зливаються, і башта здається такою, що переливається всіма барвами веселки. Зовні вся будівля покрита прямокутними скляними панелями, які можуть рухатися по сигналах датчиків температури на зовнішній стороні башти, тим самим знижуючи споживання енергії на кондиціонування повітря. Галерея Див. також Сент-Мері Екс 30 — схожий будинок у Лондоні, Велика Британія. Проспект Діагональ Примітки Посилання Офіційний сайт (кат.), (англ.), (ісп.), (фр.) Вежа Аґбар на сайті «Emporis.com» [Архівовано 24 грудня 2010 у Wayback Machine.] (англ.) Вежа Аґбар на сайті «SkyscraperPage.com» [Архівовано 3 лютого 2010 у Wayback Machine.] (англ.)
Parc de Joan Miró

El Parc de Joan Miró, conegut popularment com a Parc de l'Escorxador, està situat entre els carrers de Vilamarí, Aragó, Tarragona i Diputació al barri de la Nova Esquerra de l'Eixample de Barcelona, separat de la plaça d'Espanya per la plaça de toros de les Arenes. És una obra inclosa a l'Inventari del Patrimoni Arquitectònic de Catalunya. Història Va ser inaugurat el 1982 als terrenys de l'escorxador municipal (quatre illes de cases del Pla Cerdà), i fou dissenyat per l'equip d'arquitectes format per Antoni Solanas, Beth Galí, Màrius Quintana i Andreu Arriola, que va guanyar el concurs públic d'idees amb el projecte que anomenaren Dafnis i Cloe. Més endavant, durant les Festes de la Mercè del 1990, es va inaugurar la Biblioteca Joan Miró, equipament amb el que se'n donava per acabada la urbanització. El gener del 2010, un acord entre l'Ajuntament i la Diputació de Barcelona per a construir la nova seu d'urgències de l'Hospital Clínic al solar de la caserna de Bombers de l'Eixample va motivar-ne el trasllat provisional al parc de Joan Miró, on encara roman. L'octubre del 2017, l'Ajuntament de Barcelona va anunciar que se'n reformaria una part per a convertir-la en una àgora o espai de reunions cíviques. S'hi habilitarien espais de descans amb gespa, una font seca i una pèrgola per desenvolupar activitats protegides pel sol, i es previa que les obres comencessin durant el primer trimestre del 2018. Malgrat les protestes veïnals, una part de l'arbrat va ser talada el 2024 arran de les obres de perllongació de l'L8 d'FGC. Descripció L'espai s'organitza seguint l'ordre reticular de les plantacions del palmerar i la pineda al voltant d'una esplanada elevada, i la resta del parc està a un nivell més baix que el carrer. Referències Vegeu també Parcs i jardins de Barcelona
Park Joana Miróa

Parc Joan Miró, v minulosti známý jako park Escorxador, je park v barcelonské čtvrti Eixample. V minulosti tu byla zřízena městská jatka. Stojí zde socha Dona i ocell od katalánského umělce Joana Miróa, po kterém je místo v současnosti pojmenováno. Park sousedí se Španělským náměstím a je odsud výhled na pahorky Montjuïc a Tibidabo. Po zbourání jatek, která se přestěhovala na předměstí Barcelony, v roce 1975, vznikl uprostřed města volný prostor o velikosti 5 hektarů. V roce 1979 vyhlásila radnice soutěž na úpravu tohoto veřejného místa. Sešlo se sedm návrhů. Radnice vybrala projekt Daphnis a Chloé, který byl tvořen několika plochami, určenými pro různé aktivity a minimem zeleně. V pozdějších letech byl prostor komunitou využíván, usedlíci však nedostatek stromů kritizovali, stejně tak časté obsazování plochy přistěhovalci. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Parc Joan Miró na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Park Joana Miróa na Wikimedia Commons
Parc de Joan Miró

The Parc de Joan Miró (Catalan: [ˈpaɾɡ də ʒuˈam miˈɾo]; "Joan Miró Park") is a park located in the Eixample of Barcelona, near the Plaça d'Espanya, from which it is separated by the Les Arenes bullring (which is now a shopping center). The name of the park is in recognition of the surrealist painter Joan Miró. History It was formerly known as Parc de l'Escorxador ("Slaughterhouse Park"), because the old municipal slaughterhouse was located on its land. The project was the work of architects Antoni Solanas, Màrius Quintana, Beth Galí and Andreu Arriola, and was inaugurated on May 12, 1983. In 2006, a remodeling was carried out by Beth Galí, Jaume Benavent, Andrés Rodríguez and Rüdiger Würth, in which an underground parking lot and water tank were built, and the roof was adapted as a green area. The most prominent element of the park is the sculpture by Joan Miró, titled Dona i Ocell (Woman and Bird). Further reading Viladevall-Palaus, Ignasi (2004). «Cincuenta parques, más dos». Cuadernos Cívicos La Vanguardia (Barcelona: La Vanguardia Ediciones) (3). References External links Parc de Joan Miró (official website of Barcelona) Parc de Joan Miró: From Slaughterhouse to Green Space
Parc Joan Miró (Barcelone)

Le parc Joan Miró, (également connu sous son ancien nom en catalan parc de l'Escorxador, « parc des Abattoirs » ou comme Parc de Tyrolienne), est un parc situé dans le quartier de l'Eixample de Barcelone. On y trouve notamment la sculpture Dona i ocell de l'artiste barcelonais Joan Miró. Le parc est séparé de la place d'Espagne par des arènes. Il possède une grande esplanade et une bibliothèque où sont parfois organisées des activités culturelles. Le parc est l'oeuvre de l'architecte catalane Beth Galí. Depuis le parc on peut voir Montjuïc, la place d'Espagne et Tibidabo. Le parc est situé sur le site d'anciens abattoirs et a été nommé en l'honneur de Joan Miró. Transport On peut y accéder par la place d'Espagne. Images Notes et références Portail de Barcelone Portail des espaces verts