NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Гандер (аеропорт)

Міжнародний аеропорт Гандер (IATA: YQX, ICAO: CYQX) — міжнародний аеропорт, що обслуговує маленьке канадське містечко Гандер на острові Ньюфаундленд, в провінції Ньюфаундленд і Лабрадор. Примітки Посилання Synoptic/Metstat Station Information. Архів оригіналу за 1 грудня 2011. Total aircraft movements by class of operation — NAV CANADA towers. Архів оригіналу за 7 вересня 2011. Процитовано 28 травня 2011. Total passenger movements. Архів оригіналу за 9 липня 2018. Процитовано 9 липня 2018.
Hidroelektrana Churchill Falls

Hidroelektrana Churchill Falls je hidroelektrana smještena na rijeci Churchill, u kanadskoj pokrajini Newfoundland i Labrador. Brana se sastoji od 88 nasutih kamenih nasipa i duga je 64 km. Umjetno jezero Smallwood ima površinu 5.698 km2. U podzemnoj strojarnici se nalazi 11 vodnih turbina s instaliranom snagom 5.428 MW, što ovu hidroelektranu svrstava na deveto mjesto u svijetu, i drugu u Kanadi, iza hidroelektrane Robert Bourassa. Tlačna visina ili maksimalni raspoloživi vodeni pad je 312,4 m. Godišnja proizvodnja struje je oko 35.000 GWh. Interesantno je da su rotori Francisovih turbina napravljeni od nehrđajućeg čelika, što predstavlja najveći ikad napravljen odljevak od nehrđajućeg čelika u svijetu, težak 73 tone. Povijest Prve ideje da se sagradi hidroelektrana na rijeci Churchill, čiji je slijev veličine Irske, su se pojavile još 1915. godine. 1949. je premijer Newfoundlanda izrazio veliku želju za gradnju hidroelektrane, pa je razgovarao i s britanskim premijerom Winstonom Churchillom. Problem je bio u tome što nije bilo u to vrijeme velikih potrošača električne struje u blizini, pa se odlučilo graditi topionice aluminija i postrojenje za obogaćenje urana. Nakon godina pregovaranja, gradnja je pokrenuta 1967. Počelo se s gradnjom podzemne strojarnice, koju je trebalo iskopati u granitnoj stijeni, dužine oko 300 m, i s kamenim nasipima, dužine oko 64 km. U to vrijeme to je bio najveći građevinski projekt u Sjevernoj Americi. Dogovor je napravljen i sa starosjediocima Labradora Montagnais, jer je umjetno jezero pokrilo njihovo tradicionalno područje za lov. Na gradilištu je radilo u prosjeku 6.300 radnika. Gradnja je završila 1974. Izvori
Churchill Falls vattenkraftverk

Churchill Falls vattenkraftverk ligger vid Churchill Falls längs Churchillfloden i Kanada. Vattenkraftverket har en fallhöjd på cirka 313 meter och en installerad effekt på 5 225 MW. En 64 km lång men endast 20 meter hög damm bildar Smallwoodreservoaren, som har en area på 6 500 kvadratkilometer. Regleringsvolymen som är användbar är också stor, hela 31 kubikkilometer. Genom detta kan kraftverket producera 34,5 TWh el årligen, vilket motsvarar mer än hälften av hela Sveriges vattenelproduktion. Fram till och med 1965 hette vattenkraftverket Grand Falls men efter Winston Churchills död döptes kraftverket om till Churchill Falls vattenkraftverk. Referenser Fotnoter
Aeropuerto Internacional de San Juan de Terranova

El Aeropuerto Internacional de San Juan de Terranova (del inglés: St. John's International Airport) (IATA: YYT, OACI: CYYT) está en Terranova y Labrador, Canadá. Se encuentra a 3 millas náuticas (5.6 km; 3.5 millas) al noroeste​ de San Juan, Terranova y Labrador y sirve al área metropolitana de San Juan de Terranova y la Península de Avalon. El aeropuerto es parte del Sistema Nacional de Aeropuertos y es operado por St. John's International Airport Authority Inc.​ Designado como aeropuerto internacional por Transport Canada,​ Nav Canada lo clasifica como aeropuerto de entrada y cuenta con personal de la Agencia de Servicios Fronterizos de Canadá (CBSA). Los oficiales de CBSA en este aeropuerto pueden manejar aviones con no más de 165 pasajeros. Sin embargo, pueden manejar hasta 450 si la aeronave se descarga por etapas.​ Aerolíneas y destinos Terranova está tan al este de Canadá continental que cuando WestJet comenzó a volar de San Juan a Dublín en 2014, la ruta transatlántica era solo 40 km más larga que el vuelo existente de la aerolínea a Orlando y más corta que un vuelo desde Vancouver a Toronto.​ Pasajeros Servicio de helicópteros Los operadores de base fija con base en el Aeropuerto Internacional de San Juan de Terranoca son Provincial Airlines​ y Cougar Helicopters. Destinos nacionales Se brinda servicio a 15 ciudades dentro del país a cargo de 6 aerolíneas. Destinos internacionales Se ofrece servicio a 5 destinos internacionales (3 estacionales), a cargo de 2 aerolíneas. Estadísticas Tráfico anual Véase también Aeropuertos del mundo Aeropuertos de Canadá Principales aeropuertos de Canadá Referencias Enlaces externos Sitio web oficial (en inglés) Información meteorológica y de navegación aérea sobre Aeropuerto Internacional de San Juan de Terranova en FallingRain.com Historial de accidentes del Aeropuerto Internacional de San Juan de Terranova en Aviation Safety Network (en inglés)
St. John’s nemzetközi repülőtér

A St. John’s nemzetközi repülőtér (IATA: YYT, ICAO: CYYT) Kanada egyik nemzetközi repülőtere, amely St. John’s közelében található. Éves utasforgalma 1 435 013 (2019) fő. Futópályák A repülőtér futópályái: 02/20 (1533 m, 32 m, aszfaltbeton) 11/29 (2591 m, 60 m, aszfalt) 16/34 (2135 m, 58 m, aszfalt) Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (angol) A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
St. John's International Airport

St. John's International Airport is een luchthaven gelegen in St. John's, de hoofdstad van de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. Ze is in bezit van Transport Canada en wordt geëxploiteerd door St. John's International Airport Authority Inc. Het vliegveld bedient voornamelijk het schiereiland Avalon, wat met de Metropoolregio St. John's goed is voor ongeveer de helft van de inwoners van het eiland Newfoundland. De luchthaven is een hub voor twee maatschappijen, namelijk PAL Airlines en Cougar Helicopters. Geschiedenis Vroege jaren De bouw van de luchthaven begon in april 1941 en ze werd geopend op 15 december 1941, als Torbay Airport, naar het nabijgelegen Torbay. Initieel werd de luchthaven gemeenschappelijk gebruikt als vliegbasis voor de Royal Canadian Air Force (RCAF), de Royal Air Force (RAF) en de United States Army Air Forces (USAAF). Deze inzet liep tot december 1946. De eerste passagiersterminal werd gebouwd in 1943. Dit kleine houten gebouwtje werd later vervangen door een stenen bouwwerk in 1958. De eerste reguliere passagiersvlucht was een Lockheed Lodestar toestel van Trans-Canada Air Lines, de toenmalige naam van Air Canada dat op 1 mei 1942 landde met vijf passagiers en drie bemanningsleden. Daarvoor was er wel reeds in oktober 1941 een noodlanding geweest wegens stormweer van een commerciële vlucht met een B-24 Liberator van British Overseas Airways Corporation die transport uitvoerde van Schotland naar Gander. Op 1 april 1946 ging het luchthavenbeheer over naar een civiele operator. De aanwezigheid van Amerikaans militair personeel maakte dit evenwel een moeilijke samenwerking, waarna het luchthavenbeheer op 1 april 1953 terug overging naar het Canadese Ministerie van Defensie (met personeel van de RCAF). De United States Air Force (USAF) bleef actief op de basis van Torbay tot 1 april 1964, toen de RCAF de controle terug overgaf aan de civiele operator en de luchthaven als "St. John's International Airport" uitsluitend voor civiel gebruik werd voorbehouden. In 1998 werd de luchthaven geprivatiseerd. Sindsdien verdubbelde het aantal passagiers. In 2016 waren er circa 1.600.000 passagiers. In 2019 vertrokken er vanuit St. John's dagelijks zo'n 80 vluchten naar 21 bestemmingen in Canada, de Verenigde Staten, de Caraïben en Europa (enkel Londen). Een deel van deze bestemmingen wordt seizoensgebonden bediend. Maatschappijen en bestemmingen Startbanen Op dit moment heeft St. John's heeft drie start-en landingsbanen in gebruik: baan 11/29 met een lengte van 2.591 meter en een breedte van 61 meter, standaard de landingsbaan en daarom ook uitgerust met een approach lighting system baan 16/34 met een lengte van 2.135 meter en een breedte van 61 meter, standaard de baan voor de opstijgende vliegtuigen de derde baan, 02/20, met een lengte van 1.533 m en breedte van 30 m wordt wanneer nodig voor kleinere toestellen ingezet De start- en landingsbaan 11/29 was ook als een van vijf Canadese landingsbanen aangewezen voor de Space Shuttle als een noodlanding gemaakt zou moeten worden.
Aeroportul Internațional St. John's

Aeroportul Internațional St. John's (IATA: YYT, ICAO: CYYT) este un aeroport din St. John's, Newfoundland și Labrador, Newfoundland și Labrador, Canada ce deservește zona St. John's, Newfoundland și Labrador. Aeroportul a fost tranzitat în 2023 de 1.260.000 de pasageri. A fost deschis în 15 decembrie 1941 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 141 m, aeroportul dispune de 3 piste. Este operat de Transport Canada⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de 3 piste: pista 02/20 din asfalt, cu dimensiunile 1.533 m × 32 m pista 11/29 din asfalt, cu dimensiunile 2.591 m × 60 m pista 16/34 din asfalt, cu dimensiunile 2.135 m × 58 m Terminale Note Vezi și
Сент-Джонс (аэропорт)

Международный аэропорт Сент-Джонс (англ. St. John's International Airport) — канадский аэропорт, расположенный в 6 километрах от города Сент-Джонс в провинции Ньюфаундленд и Лабрадор. Является крупнейшим аэропортом провинции и обслуживает 1,5 млн пассажиров в год (2018). История В 1939 году в парламенте Канады был поднят вопрос безопасности Ньюфаундленда. Было решено создать на острове авиабазу. 15 декабря 1941 года произошло официальное открытие аэропорта Торбей (англ. Torbay Airport). Изначально он использовался Королевскими военно-воздушными силами Канады и военно-воздушными силами США как военный аэропорт, но уже в 1942 году принял первый коммерческий рейс авиакомпании Trans-Canada Airlines. В 1943 году было построено здание терминала — это было небольшое деревянное строение, которое было заменено более крупным кирпичным зданием в 1958 году. В марте 1946 года диспетчерская вышка сгорела в сильном пожаре, а новая была построена только в июне 1952 года. В 1998 году аэропорт был приватизирован и новое руководство начало инвестировать в его реконструкцию. В 2002 году была проведена реконструкция терминала. В апреле 2020 года пассажиропоток аэропорта сократился на 95 % к показателям 2019 года из-за пандемии коронавируса. Характеристики Аэропорт имеет 2 главные взлётно-посадочные полосы и три отдельных перрона соединённых рулёжными дорожками. Полоса 11/29 является основной и обеспечена системой посадки по приборам III категории. Терминал В 2002 году терминал был реконструирован, а в 2014 году его начали расширять. Общая площадь терминала в 2018 году составляла почти 30 тысяч м². В 2019—2022 году планировалось увеличить терминал до 39 тысяч м², но из-за эпидемии коронавируса аэропорт приостановил процесс расширения на неопределённый срок. Терминал внутри Авиакомпании и направления В 1981 году основными авиакомпаниями работавшими в аэропорту были Air Canada и Eastern Provincial Airways. Они ежедневно обслуживали другие части Ньюфаундленда и Лабрадора и материковую Канаду. На 2018 год аэропорт обслуживает около 80 ежедневных рейсов в 21 пункт назначения в Канаде, Европе и США. Помимо Air Canada существенный вклад в пассажиропоток вносит авиакомпания WestJet. Примечания Ссылки (англ.) Информация об аэропорте CYYT с сайта Great Circle Mapper. (англ.) Информация об аэропорте CYYT с сайта World Aero Data.
St. John's International Airport

St. John's International Airport (franska: Aéroport international Saint John's) är en flygplats i Kanada. Den ligger i provinsen Newfoundland och Labrador, i den östra delen av landet, 1 800 km öster om huvudstaden Ottawa. St. John's International Airport ligger 140 meter över havet. Terrängen runt St. John's International Airport är huvudsakligen platt, men söderut är den kuperad. Terrängen runt St. John's International Airport sluttar österut. Trakten är tätbefolkad. Närmaste större samhälle är St. John's, 6,2 km söder om St. John's International Airport. Kommentarer Källor
Bowring Park (St. John's)

Bowring Park is located in the Waterford Valley, St. John's, Newfoundland, Canada. Entrance to the park is via Waterford Bridge Road, passing a sculptured duck pond and a Peter Pan statue. History The land that Bowring Park currently occupies was originally a farm owned by William Thorburn known as Rae Island. The land was purchased and donated to the city in 1911 by Sir Edgar Rennie Bowring on behalf of Bowring Brothers Ltd. on their 100th anniversary of commerce in Newfoundland. Frederick Todd created the design and Rudolph Cochius was the landscape architect for the original section of the park. The park was officially opened by His Royal Highness, the Duke of Connaught on July 15, 1914. The park has expanded to incorporate some of the surrounding areas. The original tract of land was 50 acres (200,000 m2) on the east side of the park. In the 1970s the park acquired 150 acres (610,000 m2) of land that once belonged to Sir Richard Squires, known as Midstream. The boundary between the old and new sections of the park is the pedestrian footbridge near the swimming pool. The bridge design and planning for the new section was completed by the noted modernist architect, Blanche Lemco van Ginkel in collaboration with Arup Partners. She presented her designs at the 1959 CIAM congress in Otterlo, Netherlands. Attractions The park has many recreation facilities, including tennis courts, a swimming pool and playground. There are a number of statues in the park, including two sculptures by Basil Gotto, one a Caribou and the other The Fighting Newfoundlander. The Caribou is a replica of the monument at the Beaumont-Hamel Newfoundland Memorial Park was originally part of the Newfoundland Pavilion at the British Empire Exhibition and was presented to the park by Major William Howe Green, a cousin of Sir Edgar Bowring. The Fighting Newfoundlander, a tribute to the Royal Newfoundland Regiment with Corporal Thomas Pittman as the subject, was also a gift from Sir Edgar Bowring. The statue was unveiled by Sir William Horwood in September 1922. The Peter Pan was erected in memory of Sir Edgar Bowring's godchild, Betty Munn, who had drowned along with her father at the sinking of Florizel at Cappahayden. The statue was unveiled on August 29, 1925 with the following inscription; In memory of a little girl who loved the Park. The building and erection of the statue was supervised by Sir George Frampton, the sculptor who created the original statue at Kensington Gardens, London. External links Bowring Park Foundation References
Bowring Park

Bowring Park is een park van 81 ha in St. John's, de hoofdstad van de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. Het in het zuiden van de stad gelegen park biedt recreatiefaciliteiten aan en huisvest verschillende standbeelden. Ligging Bowring Park ligt in de zuidelijke stadswijk Waterford Valley op ruim 4 km van Downtown St. John's. Het stadspark wordt in het oosten begrensd door provinciale route 2, in het noorden door Waterford Bridge Road en in het westen door woonwijken. De hoofdingang, met ruime parkeergelegenheid, bevindt zich bij de splitsing van Waterford Bridge Road en Park Road. Geschiedenis In 1911 kocht Sir Edgar Rennie Bowring 20 ha landbouwgrond die hij vervolgens, in het kader van het 100-jarig jubileum van het Newfoundlandse handelsbedrijf Bowring Brothers, aan de stad St. John's schonk. Frederick Todd en Rudolph Cochius ontwierpen het park dat op 15 juli 1914 officieel ingehuldigd werd door de hertog van Connaught. In 1958 werd architect Blanche Lemco van Ginkel aangeduid om een voetgangersbrug te ontwerpen; deze werd ingehuldigd in 1962. In de jaren 1970 verviervoudigde het park door de toevoeging van 61 ha land ten zuiden en westen van het originele parkgedeelte. Beschrijving Bij de recreatiefaciliteiten in Bowring Park horen onder meer tennisterreinen, een voetbalterrein, een groot openluchtzwembad en een speeltuin. Het park heeft ook een met rotsen aangelegde eendenvijver en een hondenlosloopgebied. Doorheen het groengebied stromen twee riviertjes, namelijk de Waterford River en South Brook. Standbeelden Bij de standbeelden in het park behoren er onder andere twee van de Britse architect Basil Gotto, namelijk The Fighting Newfoundlander (1922) en Caribou (1928). Beide zijn geplaatst ter ere van de opofferingen van het Royal Newfoundland Regiment in de Eerste Wereldoorlog (Caribou is een replica van de kariboestandbeelden van de Newfoundland Memorials in Europa). Een ander bekend standbeeld is dat van Peter Pan (1925) dat geplaatst werd ter ere van Betty Munn, het driejarig petekind van Bowring dat om het leven kwam bij de ondergang van de Florizel nabij Cappahayden. Galerij Zie ook Lijst van parken en reservaten in Newfoundland en Labrador
LSPU Hall

The LSPU Hall is a large wooden structure in St. John's, Newfoundland and Labrador. Located on 3 Victoria Street, it is currently the home of the Resource Centre for the Arts (RCA). The name comes from a previous owner, the Longshoremen's Protective Union (not to be confused with the Fisherman's Protective Union). The Hall is a registered heritage building. In its mission statement the Resource Centre for the Arts states that it "aims to provide accessible, supportive and well-resourced programs and venues, with a primary focus on the creation, development, and advancement of the performing arts in Newfoundland and Labrador". Many prominent artists from Newfoundland and Labrador have performed at the Hall, including Mary Walsh, Andy Jones, Rick Mercer, Bob Joy, Jillian Keiley, Allan Hawco and Danielle Irvine. History The LSPU Hall is on the site of "the first Congregationalist Church in Newfoundland" that was built in 1789. After that was destroyed by the Great Fire of 1817, a meeting hall was built on the site, which was purchased by the Sons of Temperance in 1853. This meeting hall was destroyed by the Great Fire of 1892 and rebuilt. The Longshoremen's Protective Union purchased the building from the Sons of Temperance in 1912, to be used as their union hall. There was another fire in 1922, when the building was extensively damaged. Subsequently "the building was used for both union meetings and local activities including speeches and bingo". The Resource Foundation for the Arts was founded by The Mummers Troupe who helped purchase, renovate and develop the LSPU Hall as a downtown St. John's performance centre. The RFA started leasing the building in 1975 and bought in 1976, The Mummers Troupe was founded in the autumn of 1972 by Chris Brookes and Lynn Lunde, and is best known for their performances of the "Traditional Newfoundland Christmas Mummers Play" every December from 1972 to 1982. The Hall is now "one of the most important centres for the arts in Newfoundland and Labrador". The LSPU Hall is a registered heritage building "because of its historical and architectural values". This followed renovations done to "enhancing its heritage features" in 1984. There were further major renovations in 2008. While the interior of the building "has been extensively changed over the years", the exterior is "virtually unchanged since 1922". There are also remains of the original stone foundation walls from the Congregational Church built in 1789. Its plain architectural style is typical of early twentieth century Newfoundland meeting halls. References External links Resource Centre for the Arts Canada's Historic Places
Point Riche Lighthouse

Point Riche Lighthouse, located in Port au Choix, Newfoundland in Canada's Newfoundland and Labrador province, is a "pepperpot" lighthouse that was built in 1892 and is still active. The current lighthouse was built on the grounds of a previous lighthouse that was constructed in 1870 and destroyed by a fire in 1890. The current lighthouse has a white wooden tower with an octagonal pyramid shape and a red lantern room. Diesel generators were installed in 1968 followed by electricity and automation two years later. The structure is 19 metres (62 ft) tall. Its light characteristic is a flash every 5 seconds, emitted at a focal plane height of 29 metres (95 ft). It is maintained by the Port au Choix National Historic Site. The keeper's dwelling was rebuilt in 1908 and burned down in a fire in 1998. The foundation still stands where the dwelling used to be. The lighthouse was designated as a Federal Heritage Building in 1991. Keepers Eugene Roy 1871–1881 Ferdinand Lemieux 1881–1896 Narcisse Breton 1896–1926 Joseph N. Romeo Breton 1926–1927 Joseph Narcisse Gaudias Breton 1927–1959 John Lawrence Rumbolt 1959–at least 1962 See also List of lighthouses in Newfoundland and Labrador List of lighthouses in Canada References External links Aids to Navigation Canadian Coast Guard
Torngat Mountains National Park

Torngat Mountains National Park er en nationalpark i Canada, beliggende i provinsen Newfoundland og Labrador, på den nordligste spids af Labrador-halvøen. Parken blev oprettet i 2005 og det beskyttede område omfatter 9.700 kvadratkilometer. Geografi Torngat Mountains National Park har fået sit navn efter Torngat Mountains. Denne bjergkæde har de højeste bjergtoppe i det nordøstlige kontinentale Nordamerika. Nogle bjergtoppe når højder over 1.500 meter og den højeste bjergtop Mount Caubvick er 1.652 meter. I bjergene findes flere mindre gletsjere, som er rester fra den seneste istid. Gletsjere har også formet de dybe dale som findes mellem bjergene. Kystområderne er klipperige og stejle med mange fjorde. Fauna og flora Torngat Mountains National Park har en fauna hvor både arktiske og en del boreale arter forekommer. Mange af de fugle og visse af pattedyrene, som forekommer her, foretager sæsonbundne træk. En del af disse dyr forbliver i området for at yngle, andre er mere midlertidige besøgende som snart tager videre. Til de større landlevende pattedyr som kan ses her hører for eksempel ren, ulv, isbjørn, sortbjørn og polarræv. I vandene uden for kysten kan man se sæler og hvaler. Vegetationen i Torngatbjergene er sparsom, og for parken som helhed gælder at vegetationen bliver mere arktisk præget, jo længere nordpå i parken man kommer. Sydpå er vegetationen lidt mere frodig. De urter som vokser her er sådanne som trives under alpine og tundralignende forhold. Eksterne kilder/henvisninger Officielt websted Planer og rapporter
Parque nacional Torngat Mountains

El parque nacional Montañas Torngat (en inglés: Torngat Mountains National Park) es un parque nacional de Canadá situado en el extremo norte península del Labrador, en la provincia de Terranova y Labrador. El parque protege 9700 km² y se extiende desde el cabo Chidley en dirección sur hasta el fiordo Saglek. Es el parque nacional más grande de la Canadá atlántica, el parque nacional más meridional de la cordillera Ártica y el primero en la región de Labrador.​ El parque protege la vida silvestre (caribúes, osos polares, halcones peregrinos y águilas reales, entre otras), al tiempo que ofrece actividades recreativas (hiking, scrambling, kayaking). Ubicado en las montañas Torngat, el nombre viene de la palabra inuktitut Torngait, que significa "lugar de los espíritus". Historia Fue primero establecida el 1 de diciembre de 2005 como Reserva Parque Nacional de las Montañas Torngat (en inglés: Torngat Mountains National Park Reserve) en virtud del Labrador Inuit Land Claims Agreement, con la intención de crear un parque nacional. Cuando el Acuerdo de Reclamaciones Tierra Inuit Nunavik entró en vigor el 10 de julio de 2008, el parque fue oficialmente establecido y la reserva parque nacional se convirtió en parque nacional. Véase también Áreas naturales protegidas en Canadá Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque nacional Torngat Mountains. Página oficial del parque (en inglés y francés)