Haida Gwaii

Haida Gwaii (vroeger de Koningin Charlotte-eilanden genoemd) is een Canadese archipel in de Grote Oceaan. Bestuurlijk behoort het gebied tot de provincie Brits-Columbia. Geografie De eilandengroep heeft een oppervlakte van 10.180 km² en er wonen ongeveer 4500 mensen, waarvan de meesten Haida-indianen en hun nakomelingen zijn. De archipel bestaat naast de twee hoofdeilanden Grahameiland en Moresby-eiland uit ongeveer 200 kleinere eilanden. Ze worden van het Canadese vasteland in het oosten gescheiden door de Hecate Strait en in het noorden van de Alexanderarchipel van Alaska door de Dixon Entrance. Eilanden De grootste eilanden in de archipel zijn: Anthony Island Burnaby Island Chaatl Island Frederick Island Graham Island Hibben Island Hippa Island Hotspring Island Huxley Island Kunghit Island Langara Island Louise Island Lyell Island Maude Island Moresby Island Ramsay Island Talunkwan Island Tanu Island Geschiedenis De archipel werd voor het eerst bezocht in 1774 door Juan Pérez. Hij landde op het meest noordelijke eiland Langara dat hij noemde naar de Spaanse marine-officier Juan de Lángara. In 1778 bezocht James Cook de eilanden, in 1787 gevolgd door George Dixon. Hij vernoemde de eilanden naar zijn schip de Queen Charlotte, dat op haar beurt genoemd was naar de Britse koningin Charlotte, vrouw van koning George III. Op 3 juni 2010 werd de eilandengroep officieel hernoemd in Haida Gwaii, hoewel deze naam in wezen recenter van oorsprong is dan haar oude Engelse naam. De stad 'Queen Charlotte' die zo op de detailkaart aangegeven wordt, heet nu officieel 'Daajing Giids'. Ook de andere plaatsnamen werden officieel 'gecorrigeerd' zodat de plaatsnamen die door de kolonisatoren gegeven werden, terug hun oorspronkelijke benamingen kregen. Op maandag 22 april 2024 werd in de wetgevende vergadering van British Columbia (BC) een historisch stuk wetgeving geïntroduceerd dat het Aboriginal eigendomsrecht van de Haida Nation in heel Haida Gwaii erkent. Dit is het eerste Aboriginal eigendomsrecht in de Canadese geschiedenis. De introductie bevestigt de historische Gaayhllxid - Gíhlagalgang “Rising Tide” Haida Title Lands Agreement, een overeenkomst tussen de Haida Nation en British Columbia die zijn weerga niet kent. De nieuwe wetgeving, de Haida Nation Recognition Amendment Act, 2024, erkent het Aboriginal eigendomsrecht van de Haida in heel Haida Gwaii. Milieu De Koningin Charlotte-eilanden vormen ook een ecoregio. De ecoregio is onderdeel van de WNF-bioom Gematigd naaldwoud. Onderzoek door Simon Fraser University concludeert dat Haida Gwaii rond 55.000 v.Chr. waarschijnlijk bedekt was met toendra en lage weiden die bevolkt werden door grazende zoogdieren, waaronder kariboes en mammoeten. Hoewel er geen fossielen van mammoeten of mastodonten zijn gevonden, ontdekte het onderzoek mestetende schimmels onder de grond in oud veen bij de Cape Ball-site in Naikoon Provincial Park op Grahameiland. Het toendra-achtige landschap evolueerde vervolgens tot een mix van alpiene bossen en weiden. De laatste ijstijd van het Pleistoceen trok zich rond 16.000 v.Chr. terug uit de archipel, ongeveer 2.000 jaar eerder dan de rest van de ijstijd aan de kust van Brits-Columbia. Dat, en de daaropvolgende isolatie van het vasteland, moedigde Haida-inheemse en milieuactivisten in de jaren 70 aan om de term “Galápagos van het Noorden” te gebruiken, een unieke bioculturele zone met veel inheemse planten en dieren. Het klimaat van deze gematigde, beboste regio op het noordelijk halfrond wordt, net als dat van een groot deel van de kust van Brits-Columbia en Alaska in het gebied, gematigd door de Noordpacifische stroom, met veel regenval en relatief milde temperaturen gedurende het hele jaar. De eilanden herbergen het Taan Forest, met een grote verscheidenheid aan grote bomen, waaronder de sitkaspar, reuzenlevensboom, nootkacipres, draaiden, westelijke hemlockspar, Mertens' berghemlockspar, Taxus brevifolia en Alnus rubra. De bodem is variabel. Turf komt veel voor in slecht gedraineerde vlakten en zelfs op hellende grond in de nattere gebieden. Waar de drainage goed is, bestaat de volgroeide bodem uit podzolen die een klassieke ontwikkeling hebben doorgemaakt in ongerepte gebieden. Door verstoring in het verleden, bijvoorbeeld door houtkap of windworp, is het vermengd met andere horizonten en slechts fragmentarisch zichtbaar. Kiidk'yaas (Golden Spruce), een natuurlijk voorkomende genetische variant van de sitkaspar met een gele kleur, stond in de buurt van de Yakoun River, de grootste rivier op Grahameiland. Het was een populaire toeristische attractie totdat het in 1997 illegaal werd gekapt als protest tegen de industriële houtkap. Van het voorjaar van 1996 tot 30 november 1997 was een mannelijke albino witte raaf een populaire attractie voor toeristen op de eilanden. Hij leefde in de omgeving van Port Clements en werd vaak gezien terwijl hij voedsel aannam van zowel de lokale bevolking als bezoekers. Hij stierf nadat hij in aanraking was gekomen met een elektrische transformator. De witte raaf werd geconserveerd door voormalige inwoners van Port Clements, taxidermisten Roger Britten Sr. en Jr., en is te zien in het museum van de Port Clements Historical Society. Klimaat Het klimaat is een gematigd zeeklimaat (Cfb), behalve in de buurt van de top van Mount Moresby, waar het klimaat een koel zeeklimaat is (Cfc). Het lijkt sterk op het klimaat van de westkust van Schotland wat betreft gemiddelde temperaturen en totale neerslag over het hele jaar, maar de breedtegraad is lager dan die van de westkust van Schotland; het is 52° 39', hetzelfde als Zuid-Ierland. In de relatief beschutte gebieden rond Tlell en Sandspit bedraagt de gemiddelde jaarlijkse neerslag 1200 millimeter tot 1400 millimeter. De gemiddelde maandelijkse neerslag is duidelijk geconcentreerd tussen oktober en januari, met december als natste maand, met een gemiddelde van ongeveer 198 millimeter, waarvan het grootste deel regen is, hoewel sneeuw ook mogelijk is. Mei tot en met juli zijn duidelijk drogere maanden; juli, de droogste maand, heeft een gemiddelde neerslag van ongeveer 46,4 millimeter. De sneeuwval is over het algemeen matig, met een gemiddelde van 10 centimeter tot 70 centimeter, hoewel het op het noordelijke Langara Island gemiddeld ongeveer 100 centimeter is. Neerslag komt doorgaans zeer vaak voor (vooral van de herfst tot halverwege de winter), zelfs in relatief beschutte gebieden, en direct zonlicht is schaars, met een gemiddelde van ongeveer 3 tot 4 uur per dag.