NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Col·legi Major Sant Raimon de Penyafort i Nostra Senyora de Montserrat

El Col·legi Major Sant Raimon de Penyafort i Nostra Senyora de Montserrat és un dels col·legis majors de la Universitat de Barcelona, fundat l'any 1959. En l'actualitat compta amb uns 450 col·legials i col·legiales, estudiants de diverses universitats catalanes, i és el que té més places de tot Espanya. Història Els col·legis es van construir a partir de 1955, obra de l'arquitecte Pere Benavent de Barberà, en un estil neoracionalista, impulsat en aquell temps pel Ministeri d'Educació, amb alguns elements heterodoxos introduïts per l'arquitecte. La part baixa de la façana que dona a la Diagonal té un aplacat de pedra decorat amb figures al·legòriques de l'art i la ciència. Al començament, el dos col·legis majors que ara estan units eren independents. El Penyafort era el masculí, i la seva gestió era pública, i el Montserrat era el femení i la seva gestió corresponia a les Teresianes. A principis dels anys vuitanta, els dos edificis s'uniren mitjançant un pont, on se situen els servis comuns, i la gestió fou conjunta. Des d'aleshores, el Col·legi s'anomena Penyafort-Montserrat. Referències Enllaços externs Pàgina principal del Col·legi Major
Stampida

Stampida in PortAventura (Salou, Provinz Tarragona, Spanien) ist eine Racing-Holzachterbahn des Herstellers Custom Coasters International, die am 17. März 1997 eröffnet wurde. Die Bahnen besitzen einige Abfahrten und zwei Tunnel, wobei die beiden Schienen eine Zeit lang parallel verlaufen und einen anderen Teil einen unterschiedlichen Streckenverlauf besitzen. Auf der einen Strecke fährt ein blauer Zug während auf der anderen Strecke ein roter Zug fährt. Einen Teil des Geländes benutzt auch die Kinderholzachterbahn Tomahawk. Züge Stampida besitzt Züge des Herstellers KumbaK mit jeweils sechs Wagen. In jedem Wagen können vier Personen (zwei Reihen à zwei Personen) Platz nehmen. Weblinks Stampida auf der Parkwebsite (englisch) Daten und Bilder in der Roller Coaster DataBase
Stampida

La Stampida est un parcours de montagnes russes racing en bois, construit par la société Custom Coasters International. Il se situe dans la zone Far West de PortAventura Park, en Catalogne, en Espagne. Description Le principe est une course entre deux trains roulant en parallèle. Au départ des files d'attente, le visiteur doit choisir sa file correspondante au train qu'il désire : rouge ou bleu qui correspond à un buffle dans une course de buffles. Ce choix est donc un pari pour savoir quel train va compléter la boucle le plus rapidement. Cette technologie lui permet d'avoir un débit de 1 800 personnes par heure (900 pour chaque train). Les deux trains rouges et bleus se croisent aussi avec le train jaune du Tomahawk. Il n'existe que deux montagnes russes en bois à double voie en Europe. Le seul autre modèle ayant ces caractéristiques est Joris en de Draak à Efteling, aux Pays-Bas. Notes et références Voir aussi Liens internes PortAventura Park Montagnes russes racing Montagnes russes en bois Custom Coasters International Liens externes Stampida sur le site de PortAventura Fiche de Stampida sur Roller Coaster Database Portail de la Catalogne Portail des parcs de loisirs
Stampida

Stampida is een duellerende houten achtbaan in het Spaanse pretpark PortAventura Park. De achtbaan is gebouwd door CCI en ontworpen door Dennis McNulty en Larry Bill. De opening van de achtbaan vond plaats op 17 maart 1997, twee jaar na de opening van het park. De twee banen van de Stampida kruisen onderling en kruisen ook de derde houten juniorachtbaan Tomahawk. Verhaal De Stampida ligt in het Far West-gedeelte van het park en verplicht de bezoekers een keuze te maken tussen twee kleuren: rood en blauw. Na de keuze krijgt de bezoeker borden te zien met zijn keuze en wordt hem succes gewenst tijdens het duel. Beknopte beschrijving De achtbaan Stampida bestaat uit twee houten achtbanen die naast elkaar liggen. Beide vertrekstations liggen naast elkaar en de treinen verlaten altijd samen het station. Na het vertrek volgt een liftheuvel. Wanneer de treinen boven zijn, start het duel tussen rood en blauw en volgt een wilde, ruwe rit. Tijdens de rit gaan de treinen elk een andere weg op, waarna ze elkaar in tegenstelde richting kruisen. Aan het einde van de rit komen de treinen weer samen en rijden ze synchroon het station weer binnen. De passagiers verlaten de attractie via de gemeenschappelijke uitgang tussen beide stations. In 2007 werd een video-on-ride-systeem aan de nieuwe treintjes toegevoegd. Dit systeem filmt de bezoeker tijdens de rit. De nieuwe treinen zijn echter minder comfortabel. In 2009 werd de attractie omgebouwd, waardoor de rit veel ruwer en wilder werd. Vooral de achterste zitjes zorgen voor een erg ruwe rit. In 2010 besloot het park het video-on-ride-systeem niet meer te gebruiken. In 2011 werd het systeem weer in gebruik genomen. Externe link Stampida op Portaventura.es
Stampida

Stampida är en berg- och dalbana i trä, placerad i nöjesparken PortAventura, Spanien. Banan invigdes 17 mars 1997. Om banan Stampida är något speciell, då den egentligen inte är en, utan två berg- och dalbanor. Banorna löper mer eller mindre sidan om varandra, och har varsin station. Stationerna är placerade bredvid varandra. På den ena banan kör röda tåg, och på den andra blå. Därför kallas denna typ av berg- och dalbana för duellerande, eftersom de tävlar om vem som kommer först runt.
Museu Frederic Marès

The Museu Frederic Marès [muˈzɛw fɾəðəˈɾiɡ məˈɾɛs] is an art and sculpture museum in the Palau Reial Major in Barcelona, Spain. The Museu contains thousands of items from the collection of sculptor Frederic Marès. Located near the Barcelona Cathedral, the museum collection includes statuary from pre-Roman times through to the first half of the Twentieth Century, with a particular emphasis on medieval Christian art, and a separate 'Collector's Cabinet' of artisan items such as fans and keys. References
Musée Frederic-Marès

Le musée Frederic-Marès (en catalan : Museu Frederic Marès, en espagnol : Museo Frederic Marès) est un musée d'art et de sculpture à Barcelone. Il abrite la collection donnée à la ville par le sculpteur Frederic Marès. Présentation Le musée comprend deux grands espaces : une première consacrée à une importante collection de sculptures et l'autre qui regroupe des objets divers relatifs à la société catalane de la seconde moitié du XIXe siècle. Le musée expose notamment plusieurs sculptures de Pere Moragues. Notes et références Voir aussi Article connexe Liste de musées en Espagne Pilar Vélez Vicente Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Union List of Artist Names (ca + es + en) Site officiel Portail des musées Portail des arts Portail de Barcelone
Museu Frederic Marès

Il Museu Frederic Marès è un museo che si trova nel centro della città di Barcellona e che ospita numerose opere donate alla città dallo scultore Frederic Marès. L'idea del museo nacque nel 1944 quando Marès realizzò un'esposizione di gran parte della sua collezione che comprendeva vari elementi, come incunaboli e sculture medievali, che Marès promise di donare alla città. Il museo venne inaugurato ufficialmente nel 1948 e nel 1952 lo stesso Marès si trasferì in una stanza appositamente costruita per lui all'interno dello stesso edificio. Il museo continuò a espandersi fino al 1970 finché non fu possibile ampliarlo ulteriormente, così Marès decise di distribuire la sua collezione, che oggi è possibile trovare opere nel Museo de Historia de Sabadell o nel museo della Real Academia de Bellas Artes de San Fernando a Madrid, mentre nella Biblioteca de Catalunya si trova il Museo del Libro Frederic Marès. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museu Frederic Marès Collegamenti esterni (CA, ES, EN) Sito ufficiale, su museumares.bcn.cat. (CA) Museu Frederic Marès, su Gran Enciclopèdia Catalana, Grup Enciclopèdia Catalana.
Museo Frederic Marès

Het Museo Frederic Marès is een stedelijk museum gelegen in Barcelona. De verzameling bevat hoofdzakelijk sculpturen uit de Spaanse School uit de verzameling van de beeldhouwer Frederic Marès. Frederic Marès i Deulovol Frederic Marès (1893-1991) was een beeldhouwer geboren in Portbou, die gekend was voor zijn openbare beeldwerken. Hij schonk zijn eigen oeuvre en zijn privéverzameling aan de stad Barcelona. Naast de grote verzameling bracht hij ook objets de vertu en een kabinet volkskunst en erfgoed tezamen. Dit kabinet bevat onder meer pijpen, horloges, juwelen, foto's, speelgoed en apotheekmateriaal. Het museum is ondergebracht in een deel van het Koninklijk Paleis van de graven van Barcelona. Verzameling Het zwaartepunt van zijn verzameling bestaat uit waardevol polychroom beeldhouwwerk van de Catalaanse school, late middeleeuwen. De verzameling monumentale crucifixen dateert uit de XIIIe tot XIVe eeuw. Daarnaast is er ook werk van de Sevillaanse school uit de XVIIe eeuw opgenomen. Er zijn polychrome sculpturen te bezichtigen van Manuel Álvarez, Felipe Bigarny, Gregorio Fernández, Alejo de Vahía, Jasper de Hemeleer en andere meesters. De verzameling die Mares bijeenbracht van oude beelden is zeer vermaard, en behoort tot de grootste in zijn soort. Topwerken Juan de Mesa, Sint-Antonius van Padua. Pedro de Mena, Sint Petrus van Alcántara MFM 1364 Alonso González Berruguete Sint-Rochus MFM 269 Meester van het Bloed; Políptico de la Virgen de la Soledad De kabinet van de verzamelaar bevat oude "diorames Engelbrecht", waaiers, snuifdozen, majolica, keramiek, een verzameling daguerotypen, historisch speelgoed, volkskunst, etc. Fotogalerij Literatuur Pilar Vélez y Joaquín Yarza: Alejo de Vahía, maestro de imágenes LA GRAINE D'AMOUR. Xavier visits the Frederic Marès Museum Toy theatres. From entertainment to collector's item. Catalonia, 19th-20th century
Музей Фредерика Мареса

Музей Фредерика Мареса — музей скульптуры в Барселоне. Расположен на территории старого Королевского дворца графов Барселоны на территории Готического квартала. Музей был создан благодаря каталонскому скульптору и коллекционеру Фредерику Маресу, пожертвовавшему в 1946 году свою коллекцию скульптур, включавшую огромное количество экспонатов от доримского периода до XIX века, городским властям, которые спустя два года открыли на её основе музей. Музей занимает два этажа: на первом находятся экспонаты с иберийских времён до начала XV века, в том числе работы известных скульпторов Кастилии и Арагона и большая коллекция крестов в готическом стиле и распятий, на втором — скульптуры и картины, созданные в XV—XIX веках и в основном на религиозную тематику. В музее также есть отделение под названием «Сентиментальный музей», представляющее собой размещённую на двух этажах коллекцию всевозможных предметов каталонского быта XV—XX веков (замки, табакерки, часы, веера, курительные трубки, посуда, игрушки, театральные программки и так далее). Кроме этого, в мемориальной библиотеке музея представлены работы самого Мареса, которые также были пожертвованы им городу. Библиография Vélez, Pilar (2011). «El Nou Frederic Marès». Bonart (Girona) (139): pp. 34-35.
Музей Фредеріка Мареса

Музей Фредеріка Мареса (кат. Museu Frederic Marès) — музей скульптури у Барселоні. Історія Музей був створений скульптором і колекціонером Фредеріком Маресом (1893—1991). 1946 року він пожертвував місту свою унікальну колекцію скульптур, яку збирав усе життя. Два роки потому, цей музей був відкритий в частині старого Королівського палацу графів Барселони в самому серці Готичного кварталу. Колекція Колекція музею містить скульптури, зібрані по всій Іспанії від дороманського періоду до XIX століття. Найцінніша її частина — каталонська і кастильська церковна скульптура епохи середньовіччя. Серед експонатів — частина скульптурної творчості самого Мареса, яку він також пожертвував музею. На першому поверсі музею за світовою традицією розміщені скульптури античного періоду з Іберії, Греції, Карфагена. І тут розміщені творіння художників Кастилії і Арагона, датовані XV століттям. До цього ж періоду належить колекція розп'ять. З релігійних атрибутів тут виставлені хрести, вони виготовлені з різних матеріалів і виконані в готичному і пізніших стилях. Другий поверх присвячений періоду з XV по XIX століття. Тут вже можна побачити не тільки скульптури, але й мальовничі полотна. Тематика їх — переважно релігійна. Майже всі вони зображують Мадонну з немовлям або Святе сімейство. В одному з розділів представлені предмети побуту XV–XX ст. Тут є цікаві унікальні предмети: віяла, чаші для святої води, вентилятори, труби, годинники, ювелірні вироби, фото, іграшки, ключі, аптечні пляшки та інші реліквії. Ця частина називається Сентиментальним Музеєм. Примітки Джерела http://w3.bcn.es/V69/Home/V69XMLHomeLinkPl/0,4737,695019883_697122891_3,00.html [Архівовано 11 грудня 2011 у Wayback Machine.] Путівник по Барселоні і всій Каталонії(рос.) http://www.tourister.ru/world/europe/spain/city/barcelona/museum/57 [Архівовано 13 серпня 2011 у Wayback Machine.]
Sant Cebrià de Valldoreix

Sant Cebrià de Valldoreix (antigament Sant Cebrià d'Aquallonga) és una església d'origen romànic ubicada a Valldoreix, entitat municipal descentralitzada pertanyent a Sant Cugat del Vallès. Descripció Situada al carrer de l'Església, 7, a prop de l'Estació de Valldoreix dels FGC, és una església d'origen romànic que ha estat molt transformada. Avui dia hi ha un conjunt de construccions fetes en diferents èpoques. L'església està formada per una sola nau, amb dues capelles laterals a cada costat i ampliada en llarg al cantó de llevant. L'element més destacat n'és la torre campanar, que s'aixeca damunt la façana principal. Té una planta quadrangular i dues finestres d'arc de mig punt. El material constructiu n'és de paredat comú. Història La primera notícia documentada n'és de l'any 940. La seva consagració fou el 1047 i el 1066 ja tenia el caràcter parroquial dependent del monestir de Sant Cugat. El 1107 fou destruït pels almoràvits i va ser reconstruïda més tard; i unida a la mesa episcopal de Barcelona, l'any 1391. L'antiga Aquallonga, terme on és l'església, constituí un terme independent que s'incorporà a Sant Cugat en el segle xix. Referències Enllaços externs parròquia de Sant Cebrià de Valldoreix
Hundeklo

Als Hundeklo, mancherorts auch Hundetoilette, bezeichnet man spezielle öffentliche Einrichtungen für Hunde, an welchen diese geordnet ihr Geschäft verrichten können, ohne die Umgebung durch Hundekot zu verschmutzen. Aufbau Im Wesentlichen bestehen öffentliche Hundeklos aus den folgenden Komponenten: ein großes Kiesbett, gefüllt mit Recylingsplitt, das für das Absetzen des Kots bestimmt ist ein Reifen oder ein ähnliches Objekt, das der Hund beim Urinieren markieren kann, sozusagen als Baumersatz. In Wien sind alte Autoreifen (offiziell: „Pissreifen“ [sic]) zu diesem Zweck vorhanden. eine Metallschaufel zum Aufnehmen der Exkremente bzw. zum Ebnen des Kiesbettes ein Kübel zum Entsorgen der Exkremente ein Hundekotbeutelspender zum hygienischen Einpacken der Exkremente. Mitunter kann es örtliche Variationen geben, manchmal werden auch einzelne Komponenten aus Kostengründen weggelassen oder können sich in Art und Beschaffenheit stark unterscheiden. Es gibt Hersteller, die versuchen, gewisse Standards für Hundeklos zu etablieren. Beispielsweise gibt es die Komponenten Plastiksackspender und Kotkübel für Hundeklos als fertiges Kombiprodukt. Vorkommen Hundeklos sind eine relativ junge Erfindung und noch nicht weit etabliert. Dennoch gibt es bereits seit einiger Zeit Pilotprojekte. In Wien stehen im Bezirk Margareten bereits seit Mai 2003 zwanzig solcher Einrichtungen flächendeckend zur Verfügung. Bewährt sich dieses Projekt, so ist eine Ausweitung auf das gesamte Wien als nächste Ausbauphase geplant. Dies ist insbesondere notwendig, da Wien im europäischen Vergleich eine hohe Hundepopulation relativ zur Humanpopulation aufweist. Die Stadt Wien versucht dieser Belastung mit der Verteilung von Hundekottüten (sogenannten „Hundekotsackerln“) und dem Ausbau von Hundezonen entgegenzuwirken. Wienweit sind derzeit 143 Hundezonen mit insgesamt 941.932 m² eingerichtet, und 2750 Hundekotsackerlspender wurden aufgestellt. Das Werbesujet der Marketingkampagne zur Bewerbung der Hundekottüten („Nimm ein Sackerl für mein Gackerl“) wurde 2006 als Spruch des Jahres ausgezeichnet. In den Niederlanden finden sich in praktisch jedem Wohngebiet abgezäunte rechteckige Areale, die als Hundeklo dienen. Etwas Ähnliches ist der Hundeversäuberungsplatz in der Schweiz. Instandhaltung In Wien werden die Hundeklos gemeinsam von der MA 42, Stadtgartenamt, und der MA 48, Abfallwirtschaft, instand gehalten. Mit Instandhaltung ist allerdings nicht die unmittelbare Reinigung der Hundeklos nach Benutzung gemeint, dies ist alleinige Aufgabe der Hundebesitzer. Um die Reinigung zu vereinfachen, stehen ohnehin diverse Hilfen zur Verfügung (siehe oben). Weblinks Hundeklos, flächendeckend in Margareten, Rathauskorrespondenz zum Thema vom 16. Mai 2003 auf wien.gv.at Quellen
Jaderná elektrárna Ascó

Jaderná elektrárna Ascó (španělsky Central nuclear de Ascó, katalánsky Central nuclear d'Ascó) je jaderná elektrárna, která se nachází ve Španělsku, v provincii Tarragona v autonomním společenství Katalánsko. Výstavba započala v roce 1971 a elektrárna byla dokončena v roce 1984. Má dva tlakovodní reaktory, jeden o výkonu 1033 MW a druhý o výkonu 1027 MW. Elektrárně končí licence na jednom bloku v roce 2023 a na druhém v roce 2025. Majitelé Elektrárna je ve společenství vlastníků, které se nazývá Asociación Nuclear Ascó-Vandellós a vlastní i jadernou elektrárnu Vandellòs. V tomto společenství jsou španělské energetické firmy Ibredrola a Endesa. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Central nuclear de Ascó na španělské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jaderná elektrárna Ascó na Wikimedia Commons
Kernkraftwerk Ascó

Das Kernkraftwerk Ascó liegt im Osten Spaniens direkt am Ebro, nördlich der Gemeinde Ascó bei Tarragona. Das Kraftwerk besteht aus zwei Druckwasserreaktoren der US-amerikanischen Westinghouse Electric. Der Reaktor Ascó-1 hat eine elektrische Netto-Leistung von 995 MW, der Block 2 997 MW. Block 1 wurde am 16. Juni 1983 zum ersten Mal kritisch, Block 2 am 11. September 1985. Ascó 1 wurde am 13. August 1983 erstmals mit dem Netz synchronisiert, Ascó 2 am 23. Oktober 1985. Störfälle Bei einem Vorfall am 28. November 2007 gelangten radioaktive Partikel von insgesamt 84,95 Millionen Becquerel in die Umwelt. Die Betreibergesellschaft setzte aber erst am 4. April 2008 die Aufsichtsbehörden („Consejo de Seguridad Nuclear“, CSN) in Kenntnis und das auch nur unvollständig. Am 15. April 2008 wurde der Störfall auf Stufe 2 der INES eingestuft. Am 14. Oktober 2009 meldete man, die beiden Notstrom-Dieselgeneratoren für Block 2 seien aufgrund je eines fehlerhaften Bauteils „nicht verfügbar“. Am 1. Mai 2011 wurde bekannt, dass bereits am 28. April 2011 25.000 Liter radioaktives Wasser aus dem Kühlkreislauf des Reaktors I entwichen waren. Das Wasser soll nach Augenzeugenberichten knöcheltief im Reaktorgebäude gestanden haben. 14 Mitarbeiter mussten dekontaminiert werden. Der Betreiber Endesa meldete, dass die Kontamination nur an den Schuhen und der Schutzkleidung nachgewiesen werden konnte. Die Haut der Mitarbeiter sei nicht mit dem Wasser in Berührung gekommen. Betreiber Der Betreiber gehört zu 85 % zu Endesa und zu 15 % zu Iberdrola. Daten der Reaktorblöcke Das Kernkraftwerk Ascó hat insgesamt zwei Blöcke: Siehe auch Liste von Kraftwerken in Spanien Liste der kerntechnischen Anlagen in Spanien Liste der Kernkraftwerke Einzelnachweise
Ascó Nuclear Power Plant

Ascó Nuclear Power Plant (Catalan: Central Nuclear d'Ascó, Spanish: Central Nuclear de Ascó) is a nuclear power station located in Ascó, Catalonia, in Spain. It consists of two PWRs of 933 and 943 MWe. 2007 spill An INES level 2 incident occurred in November 2007 at the Unit 1 reactor. The Spanish Nuclear Safety Council (CSN) was not advised of it until April 4. Although the leak happened in November, particles were not detected outdoors until March 2008. CSN initially estimated that total radioactivity detected was about 235,000 becquerels. The CSN later estimated that a maximum of 84.95 megabecquerels, or 2.3 millicuries, of radioactivity were spilled. CSN announced it was changing the classification of the leak from Level 1 to Level 2 because of "inadequate control of radioactive material and of providing incomplete and deficient information to the controlling body", although the dose "remains very insignificant for the population in the vicinity of the plant" and for workers "in terms of dose, [was] below the legal limits". An investigation was opened and the director of the plant was fired. See also Nuclear power in Spain References External links Consejo de Seguridad Nuclear profile Nuclear Power Plants - Spain at the Nuclear Tourist website.
Centrale nucléaire d'Ascó

La centrale nucléaire d'Ascó est située dans la province de Tarragone, sur le bord de l'Ebre qui sert de source de refroidissement. Description La centrale d'Ascó comprend deux réacteurs à eau pressurisée (REP) de conception Westinghouse : Le réacteur Ascó I appartient à 100 % à Endesa ; celui d'Ascó II appartient à 85 % à Endesa et à 15 % à Iberdrola. Le 28 juillet 2021, le Conseil de sécurité nucléaire (CSN) recommande au gouvernement espagnol de prolonger le permis d’exploitation du réacteur I jusqu’en 2030 et du réacteur II jusqu’en 2031. Événements affectant la sûreté La centrale a connu en 2005, 2007 et 2011 plusieurs incidents classés 1 sur l’échelle INES des événements nucléaires. L’un d’eux a été reclassé en 2 et a donné lieu à des sanctions : il s’agit d’une fuite survenue en novembre 2007, mais qui n'a été révélée que six mois plus tard . Le 11 mai 2009 les autorités espagnoles ont sanctionné distinctement quatre fautes graves et deux fautes légères. La fuite de particules hautement radioactives dans l’environnement a été classée faute grave de degré maximum sanctionnée d'une amende de 7,5 millions d'euros. Ne pas avoir informé le Conseil de sécurité nucléaire de la fuite et avoir cherché à en dissimuler les traces ont été considérées comme des fautes graves de degré moyen sanctionnées respectivement d'amendes de 3 et 1,8 millions, soit un total de 15,3 millions. Notes et références Voir aussi Liens externes (es) Description Ascó I (es) Description Ascó II Portail de l’énergie Portail de la Catalogne Portail du nucléaire
Centrale nucleare di Ascó

La centrale nucleare di Ascó è una centrale nucleare spagnola situata presso la città di Ascó, in Catalogna. L'impianto è composto da due reattori di tipologia PWR per 1992MW di potenza netta. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su centrale nucleare di Ascó Collegamenti esterni (EN) IAEA - Nuclear Power Reactors in the World, 2018 (PDF), su www-pub.iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Ascó 1, su iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Ascó 2, su iaea.org.
Kerncentrale Ascó

Kerncentrale Ascó (Catalaans: Central Nuclear d'Ascó, Spaans: Central Nuclear de Ascó) is een kerncentrale in Spanje bij Ascó aan de rivier Ebro. De centrale heeft twee drukwaterreactoren (PWR) gebouwd door Westinghouse. Eigenaars van de centrale zijn Iberdrola en Endesa, de uitbater heet Asociación Nuclear Ascó-Vandellòs (ANAV). Zie ook Lijst van kernreactoren Externe links (en) (ca) Kerncentrale Ascó bij ANAV (en) (es) Ascó-1 bij www.foronuclear.org (en) (es) Ascó-2 bij www.foronuclear.org