Eldon House

Eldon House – drewniany, piętrowy dworek, otoczony rozległymi ogrodami, w London w prowincji Ontario, w Kanadzie. Najstarsza zachowana rezydencja mieszkalna w mieście. Obecnie muzeum, prezentujące poprzez historię wpływowej rodziny Harrisów życie w Kanadzie poczynając od epoki georgiańskiej do początków XX w. Leży w historycznym centrum miasta (ang. downtown), przy Ridout Street North 481. Dom powstał w 1834 r. na szczycie skarpy, opadającej na zachód ku korytu North Thames., ok. 500 m powyżej miejsca w którym ta łączy się z głównym nurtem rzeki Thames. Został zbudowany przez kapitana Johna Harrisa (1782-1850), byłego oficera marynarki angielskiej, zajmującego się przez szereg lat mapowaniem wód Wielkich Jezior. Harris przybył do London wraz ze swoją żoną Amelią i ośmiorgiem dzieci po przeniesieniu tu w 1831 r. z Vittorii w hrabstwie Norfolk siedziby administracji dystryktu, w której objął stanowisko skarbnika. W następnych latach liczba dzieci wzrosła do 10 (łącznie 3 synów i 7 córek). W 1850 r. John Harris zmarł, a jego żona Amelia musiała wychować dziesięcioro dzieci i utrzymać dom przy ograniczonych dochodach. W 1861 najstarszy syn, John Fitzjohn, zmarł po walce z przewlekłą chorobą, pozostawiając w domu jedynie brata Edwarda i jego żonę Sophię z panią Harris. W końcu lat 70. Edward i Sophia rozbudowali dom w kierunku północnym o duży salon, nową kuchnię i pomieszczenia dla służby. W końcu lat 80., kiedy Edward zaczął mieć trudności finansowe, jego brat George i jego żona Lucy odkupili dom, dzięki czemu Eldon House pozostało własnością rodziny Harrisów przez dwa kolejne pokolenia. Kilka lat po objęciu w posiadanie Eldon House, Lucy otrzymała duży spadek od swojej rodziny w Anglii. Przez następną dekadę udało się wprowadzić wiele ulepszeń na terenie posiadłości i wokół niej, m.in. przebudować tarasy ogrodowe i w 1896 r. wymienić oświetlenie z gazowego na elektryczne. Do salonu dobudowano oranżerię, a w pobliżu powstała szklarnia, którą można podziwiać do dziś. Amelia (Milly) Harris, która zmarła w grudniu 1959 roku, była ostatnią osobą mieszkającą w tym domu. W styczniu 1960 roku dom, jego wyposażenie i majątek zostały przekazane miastu London przez dzieci brata Milly, Ronalda Harrisa – Robina, George'a i Lucy. Urządzono w nim muzeum, które w historycznych wnętrzach eksponuje meble i inne elementy wyposażenia, obrazy, zbiory biblioteczne, bibeloty oraz inne drobiazgi, należące niegdyś do rodziny Harris. Dom odzwierciedla bogactwo i pozycję jego dawnych właścicieli w miejscowym społeczeństwie. Integralną częścią muzeum jest rozległy Park Harris. Posiadłość Harrisów pierwotnie zajmowała 13 akrów (ok. 4,5 ha), schodząc tarasami od domu aż do zalewowego pasa nadrzecznego. Posiadłość rozciągała się wzdłuż North Thames od Fullarton Street na południu w kierunku Central Avenue (wówczas znanej jako Great Market Street) na północy. Na płaskim terenie nad rzeką założono duże ogrody warzywne; w szczytowym okresie zajmowały one ponad 2,5 hektara ziemi i do ich pielęgnacji potrzeba było pięciu ogrodników zatrudnionych na pełen etat. Na terenie posiadłości zachowały się również rabaty ogrodowe z lat 40. XIX w. oraz historyczne donice i ławki z lat 90. tego stulecia. Obecnie zespół Eldon House składa się z czterech budynków – domu głównego, wozowni, szklarni i niedawno wybudowanego Centrum Interpretacyjnego (ang. Interpretive Center). Nieruchomość została uznana przez miasto London w 1977 r. za obiekt zabytkowy i/lub architektoniczny na mocy części IV ustawy o dziedzictwie kulturowym Ontario (ang. Ontario Heritage Act; ustawa L.S.P. – 2329-578). Cały kompleks muzealny jest przeznaczony do zwiedzania. Ponadto muzeum organizuje wiele zwiedzań tematycznych, wykładów i prelekcji, w sezonie letnim również na terenie ogrodów. W lipcu i sierpniu w ogrodach Eldon House odbywają się Letnie Spotkania Herbaciane (Eldon House Summer Tea Program). Przypisy