NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alcàsser de Toledo

L'Alcàsser de Toledo és una fortificació sobre roques, situada en la part més alta de la ciutat de Toledo (Castella-la Manxa, Espanya), que domina tota la ciutat. Història Al segle iii va ser un palau romà. Va ser restaurat durant el mandat d'Alfons VI i Alfons X de Castella i modificat el 1535, sota el mandat de Carles I, que va encarregar la direcció de les obres a l'arquitecte Alonso de Covarrubias. Aquest va dissenyar un edifici compacte i tancat, organitzat entorn d'un pati rectangular amb doble nivell d'arcs sostinguts per columnes d'aire molt clàssic (corínties i compostes). La sòbria façana, dividida en tres pisos d'obertures repetides entorn de les quals es concentra la decoració, i un escut imperial gegantí sobre la porta reflecteixen el poder del constructor. Impressiona la seva escala, posteriorment engrandida per Francisco de Villalpando. Va ser residència temporal de les reines vídues Marianna d'Àustria (vídua de Felip IV) i Marianna de Neuburg (vídua de Carles II). A mitjan segle xix el Ministeri de la Governació, durant el regnat d'Isabel II, va instal·lar a la torre sud-est un mecanisme telegràfic per rebre i enviar missatges codificats des de Madrid fins a Cadis; era la torre telegràfica número 10 de la Línia d'Andalusia, creada pel brigadier Mathé. Els llocs d'aquesta línia de torres de telegrafia òptica van estar en algunes poblacions com Aranjuez, Toledo, Consuegra, Ciudad Real, Puertollano i Fuencaliente; en la part andalusa travessava entre altres llocs com Cardeña, Montoro, Còrdova, Carmona, Sevilla, Las Cabezas de San Juan, Jerez de la Frontera, Cadis i San Fernando. El seu funcionament com a telègraf òptic va ser breu, des de 1848 fins a 1857. A l'edifici hi va funcionar l'Acadèmia d'Infanteria de Toledo. Guerra Civil Durant la Guerra Civil de 1936-39 va ser utilitzat pel llavors coronel revoltat José Moscardó com a punt defensiu i de resistència de la Guàrdia Civil i destruït totalment per les tropes de la II República durant el setge que va durar 70 dies del 22 de juliol al 28 de setembre de 1936. Va ser alliberat aquest últim dia per l'Exèrcit d'Àfrica al comandament del general José Enrique Varela i visitat l'endemà pel general Francisco Franco, cap del bàndol revoltat. La propaganda franquista va convertir el setge de l'Alcàsser en un mite i un símbol polític. Actualitat Posteriorment fou reedificat i actualment allotja la Biblioteca de Castella-la Manxa i, des de juliol de 2010, les col·leccions del Museu de l'Exèrcit procedents del Salón de Reinos de l'antic palau del Buen Retiro de Madrid. Imatges Referències Bibliografia Sánchez Ruiz, Carlos. La telegrafía óptica en Andalucía. Sevilla: Consejería de Obras Públicas y Transportes, Junta de Andalucía, 2006. Sánchez Ruiz, Carlos «Las torres telegráficas de Toledo y Ciudad Real: 1848-1857». Castillos de España. Asociación Española de Amigos de los Castillos, año liv, núm. 148, diciembre 2007, p. 37-44 [Consulta: 27 desembre 2025]. Enllaços externs Web oficial del Museu de l'Exèrcit (castellà) El Alcazar en la Guerra Civil española Arxivat 2009-10-13 a Wayback Machine. (castellà) «El Museo del Ejército, en Toledo» (castellà)
Toledský Alcázar

Toledský Alcázar (španělsky Alcázar de Toledo) je hrad a zámek ve španělském městě Toledo, asi 65 km jihovýchodně od Madridu. Stojí na skále nad řekou Tajo a ovládá celé historické město. Spolu s katedrálou, mosty a dalšími stavbami v Toledu je zapsán na seznamu Světového dědictví UNESCO. Název Alcázar je z arabského al-kasr, což je název opevněného zámku, který slouží jako pevnost, ale zároveň umožňuje příjemné a přepychové bydlení. Vyskytuje se v řadě měst v jižním Španělsku (Andalusii). Al-kasr je zkomolenina z latinského castrum, hrad, pevnost. Historie Alcázar stojí na místě starověké římské pevnosti Tolosa, která byla ve středověku několikrát opravována. Současný renesanční zámek vznikl podle plánu architekta Alonso de Covarrubias z roku 1537, za panování krále Karla I. (tj. císaře Karla V.), v roce 1710 však vyhořel a musel být přestavěn. Za španělské občanské války roku 1936 se v Alcázaru opevnila nacionalistická posádka a republikánské vojsko hrad po dva měsíce marně obléhalo. Zámek byl přitom silně poškozen a musel projít důkladnou rekonstrukcí. „Obležení Alcázaru“ pak hrálo velkou roli ve frankistické propagandě. Popis Obdélná stavba na pravidelném půdorysu o rozměrech asi 75×120 m se čtyřmi mohutnými hranolovitými věžemi ve čtyřech rozích. Má 4 až 6 nadzemních poschodí a je postavena ve střízlivém slohu pozdní renesance, který se španělsky nazývá „desornamentado“, tj. bez ozdob. Rozlehlé nádvoří s pomníkem Karla I. (V.) je obklopeno pravidelnými dvojitými arkádami. Hrad, který dlouho sloužil jako královská residence, je cílem mnoha turistů. K severní straně Alcázaru přiléhá Muzeum španělské armády (Museo del Ejercito). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Alcazar (Toledo) na německé Wikipedii. Literatura Ottův slovník naučný, heslo Alcazar. Sv. 1, str. 749 Související články Alcázar Obležení Alcázaru Toledo Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Toledský Alcázar na Wikimedia Commons Museo del Ejercito
Alcázar (Toledo)

Der Alcázar von Toledo ist eine auf Felsen errichtete Festung in der Oberstadt Toledos, die die gesamte Stadt dominiert. Geschichte Der Bau ging aus einer römischen Anlage hervor und wurde im Mittelalter mehrfach renoviert. Die heutige Anlage geht auf einen Plan von Alonso de Covarrubias aus dem Jahr 1537 während der Regierungszeit Karls I. zurück. 1710 während des Erbfolgekrieges wurde diese Anlage durch Flammen vernichtet, danach wieder aufgebaut. Der Bau ist ein Beispiel für den Desornamentado-Stil der Spätrenaissance. In der Nacht vom 9. auf den 10. Januar 1887 brach in der Bibliothek des Alcázar ein Feuer aus, das auf das gesamte Gebäude übergriff und es fast vollständig zerstörte. Von 1875 bis 1948 befand sich in ihm die Infanterieakademie von Toledo. Hohe symbolische Bedeutung erhielt die Anlage während des spanischen Bürgerkrieges, weil dort nationalistische Verbände unter José Moscardó, nachdem der Putschversuch in der Stadt selbst misslungen war, ab dem 22. Juli 1936 einer zähen Belagerung durch republikanische Kräfte trotzten. Am 28. September 1936 eroberten franquistische Truppen Toledo und entsetzten den Alcázar. Die daraus entstandene Heldenlegende um den Alcázar wurde zu einem wichtigen Element franquistischer Propaganda („¡El Alcázar no se rinde!“ – Der Alcázar ergibt sich nicht!) . Moscardó wurde von Franco nach dem Krieg zum Conde del Alcázar de Toledo geadelt. Das durch die Belagerung weitgehend zerstörte Gebäude des Alcázar wurde entsprechend seinem früheren Aussehen rekonstruiert. Heute beherbergt er das spanische Armeemuseum, das Museo del Ejército. Weblinks Der Alcázar von Toledo als 3D-Modell im 3D Warehouse von SketchUp Einzelnachweise
Alcázar of Toledo

The Alcázar of Toledo (Spanish: Alcázar de Toledo, IPA: [alˈkaθaɾ ðe toˈleðo]) is a stone fortification located in the highest part of Toledo, Spain. It is a large quadrangular building measuring 60 meters on a side, framed by four large towers 60 meters high, each crowned by the typical Madrid spire. Most of the building was rebuilt between 1939 and 1957 after the siege of the Alcázar during the Spanish Civil War. History Once used as a Roman palace in the 3rd century, it was turned into a fortress in the 10th century during the reign of Cordoba Caliph Abd ar-Rahman III. It was restored under Charles I (Charles V, Holy Roman Emperor) and his son Philip II of Spain in the 1540s. In 1521, Hernán Cortés was received by Charles I at the Alcázar, following Cortes' conquest of the Aztecs. The name is from Arabic al-qasr 'the castle' (ultimately, from Latin 'castrum'). Spanish Civil War During the Spanish Civil War, Colonel José Moscardó Ituarte held the building against overwhelming Spanish Republican forces in the siege of the Alcázar. The incident became a central piece of Spanish Nationalist lore, especially the story of Moscardó's son Luis. The Republicans took 24-year-old Luis hostage, and demanded that the Alcázar be surrendered or they would kill him. After briefly speaking to his son on the phone to confirm this, Moscardó told Luis to, "Commend your soul to God, shout 'Viva España!' and die like a hero." Moscardó refused to surrender. Contemporary reports indicated that the Republicans then killed Moscardó's son. Other historians have reported that Luis was not in fact shot until a month later "in reprisal for an air raid". The dramatic story also camouflages the fact that the fate of a number of male hostages, mainly from the Guardia Civil, taken into the Alcázar at the beginning of the siege is unclear. Some sources say the men "were never heard of again". However at least one journalist who visited the Alcázar in the immediate aftermath of the siege saw a number of prisoners chained to a railing in a cellar. The events of the Spanish Civil War at the Alcázar made the structure a symbol for Spanish Nationalism and inspired the naming of El Alcázar, a far-right newspaper that began during the civil war and ended during the Spanish transition to democracy as the mouthpiece for Búnker, a faction of Francoists who opposed reform after Francisco Franco's death. By the end of the siege, the building had been severely damaged. After the war, it was rebuilt. It now houses the Mancha Regional Library ("Biblioteca Autonómica") and the Museum of the Army ("Museo del Ejército"), the latter having previously been housed in the Salón de Reinos in Madrid. Gallery References Sources Cecil Eby, The Siege Of The Alcázar, 1965 Hugh Thomas, The Spanish Civil War, 4th Rev. Ed. 2001. Antony Beevor, The Battle for Spain, 2006. External links
Alcazar de Tolède

L’Alcazar de Tolède est une bâtisse du XVIe siècle de forme rectangulaire située dans la partie la plus haute de la ville de Tolède (Castille-La Manche, Espagne). Cet imposant édifice aux murs de granit possède une grande esplanade centrale et quatre tours d’angle carrées. Il fut le lieu d'un fort romain avant de devenir un palais wisigothique au VIe siècle puis une forteresse arabe au VIIIe siècle. Histoire Un palais romain se trouvait à cet emplacement dès le IIIe siècle. Il fut utilisé comme palais royal par Léovigild à la fin du VIe siècle. Pendant la domination arabe, des travaux y furent effectués sous l'impulsion d'Abd al-Rahman II et Abd al-Rahman III. Après la reprise de Tolède sur les musulmans en 1085, la forteresse arabe fut restaurée par les chrétiens et utilisée comme ouvrage militaire durant les règnes d'Alphonse VI, Alphonse VII, Alphonse VIII et Alphonse X le Sage. Au XVIe siècle, Charles Quint le transforma en une luxueuse résidence royale en chargeant l'architecte Alonso de Covarrubias d'une série de travaux de modernisation qui, par ordre de Philippe II, culmineront avec le non moins célèbre Juan de Herrera, et le transformeront de telle manière qu’il sera souvent qualifié d’« alcazar des alcazars ». L’édifice sera par la suite la résidence des reines Marie-Anne d'Autriche et Marie-Anne de Neubourg, après leur veuvage. L'Alcazar a été la proie des flammes à plusieurs reprises. Pendant l'année 1710, il a souffert d'un premier incendie. Un siècle plus tard (1810), les troupes napoléoniennes l'ont incendié à nouveau. Entre 1848 et 1857, il accueillit un télégraphe optique. Il fut reconstruit entre 1867 et 1882, avant d’être incendié en 1887 pour la troisième fois. Il fut ensuite utilisé successivement comme Maison royale de La Charité, Académie militaire, Académie d'infanterie, Académie générale militaire, Académie d'infanterie une deuxième fois et dernièrement, entre 1931 et 1936, Académie d'infanterie, de cavalerie et d'intendance. En juillet 1936, il fut le théatre d’un siège, épisode célèbre de la guerre civile espagnole. André Malraux et Ernest Hemingway l'évoquent respectivement dans L'Espoir et dans Pour qui sonne le glas. De nos jours, l'édifice accueille la Bibliothèque de Castille-La Manche et le Musée de l'Armée. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des châteaux Portail du patrimoine mondial Portail de Castille-La Manche
Alcázar (Toledo)

Az Alcázar egy sziklákra épült erődítmény Toledo felső városában, amely az egész várost uralja. Története A vár eredetileg római kori volt, és a középkorban többször is felújították. A jelenlegi épület Alonso de Covarrubias 1537-es, I. Károly uralkodása alatt készült tervén alapul. Az épület Mária Anna királynénak szolgált rezidenciaként, miután régensként uralkodott Károly fia helyett, majd Mária Anna királynénak férje halála után. 1710-ben, a spanyol örökösödési háború alatt tűzvész pusztította el, de később újjáépítették. A késő reneszánsz deszornátus stílusának példája. 1887. január 9-éről 10-ére virradó éjszaka tűz ütött ki az Alcázar könyvtárában, amely átterjedt az egész épületre, és szinte teljesen elpusztította. 1875 és 1948 között a Toledói Gyalogsági Akadémiának adott otthont. Az Alcázar nagy szimbolikus jelentőségre tett szert a spanyol polgárháború alatt, mivel a városban elkövetett sikertelen puccskísérlet után José Moscardó nacionalista erői ellenálltak a koztársasági erők 1936. július 22-től tartó elhúzódó ostromának. Szeptember 28-án a francoista csapatok elfoglalták Toledót, és felmentették a várat. Az Alcázart övező hősi legenda a fallangista propaganda fontos elemévé vált („El Alcázar no se rinde!” – Az Alcázar nem adja meg magát!). A háború után Franco Moscardót a toledói Alcázar grófjává emelte. Az ostrom során nagyrészt elpusztult Alcázar épületét korábbi kinézete szerint építették újjá. Ma a Spanyol Hadsereg Múzeumának, a Museo del Ejércitónak ad otthont. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben az Alcázar (Toledo) című német Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Alcázar di Toledo

L'Alcázar di Toledo è una fortezza situata nella parte più alta della città spagnola di Toledo tanto che, per la sua posizione e per la sua imponenza, domina la città ed è visibile a molti chilometri di distanza in particolare provenendo da Madrid. Storia La prima edificazione risale al III secolo durante la dominazione romana. Fu completamente restaurato durante il regno di Alfonso VI e modificato quando sotto Carlo V, che affidò la direzione dei lavori all'architetto Alonso de Covarrubias. Questi disegnò un edificio compatto e chiuso su se stesso, organizzato intorno ad un cortile rettangolare con doppio livello di archi, sostenuto da colonne di stile classico. La sobria facciata è divisa in tre piani, e intorno ad essa si concentrano delle decorazioni oltre un gigantesco scudo imperiale, posto sopra l'entrata. Impressiona la scala, ingrandita successivamente da Francisco de Villalpizzo A metà del XIX secolo il Ministero degli Interni sotto il regno di Isabella II, installò nella torre di sud-est un telegrafo per ricevere ed inviare messaggi sulla linea tra Madrid e Cadice. Durante la Guerra civile spagnola (1936-1939), fu utilizzato dal colonnello José Moscardó Ituarte come punto difensivo e di resistenza alle truppe repubblicane e venne assediato e quasi interamente distrutto dalle truppe della Seconda Repubblica fino al 28 settembre 1936 quando l'assedio venne rotto dal generale José Enrique Varela. Posteriormente fu riedificato e attualmente ospita la biblioteca della Castiglia-La Mancia e il museo dell'esercito. Voci correlate Assedio dell'Alcázar di Toledo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Alcázar di Toledo Collegamenti esterni (EN) Alcázar, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Alcázar di Toledo, su Structurae. ₢
Alcázar van Toledo

Het Alcázar van Toledo is een stenen fort dat gelegen is op het hoogste punt van de Spaanse stad Toledo. Geschiedenis In de derde eeuw werd het fort door de Romeinen gebouwd als zetel van het romeinse protectoraat van waaruit de gehele stad kon worden overzien. Het fort werd gebouwd op een vierkante plattegrond met een poortgebouw rond een centrale binnenplaats met vier hoektorens. In de zesde eeuw werd het bouwwerk door de Visigoten gebruikt als paleis om in de achtste eeuw dienst te doen als Arabische vesting. Na de verovering van Toledo op de moslims in 1085, werd de Arabische vesting gerestaureerd door de christenen en gebruikt als militair bolwerk tijdens de regeerperiode van Alfons VI, Alfons VII, Alfons VIII en Alfons X de Wijze. Toen Karel V de stad Toledo (samen met Granada) uitriep tot hoofdzetel van zijn keizerrijk, liet hij het Alcázar in 1535 aanzienlijk verbouwen en verfraaien door de beroemde architect Alonso de Covarrubias tot officiële residentie van zijn rijk. Zo is het huidige gebouw een reconstructie van het kasteel zoals het gebouwd werd voor Karel V. In 1521 werd Hernando Cortés door Karel V ontvangen in het Alcázar na zijn overwinning op de Azteken. In opdracht van Filips II, de zoon van Karel V, werd de vesting afgewerkt door de al even beroemde Juan de Herrera tot het "Alcázar van de Alcázars". Maar toen Filips II de residentie in 1561 definitief naar Madrid verhuisde, verloor de stad haar politieke betekenis. Het fort werd in zijn bestaan verschillende malen door brand verwoest. In 1710 kreeg het de eerste keer een brand te verduren om een eeuw later in 1810 weer in vlammen op te gaan door toedoen van de Napoleontische troepen. En ook na de heropbouw van de vesting tussen 1867 en 1882, kreeg het Alcázar in 1887 een derde keer een zware brand te verduren. Maar het Alcázar van Toledo is nog het meest bekend door het beleg ervan tijdens de Spaanse Burgeroorlog. De Spaanse Burgeroorlog Tijdens de Spaanse Burgeroorlog werd het Alcázar verdedigd, tegen een overmacht van Spaanse Republikeinen, onder leiding van kolonel José Moscardó Ituarte. Na een uitputtingsslag van 2 maanden werd het Alcázar op 27 september 1936 ontzet door Franco, die enkele dagen later door zijn medestanders tot leider zou worden uitgeroepen. Uiteindelijk liet Franco het Alcázar weer opknappen, nadat hij het eerder had vernield. Huidige situatie In het gebouw was een tijdlang de Academia de Infantería de Toledo gehuisvest. Na de oorlog werd het herbouwd en herbergt nu de bibliotheek van Castilië-La Mancha en het legermuseum ("Museo del Ejército"). Zie ook beleg van het Alcázar van Toledo Externe links www.toledo.es www.mitoledo.com
Alcazarul din Toledo

Alcazarul din Toledo este o fortificație construită pe rocă, așezată în partea cea mai înaltă a orașului Toledo, dominând tot orașul. În sec. III a fost un palat roman. A fost restaurat în timpul lui Alfonso VI și Alfonso X și modificat în 1535. La jumătatea secolului XIX Ministerul Guvernarii, în timpul reginei Isabel II , a instalat în turnul de sud-est un mecanism telegrafic pentru a primi și trimite mesaje codificate din Madrid până în Cadiz; era turnul telegrafic nr. 10 pe linia Andalucia, creat de Brigadier Mathe. Posturile din această linie telegrafica au fost în localități ca: Aranjuez, Toledo, Consuegra, Ciudad Real, Puertollano y Fuencaliente. Funcționarea ca telegraf optic a fost scurtă din 1848 până în 1857. În timpul războiului civil a fost folosit de colonel Jose Moscardo ca punct de apărare și rezistență, a fost distrus aproape în totalitate de trupele II Republicii în cursul a 70 zile de asediu. Posterior a fost reconstruit și acum este bibliotecă și muzeul armatei.
Толедський алькасар

Толедський алькасар (ісп. Alcázar de Toledo, ісп. вимова: [alˈkaθaɾ ðe toˈleðo]) — кам'яне укріплення (замок), розташоване у найвищій частині міста Толедо, що в Іспанії. Велика чотирикутна будівля розміром зі сторонами по 60 метрів, обрамлена чотирма великими вежами висотою 60 метрів, кожна з яких увінчана шпилем, типовим для місцевості Мадрида. Більшу частину міста було відбудовано між 1939 і 1957 роками після облоги Алькасара під час громадянської війни в Іспанії. Історія Перші укрімлення були побудовані ще римлянами у 3 столітті. У 568 році фортецю було перебуловано вестоготом Леовігільдом для виконання функцій королівського палацу. Пізніше алькасар дороблявся у 836 році Абд ар-Рахманом II та Абд ар-Рахманом III у 932 році. Фортеця маврів перейшла в руки іспанців у 1085 році, коли війська короля Кастилії Альфонсо VI повернули ці території християнам. Був відновлений за Карла I (Карла V, імператора Священної Римської імперії) та його сина Філіпа II в 1540-х роках. У 1521 році Ернан Кортес був прийнятий Карлом I в Алькасарі після завоювання Кортесом ацтеків. Назва походить від арабського al-qaṣr «замок» (зрештою, від латинського «castrum»). Громадянська війна в Іспанії Під час громадянської війни в Іспанії полковник Хосе Москардо Ітуарте утримував будівлю проти переважаючих сил іспанських республіканців під час облоги Алькасара. Цей інцидент став центральною частиною історії іспанського націоналізму, зокрема історія із сином Москардо Луїсом. Республіканці взяли в заручники 24-річного Луїса і вимагали здати Алькасар, погрожуючи його вбити. Після короткої розмови зі своїм сином по телефону для підтвердження, Москардо сказав Луїсу: «Віддай свою душу Богу, кричи „Viva España!“ і помри як герой». Москардо відмовився здатися. Тогочасні звіти свідчать, що республіканці вбили сина Москардо. Інші історики повідомили, що насправді Луїса застрелили лише через місяць «у помсту за повітряний наліт». Драматична історія також маскує той факт, що доля кількох заручників-чоловіків, головним чином із Цивільної гвардії, взятих в Алькасар на початку облоги, залишається невідомою. Деякі джерела кажуть, що про цих чоловіків «більше ніхто не чув». Проте принаймні один журналіст, який відвідав Алькасар одразу після його звільнення, побачив кількох в'язнів, прикутих до поруччя у підвалі. Події Громадянської війни в Іспанії в Алькасарі зробили будівлю символом іспанського націоналізму та надихнули на назву El Alcázar, ультраправої газети, видання якої почалося під час громадянської війни та закінчилося під час переходу Іспанії до демократії як рупор фракції франкістів, що виступала проти реформ після смерті Франциско Франко. До кінця облоги будівля була серйозно пошкоджена. Після війни її відбудували. Зараз тут розташовані Регіональна бібліотека Кастилії-Ла-Манчі («Biblioteca Autonómica») і Музей збройних сил Іспанії, що раніше знаходився у Мадриді. Примітки
Estadi Pedro Escartín

L'Estadi Pedro Escartín és un estadi multiusos de Guadalajara, Castella - la Manxa. Actualment s'utilitza principalment per a partits de futbol i serveix com a estadi local del CD Guadalajara de la Segona Divisió. L'estadi té capacitat per a 6.000 espectadors i es va inaugurar el 1967. L'estadi porta el nom de Pedro Escartín. El 2017, l'estadi també va acollir el partit de rugbi entre Espanya i England Counties XV el 3 de juny de 2017, així com el partit de rugbi femení entre Espanya i França l'11 de novembre de 2017. Al desembre de 2025 per al partit d’eliminatòria de Copa del Rei contra el F.C Barcelona es va col·locar una grada supletoria que augmentà l’aforament fins als 8.500 espectadors. Problemes en la seguretat d’aquesta grada van fer enraderir uns minuts l’inici del partit. Referències Enllaços externs Estadis d'espanya (en anglès)