NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Convento de Santa Clara (Villacastín)

El Convento de Santa Clara​ es un convento que se encuentra en el municipio segoviano de Villacastín, España.​ El convento empezó a construirse el 1 de enero de 1621 a cargo de los Condes de Molina de Herrera, Don Pedro Mexía de Tovar y Doña Clara de Paz, y Juan Pedraza. Los encargados del trazado y la ejecución de la obra fueron Pedro de Pedrosa y Andrés Merinero. Finalmente el 4 de diciembre de 1632 el convento fue ocupado por monjas franciscanas Clarisas. Descripción​ La edificación forma un extenso bloque, rodeado de calles y con las entradas del este. El convento estaba hecho de grandes celdas y habitaciones, un patio central y una huerta con unos metros acotados usados como cementerio. Recientemente se han realizado varias reformas en el interior del convento como: suprimir pasillos y dependencias innecesarias, adaptar y rejuvenecer las celdas, sala de estar, cocina, enfermería, locutorios y también se ha vuelto más funcional el viejo caserón. Lo mismo ha sucedido con la iglesia: han quitado el balcón reservado a los patronos y han abierto una ventana junto al presbiterio, la cual corresponde con una pequeña sala en la que las monjas pueden estar más cerca del altar, oír la misa y comulgar. También se ha colocado el altar cara al pueblo. El altar es presidido por un lienzo de Santa Clara y San Francisco, enmarcado en un retablo del renacimiento. Hay a la izquierda y la derecha otros altares: el de la Virgen de las Flores y el de San Antonio respectivamente, ambos fueron cedidos por la condesa de Campo de Alange en 1777. A los pies del templo hay un Cristo Crucificado que destaca sobre las baldosas rojas. En el arranque de la bóveda de medio cañón con lunetos se encuentran inscritas en una cornisa las clausuras fundacionales. En las pechinas de la bóveda esférica se ven representaciones de San Francisco, Santa Clara, San Antonio y San Buenaventura. En el arco triunfal se encuentra triplicado el escudo del Conde de Molina de Herrera.​ Sobre la entrada de la iglesia se encuentra una imagen de Santa Clara y dos escudos pertenecientes a los fundadores don Pedro y don Juan. Curiosidades Algunos enterramientos se hicieron a pie de los altares secundarios aunque sin inscripción. Sin embargo, en la cripta bajo el altar mayor se conservan los restos de la familia Mexía de Tovar (don Pedro, su segunda esposa, su hija, su nuera y sus dos nietos). El otro fundador, Juan de Pedraza, recibió sepultura en la iglesia parroquial, así como su hermana Isabel y su sobrina Elvira de Tovar. En la actualidad​ El convento en la actualidad sigue ocupado por monjas Clarisas las cuales se preocupan de las tareas para su sustento. Así mantuvieron durante años un parvulario y una escuela. En 2011 se iniciaron en el arte de la repostería con la ayuda de las Clarisas de Villarubia de los Ojos,​ Ciudad Real. Actualmente, venden sus productos en propio convento. Referencias
Museu de la Ciència de Valladolid

El Museu de la Ciència de Valladolid, situat al sud-oest de la ciutat de Valladolid, entre el marge dret del riu Pisuerga i l'avinguda de Salamanca, va obrir les portes el maig del 2003. És un museu de titularitat municipal, aixecat sobre els terrenys de Vistaverde, on es trobava l'antiga fàbrica de farines "El Palero", un complex industrial que va ser respectat parcialment per albergar l'exposició permanent del museu. Els arquitectes Rafael Moneo i Enrique de Teresa van ser els responsables de la realització del projecte, amb la participació de Francisco Romero i Juan José Echevarría. El seu treball va donar lloc a singular complex arquitectònic referent de la divulgació científica a Castella i Lleó. Referències Enllaços externs Web oficial.
Valladolid Science Museum

Valladolid Science Museum (Spanish: Museo de la Ciencia de Valladolid) was opened in May 2003 as a museum and an iconic piece of architecture based on an old flour mill. Rafael Moneo and Enrique de Teresa used a lot of the old industrial complex to create this new Science Museum. Description This municipal museum was designed by the architects Rafael Moneo and Enrique de Teresa with the help of Francisco Romero and Juan Jose Echevarria. The museum is to the south west of the city on the right bank of the River Pisuerga with an emblematic footbridge it is seen as a symbol of the city and for the region of Castilla y León. North Plaza Pío del Río Hortega was born in the city and after qualifying as a doctor went on to investigate what are now called neurons. He was responsible for discovering microglia. There is a statue of him outside (and a permanent exhibition inside about neurons). Also in the plaza is a statue of Albert Einstein sitting at a bench with his calculations. The plaza also has a weather station. Lobby The permanent exhibition in the lobby includes two cars. The fastest is a Williams Formula One car that won the constructors prize. The earlier car is the only car that has been declared of cultural interest to Spain. This is a Renault 4/4 which were constructed in the city at the FASA plant. The lobby has temporary exhibitions and also displays local meteorites and a large model of the DNA molecule. Besides an area dedicated to Castilla y León inventions and inventors there is an eleven metre high 80 kg Foucault Pendulum as well as a display of Louis Pasteur's work improving wine production. First floor The first floor has a number of interactive displays. One explains the different ways of generating electricity whilst a model of the town shows the cycle of water usage. A large display illustrates Mendeleev and his periodic table whilst another has a three eyed guide called Tripos who explains aquatic life. River House The River House (Casa del Rio) was first opened in 2007, but it has since been extended to allow more aquariums, terrariums and interactive displays. The house exploits the museum's location on the banks of the River Pisuerga to explain geography and ecology with reference to the city of Valladolid. The entire ecosystem is illustrated and includes examples of the important species of fish, amphibians and shellfish that should thrive in the region's rivers. Displays illustrate metamorphosis of frogs and toads. The water cycle is explained and its importance in a time of climate change. Planetarium The museum claims the honour of having the first digital planetarium in Spain. The 11 metre dome is inclined at an angle of 15 degrees and s used to display astronomical animations of the Solar System, galaxies and stars which are described by resident astronomers. The picture on the dome is created by 11.5 million pixels created by six aligned projectors. References
Museo della scienza di Valladolid

Il Museo della scienza di Valladolid è un museo scientifico di Valladolid, Spagna, situato a sudovest della città, tra la riva destra del fiume Pisuerga e avenida de Salamanca. È un museo di proprietà comunale, costruito sui terreni di proprietà di Vistaverde dove si incontrava l'antica fabbrica di farina "El Palero", un complesso industriale che venne parzialmente restaurato per ospitare la mostra permanente del museo di 9.300 m². Gli architetti Rafael Moneo e Enrique de Teresa furono i responsabili della realizzazione del progetto, con la partecipazione di Francisco Romero e Juan José Echevarría. Il loro lavoro ha dato luogo ad un singolare complesso architettonico relativo alla divulgazione scientifica in Castiglia e León e ad uno dei simboli della modernità architettonica di Valladolid giacché si perseguiva un "effetto Guggenheim" nella città. Il museo si è dotato a dicembre 2012 dei codici QRpedia battezzandoli "Stelle della Scienza". Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo della scienza di Valladolid Collegamenti esterni Sito ufficiale, su museocienciavalladolid.es.
Miranda de Ebro

Miranda de Ebro és un municipi i una ciutat espanyola situada a la província de Burgos, a la comunitat autònoma de Castella i Lleó. És la capital de la comarca de l'Ebro. Està situada a 471 m sobre el nivell del mar, i té una població aproximada de 40.000 habitants. Administració Persones il·lustres Ernesto Sáenz de Buruaga (1956-): Periodista Calixto Bieito (1963-): Director i compositor teatral Referències Vegeu també Camp de concentració de Miranda de Ebro. Enllaços externs Pàgina web de l'Ajuntament (castellà)
Miranda de Ebro

Miranda de Ebro je město ve Španělsku. Žije v něm přibližně 37 tisíc obyvatel. Leží na řece Ebro 80 km severovýchodně od Burgosu. Administrativně náleží k provincii Burgos v autonomním společenství Kastilie a León. Město je železničním uzlem a centrem chemického průmyslu. Historie Lokalita byla osídlena již v době železné, byly zde nalezeny pozůstatky starověkého města Deobriga. Poprvé je sídlo zmíněno v Albeldské kronice z roku 757. Od roku 1076 bylo součástí Kastilského království. V roce 1358 zde byl založen hrad. V roce 1862 Miranda získala železniční spojení s Madridem a začal se rozvíjet průmysl. V roce 1907 byla udělena městská práva. V době občanské války zde vznikl koncentrační tábor, kde byli za druhé světové války vězněni uprchlíci z okupované Evropy, mezi nimi např. František Fajtl. Tábor byl uzavřen v roce 1947. Turistika Historické centrum města bylo zapsáno na seznam Bien de Interés Cultural. Významnými památkami jsou románský kostel svatého Ducha, most Karla III. z roku 1777 a neoklasicistní budova divadla Apolo podle projektu Fermína Alama. Hlavní městskou slavností je svátek Panny Marie z Altamiry 12. září. Miranda de Ebro má botanickou zahradu a velký park pojmenovaný po spisovateli Antoniu Machadovi. Populární místní kulinářskou specialitou je jelito (delgadilla) v rajské omáčce. Sport Sídlí zde fotbalový klub CD Mirandés, jehož největším úspěchem byla účast v semifinále Copa del Rey v letech 2012 a 2020. Partnerská města Vierzon Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Miranda de Ebro na Wikimedia Commons Oficiální stránky Turistický portál
Miranda de Ebro

Miranda de Ebro település Spanyolországban, Burgos tartományban. Miranda de Ebro Armiñon, Berantevilla, Zambrana, Labastida, Haro, Villalba de Rioja, Sajazarra, Galbárruli, Cellorigo, Bugedo, Santa Gadea del Cid, Lantaron, Ribera Baja/Erribera Beitia, Cihuri és Fonzaleche községekkel határos. Lakosainak száma 36 622 fő (2025). Népesség A település népessége az utóbbi években az alábbiak szerint változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (spanyol)
Miranda de Ebro

Miranda de Ebro is een gemeente in de Spaanse provincie Burgos in de regio Castilië en León met een oppervlakte van 101,33 km². Miranda de Ebro telt 35.922 inwoners (1 januari 2016). Demografische ontwikkeling Bron: INE; 1857-2011: volkstellingen Opm.: In 1877 werd Ircio geannexeerd, in 1891 werd Montañana geannexeerd en in 1960 werden Ayuelas en Orón geannexeerd. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog werd het Campo de concentración de Miranda de Ebro als krijgsgevangenenkamp opgezet door de Nationalisten onder leiding van generaal Franco.
Miranda de Ebro

Miranda de Ebro – miasto w Hiszpanii, we wspólnocie autonomicznej Kastylia i León, w prowincji Burgos, na granicy z prowincjami Álava i La Rioja. Populacja wynosi 37 138 mieszkańców (2025 rok). Jest to ważny węzeł komunikacyjny, zwłaszcza kolejowy (stacja Miranda de Ebro) oraz ważny ośrodek przemysłowy (produkuje się tu m.in. wagony Talgo (szybkie koleje do ok. 300 km/h) dla RENFE i reszty świata). Ponadto w mieście rozwinął się przemysł papierniczy oraz spożywczy. W promieniu 80 km od Mirandy leżą miasta Logroño, Bilbao, Vitoria i Burgos. Miranda leży nad Rio Ebro, jedną z większych rzek w Hiszpanii. Miasto szybko się rozbudowuje, cała infrastruktura, jak również budownictwo komunalne. W czasie II wojny światowej znajdował się tutaj najdłużej działający, bo do 1947 roku, frankistowski obóz koncentracyjny, w którym wśród przebywających tam przedstawicieli około czterdziestu narodowości najliczniejszą grupę stanowili Polacy (był wśród nich Antoni Kępiński). Miasta partnerskie Vierzon, Francja Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa miasta
Miranda de Ebro

Miranda de Ebro este un oraș din Spania, provincia din Burgos (Castilia-Leon). Are o populație de 38.417 locuitori în 2007. Orașe înfrățite Vierzon Legături externe Site web oficial es Cámara de Comercio de Miranda de Ebro es Center os History of Miranda de Ebro Arhivat în 20 mai 2007, la Wayback Machine. es
Миранда-де-Эбро

Миранда-де-Эбро (исп. Miranda de Ebro) — город и муниципалитет в Испании, входит в провинцию Бургос, в составе автономного сообщества Кастилия и Леон. Муниципалитет находится в составе района (комарки) Эбро. Занимает площадь 101,33 км². Население — 39038 человек (на 2010 год). Расстояние до административного центра провинции — 80 км. Покровителем города считается святая дева де Альтамира. История Во время Гражданской войны в Испании и Второй мировой войны здесь функционировал крупный концлагерь националистов. Он закрылся последним в стране, в 1947 году. Фотографии Население Примечания Ссылки Официальная страница
Миранда де Ебро

Миранда де Ебро (шп. Miranda de Ebro) град је у Шпанији у аутономној заједници Кастиља и Леон у покрајини Бургос. Према процени из 2017. у граду је живело 35 922 становника. Становништво Према процени, у граду је 2017. живело 35 922 становника. Партнерски градови Вјерзон Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
Miranda de Ebro

Miranda de Ebro (spanskt uttal: [miˈɾan̪da ðe ˈeβɾo]) är en stad och kommun i provinsen Burgos i den autonoma regionen Kastilien och León i norra Spanien. Staden ligger vid floden Ebro, cirka 72 kilometer nordost om Burgos. Kommunen har 36 622 invånare (2025), på en yta av 101,20 km². Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Miranda de Ebro. Officiell webbplats
Міранда-де-Ебро

Міранда-де-Ебро (ісп. Miranda de Ebro) — муніципалітет в Іспанії, у складі автономної спільноти Кастилія-і-Леон, у провінції Бургос. Населення — 39 038 осіб (2010). Муніципалітет розташований на відстані близько 260 км на північ від Мадрида, 70 км на північний схід від Бургоса. На території муніципалітету розташовані такі населені пункти: (дані про населення за 2010 рік) Арсе: 8 осіб Аюелас: 49 осіб Асукарера-Леопольдо: 3 особи Бардаурі: 108 осіб Баяс: 321 особа Лос-Корралес: 65 осіб Ель-Крусеро: 417 осіб Гінісіо: 25 осіб Еррера: 4 особи Ірсіо: 87 осіб Міранда-де-Ебро: 29389 осіб Монтаньяна: 16 осіб Ла-Наве: 21 особа Орон: 247 осіб Сан-Мігель: 25 осіб Сусана: 88 осіб Тернеро: 1 особа Вальверде-де-Міранда: 12 осіб Альто-Сан-Роке: 38 осіб Ель-Лаго: 211 осіб Лос-Анхелес: 660 осіб Матільяс: 1043 особи Ла-Чарка: 4513 осіб Фуентекальєнте: 213 осіб Арболеда/Лос-Лінарес: 63 особи Крусеро II: 1411 осіб Демографія Динаміка населення (INE ): Галерея зображень Примітки
Continos

Continos es un despoblado español del municipio de San Pedro de Rozados, perteneciente a la provincia de Salamanca, en la comunidad autónoma de Castilla y León. Historia Hacia mediados del siglo XIX, el lugar, por entonces referido como una alquería ya perteneciente a San Pedro de Rozados, tenía contabilizada una población de diez habitantes.​ Aparece descrito en el sexto volumen del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz con las siguientes palabras: En 2022, no tenía empadronado ningún habitante.​ Referencias Bibliografía Madoz, Pascual (1847). «Continos». Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar VI. Madrid. p. 570. Wikidata Q115624375.
Galleguillos (Vecinos)

Galleguillos es una entidad de población española del municipio de Vecinos, perteneciente a la provincia de Salamanca, en la comunidad autónoma de Castilla y León. Historia Hacia mediados del siglo XIX, el lugar, referido por entonces como una alquería ya perteneciente a Vecinos, tenía contabilizada una población de diez habitantes.​ Aparece descrito en el octavo volumen del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz con las siguientes palabras: En 2022, tenía empadronados ocho habitantes.​ Referencias Bibliografía Madoz, Pascual (1847). «Galleguillos». Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar VIII. Madrid. p. 282. Wikidata Q115624375.
Сория

Сория (на испански: Soria) е град в Испания, в автономната област Кастилия и Леон. Населението на града е 39 838 (2010) жители. Разположен е в източната част на областта, на река Дуеро, в нейното горно течение. Добре запазените крепостни стени и средновековна архитектура, привличат много туристи и определят водещата роля на туризма в местната икономика. История Близо до града са разположени останките на древния град Нуманция, превзет и опожарен от римляните при завладяването на Иберийския полуостров. След падането на Западната Римска империя, градът е превзет и става част от земите на свебите, за да падне през 8 век под властта на маврите. Освободен е през 1134 г. от Алфонсо I и присъединен към Кралство Леон. Намирайки се в граничната зона между три кралства – Леон, Арагон и Навара – градът е става важен отбранителен център и сцена на чести военни сблъсъци. След обединението на Испанската Корона през 1479 г., градът губи стратегическото си значение и започва период на упадък. Бележки
Soria

Soria je španělské město, hlavní město stejnojmenné provincie. Nachází se ve východní části provincie Kastilie a León. Soria se rozkládá na řece Douro. Žije zde přibližně 41 tisíc obyvatel. Ve městě působí fotbalový klub CD Numancia. Partnerská města Collioure, Francie Meharrize, Západní Sahara Toledo, Ohio Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Soria na Wikimedia Commons
Soria (grad)

Soria je španjolski grad u istoimenoj provinciji Soria (Autonomna zajednica Kastilja i León). Zemljopisni smještaj Grad se nalazi na rijeci Duero (portugalski Douro). Stanovništvo Soria ima 35.112 stanovnika (2002.). Arhitektura i znamenitosti Grad je poznat po svojim zidinama i brojnim crkvama koje su posebnih arhitektonskih značajki. Izvori
Soria

Soria – miasto w północno-środkowej Hiszpanii w regionie Kastylia i León na wysokości ok. 1100 m n.p.m. Jest stolicą prowincji o tej samej nazwie. Około 39 tys. mieszkańców. Soria jest najmniejszą stolicą prowincji w Hiszpanii, rozciąga się wzdłuż brzegów rzeki Duero. W mieście znajduje się wiele kościołów, wszystkie z brązowego kamienia i większości pochodzących z XII wieku. W miejscowości jest stacja kolejowa Soria. Zabytki kaplica Ermita de Soledad – znajduje się tu cenna XVI-wieczna drewniana rzeźba Chrystusa. Museo Numanito – posiada zbiory przedmiotów znalezionych w rzymskich ruinach na północ od miasta. kościół Santo Domingo z fasadą w stylu romańskim. kościół San juan de Rabanera zdobiony elementami bizantyjskimi i wczesnego gotyku. katedra San Pedro z portalem w stylu plateresco oraz rozmańskim krużgankiem. kościół San Juan de Duero stojący na lewym brzegu rzeki Duero, niegdyś pełnił rolę klasztoru templariuszy. W pobliżu miasta znajdują się ruiny starożytnego miasta Numancja. Linki zewnętrzne Oficjalna strona miasta Zdjęcia Sorii
Soria

Soria e un municipiu și un oraș din Spania, fiind capitala provinciei cu același nume, aflată în estul comunității autonome Castilla și León. Are o populație de vreo 41.025 de locuitori (conform datelor de la începutul lui 2025). Orașul se întinde pe o suprafață de 271,77 km², cu o densitate de cam 143 de oameni pe kilometru pătrat. Fiind situată la o altitudine de aproximativ 1063 m, Soria este a doua cea mai înaltă capitală de provincie, după Avila. Deși există semne că ar fi fost locuită încă din Epoca Fierului de către celtiberi, Soria intră propriu-zis în istorie odată cu repopularea ei, între anii 1109 și 1114, de către regele aragonului, Alfonso I „Bătăușul”. Fiind un punct strategic important din cauza luptelor pentru teritoriu între regatele Castiliei, Navarrei și Aragonului, Soria a rămas definitiv a Castiliei în 1134, sub domnia lui Alfonso al VII-lea. Aici s-a născut Alfonso al VIII-lea, iar Alfonso al X-lea își avea curtea stabilită aici când a primit oferta pentru tronul Sfântului Imperiu Romano-German. Tot în Soria a murit regele detronat Iacob al IV-lea de Mallorca și s-a căsătorit pentru prima dată Ioana I de Neapole. Orașul a fost foarte înfloritor în Evul Mediu târziu, datorită poziției de frontieră și a turmelor mari de oi, dar apoi Soria a intrat într-o decădere lentă în secolele care a urmat. A suferit distrugeri în Războiul de Succesiune și, mult mai grave, în timpul Războiului de Independență. Orașul păstrează și azi un patrimoniu arhitectural important (un zid medieval lung, palate renascentiste și biserici romanice) și găzduiește Muzeul Numantino. În prezent, populația de 40.096 de locuitori fac din Soria cea mai mică capitală de provincie din Castilla și León și a doua cea mai puțin populată din toată Spania (după Teruel). Industria agroalimentară este foarte importantă pentru economie, la fel ca și turismul care e în creștere, atras de cultura locului. Soria a fost menționată de UNESCO ca un exemplu bun atunci când au inclus dieta mediteraneană pe lista Patrimoniului Cultural Imaterial al Umanității. De asemenea, se mai discută și includerea orașului ca Rezervație a Biosferei. Climă Conform clasificării climatice Köppen, Soria are un climat de tip Cfb, cu două luni secetoase. Iarna se caracterizează prin faptul că e lungă și destul de rece (3,2 °C în ianuarie), ajungându-se să se producă anual cam 83 de zile de îngheț. Pe de altă parte, vara este caldă (20 °C în iulie și august), cu temperaturi maxime pe la vreo 28 °C, care în zilele de caniculă poate să ajungă chiar și la 35 °C, dar căldura de vară este domolită de niște nopți răcoroase (12,4 °C. minimă în iulie). Precipitațiile sunt moderate (512 mm pe an), primăvara fiind anotimpul cel mai ploios, unde se remarcă lunile aprilie și mai; iarna, ninsorile sunt destul de frecvente. Orașe înfrățite Collioure, Franța Fotogalerie
Сория

Со́рия (исп. Soria) — город в Испании, административный центр одноимённой провинции и комарки. Расположен на реке Дуэро. Основан во времена римского владычества, недалеко от кельтиберской крепости Нумансия (по имени которой называется местный футбольный клуб). В Сории имеется большое количество зданий, преимущественно церквей, романского стиля. Примечания Ссылки Сайт Сории Фотографии Сории
Сорија

Сорија (шп. Soria) град је у Шпанији, главни град истоимене покрајине Сорија, и налази се у аутономној заједници Кастиља и Леон. Лежи на реци Дуеро на истоку аутономне заједнице. Град је познат по зидинама и бројним црквама, од којих су најпознатије романичка конкатедрала Сан Педро, црква манастира Санто Доминго, остаци романичке архитектуре Сан Хуан де Дуеро који се налазе с друге стране реке Дуеро. Близу града, на само неколико километара, налазе се и археолошки остаци града Нумансија, келтиберског града који је познат по херојској колективној смрти својих становника приликом римске опсаде под вођством Сципиона Африканца Млађег. У Сорији се налази и Нумантински музеј, посвећен истоименом археолошком налазишту. Становништво Партнерски градови Колијур Meharrize Спољашње везе Званични веб-сајт
Soria

Soria (spanskt uttal: [ˈsoɾja]) är en stad och kommun i den autonoma regionen Kastilien och León i norra Spanien. Staden ligger vid floden Duero, cirka 182 kilometer nordost om Madrid. Soria är huvudort i provinsen med samma namn. Kommunen har 41 025 invånare (2025), på en yta av 259,67 km². Fotbollsklubben CD Numancia har sin hemmaarena i Soria. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Soria. Officiell webbplats
Сорія

Сорія (ісп. Soria) — місто у центрально-північній частині Іспанії, адміністративний центр провінції Сорія у складі автономної спільноти Кастилія і Леон. Муніципалітет має населення близько 39,5 тис. мешканців або близько 40 % населення провінції. Місто розташоване на березі річки Дору на сході автономної спільноти, воно відоме своїми стінами та багатьома архітектурно відмітними церквами. Храми міста Церква Санто Домінго (Сорія) Релігія Центр Осмо-Сорійської діоцезії Католицької церкви. Особи, пов'язані з містом Король Альфонсо VIII Посилання Офіційний сайт Фотографії Сорії