NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Presbytère de Saint-Léon-le-Grand (Maskinongé)

Le presbytère de Saint-Léon-le-Grand est une ancienne maison curiale située à proximité de l'église Saint-Léon-le-Grand à Saint-Léon-le-Grand au Québec (Canada). Il a été construit en 1894, en remplacement d'un presbytère construit en 1825. Elle a été construite dans le style cubique populaire au Québec à partir de la fin de ce siècle. Elle a été citée comme immeuble patrimonial par la municipalité de Saint-Léon-le-Grand en 2009. Histoire L'ensemble religieux de Saint-Léon-le-Grand est établi au bas de la concession du Grand Rang dans la seigneurie de Grosbois-Ouest, à proximité des seigneuries de Grandpré à l'ouest et Dumontier au nord. Le territoire se développe rapidement à partir de la seconde moitié du XVIIIe siècle. Le village de Chacoura, qui prendra plus tard le nom de Saint-Léon-le-Grand, prend forme avec la construction d'une chapelle en 1801. Un premier presbytère est construit à proximité au début du XIXe siècle. Il est remplacé par un presbytère en pierre construit en 1825, à la suite de la construction de l'église Saint-Léon-le-Grand. Lors d'une assemblée des marguilliers en 1893, on décide de construire un nouveau presbytère avec une cuisine adjacente. Le contrat est donné à Édouard Lesage, un entrepreneur local. Le presbytère de 1825 est démoli et ses fondations sont réutilisées pour le nouveau bâtiment. Les matériaux de l'ancien presbytère sont réutilisés pour l'érection de l'école du village et le mur du cimetière inaugurés en 1896. Les travaux du nouveau presbytère débutent au printemps de 1894 et se terminent à l'automne de la même année. Le nouveau bâtiment est doté d'une fournaise à eau chaude et de deux trottoirs en bois reliant le presbytère à la sacristie et à la rue. Le presbytère est cité comme immeuble patrimonial par la municipalité de la paroisse de Saint-Léon-le-Grand le 8 septembre 2009. Il est ensuite utilisé à des fins communautaires. Notes et références Annexes Articles connexes Liste du patrimoine immobilier de la Mauricie Église Saint-Léon-le-Grand de Saint-Léon-le-Grand Liens externes Ressource relative à l'architecture : Répertoire du patrimoine culturel du Québec Portail de la Mauricie Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des lieux patrimoniaux du Canada
Kathedrale von Sherbrooke

Die Kathedrale von Sherbrooke oder Kathedralbasilika St. Michael (französisch Basilique-Cathédrale Saint-Michel) ist eine römisch-katholische Kirche in Sherbrooke im Süden Québecs, Kanada. Die Kathedrale des Erzbistums Sherbrooke ist dem Erzengel Michael gewidmet und trägt zusätzlich den Titel einer Basilica minor. Geschichte Nach einer Kapelle von 1825 und einer ersten Kathedrale von 1854 wurde 1914 der Bau der dritten Kirche auf den Höhen der Klippe Saint-Michel in der Innenstadt von Sherbrooke begonnen. Unter Monsignore Paul-Stanislas LaRocque wurde sie nach den Plänen des Architekten Louis-Napoleon Audet errichtet. Die neugotische Architektur wurde von der Kathedrale Notre-Dame de Paris hinsichtlich der Fassade inspiriert. Der Bau musste nach Gründung und Errichtung des südlichen Eingangsbereichs wegen fehlender Finanzierung bis 1954 unterbrochen werden. Der Keller wurde als Paulinerkapelle genutzt. Nach Anpassung der Baupläne durch den Architekten Audet wurde der Bau ab 1956 in verändertem Stil fortgesetzt und 1957 fast abgeschlossen, zwei kleine Türme sind noch zu bauen. Bischof Georges Cabana weihte die die Kathedrale im Juni 1959, sie erhielt durch Papst Johannes XXIII. im folgenden Monat zusätzlich den Titel einer Basilica minor verliehen. Architektur Im Gegensatz zur alten Kathedrale, die entlang einer Nord-Süd-Achse ausgerichtet war, ist das neue Gebäude geostet. Die Gesamtlänge des dreischiffigen Gebäudes beträgt 79,2 Meter und die Breite an den Querschiffen beträgt 45,7 Meter. Das Hauptschiff, das das Gebäude auf seiner gesamten Länge einnimmt, ist 33,5 Meter hoch und 23,8 Meter breit. Der Glockenturms im nördlichen Querschiff erreicht eine Höhe von 51,8 Metern. Die Rückseite des Gebäudes, die sich in einer topographischen Vertiefung befindet, die durch die Nähe der Steilabfall Saint-Michel verursacht wird, ist 41,7 Meter hoch, einschließlich der Apsis und der Basis. Ausstattung Die Orgel der Orgelbauer Casavant Frères besitzt drei Manuale. Sie wurde 1918 in der Paulinerkapelle installiert und im Jahr 1957 in die Kathedrale an ihren heutigen Standort versetzt. 1987 erfolgte eine Überarbeitung. Die 105 Glasfenster der Kathedrale wurden von Bruder Gérard Brassard, Assumptionist, entworfen und vom Glasmacher Raphael Lardeur zwischen 1959 und 1965 in Paris gefertigt. Die 18 großen Fenster des Langhauses zeigen Szenen der Bibel unter dem Thema Engel. Die drei großen Fenster des Chors zeigen Jesus, den Erzengel Michael und Maria. Andere Glasfenster stellen die Schutzpatrone der ersten fünf Bischöfe von Sherbrooke dar, weitere regionale Bischöfe und einige Päpste. Weblinks Einzelnachweise
Saint-Michel Basilica-Cathedral

Saint-Michel Basilica-Cathedral (French: Basilique-cathédrale Saint-Michel) is a Roman Catholic minor basilica and cathedral dedicated to St. Michael located in Sherbrooke, Quebec, Canada. The church is the seat of the Roman Catholic Archdiocese of Sherbrooke. Pope John XXIII raised the shrine to the status of Minor Basilica via his decree Quasi Arx Præsidium on 31 July 1959. The Pontifical decree was signed and notarized by Cardinal Domenico Tardini. The lower-half of the cathedral was constructed from 1914 to 1917. A lack of funds resulted in a thirty-nine year pause in construction. The completion of the upper-half of the cathedral was in 1956 to 1957. The cathedral was designed by architect Louis-Napoleon Audet, in Gothic style. Mr Audet was the architect for both phases of construction. The large window of the façade depicts the four Evangelists. The Cathedral of St Michael has 105 stained-glass windows crafted by Rafaël Lardeur of Paris. The archbishop's chapel was painted by Ozias Leduc. References External links Media related to Cathédrale de Sherbrooke at Wikimedia Commons Roman Catholic Archdiocese of Sherbrooke
Catedral basílica de San Miguel (Sherbrooke)

La basílica catedral de San Miguel de Sherbrooke​ (en francés: Basilique-cathédrale Saint-Michel de Sherbrooke)​ es un edificio religioso de la Iglesia católica que está situado en la provincia de Quebec,​ al este de Canadá,​ que es la sede de la arquidiócesis de Sherbrooke, cubriendo las diócesis de Sherbrooke, Saint- Hyacinthe y Nicolet. También es la iglesia del regimiento de la 52e Ambulance de campagne. Fue construido en lo alto de los acantilados de Saint- Michel, según los planos del arquitecto Louis-Napoléon Audet, en el centro de la ciudad de Sherbrooke. Con una arquitectura neogótica, el edificio se inspiró en la catedral de Notre Dame de París en el diseño con las dos torres en la parte delantera. Su construcción, sin embargo, permanece sin terminar por falta de fondos: dos pequeñas torres restán por construir. Obispo Georges Cabana logró que la catedral se erigiera en basílica menor con autorización del papa Juan XXIII el 31 de julio de 1959. Véase también Basílica-Catedral Marie-Reine-du-Monde Basílica Notre-Dame de Montreal Referencias
Basilica cattedrale di San Michele (Sherbrooke)

La basilica cattedrale di San Michele di Sherbrooke è la cattedrale dell'arcidiocesi di Sherbrooke nel Québec in Canada. La chiesa è stata nominata basilica il 31 luglio 1959. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su basilica cattedrale di Saint-Michel de Sherbrooke Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su bcstm.org. (EN) Basilique-Cathédrale Saint-Michel, in GCatholic.org.
Bazylika archikatedralna św. Michała Archanioła w Sherbrooke

Bazylika archikatedralna św. Michała Archanioła (fr. Basilique-cathédrale Saint-Michel, ang. Saint-Michel Basilica-Cathedral) – neogotycka świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w kanadyjskim mieście Sherbrooke. Główna świątynia archidiecezji Sherbrooke. Historia Pierwszą kaplicę wzniesiono w 1826 roku. W 1854 roku rozpoczęto budowę kościoła parafialnego; konsekrował go 14 czerwca 1855 roku bp Jean-Charles Prince. Przy kościele funkcjonował klasztor i kolegium. 28 sierpnia 1874 roku papież Pius IX erygował diecezję Sherbrooke i wyniósł świątynię do godności katedry. W 1875 roku kolegium przekształcono w seminarium duchowne św. Karola Boromeusza. W 1914 roku bp Paul LaRocque podjął decyzję o zburzeniu starej katedry i budowie nowej. Projekt sporządził Louis-Napoléon Audet. W 1917 roku, po ukończeniu prac nad dolnym kościołem, znanym jako Chapelle Pauline, budowę wstrzymano z powodów finansowych. Pierwszą mszę odprawiono 27 września 1917 roku. Prace wznowiono w 1956 roku, a 28 września 1957 roku kościół konsekrowano. 31 lipca 1959 roku papież Jan XXIII wyniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej. Architektura i wyposażenie Świątynia neogotycka, trójnawowa, o układzie halowym, z transeptem. Głównym budulcem jest granit z kamieniołomu w Saint-Sébastien. Długość kościoła wynosi 79,2 m, a maksymalna szerokość – 45,7 m. Fasada ma wysokość 33,5 m, a wieża – 51,81 m. Od południa dostawiony jest budynek pałacu arcybiskupiego. Stalowo-żelbetowa konstrukcja sklepień jest znacznie lżejsza od tradycyjnej, kamiennej. Umożliwiła ona wykonanie większej liczby okien. Witraże wykonał w latach 1959–1965 paryski szklarz Raphaël Laudeur na podstawie projektu Gérarda Brassarda. W południowym ramieniu transeptu przechowywane są relikwie św. Marii Leonii Paradis. 35-głosowe organy z warsztatu Casavant Frères zainstalowano w 1917 lub 1918 roku w Chapelle Pauline, inaugurował je 24 listopada 1920 roku francuski kompozytor i organista Joseph Bonnet. W 1957 roku przeniesiono je do nawy katedry, a w 1987 roku przebudowało je przedsiębiorstwo Guilbault-Thérien. Ponowna inauguracja odbyła się 4 października 1987 roku. Galeria Przypisy
Собор Святого Михаила (Шербрук)

Собор Святого Михаила (фр. Cathédrale Saint-Michel) — католический храм в городе Шербрук провинции Квебек (Канада). Является малой базиликой и кафедральным собором архиепархии Шербрука. История Первая церковь в Шербруке была построена в 1826 году и была посвящена святому Колумбану. В 1854 году эта церковь была перестроена и стала называться в честь святого Архангела Михаила. В 1874 году Римский папа Пий IX учредил епархию Шербрука и церковь святого Михаила Архангела стала кафедральным собором этой епархии. В 1914 году епископ Шербрука обратился к квебекскому архитектору Луи-Наполеон Оде с предложением перестроить старый храм. При планировании перестройки Луи-Наполеон взял за основу модель парижского собора Нотр-Дам-де-Пари. Строительство нового храма началось в 1915 году. В отличие от старого храма, здание которого было направлено по линии север-юг, здание нового храма строилось таким образом, чтобы апсида была направлена на восток. Первая часть храма была завершена в 1917 году. Последующее строительство здания храма не возобновлялось до 1956 года. В 1956 году строительство храма возобновилось и продолжается с многочисленными перерывами до настоящего времени. 31 июля 1959 года Римский папа Иоанн XXIII возвёл церковь святого Михаила Архангела в ранг малой базилики. В настоящее время в соборе находятся два органа моделей Casavant, Opus 704, 1917 / Guilbault-Thérien, 1987 и Létourneau, Opus 14, 1987. Ссылки Краткая история собора (англ.) Органы собора (англ.) Месторасположение собора (англ.)
Basilika Notre-Dame-du-Cap

Die Basilika Notre-Dame-du-Cap ist eine römisch-katholische Kirche in Trois-Rivières in Quebec, Kanada. Das Nationalheiligtum im Bistum Trois Rivières ist der Jungfrau Maria gewidmet und hat den Rang einer Basilica minor. Geschichte Als erste Kirche im Bezirk Cap-de-la-Madeleine wurde 1694 am Ort eine kleine Holzkonstruktion erbaut. Diese wurde 1720 durch eine Feldsteinkirche ersetzt. Die von Hand gehauenen Balken der Holzkirche wurden für den Bau der neuen Steinkirche verwendet. Nach langer Zeit ohne Pfarrer kam es in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts wieder zu einem stärkeren Gemeindeleben, was Bestrebungen für eine größere Kirche auslöste. Die Transportprobleme des Materials konnten 1879 über den vereisten Sankt-Lorenz-Strom mit einer schmalen, mehr als zwei Kilometer langen Eisbrücke gelöst werden, die eine Woche lang den Transport des Baumaterials auf Pferdeschlitten zuließ. Im Oktober 1880 wurde die Kirche fertiggestellt und Maria Magdalena geweiht. Die alte Steinkirche wurde Maria, Königin des Allerheiligsten Rosenkranzes geweiht und entwickelte sich ab 1883 zur Wallfahrtskirche. Die erste Wallfahrt zum Heiligtum fand am 7. Mai 1883 statt. Unter Pfarrer Janssone wurde ein Kreuzweg mit Bronzestatuen errichtet. 1902 übernahm der Orden der Oblaten der Unbefleckten Jungfrau Maria die Betreuung des Heiligtums. Ab 1906 installierten sie einen Weg des Rosenkranzes, dieser führt zu einer Reihe von Bronzestatuen, die in Frankreich gegossen wurden und jeweils eines der fünfzehn traditionellen Geheimnisse des Rosenkranzes darstellen. Im Oktober 1904 genehmigte Papst Pius X. die kanonische Krönung Unserer Lieben Frau vom Kap. Die 1888 eröffnete neue Kirche wurde 1963 abgerissen, um Platz für die heutige Basilika zu schaffen. Im Jahr 1964 wurde die Kirche geweiht und erhielt durch Papst Paul VI. den Rang einer Basilica minor. Die Oblaten betreuen weiterhin das Heiligtum, das Papst Johannes Paul II. im September 1984 besuchte. Pater Janssoone wurde am 25. September 1988 von Papst Johannes Paul II. seliggesprochen. Architektur Die von dem Architekten Adrien Dufresne entworfene Basilika im normannisch-neugotischen Stil wurde 1964 eröffnet und bietet Platz für bis zu 1660 Personen. Stahlbetonbögen, 30 Meter tief gegründet, prägen den Innenraum des achteckigen Gebäudes mit einer Länge von 79 Metern und einer Breite von 60 Metern. Die pyramidenförmige Kuppel ragt säulenfrei 38 Meter hoch. Über ihr hat das Oberlicht des Daches einen Durchmesser von 14,5 Meter und trägt ein 4,5 Meter hohes Kreuz, dessen Spitze eine Höhe von 78,5 Meter über dem Boden erreicht. Der Glockenturm beherbergt fünf Glocken. Ausstattung Der Altartisch besteht aus einem Calacatta-Marmorblock mit goldenen Adern. Es misst 3,35 Meter und wiegt drei Tonnen. Die Madonnenfigur wurde in Anlehnung an die Statue der alten Kirche neu in Carrara-Marmor geschaffen. Die Casavant-Orgel besitzt 75 Register mit 5425 Pfeifen. Die Glasfenster stammen vom niederländischen Oblaten Pater Jan Tillemans. Weblinks Einzelnachweise
Basílica de Nuestra Señora del Cabo (Trois-Rivières)

La Basílica de Nuestra Señora del Cabo​ (en francés: Basilique Notre-Dame-du-Cap) Es el nombre que recibe una iglesia católica con el estatus de una basílica menor en Trois-Rivières,​ en Quebec,​ al este de Canadá.​ Es un importante santuario católico que recibe miles de peregrinos cada año. La estructura fue construida originalmente como una iglesia en 1720. La primera peregrinación al santuario fue hecha el 7 de mayo de 1883. En 1964, la actual basílica fue inaugurada, y el santuario se convirtió oficialmente en una basílica menor. Es operado por los Oblatos Misioneros de María Inmaculada (Oblats de Marie-Immaculée). La basílica actual fue construida en 1955 y consagrada en 1964, con obras de construcción que se extendieron por nueve años. Mide 258 pies desde el suelo hasta la cruz que adorna el techo, y 125 pies de altura desde el suelo hasta la parte superior de la cúpula interior. Una estatua de 24 pies de María adorna su fachada. Se requirieron nueve años para terminar todas las ventanas (hecha a mano) que están instaladas en la basílica. Referencias
Bazylika Notre-Dame-du-Cap

Bazylika Notre-Dame-du-Cap (fr. Basilique Notre-Dame-du-Cap) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w kanadyjskim mieście Trois-Rivières, w dzielnicy Cap-de-la-Madeleine. Jest częścią kompleksu sanktuarium maryjnego. Historia Pierwsza drewniana kaplica w tym miejscu powstała w 1659 roku. W 1720 na jej miejscu wzniesiono nową, kamienną budowlę. Początki kultu maryjnego w Cap-de-la-Madeleine związane są z rozpoczęciem budowy nowego kościoła parafialnego w latach 70. XIX wieku. Miał on zastąpić poprzednią świątynię, która była zbyt mała, by pomieścić wszystkich wiernych. Na południowym brzegu Rzeki Świętego Wawrzyńca zebrano kamień pod budowę i liczono, że zimą 1878–1879 uda się go przetransportować na drugi brzeg dzięki jej oblodzeniu. Zima była jednak na tyle łagodna, że nie było to możliwe. Gdy odpowiedni lód nie pojawił się do marca 1879, ks. Luc Désilets obiecał w modlitwie poświęcenie Matce Bożej starego kościoła, jeżeli uda się przetransportować materiały budowlane. 16 marca na rzece utworzył się długi na około dwa kilometry most lodowy, który umożliwił transportowanie kamienia od 19 do 25 marca 1879. Nowy kościół św. Marii Magdaleny poświęcił w październiku 1880 roku bp Louis-François Richer Laflèche, a staremu 22 czerwca 1888 nadano wezwanie Najświętszej Maryi Panny i uczyniono go sanktuarium maryjnym. Tego samego dnia, w godzinach wieczornych, zgromadzonych w kościele dwóch duchownych oraz osoba świecka miało być świadkami otworzenia oczu przez figurę Matki Bożej, która miała patrzeć przed siebie od 5 do 10 minut, co uczyniło kościół celem pielgrzymek. W 1902 opiekę nad sanktuarium przejęli ojcowie oblaci, a w 1904 figurę koronowano w imieniu papieża Piusa X. W 1947 roku posąg rozpoczął podróż po Kanadzie, a jej kulminacją była ponowna koronacja w 1954 roku. Zbiórkę funduszy pod budowę nowego kościoła rozpoczęto w 1937 roku. Prace budowlane rozpoczęto w 1955 roku wg projektu Adriena Dufresne’a i ukończono w roku 1964. 15 sierpnia 1964 papież Paweł VI wyniósł go do godności bazyliki mniejszej. 10 września 1984 świątynię odwiedził papież Jan Paweł II. W 1988 roku franciszkanin Fryderyk Jansoone, jeden ze świadków cudu z 1888 roku, został beatyfikowany. W 2017 roku kompleks sanktuarium został wpisany na listę dziedzictwa narodowego. Architektura i wyposażenie Bazylika została wzniesiona na planie centralnym, może pomieścić 1660 osób. Całkowita długość kościoła wynosi 79 m, a szerokość – 60 m. Wewnętrzna wysokość kopuły to 38 m, a zewnętrzna, do wieńczącego ją krzyża, wynosi 78,5 m. Fasadę zdobi kopia cudownej figury Matki Bożej o wysokości 7,3 m. Inna kopia posągu znajduje się w prezbiterium kościoła. Autorem witraży jest holenderski misjonarz Jan Tillemans. Organy główne składają się z 5315 piszczałek zgrupowanych w 75 głosów, wykonało je w 1964 roku przedsiębiorstwo Casavant Frères, a w 1990 roku wyremontowano je. Organy w prezbiterium pochodzą z 1961 roku, składają się z 1011 piszczałek zgrupowanych w 15 głosów. 12-głosowe organy w krypcie wybudowało w 1959 roku przedsiębiorstwo Rieger Orgelbau. Galeria Przypisy
Basílica de Notre-Dame-du-Cap

Basílica de Notre-Dame-du-Cap é uma basílica da cidade de Trois-Rivières, Quebec, Canadá. É um importante santuário Católico, que recebe milhares de fiéis todos os anos. A estrutura foi originalmente construída como uma igreja em 1720. A primeira peregrinação ao Santuário foi feita no dia 7 de maio de 1883. Em 1964, a basílica atual foi inaugurada, e o santuário tornou-se oficialmente uma basílica menor[carece de fontes?]. Galeria Referências Ligações externas «Santuário Notre-Dame du Cap website» (em inglês) «Fotos da galeria». www.catholicphotographer.com
Basilika St. Anna (Varennes)

Die Basilika St. Anna (französisch Basilique Sainte-Anne de Varennes) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Varennes in Quebec, Kanada. Die Kirche im Bistum Saint-Jean-Longueuil ist der heiligen Anna gewidmet und hat den Rang einer Basilica minor. Vorgängerbauten Die erste Pfarrkirche wurde 1692 von Bischof Saint-Vallier in Varennes am Südufer des St.-Lorenz-Stroms gegenüber Montreal errichtet. Das zweite Gebäude wurde hier 1718 nach dem Vorbild der alten Kirche von Cap-de-la-Madeleine gebaut, die dritte Kirche folgte 1780, sie wurde nach dem Vorbild von Saint-Vallier entworfen und 1849 vergrößert, 1883 aber wegen Baufälligkeit abgerissen. Heutige Kirche Nach der Grundsteinlegung am 1. Dezember 1884 wurde die heutige Kirche von den Architekten Albert Mesnard und Henri-Maurice Perrault erbaut. Nach der Fertigstellung und Segnung Ende 1887 wurde sie am 27. Juni des folgenden Jahres von Bischof Édouard-Charles Fabre, Erzbischof von Montreal, und Bischof Isidore Clut Omi, Missionsbischof des Nordwestens, geweiht. Die Kirche besitzt Merkmale der Neuromanik und der Neugotik. Ihre zwei Glockentürme an der Front beherrschen den Ort. Die Gründung auf dem lehmigen Baugrund erfolgte auf Schwellen. Die Kirchenausstattung wurde durch Guido Nincheri, Félix Mesnard und Antoine Durenne gestaltet. In das Querhaus der Basilika wurden 2010 die Überreste von Maria Margareta d’Youville umgebettet. Sie wurde 1990 als erste gebürtige Kanadierin heiliggesprochen. In der Kirche ist ein Instrument des Orgelbauers Casavant Frères in neoklassizistischer Ästhetik installiert. In der Nähe der Kirche befinden sich zwei Kapellen, eine der heiligen Anna und die andere dem heiligen Joachim. Die Kirche erhielt 1994 durch Johannes Paul II. den Rang einer Basilica minor verliehen. Weblinks Geschichte der Basilika Einzelnachweise
Sainte-Anne de Varennes Basilica

Sainte-Anne de Varennes Basilica (French: Basilique Sainte-Anne-de-Varennes) is a Roman Catholic minor basilica dedicated to Saint Anne located in Varennes, Quebec, Canada. The basilica is under the circumscription of the Roman Catholic Diocese of Saint-Jean-Longueuil. The basilica was decreed on June 18, 1993. References External links Official website Media related to Sainte-Anne de Varennes Basilica at Wikimedia Commons
Basílica de Santa Ana (Varennes)

La Basílica de Santa Ana​ (en francés: Basilique Sainte-Anne-de-Varennes)​ Es una basílica menor católica dedicada a la Santa Ana situada en Varennes,​ una localidad de la provincia de Quebec,​ al este de Canadá. La basílica está bajo la circunscripción de la diócesis católica de Saint-Jean-Longueuil. La basílica fue decretada el 18 de junio de 1993 por el entonces papa Juan Pablo II. Fue construida desde 1884 hasta 1887 por los arquitectos Albert Mesnard y Henri-Maurice Perrault. La iglesia contiene varias referencias al arte románico y gótico. Las obras que se llevaron a cabo en el interior son de Guido Nincheri, Félix Mesnard y Antoine Durenne. El edificio sustituye a una antigua iglesia parroquial erigida por el obispo de Saint-Vallier en 1692, un segundo edificio fue construido en 1718 inspirado en la antigua iglesia de Cap-de-la-Madeleine y una tercera iglesia se terminó en 1780 siguiendo el modelo de la parroquia de la Sagrada familia (paroisse de Sainte-Famille). Véase también Iglesia católica en Canadá Santa Ana Referencias