NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Razzmatazz (locale)

Il Razzmatazz (anche conosciuto come Razz) è una discoteca e sala da concerto di Barcellona. È uno dei locali più grandi della città, con una capacità di oltre 2000 persone nella sala principale e di 4000 in tutto l'edificio. Il club è composto da cinque differenti sale dove sono suonati numerosi generi musicali, tra i quali i più comuni sono indie pop, alternative rock e musica elettronica. il Razzmatazz è l'"evoluzione" della Sala Zeleste, che chiuse nel 2000 a causa dei debiti. Il nome del club è preso dal brano Razzmatazz dei Pulp. I Flaming Lips sono stati i primi artisti a suonare nel locale. Storia Nel 1986, la storica Sala Zeleste in Carrer Platería fu chiusa per aprire un locale nuovo e più grande in Carrer Almogàvers, nel quartiere di Poblenou. La nuova Sala Zeleste si trovava nello spazio precedentemente occupato da due fabbriche di tappeti e stampe. Il club mantenne l'aspetto di una fabbrica o di un loft, con tre grandi sale che potevano contenere in totale più di 3000 persone. La sala principale aveva una capacità di 2000 persone, il che rese la Sala Zeleste una delle sale da concerto più grandi di Barcellona (senza raggiungere i mega-concerti che possono essere fatti in uno stadio) e offrì la possibilità di ospitare concerti di formazioni di grande successo. Alcuni degli artisti che vi hanno suonato sono Paul McCartney, Yoko Ono, James Taylor, gli Oasis, gli Europe, gli Offspring, PJ Harvey, Tricky, gli Sugarcubes, Björk, Siouxie, i Bauhaus, Juan Luis Guerra, gli Els Pets, i Sopa de Cabra, i Blur, i Radiohead, i Sangtraït e i Phish. Nell'anno 2000 la Sala Zeleste aveva un debito con la Previdenza Sociale di circa 780.000 euro più un debito abbastanza piccolo, di circa 36.000 euro, per l'affitto, ma sufficiente per sfrattarli dal locale. Nello stesso anno 2000 la sala viene rinnovata con nuovi proprietari, alcune modifiche estetiche e un nuovo nome: nasce il nuovo Razzmatazz. Tra gli artisti degni di nota che si sono esibiti al Razz ci sono gli Arctic Monkeys, i Foals, i Bloc Party, i Soulwax, i !!!, The 1975, i Two Door Cinema Club, Yelle, Calvin Harris, Post Malone, i Late of the Pier, i Midnight Juggernauts, gli Of Montreal, Dorian, i Delorean, gli Ojete Calor, i Nancys Rubias, Melenas, i Delphic o i Passion Pit. Sale Attualmente la discoteca dispone di cinque sale. Ognuna di esse ha diversi DJ abituali, che sono specificati per ognuna. Razzmatazz club (indie rock, alternative rock) Amable Gato Maadraassoo Bilbadino Dj Legoteque The Loft (techno, electro) Mouse Up sidechains Nighty Max Làtzaro Vicknoise Undo Baldo Pffff Lo.li.ta (elettronica: minimal, clash...) Dj Lui Paul Stone Enpunto Guy-Ohm Pop Bar (electropop, indie pop) Perotútehasvisto Dani Patch Laura Put Jordi Gelpi Arnau Obiols Jon & Monique Evrípidis Thug Ladies Niño Fixo Rex Room (electro, indie electronic) Buffetlibre Djs AlbertOne Maadraassoo Guy-Ohm Premi Il Razz ha vinto il premio ARC 2015 per la miglior programmazione in una sala da concerto. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Razzmatazz Collegamenti esterni (ES) Sito ufficiale, su salarazzmatazz.com. (ES) Sito ufficiale, su salarazzmatazz.com.
Razzmatazz

Razzmatazz é uma casa tradicional de espetáculos localizada na cidade de Barcelona, na Catalunha, dividida em várias alas, com a maior delas, a ala 1, suportando 2000 pessoas. Prêmios Prêmios ARC 2015 "MELHOR DE PROGRAMA DE CONCERTOS" Referências Ligações externas Página oficial
Metropool Barcelona

De metropool Barcelona (officieel: Àrea metropolitana de Barcelona) is een dichtbevolkt gebied van 36 steden en gemeenten rondom de Catalaanse stad Barcelona in Spanje. Er woonden in 2007 in dit gebied van 633 km² ongeveer 3.150.380 mensen. Dit gebied is ook de centrale regio van het Stedelijk gebied van Barcelona waar ongeveer 4.856.579 mensen wonen. Interne functie Het wordt gevormd door: Mancomunitat de Municipis (Unie van gemeenten): 31 aangesloten gemeenten. Het beheert de gezamenlijke belangen op het gebied van: openbare ruimte, infrastructuur, materiaal, verstedelijking en huisvesting. In dit gebied van 495 km² bedient deze unie 3.029.389 mensen. Gezien wat deze unie doet kan dit gebied beschouwd worden als de echte metropool Barcelona. Entitat del Transport (Vervoerregio): 18 deelnemende gemeenten. 2.790.803 mensen in een gebied van 332 km² maken gebruik van deze dienst. De deelnemende gemeenten zijn deze die "vastgegroeid" zijn aan de stad. Opgericht om, als regio, het openbaar vervoer in dit gebied te beheren. Entitat del Medi Ambient (Milieuregio): 33 deelnemende gemeenten. Deze service is voor 3.121.795 in een gebied van 583 km². Het beheert de riolen en zorgt voor het ophalen en verwerken van huisvuil. Geografie De metropool Barcelona ligt centraal aan de Catalaanse kust en rondom Barcelona. Het kan onderverdeeld worden in twee regio's: De aangrenzende zone vormt een geheel met de stad en wordt begrensd door de Middellandse Zee en de Serra de Collserola. Enkele steden in deze zone zijn Badalona, L'Hospitalet de Llobregat, Santa Coloma de Gramenet en Cornellà de Llobregat. De grens tussen gemeenten in deze regio wordt gevormd door straten, wegen en rivierbeddingen zoals de Llobregat en Besòs. De aangrenzende zone: in deze zone zijn qua omvang verschillende woonkernen veelal met gewone eengezinswoningen, industrieën, bossen, etc. In deze regio bevinden zich steden als Sant Vicenç dels Horts, Sant Cugat del Vallès en Cerdanyola del Vallès. Gemeenten van de metropool
Zona Metropolitană Barcelona

Zona metropolitană Barcelona a municipiului Barcelona este o zonă formată de 36 municipii și o populație de 3.161.081 locuitori cu o suprafață de 633 km2. Această zona include Mancomunitatea Municipiilor din Barcelona și Entitatea Transportului așa cum Transporți Metropolitene (TMB) din Barcelona. Vezi și Transports Metropolitans de Barcelona Xarxa de municipis de l'Area Metropolitana de Barcelona Arhivat în 9 august 2013, la Wayback Machine. Diputació de Barcelona Statistici Câteva date referitoare la localitățile implicate în Zona Metropolitană a Barcelonei:
Castell de Montjuïc

Il Castell de Montjuïc è un'antica fortificazione che si trova sulla collina di Montjuïc a Barcellona, che fino al 2009 ospitava anche un museo militare. Storia La prima costruzione che occupò la cima della montagna fu una torre di vedetta che serviva a informare dell'avvicinarsi di imbarcazioni alla terraferma e solo nel 1640, durante la rivolta contro Filippo IV, venne realizzata la prima fortificazione sul Montjuïc, per respingere l'assalto delle truppe castigliane comandate dal marchese de los Vélez. Il fortino si trasformò in castello nel 1694 e resistette a vari assalti prima di cadere nel 1705 nelle mani del duca di Peterborough durante la Guerra di successione. Tale caduta si rivelò un fattore decisivo affinché i catalani parteggiassero per la causa dell'arciduca Carlo d'Austria. Conquistato nel 1706 da Filippo V, venne perso nuovamente meno di un mese dopo, e tornò nelle sue mani solo nel 1714. Nel 1715 venne distrutto l'antico fortino del 1640 in modo da dotare il castello di servizi, cisterne e di un fossato e, tra il 1779 e il 1799 vennero realizzati diversi interventi che diedero al castello l'aspetto attuale. Il 29 febbraio 1808, il castello venne preso dalle truppe napoleoniche e nel 1842, durante la reggenza di Espartero, la città di Barcellona venne bombardata dal castello per debellare una rivolta. La città subì la stessa sorte nel 1843, ad opera del generale Prim. Dalla fine del XIX secolo il castello divenne una prigione nella quale furono rinchiusi le vittime della repressione politica e gli esponenti della lotta operaia. Nel castello vennero incarcerati anche i detenuti durante le contestazioni della Settimana Tragica e qui venne fucilato Francesc Ferrer i Guàrdia. Il castello è inoltre tristemente famoso perché, all'inizio della guerra civile spagnola, il 12 agosto 1936 vi fu fucilato il generale nazionalista Manuel Goded Llopis e fu anche il luogo in cui il 15 ottobre 1940 fu fucilato Lluís Companys, il presidente della Generalitat de Catalunya. Nel 1960 il castello venne ceduto alla città di Barcellona da parte del dittatore Franco, che dopo tre anni, il 24 giugno 1963, inaugurò il Museo militare. Fu necessario attendere il 30 aprile 2007 affinché il Primo ministro Zapatero e il sindaco di Barcellona raggiungessero l'accordo per la definitiva cessione dell'intero castello. Nel 1988 il castello è stato dichiarato Bien Cultural de Interés Nacional. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castell de Montjuïc Collegamenti esterni (ES) Informazioni sulle visite guidate dell Castell de Montjuïc, su bcn.cat. (ES) Sito del Castell de Montjuïc, su bcn.cat. Informazioni pratiche Castell de Montjuïc, su visitare-barcellona.it. URL consultato l'8 giugno 2011 (archiviato dall'url originale il 9 giugno 2011).
Kasteel van Montjuïc

Het kasteel van Montjuïc (Catalaans: Castell de Montjuïc) is een fort op de heuvel Montjuïc in de Spaanse stad Barcelona. Het speelde als fort een rol in de geschiedenis van de stad, maar vooral als gevangenis. Geschiedenis Bouw De eerste fortificaties op de plaats van het huidige kasteel zijn gebouwd aan het einde van de jaren 40 van de 17e eeuw, tijdens de Catalaanse opstand. Dat was een boerenopstand tegen de aanwezigheid van Castiliaanse troepen in Catalonië gedurende de Dertigjarige Oorlog (1618-1648) tussen Frankrijk en Spanje. Door een uitbreiding in 1694 verandert het bouwwerk in een fort, dat in 1697 een beleg van de Fransen moet weerstaan, in 1704 en 1705 aanvallen van de Engelsen en tijdens de Spaanse Successieoorlog (1702 - 1714) de aanvallen van de troepen van het huis Bourbon. In 1746 wordt de markies van La Mina, Jaime de Guzmán y Spinola, benoemd tot Kapitein Generaal van Catalonië. Hij besluit dat het fort toe is aan modernisering, en geeft hiertoe opdracht aan de ingenieur Juan Martin Cermeño. Die presenteert zijn ontwerp op 12 januari 1751. De bouwwerkzaamheden beginnen in 1753 en duren tot 1799. Sindsdien heeft het fort zijn huidige vorm. Fort en gevangenis Tijdens de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1808-1814) nemen de Fransen op 12 maart 1808 het fort in en zullen het als gevangenis gebruiken tot de Spanjaarden het heroveren op 27 mei 1814. Hiermee wordt het fort voor het eerst gebruikt als gevangenis, wat zo zal blijven tot het einde van het regime van Franco in 1975. De 19e eeuw is een roerige eeuw in Spanje en in Catalonië. Barcelona kent diverse volksopstanden die met harde hand neer worden geslagen. De stad wordt meerdere keren gebombardeerd vanuit het fort: in december 1842, van september tot november 1843 en in juli 1856. In april 1894 vindt er het proces van Montjuïc plaats, waarin zes anarchisten worden veroordeeld. Ten slotte wordt een groot aantal gangmakers van de Tragische week in 1909 er opgesloten, en Francisco Ferrer, die wordt gezien als hun ideologisch leider, wordt er gefusilleerd. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) wordt het fort door de Republikeinen gebruikt om Nationalisten op te sluiten en te fusilleren. Als deze laatsten eind januari 1939 Barcelona innemen, draaien de rollen om en gebruiken zij het fort voor dezelfde doeleinden. Op 15 oktober 1940 fusilleren zij er Lluís Companys, president van de Generalitat van Catalonië. Ter nagedachtenis hieraan is er op de plek waar hij geëxecuteerd is een monument opgericht. Onder het regime van Franco blijft het fort in gebruik als gevangenis, en dan met name voor Catalaanse dissidenten. Er vinden regelmatig executies plaats tegen de buitenmuren. Hedendaags gebruik Na de ontmanteling als gevangenis in 1978, na de val van het Francoregime, wordt het fort in 2008 overgedragen aan de gemeente Barcelona. Die heeft de intentie het voor civiele doeleinden te gaan gebruiken: als expositieruimte, met een vaste expositie over de band tussen het fort en de stad Barcelona, als internationaal centrum voor de vrede, maar ook voor culturele manifestaties, en andere activiteiten. Externe links site van de gemeente Barcelona over het fort
Монтжуикская крепость

Крепость Монтжуик (кат. Castell de Montjuïc) — фортификационное сооружение на горе Монтжуик, в черте города Барселона, которое дало имя двум важным битвам — 1641 и 1705 гг. Одна из важнейших исторических достопримечательностей города. Первоначально на этом месте находилась сторожевая башня. Современная крепость появилась на горе Монтжуик в 1640 году, во время восстания каталонцев против Габсбургов. В начале войны за испанское наследство (1705) захвачена англичанами во главе с графом Питерборо. Через год отвоёвана испанцами. В середине XVIII века Монтжуикская крепость была реконструирована по проекту Хуана Мартино Керменьо. Между 1779 и 1799 годами были проведены новые фортификационные работы, в результате которых крепость получила современный вид. В те годы были расширены казармы, выкопан ров. Артиллерийское вооружение крепости стало включать не менее 120 орудий. В феврале 1808 года Монтжуиком овладели войска Наполеона под командованием полковника Флорешти. Глава каталонского правительства Луис Компанис был расстрелян в крепости 15 октября 1940 года. До 1960 года форт использовался франкистским режимом в качестве военной тюрьмы. В 1963 году на территории крепости открыт военный музей. В 2007 году крепость перешла в распоряжение муниципальных властей Барселоны. Открыта для посещений. С укреплений открывается хороший вид на море, Барселону и её порт. Доступна по пешеходным аллеям горы Монтжуик, канатными дорогами из центра города и от портово-пляжного района Барселонета и городскими автобусами от площади Испании. Примечания Ссылки Замок Монтжуик Официальный сайт
Castell de Montjuïc

Castell de Montjuïc (spanska: Castillo de Montjuïc) är ett slott i Spanien. Det ligger i provinsen Província de Barcelona och regionen Katalonien, i den östra delen av landet, 500 km ostnordost om huvudstaden Madrid. Montjuic Castle ligger 187 meter över havet. Terrängen runt Castell de Montjuïc är platt åt sydväst, men åt nordväst är den kuperad. Havet är nära Castell de Montjuïc åt sydost. Närmaste större samhälle är Barcelona, 2,9 km norr om Castell de Montjuïc. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Montjuic Castle.
Монтжуїцька фортеця

Монтжуїцька фортеця (кат. Castell de Montjuïc, ісп. Castillo de Montjuich) — фортифікаційна споруда на горі Монтжуїк, у межах міста Барселона, яка дала ім'я двом важливим битвам — 1641 і 1705 років. Одна з найважливіших історичних пам'яток міста. Історія Спочатку на цьому місці була сторожова вежа. Сучасна фортеця з'явилася на горі Монтжуїк в 1640 році, під час повстання каталонців проти Габсбургів. На початку війни за іспанську спадщину захоплена англійцями на чолі з Вільямом Саутвеллом (1705). Згодом Саутвелл був призначений комендантом замку. Через рік відвойована іспанцями. У середині XVIII століття Монтжуїцька фортеця була реконструйована за проектом Хуана Мартіно Керменьо. В 1779—1799 роках були проведені нові фортифікаційні роботи, внаслідок яких фортеця набула сучасного вигляду. У ті роки було розширено казарми, викопано рів. Фортеця мала на озброєнні щонайменше 120 гармат. У лютому 1808 року Монтжуїк захопили війська Наполеона І під командуванням полковника Флорешті. Очільника каталонського уряду Луїса Компаніса було розстріляно у фортеці 15 жовтня 1940 року. До 1960 року форт використовувався франкістським режимом як військова в'язниця. 1963 року на території фортеці відкрито військовий музей. В 2007 році фортеця перейшла в розпорядження муніципального уряду Барселони. Відкрито для відвідувань. З укріплень відкривається гарний краєвид на море, Барселону та її порт. До фортеці можна потрапити на канатній дорозі, верхня станція якої знаходиться біля входу до фортеці і має сполучення через фунікулер зі станцією Парал·лель Барселонського метро. Примітки Посилання Castell de Montjuïc tourist information [Архівовано 9 вересня 2015 у Wayback Machine.] Castell de Montjuïc information [Архівовано 14 жовтня 2016 у Wayback Machine.] Castell de Montjuïc history [Архівовано 24 червня 2020 у Wayback Machine.] Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Монтжуїцька фортеця
Lycée Français de Gavà Bon Soleil

Lycée International Barcelona - Bon Soleil (LIB) is a French international school in Gavà, Barcelona Province, Catalonia, Spain. As of 2016 it serves petite section through seconde, the second-to-last year of lycée (sixth form college/high school). The school serves ages 3–18. History Claire and Sebastian Cabré founded the École Bon Soleil in 1969, initially having 12 students. By 1997 the student population grew to 725. That year the school was renamed to the Collège Bon Soleil, and in 2010 the school received its current name. Student body As of 2016 the school has 1,220 students from 17 nationalities. 72% of the students were Spanish nationals, and 24% were French nationals. Other students had citizenships of Argentina, Belgium, Canada, Italy, the Netherlands, Russia, the United Kingdom, and the United States. Notes External links (in French and Spanish) Lycée International Barcelona - Bon Soleil
Escola Suïssa de Barcelona

L'Escola Suïssa de Barcelona (ESB) (en alemany: Schweizerschule Barcelona) és un centre docent d'educació infantil, primària, secundària i de batxillerat, situat a la ciutat de Barcelona (Barcelonès). Forma part de l'Associació de Col·legis Internacionals de Barcelona (BISA). Entre els seus graduats es troben els empresaris Víctor Grifols i Joël Jean-Mairet. Va ser el primer centre docent a Espanya a concedir la titulació suïssa de batxillerat acadèmic (Matura). Concepte Es defineix com a escola multicultural, el model educatiu de la qual es fonamenta en l'excel·lència, els principis de la pedagogia suïssa i la "convivència harmònica i respectuosa" de les cultures suïssa, espanyola i catalana. El seu programa està reglat per l'Associació Suïssa de Formació a l'Estranger (educationsuisse) i patrocinat pel cantó de Berna. En graduar-se, els alumnes obtenen una doble titulació suïssa-espanyola, que consisteix tant del Batxillerat espanyol com de la Matura suïssa (equivalent al Batxillerat i Selectivitat alhora). Història L'any 1919 es constituí la Societé de l'Ecole Suisse de Barcelona, i uns mesos més tard, el 9 d'octubre de 1920, es fundà l'Escola Suïssa de Barcelona al carrer de Buscarons, núm. 17. La seva primera promoció comptava amb 13 escolars, i ja des dels seus començaments es va posar l'accent en la diversitat de nacionalitats i la igualtat d'oportunitats. L'any 1924 traslladà les seves instal·lacions al carrer d'Alfons XII, seu actual, amb 145 alumnes de 13 nacionalitats diferents. A la dècada del 1930 s'introduí el català al programa escolar, encara que l'escola romangué tancada durant la Guerra Civil Espanyola. L'any 1967 una nova llei federal suïssa concedí recursos per a les millores de les seves instal·lacions, culminant en l'estrena d'un nou edifici. A les dècades de 1980 i 1990 obtingué el reconeixement d'escola internacional tant de les autoritats espanyoles com de la Generalitat de Catalunya i l'Ajuntament de Barcelona. L'any 1993 es realitzaren els primers exàmens per la Matura suïssa, primera vegada que es concedí aquest títol a Espanya. A partir de l'any 2000 es creà l'Escola de Pares i s'inaugurà el nou edifici de l'institut. L'any 2005 començaren les obres d'enderrocament de l'antic edifici i al 2007 s'inaugurà un modern edifici en el seu lloc, amb tallers per a l'ensenyament artístic, laboratoris moderns, aules amb suport informàtic i un ampli espai d'esbarjo al terrat. Enfocament lingüístic Els alumnes aprenen un total de cinc llengües: alemany (la llengua principal), castellà, català, anglès i francès. Per accedir als estudis de primària, calen coneixements de l'idioma alemany. Referències Enllaços externs Escola Suïssa de Barcelona - Lloc web oficial (alemany) (castellà)
Escuela Suiza de Barcelona

Escuela Suiza de Barcelona (German: Schweizer Schule Barcelona, English: Swiss School of Barcelona) is a Swiss international school in Barcelona, Catalonia, Spain. It was established in 1919. The school serves levels Vorkindergarten (preschool) until Sekundarstufe II (senior high school). References External links (in German) Escuela Suiza de Barcelona (in Spanish) Escuela Suiza de Barcelona
Sant Martí (Barcelona)

Sant Martí ist der zehnte Stadtbezirk der katalanischen Hauptstadt Barcelona. Er liegt im Osten der Metropole und grenzt an die Bezirke Ciutat Vella, Eixample, Horta-Guinardó und Sant Andreu, sowie an die Stadt Sant Adrià de Besòs. Innerhalb der 2.675 Meter Küstenlinie des Bezirks liegen die meisten Badestrände von Barcelona. Mit 10,52 Quadratkilometern Fläche liegt Sant Martí an vierter und mit 231.855 Einwohnern (2009) an zweiter Stelle unter den Stadtbezirken in Barcelona. Geschichte Der Name des Bezirks wurde von der Gemeinde Sant Martí de Provençals übernommen. Der Ort war von 1714 bis 1897 selbständig und die erste Pfarrkirche war dem Heiligen Martin von Tours geweiht. Der Namenszusatz de Provençals leitet sich vom lateinischen provincialis ab, mit dem die Römer Gebiete jenseits der Stadtmauern benannten. Das alte Dorf erstreckte sich im Osten der Stadt Barcelona von der Stadtmauer bis zum Fluss Besòs und vom Meer bis zum Berg Carmel. Mit dem Bau des Bewässerungskanals Rec Comtal, der Wasser aus Montcada nach Barcelona führte, entwickelte sich der Ort ab dem 11. Jahrhundert zunächst nach Norden. Ab Mitte des 17. Jahrhunderts entstanden im Süden auf dem Marschland erste Gewerbebetriebe, die später zu den aktivsten Industriegebieten in ganz Spanien wurden. Bis 1716 war Sant Martí de Provençals eine Pfarrei unter der Jurisdiktion von Santa Maria del Mar. Bis zur Eingemeindung in die Stadt Barcelona war die Gemeinde selbständig. Im 18. Jahrhundert entstanden im unteren Bereich von Sant Martí, dem Poblenou, die ersten Industrien. Die Gründe lagen in den geringen Grundstückspreisen, der Verfügbarkeit von Wasser, die Nähe zum Hafen von Barcelona und den sehr niedrigen Steuern. Diese Faktoren führten im 19. Jahrhundert zu einer massiven Ansiedlung von Industriebetrieben: von 1885 bis 1888 erhöhte sich die Zahl der Fabriken von 60 auf 243. Zunächst waren es Mühlen, später auch Textilindustrie, Gerbereien, Ziegeleien, Chemische Industrie und vieles andere. Ende des 19. Jahrhunderts hatte sich das Viertel in einen reinen Industrie- und Arbeiterbezirk gewandelt. Stadtviertel innerhalb des Bezirks Der Bezirk Sant Martí ist in zehn Stadtviertel unterteilt: Weblinks
Sant Martí (district)

Sant Martí (Catalan pronunciation: [ˈsam məɾˈti], in Spanish: San Martín), is a district of Barcelona located on its eastern side, usually numbered 10 out of the ten districts of the city. It borders the Mediterranean Sea, Sant Adrià del Besòs and four other districts of the city: Ciutat Vella, l'Eixample, Horta-Guinardó and Sant Andreu. It did not become an integral part of Barcelona until as late as 1897, having been an autonomous village since 1714 with the imposition of the infamous Nueva Planta decrees. Before then, it had been a secondary parish of Santa Maria del Mar. Demographics Sant Martí has a population of 221,029 (2005), which makes it the second most populated district in Barcelona. Being the fourth largest district (10,8 km2), it is also the sixth in density (20.466 inhabitants/km2). Neighbourhoods The district is divided into the following neighbourhoods: El Besòs i el Maresme El Camp de l'Arpa del Clot El Clot Diagonal Mar i Front Marítim del Poblenou El Parc i Llacuna del Poblenou El Poblenou Provençals del Poblenou Sant Martí de Provençals La Verneda i la Pau La Vila Olímpica del Poblenou Etymology It is possible to trace the origin of the name Provençals in the Latin word provincialis, a term used by the Romans to design fields just beyond the city walls. Also, Sant Martí is the name of the first church built in the area. See also Street names in Barcelona Urban planning of Barcelona External links Sant Martí travel guide from Wikivoyage Sant Martí council Sant Martí neighbourhoods