NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gare de Cuenca-Fernando Zóbel

La gare de Cuenca-Fernando Zóbel est une gare ferroviaire espagnole de la ligne de Madrid-Chamartín à Valence-Joaquín Sorolla (040), située sur le territoire de la commune de Cuenca, dans la comarque de Serranía Media, dans la province de Cuenca, en Castille-La Manche. Elle est mise en service en 2010 par Administrador de infraestructuras ferroviarias (ADIF). C'est une gare desservie par des trains AVE, Avlo et Alvia de Renfe Operadora, Iryo et Ouigo. Situation ferroviaire Établie à 977 mètres d'altitude, la gare de Cuenca-Fernando Zóbel est située au point kilométrique (PK) 195,1 de la ligne de Madrid-Chamartín à Valence-Joaquín Sorolla entre les gares de Madrid-Chamartín et de Requena-Utiel. Histoire La gare a été mise en service le 18 décembre 2010 lors de l'inauguration de la LGV Madrid - Valence, après des travaux qui ont nécessité un investissement de 19,5 millions d'euros. Elle est nommée en hommage à Fernando Zóbel, un peintre et mécène culturel fortement lié à la ville de Cuenca. Depuis le 20 juillet 2022, après la fermeture de la gare de Cuenca, la gare Fernando Zóbel est désormais l'unique gare ouverte de la province de Cuenca. Fréquentation En 2018, la fréquentation annuelle de la gare était de 398 689 voyageurs. Services voyageurs Accueil La gare, dispose d'un bâtiment voyageurs avec un guichet, ainsi que d'automates pour l'achat de titres de transport et d'une salle d'attente. La gare dispose de 2 quais et 6 voies dont 2 destinées au passage des trains ne s'arrêtant pas dans cette gare. La gare dispose d'un parking de 8 900 m2 comprenant 250 places. Desserte La gare est desservie par des trains AVE, Avlo, Iryo et Ouigo.à destination de Madrid, Valence, Séville, Alicante, Gijón, León, Malaga, Murcie, Castelló de la Plana, Albacete, Valladolid, Ségovie, Tolède et Santander. Intermodalité La gare dispose d'emplacements pour le stationnement de taxis, de dépose minute. Elle est également desservie par la ligne 1 du réseau de bus urbain de la ville. Notes et références Notes (es) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en espagnol intitulé « Estación de Málaga-María Zambrano » (voir la liste des auteurs). Références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Espagne Liens externes La gare de Cuenca-Fernando Zóbel, sur le site officiel de la Renfe. La gare de Cuenca-Fernando Zóbel, sur le site officiel de Adif. Portail du chemin de fer Portail de Castille-La Manche
Estación de Cuenca-Fernando Zóbel

Estación de Cuenca-Fernando Zóbel vasútállomás Spanyolországban, Cuenca településen. Része a spanyol nagysebességű vasúthálózatnak. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Madrid–Levante nagysebességű vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Estación de Requena-Utiel Kapcsolódó szócikkek Spanyolország vasúti közlekedése Jegyzetek További információk
Cuenca-Fernando Zóbel

Cuenca-Fernando Zóbel – stacja kolejowa zarządzana przez hiszpański zarząd infrastruktury Adif. Stacja została uroczyście otwarta w obecności Filipa – księcia Asturii i jego małżonki 18 grudnia 2010 r. W skład całej infrastruktury potrzebnej do prowadzenia szybkich pociągów wchodzi: nowy dwupiętrowy budynek dworca o łącznej powierzchni 3950 m², parking o powierzchni 8900 m² o łącznej pojemności 303 miejsc parkingowych oraz znajdująca się w części południowo-wschodniej przestrzeń publiczna o powierzchni 5400 m² przeznaczona dla transportu publicznego, postojów taxi oraz zatok dla autobusów komunikacji miejskiej. Na stacji zatrzymywać się będą wyłącznie pociągi dużych prędkości prowadzone przez Renfe. Przypisy
Башня Мангана

Башня Мангана в испанском городе Куэнка является единственной сохранившейся частью разрушенной крепостной стены, возведенной маврами. В древности она служила дозорным пунктом. Сейчас здесь организована смотровая площадка, откуда открывается вид на город и откуда легко увидеть находящуюся на противоположном склоне деревушку Уклес, в которой возвышается построенный рыцарями ордена Сантьяго в стиле рококо доминиканский женский монастырь-крепость Сан-Пабло (Convento de San Pablo, XVI век, ныне — парадор). Рядом размещается семинария Сан-Хулиан (1746) и монастырь Рабынь милосердия (Convento de las Esclavas de la Merced) с одноимённой церковью. Примечания
Peñaflor Castle

Peñaflor castle is a castle located in the municipality of Cuerva, Castile-La Mancha, Spain. History Peñaflor castle was most likely built under the reign of Alfonso X of Castile in the 13th century. It was acquired by an individual with the surname Guevara from Henry IV in the 15th century. Later it was sold to Garcilaso de la Vega, father of the poet of the same name, and was inherited by his eldest son, Pedro Laso de la Vega, who lived in Cuerva. By the end of the 16th century the castle had deteriorated and was abandoned. References
Castillo de Peñaflor (Cuerva)

El castillo de Peñaflor es un castillo situado en el municipio de Cuerva, en la provincia de Toledo (Castilla-La Mancha, España). Situación El castillo de Peñaflor se encuentra en la localidad de Cuerva, en el sur de la provincia de Toledo, al lado de la carretera TO-7812-V que une dicha localidad con Gálvez. Historia El castillo de Peñaflor fue construido probablemente bajo el reinado de Alfonso X el Sabio, en el siglo XIII. Fue adquirido por el adelantado de Cazorla Juan Carrillo en el siglo XV. Posteriormente fue vendido a Garcilaso de la Vega, padre del poeta con el mismo nombre, y fue heredado por Pedro Laso de la Vega, su hijo mayor, quien habitó en Cuerva, al igual que sus descendientes hasta el siglo XVII. Sus últimos dueños, los condes de Oñate, se desentendieron del edificio en 1576 porque se encontraba muy destruido. En 1881 toda la fachada principal fue demolida para obtener grava para la carretera que pasa frente a él. Descripción y características La planta del edificio es rectangular y tiene tres torres circulares en los ángulos. Sus muros terminan en un adarve que se alarga por todo su coronamiento, del que sólo se conservan los matacanes. Los muros tienen un gran número de ventanas de gran tamaño, en cambio, no existen saeteras. En sus muros se advierte también la existencia de al menos 3 plantas. Posee dos cuerpos avanzados ante el paño este, uno de ellos muy anterior al resto del castillo. Parece ser que no tuvo ni torre del homenaje ni foso. Tampoco existen restos de una barrera que pudiera proteger al castillo. Estado de conservación Se encuentra en estado de ruina avanzada y sólo se conservan tres de sus fachadas, faltando totalmente el interior. Es propiedad del Ayuntamiento de Cuerva y se encuentra protegido por la Declaración genérica del Decreto de 22 de abril de 1949, y la Ley 16/1985 sobre el Patrimonio Histórico Español. Referencias Castillosnet.org - Castillo de Peñaflor Archivado el 9 de agosto de 2013 en Wayback Machine. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre el Castillo de Peñaflor.
Castelo Peñaflor

O castelo Peñaflor é um castelo localizado no município de Cuerva, Castela-Mancha, Espanha. Foi provavelmente construído durante o reinado de Afonso X de Castela no século XIII. Foi adquirido a Henrique IV de Castela no século XV por um indivíduo com o sobrenome Guevara. Posteriormente foi vendido a Garcilaso de la Vega, pai do poeta homónimo, e foi herdado pelo seu filho mais velho, Pedro Laso de la Vega, que vivia em Cuerva. No final do século XVI o castelo deteriorou-se e foi abandonado. Referências
El Greco Museum, Toledo

The El Greco Museum (Spanish: Museo del Greco) is a single-artist museum in Toledo, Spain, devoted to the work and life of El Greco (Domenikos Theotokopoulos, 1541–1614), who spent much of his life in Toledo, having been born in Fodele, Crete. It is one of the National Museums of Spain and it is attached to the Ministry of Culture. The house and museum The museum first opened in 1911 and is located in the Jewish Quarter of Toledo. It consists of two buildings, a 16th-century house with a courtyard and an early 20th-century building forming the museum, together with a garden. The house recreates the home of El Greco, which no longer exists. The museum houses many artworks by El Greco, especially from his late period. There are also paintings by other 17th-century Spanish artists, as well as furniture from the period and pottery from Talavera de la Reina in the Province of Toledo. Collection Apostalado by El Greco A complete series of 13 paintings portraying Christ and his disciples originally produced between 1610 and 1614 by El Greco and his workshop for the Hospital de Santiago in Toledo. The series was conceived and executed as a single project, with Christ looking directly out of the picture, six of the disciples looking to the left and six to the right. The disciples represent his 12 original followers, except that the disgraced Judas Iscariot is replaced by Saint Paul. All the works are oil on canvas with a size of 97 x 77 cm. Other works In addition to other works by El Greco the museum has paintings by various Spanish artists. See also Museum of El Greco, Fodele, Crete (birthplace of El Greco) List of works by El Greco List of single-artist museums References External links Museum website Photos and history in Maravillas Ocultas de España El Greco Museum, Toledo within Google Arts & Culture Media related to Museo del Greco (Toledo) at Wikimedia Commons
Museo del Greco

Het Museo del Greco is een museum in de Spaanse stad Toledo. Het museum is gewijd aan de schilder El Greco en zijn invloed op het Toledo van de 17de eeuw. Het museum een gebouw uit de zestiende eeuw en een renaissancepaleis. De collectie van het museum omvat een twintigtal doeken van El Greco, waaronder de Apostolado (portretten van de apostelen). Verder heeft het museum ook doeken van El Greco-leerling Luis Tristán. Externe link Spaans ministerie van Cultuur
Museo del Greco

Museo del Greco (hisz. Museo Del Greco) – hiszpańskie muzeum znajdujące się w Toledo poświęcone głównie malarzowi El Greco oraz innym malarzom hiszpańskim. Muzeum zostało otwarte w 1911 roku. Znajduje się w dawnej Dzielnicy Żydowskiej w Toledo. Składa się z dwóch budynków: szesnastowiecznej rezydencji z dziedzińcem oraz dobudowanego domu powstałego na początku XX wieku. Oba budynki połączone są ogrodem. W muzeum znajdują się dzieła El Greco, w szczególności z ostatniego okresu działalności malarza, oraz płótna innych XVII-wiecznych malarzy hiszpańskich. Ponadto można podziwiać meble, wyposażenie domowe z tej samej epoki jak i wyroby ceramiczne z Talavera de la Reina. Historia Budynek, w którym mieści się kolekcja obrazów El Greca, należał w XIV wieku do Samuela Halevy'ego, skarbnika króla Piotra I. W późniejszych latach dom stał się własnością alchemika markiza de Villena. El Greco wynajął go od Villeny i mieszkał w nim z krótkimi przerwami przez 27 lat. Przez kolejne stulecia budynek uległ zniszczeniu, by w 1906 roku dom i jego ogród został odrestaurowany przez markiza Benigno de la Vega-Inclán y Flaquer. W 1911 roku otwarto w nim muzeum. Budynek jest własnością państwa hiszpańskiego. W muzeum można obejrzeć m.in. pełną serię trzynastu portretów apostołów oraz jedną z wersji widoków miasta pt. Widok Toledo z planem. Przypisy
Музей Ель Греко

Музей Ель Ґреко (ісп. El Museo de El Greco) — нова і досить точна назва музейного закладу в місті Толедо, раніше відомого як Будинок-музей Ель Ґреко. Історія створення Зміна назви У 1585 році художник орендував будинок маркіза де Віллєни, де і мешкав майже все життя. Це був комплекс досить старих будівель, яки здавали усім охочім. Майстер займав 24 кімнати, де розмістив вітальні, їдальню, власну бібліотеку і майстерню. Ель Ґреко переніс в свою оселю звичку слухати музик під час обіду, як це робили у Венеції XVI століття. Аскетичним в побуті і надто релігійним іспанцям це було неприйнятним і незрозумілим звичаем чужинця. Художник добре розумів підозріле відношення оточення і жив приховано, досить відокремлено. Але в майстерню допускав клієнтів-замовників, небагатьох приятелів і колег-митців. Зміна назви сталася з декількох причин. Ель Ґреко належить до забутих на 300 років майстрів Іспанії і його справжній будинок давно зруйновали. Ніхто не піклувався ні про будинок, ні про збереження поховання художника — усе зруйновано і зникло. Аби вдовольнити потяг відвідувачів до меморіальних місць, пов'язаних з Ель Ґреко, у XX столітті і зробили новий будинок художника в іншій будівлі Толедо. Під музейний заклад віддали просторий будинок герцогині Архона, де Ель Ґреко не жив, а в інтер'єрах відтворили уявну атмосферу помешкання на кінець XVI століття. Вимоги до точності і достовірності в ХХ ст. і спонукали реконструкцію колишнього музейного приміщення (будинок герцогині Архона) і зміну його назви на точнішу. Реконструкція будівлі Помешкання, що розташоване в колишньому єврейському кварталі Толедо, реконструювали ще на початку ХХ століття і відкрили для відвідин у 1911 році. Рада покровителів музею була створена ще у 1910 р. Стрімкі зміни вимог до музеїв спонукали до ремонтів і реконструкцій у 1921, 1950, 1960 роках. Наприкінці 1980-х прийнято рішення про зміну концепції музею і його побудови. Нова реконструкція розпочата у 2008 році. А колекції музею передані в інші заклади. Найкоштовніші вирішено реставрувати і зберігати в музеї Прадо як крихкі і принадні до руйнування. Оновлений заклад планують відкрити для публіки у 2011 році. Експозиції Музею вдалося отримати декілька цінних предметів епохи і автентичних речей XVI—XVII століть (меблі, книги, мармурова скульптура). Окрасою музейної збірки були оригінали картин Ель Ґреко з серії Апостоладос, «Спаситель» (по оренді з музею Прадо), «Краєвид Толедо з планом міста». За планом, всі вони будуть повернуті музею, де також експонуватимуть картини учня Ель Ґреко на ім'я Луїс Трістан та його попередників і послідовників, де будуть — Бартоломео Естебан Мурільйо, Хуан де Вальдес Леаль, Франсіско Еррера Старший, Франсіско де Сурбаран, Хуан Кареньо де Міранда. Посилання Página de los Amigos del Museo de El Greco. Сайт прихильників Музею Ель Ґреко в Толедо Джерела Cayetano Enriquezde Salamanca, «The Shain of The Museums», Barcelona-25, 1980 Каптерева Т. П. «Искусство Испании», М. Изобр. иск-во, 1989, раздел «Эль Греко в Толедо» Примітки
Mosque of las Tornerías

The Mosque of las Tornerías (Spanish: Mezquita de las Tornerías; Arabic: al-Mustimim) is a former mosque in Toledo, in the Castile-La Mancha of Spain. The former Moorish-style mosque was built in the middle of the 11th century on the foundations of Roman architecture, located in the old Muslim neighborhood Arrabal de Francos. Currently it houses the "Center Foundation of Promotion of the Crafts", that can be visited and hosts temporary exhibitions. The building continued maintaining the Islamic faith in Spain well beyond the reconquista of the city by the Christian troops of Alfonso VI of León and Castile in 1085, until the period of 1498–1505, when it was desacralizated by the Catholic Monarchs. Already as a building for civil use, it went through various vicissitudes, first as an inn in 1505 and then as the headquarters of different businesses and small factories or as a simple home. Its history was lost until the late 19th century, when historians investigating its origins didn't know whether it was a synagogue or a mosque. After the studies, on 15 March 1905, the finding of an Arab mosque in the street of the Tornerías was officially communicated to the Real Academia de la Historia. Architecture Historians have determined that the former mosque was completed at some stage during either the second half of the 11th century or the second half of the 12th century. The mosque was built on the walls of Roman drinking water tanks for distribution of drinking water throughout the city. The great unevenness of the terrain makes its layout in two floors possible, which is unique. The ground floor, which is accessed from the street of the Tornerías, opens to the Roman water tanks with granite half-point arches. The upper floor houses the place of worship, retaining remains of the mihrab and the wall of the qibla. Its construction was made based on one of the main mosques of the city of Toledo, the Mosque of Cristo de la Luz or of Bab al-Mardum of the 10th century. Its plan is irregular square and the interior spaces are organized like the former in a plan of nine square compartments, covered by sail-vault domes of brick, except the central one, with special relevance of its ribbed dome. The building has horseshoe arches on low columns with large capitals. Gallery See also Mosque of Cristo de la Luz List of former mosques in Spain References Additional reading de Montêquin, Francoise (1976). Compendium of Hispano-Islamic Art and Architecture. St. Paul: Hamline University Press. pp. 209–210. External links Archnet [1] (type "Tornerias" in the Buscar-window Images on Banco de imágines e sonidos ) Foundation Mosque of the Tornerías. Panoramic photographs can be viewed.] La Mezquita de Tornerías in Toledo olvidado.
Mezquita de las Tornerías

La Mezquita de Tornerías es una mezquita que data de finales del siglo IX, asentada sobre cimientos anteriores visigodos, situada en el antiguo Arrabal de Francos, en la ciudad de Toledo, España. Actualmente alberga El Centro Regional de Artesanía de Castilla-La Mancha, que puede visitarse y asistir a exposiciones temporales. El edificio siguió manteniendo el culto musulmán, incluso mucho más allá de la reconquista de la ciudad por las tropas cristianas de Alfonso VI de León y Castilla en 1085, llegando hasta el período 1498-1505 en que sería desacralizada por los Reyes Católicos. Ya como edificio de uso civil, pasa por diversas vicisitudes, primero como mesón en 1505 y luego como sede de diferentes comercios y pequeñas fábricas o como simple vivienda. Su historia se pierde hasta finales del siglo XIX, donde los historiadores investigan sus orígenes pensando que fuese una sinagoga o una mezquita. Tras los estudios, el 15 de marzo de 1905 se comunicaba oficialmente a la Real Academia de la Historia el hallazgo de una mezquita árabe en la calle de las Tornerías. Características La mezquita se asentaba sobre los muros de una antigua estructura basilical visigoda. El gran desnivel del terreno hace posible su disposición en dos pisos lo que la hace especialmente singular. La planta baja, a la que se accede desde la calle de las Tornerías, se abre a la basilica visigoda con arcos de granito de herradura. La planta alta, alberga el lugar de culto, conservándose restos del mihrab y el muro de la qibla. Su planta es irregular cuadrada y los espacios interiores se organizan como aquella en nueve compartimentos de planta cuadrada, cubiertos con cúpulas vaídas de ladrillo, excepto el central, con especial relevancia en su cúpula nervada. Dispone de arcos de herradura sobre columnas bajas con capiteles macizos. Datación Los historiadores no llegan a ponerse de acuerdo en su fecha de construcción. Mientras unos la estiman a finales del siglo IX, otros la estiman a mediados del siglo X Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Mezquita de las Tornerías. Fundación Mezquita de las Tornerías. Pueden verse fotografías panorámicas.] La Mezquita de Tornerías en Toledo olvidado.
Moschea delle Tornerie

La moschea delle Tornerie o moschea della Casa delle Tornerie è una moschea risalente alla seconda metà del XI secolo, situata sopra fondazioni anteriori romane, nell'antico sobborgo dei franchi, nella città di Toledo, Spagna. Attualmente ospita la Fundación Centro de Promoción de la Artesanía (lett. "Fondazione Centro di Promozione dell'Artigianato"), che può essere visitata e vi si può assistere a esposizioni temporanee. Storia Gli storici non riescono a mettersi d'accordo nella sua data di costruzione. Mentre alcuni la stimino nella seconda metà del XI secolo, altri, la stabiliscono nella seconda metà del XII. L'edificio mantenne il culto musulmano, anche molto tempo dopo la reconquista della città da parte delle truppe cristiane di Alfonso VI di León nel 1085, arrivando fino al periodo tra il 1498 e il 1505, quando fu sconsacrata dai re cattolici. Già edificio di uso civile, passa per diverse vicissitudini, prima come osteria nel 1505 e dopo come sede di diversi negozi e piccole fabbriche o come semplice alloggio. La sua storia si perde fino ai finali del XIX secolo, quando gli storici investigarono le sue origini pensando che fosse una sinagoga o una moschea. Dopo gli studi, il 15 marzo 1905 si comunicava ufficialmente alla Real Academia de la Historia il ritrovamento di una moschea araba nella strada delle tornerie. Descrizione La moschea si consolidava sopra i muri di depositi romani di acqua potabile per la distribuzione di acqua nella città. Il grande dislivello del terreno rende possibile la sua disposizione in due piani. Il pianterreno, dal quale si accede dalla strada delle Tornerie, si apre ai depositi romani con archi di granito a tutto sesto. Nel piano in alto, invece, c'è il luogo di culto, che conserva resti del mihrab e del muro della qibla. La costruzione venne realizzata basandosi su una delle più importanti moschee che erano mai state costruite nella città di Toledo, la moschea del Cristo della Luce o moschea di Bab al-Mardum, del X secolo. La sua pianta è irregolare quadrata e gli spazi interni si organizzano, come la precedente, in nove compartimenti di pianta quadrata, coperti con volte a vela di mattoni, tranne il compartimento centrale, che ha una volta a crociera. Dispone di archi a ferro di cavallo sopra colonne basse con capitelli massicci. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su moschea delle Tornerie Collegamenti esterni (ES) La Mezquita de las Tornerías, su toledoolvidado.blogspot.com.
Iglesia de Nuestra Señora de la Asunción (Corral de Almaguer)

La iglesia de Nuestra Señora de la Asunción es un monumento de la localidad española de Corral de Almaguer, en la provincia de Toledo. Descripción La iglesia parroquial de Nuestra Señora de la Asunción se ubica en la localidad toledana de Corral de Almaguer, en Castilla-La Mancha. Cuenta con el estatus de Bien de Interés Cultural. La fundación del templo se cree que puede datar en el siglo XI, cuando la Orden de Santiago construyó numerosas iglesias en la región. Consta de tres naves desarrolladas en seis tramos, un tramo mayor de crucero y seis capillas distribuidas de una forma irregular. El interior produce un efecto armonioso por su proporcionada arquitectura. En el altar mayor hay un retablo barroco de columnas salomónicas presidido por un lienzo de gran tamaño, que representa a la Asunción de la Virgen. En el mismo estilo barroco puede destacarse la caja del órgano, bellamente policromada, pero bastante mutilada. La portada principal, que es la portada lateral del sur, se trataría de un notable ejemplo del plateresco toledano.​ Estatus patrimonial El 29 de diciembre de 1981 fue declarada monumento histórico-artístico, mediante un real decreto publicado el 24 de marzo de 1982 en el Boletín Oficial del Estado, con la rúbrica de Juan Carlos I y de la entonces ministra de Cultura Soledad Becerril.​ En la actualidad está considerada Bien de Interés Cultural.​ Referencias Este artículo incluye contenido derivado de una disposición relativa al proceso de protección, incoación o declaración de un bien cultural o natural publicada en el Boletín Oficial del Estado n.º 71 el 24 de marzo de 1982 (texto), el cual está libre de restricciones conocidas en virtud del derecho de autor de conformidad con lo dispuesto en el artículo 13 de la Ley de Propiedad Intelectual española. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de Nuestra Señora de la Asunción.