NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
RCAF Old Stadium

Lambert Stadium znany jako Old Stadium – wielofunkcyjny stadion w Phnom Penh, stolicy Kambodży. Jest obecnie używany głównie dla meczów piłki nożnej oraz zawodów lekkoatletycznych. Swoje mecze rozgrywają na nim drużyny piłkarskie Asia Europe University FC, Boeung Ket, Build Bright University FC, Kirivong Sok Sen Chey, Nagacorp FC, National Defense Ministry FC, Phnom Penh Crown FC, Police Commissary FC, Svay Rieng FC i Senate Secretariat FC. Stadion może pomieścić 7 000 widzów. Został wybudowany w latach 50. XX wieku. Bibliografia Army Stadium, [w:] baza Soccerway (stadiony) [dostęp 2021-01-02] . Informacje o stadionie na wikimapia
Војни стадион (Камбоџа)

Војни стадион, прецизније одређено Стадион Краљевских оружаних снага Камбоџе (назив на енглеском језику је RCAF Stadium, пуним именом Royal Cambodia Armed Forces Stadium), раније познати и као Стадион Ламберт, а сада зван и као Стари стадион је стадион у Пном Пену, Камбоџа. Има капацитет за 8.000 гледалаца. То је домаћи стадион ФК Краљевских оружаних снага Камбоџе у Камбоџанској лиги. Стадион је такође домаћин утакмица камбоџанске фудбалске репрезентације. Види још Фудбал у Камбоџи Стадион Референце Спољашње везе
Ratanakiri Airport

Ratanakiri Airport (IATA: RBE, ICAO: VDRK) is an airport occupying the western edge of Ban Lung town in Ratanakiri Province, Cambodia. History Built in the 60's, the airport was operational until abandoned in the 70's due to war. It was rediscovered in the 90's by local airlines. In November 2005, there was a minor accident at Ratanakiri Airport when a plane arriving from Phnom Penh hit the side of the runway and ground looped, which caused the right hand main landing gear to collapse. The Y-7-100C aircraft was operated by PMT Air and leased from Royal Phnom Penh Airways. There were 59 passengers and 6 crew aboard at the time of the crash, but there were no fatalities. In the wake of this incident, and the more serious crash of PMTair Flight 241 in Kampot in July 2007, PMT Air ceased regular commercial flights to Ratanakiri. Since then, no commercial flights to Ban Lung are available and only chartered and private flights use the airport. References External links Accident history for RBE at Aviation Safety Network
Aeroportul Ratanakiri

Aeroportul Ratanakiri (IATA: RBE, ICAO: VDRK) este un aeroport din Banlung⁠(d), Banlung Municipality⁠(d), Ratanakiri Province⁠(d), Cambodgia ce deservește zona ខេត្ត រតនគិរី⁠(d)[[ខេត្ត រតនគិរី (Cambodian province)|​]]. Situat la o altitudine de 12 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Ratanakiri Airport

Ratanakiri Airport är en flygplats i Kambodja. Den ligger i provinsen Ratanakiri, i den östra delen av landet, 300 km nordost om huvudstaden Phnom Penh. Ratanakiri Airport ligger 328 meter över havet. Terrängen runt Ratanakiri Airport är huvudsakligen platt, men västerut är den kuperad. Runt Ratanakiri Airport är det ganska glesbefolkat, med 38 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Ban Lŭng, 1,0 km norr om Ratanakiri Airport. I omgivningarna runt Ratanakiri Airport växer huvudsakligen savannskog. Kommentarer Källor
Tep Pranam

Tep Pranam (Khmer: ប្រាសាទទេពប្រណម្យ) is a temple with a giant seated Buddha, built from sandstone blocks is still worshiped here. The interior of the figure re-uses many stone blocks while the head appears somewhat later. Plan To the north of the Terrace of the Leper King and the Royal palace, the image is approached from the east along a 75m laterite causeway, 8m wide. This causeway ends on the west in a terrace with double sema (Buddhist boundary markers) at the corners and on the axes. The building housing the image would have been in wood, long since disappeared and was constructed on a cruciform foundation. References External links Media related to Tep Pranam at Wikimedia Commons
Tep Pranam

Tep Pranam ("l'orant" en khmer) est un temple du XVIe siècle environ de la région d'Angkor Vat au Cambodge. Le sanctuaire a été remplacé par un bâtiment moderne dédié au culte de Bouddha. Bibliographie Saveros Pou, Les noms de monuments khmers, BEFEO (Bulletin de l'École française d'Extrême-Orient) 78, 1991, pp. 203-226. Portail du Cambodge
Prasat Ak Yum

Prasat Ak Yum (Khmer: ប្រាសាទអកយំ) war ein früher Khmer-Tempel im Gebiet von Angkor in Kambodscha. Er lag am Südende des Westlichen Baray. Der aus gebrannten Ziegeln gemauerte Tempel im Kulen-Stil aus dem letzten Viertel des 8. Jahrhunderts bestand in seiner ersten Form aus einem Raum. Wahrscheinlich Anfang des 9. Jahrhunderts erhielt er unter dem Gründer des Angkor-Reiches, Jayavarman II., eine dreifach gestufte Basis, deren untere Terrasse aus Laterit etwa 100 Meter Seitenlänge aufwies. Die beiden oberen Terrassen bestanden aus Ziegeln. Der Vishnu geweihte Prasat Ak Yum gehörte damit zu den größten Tempeln der Vor-Angkor-Zeit und bildete das Zentrum der alten Stadt. Die ganze Anlage ist deshalb interessant, weil sie als Vorbild für die späteren Pyramidentempel des Angkor-Reiches diente. Als unter Suryavarman I. Anfang des 11. Jahrhunderts der Westliche Baray angelegt wurde, verschwand der Prasat Ak Yum teilweise in den Wassermassen. Geringe Reste sind noch an der südlichen Dammböschung erkennbar. Prasat Ak Yum wurde während der 1930er Jahre von dem Franzosen George Trouvé ausgegraben. Literatur Charles Higham: The Civilization of Angkor. University of California Press 2001. Weblinks angkor-ruins.com Fotos von Kazuo Iwase
Ak Yum

Le Prasat Ak Yum (khmer : ប្រាសាទអកយំ) est un temple dans la région d'Angkor au Cambodge. La première structure découverte sur le site est une unique chambre en briques servant certainement de sanctuaire selon les archéologues français. Selon ces derniers, elle fut probablement construite vers la fin du VIIIe siècle. Plus tard, le temple a été amélioré et réaménagé en renforçant sa structure sous forme de pyramide dont la base fait environ 100 m2. Cette extension a probablement eu lieu au début du IXe siècle sous le règne du roi Jayavarman II (largement reconnu comme le fondateur de l'Empire khmer). Bien que les ruines soient aujourd'hui peu impressionnantes par rapport aux autres de la région d'Angkor, elles restent particulièrement importantes puisqu’elle sont considérées comme un exemple précurseur de la forme architecturale de la « tour temple » (Prasat), devenu par la suite une forme standard de l'architecture khmère. Lorsque les digues de huit kilomètres de long du réservoir du Baray occidental ont été construites au XIe siècle, Ak Yum fut partiellement ensevelie par la digue sud. L’ensemble du temple a été redécouvert en 1933 sous la direction de l'archéologue Georges Trouvé. Références Bibliographie (en) Charles Higham, The Civilization of Angkor, University of California Press, 2001. Portail de l’archéologie Portail du Cambodge Portail de l’exploration Portail du patrimoine mondial
Ак Йом

Ак Йом (кхмер. ប្រាសាទអកយំ) — один из старейших храмов Ангкора. Является прототипом «храмов-гор», характерных для кхмерской архитектуры. Храм состоит из центрального святилища и окружавших его четырёх небольших святилищ, из которых осталось лишь три. Одно из этих святилищ смотрело на север, другое на запад. Отверстие в массивном каменном фундаменте привело к открытию Жоржем Труве в начале 1930-х годов ямы с небольшой квадратной целлой (2,6 м с каждой стороны) на глубине 12 метров, предназначенной для священных предметов. Примечания
Palacio Real de Nom Pen

El Palacio Real de Nom Pen, Camboya, es un conjunto de edificios en donde se encuentra la residencia de los reyes de Camboya desde su construcción en 1866. Su nombre completo en jemer es Preah Barom Reachea Vaeng Chaktomuk. Su construcción comenzó tras la decisión del rey Norodom de cambiar la capital real de Oudong a Nom Pen a mediados del siglo XVII. Se construyó en el antiguo emplazamiento de una ciudadela llamada Banteay Kev. Está dirigido al oriente y está situado en la orilla occidental de una división en cuatro del río Mekong llamada Chaktomuk en honor a Brahmā. Secciones Está dividido en tres recintos principales. Al norte el de la Pagoda de Plata, al suroeste el Palacio Khemarin y en el centro la Sala del Trono. Su construcción tomó varios años, y algunos edificios no fueron terminados sino hasta mediados del siglo XX. Sala del Trono En jemer la La Sala del Trono es Preah Thineang Dheva Vinnichay, es decir "Asiento Sagrado del Juicio". Está rematado por tres chapiteles, de los cuales el central (de 59 metros de altura) tiene en su ápice el cuádruple rostro blanco de Brahmā. En su interior alberga el trono real y bustos de los reyes de Camboya. Pagoda de Plata En la Pagoda de Plata se encuentra el templo real Preah Vihear Preah Keo Morakot, más conocido como Wat Preah Keo. Su edificio principal contiene tesoros nacionales como estatuas de buda de oro con incrustaciones en piedras preciosas. Entre ellos destaca una estatua del siglo XVII de cristal conocida como el Buda de Esmeralda, y una estatua casi de tamaño real de Buda Maitreya con 9.584 diamantes encargado por el rey Sisowath. Durante el primer reinado de Sihanouk (antes del régimen de los Jemeres Rojos), fue recubierta con más de 5.000 baldosas de plata y algunas zonas de su fachada exterior fueron recubiertas con mármol italiano. Palacio Khemarin El Palacio Khemarin es el nombre del edificio llamado Prasat Khemarin, que significa "Palacio del rey Jemer". Es la residencia del rey de Camboya y está separado del resto del conjunto por un muro. Se encuentra a la derecha de la Sala del Trono. En el ápice del edificio principal se encuentra un chapitel de tipo prang. Bibliografía JELDRES, Julio The Royal Palace of Phnom Penh and Cambodian royal life, Post Books, 1999, 132 Enlaces externos Ministerio Camboyano de Turismo | El Palacio Real de Nom Pen (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).. En inglés. Leisure Cambodia | Artículo sobre el santuario a orillas del río. En inglés. Fots del Palacio 84 Fotos
Koninklijk Paleis van Cambodja

Het Koninklijk Paleis van Cambodja (Khmer: ព្រះបរមរាជវាំង) is een gebouwencomplex in de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh. Het beslaat een oppervlak van 17,5 hectaren waarvan een gedeelte toegankelijk is voor toeristen. Het paleis werd gebouwd in de periode 1866 - 1870 nadat koning Norodom de hoofdstad van Oudong naar Phnom Penh verplaatste. Het paleis werd op een voormalige citadel gebouwd en ligt op de plek waar de Tonlé Saprivier en de Mekong samenkomen. Het bestaat uit verschillende gebouwen. Zoals het Khemarin Moha Prasat waar de koning verblijft, de troonzaal, het Maanlichtpaviljoen en de Zilveren Pagode.
Palácio Real de Phnom Penh

O Palácio Real de Phnom Penh (Preah Barom Reachea Vaeng Chaktomuk, em língua khmer) é um conjunto de edifícios localizado em Phnom Penh, capital do Camboja, que forma o palácio real. Foi construído no século XIX, no ano de 1866, sobre o reinado do rei Morodom. A sua construção terminou em 1870, transferindo a família real do antigo palácio em Oudong, ao norte de Phnom Penh, para a região central da capital, onde permanece até os dias atuais. Referências
Королевский дворец в Пномпене

Королевский дворец в Пномпене (кхмер. ព្រះបរមរាជាវាំងនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា, Preah Barum Reachea Veang Nei Preah Reacheanachak Kampuchea) — комплекс зданий в Пномпене, столице Камбоджи, резиденция королей Камбоджи, которые живут здесь с момента постройки дворца в 1860 годах, за исключением времени правления режима красных кхмеров. Дворец был построен на месте крепости Бантеай Кев на западном берегу реки Тонлесап в месте впадения в реку Меконг. В 1865 году король Нородом I перенес столицу из Удонга в Пномпень.
Ta Keo

Ta Keo és un dels temples que formen part del complex arqueològic d'Angkor, l'antiga capital de l'Imperi Khmer al nord de Siemp Reap, a Cambodja. Dins d'aquest conjunt de temples monumentals, Ta Keo és a tocar del Baray Oriental, entre aquest i el recinte d'Angkor Thom. Juntament amb altres elements d'aquest lloc, ha estat declarat Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO. Història Aquest temple segueix la tradició d'altres anteriors, similars, com ara el Mebon Oriental o Pre Rup, aixecats per Rajendravarman II (944-968), pare de Jayavarman V (968-1001), l'impulsor d'aquesta construcció. Ta Keo formava part de la nova capital construïda pel fundador, anomenada Jayendranagari, de la que hom desconeix els seus límits amb exactitud. La construcció del temple va començar el 985, i les imatges es van consagrar al voltant de l'any 1000, però el temple no es va acabar mai del tot, gairebé tot el treball escultòric encara està per fer. Era dedicat a Xiva. La construcció fou continuada per Jayaviravarman, fins que va quedar aturada sota Suryavarman I 1006-1050, un rei usurpador del tron que volgué aixecar la seva pròpia capital. Fou condicionat i restaurat entre el 1920 i 1922. Arquitectura Des d'un embarcador al dic de ponent del Baray Oriental, una calçada porta directament fins al gopura de llevant del temple. Aquesta porta monumental és al bell mig del tram oriental de la muralla rectangular, que constitueix el recinte exterior del conjunt. Hi ha tres gopures més en els altres costats del rectangle que forma aquesta muralla, que té unes mesures de 122 x 106 m i era envoltada per un fossat. El gopura de ponent és similar a aquest, però els del nord i sud són més senzills. Un cop hom travessa aquesta entrada, en direcció ponent (el temple està orientat a llevant), hom accedeix a un pati que està limitat per la mateixa muralla exterior i la segona, de 80 x 75 m. A dreta i esquerra de l'entrada hi ha unes construccions allargades. La segona muralla tanca un espai més elevat i s'hi accedeix per quatre gopures encarades a les anteriors. El gopura de llevant és més complex que els altres tres. Al seu interior s'aixeca la piràmide central i altres construccions auxiliars, com ara dues "biblioteques". Interiorment la segona muralla té una galeria perimètrica, amb finestres obertes a l'interior i, curiosament sense porta d'entrada, pel que hom pensa de havia de tenir una funció decorativa. És el primer exemple de galeries contínues, fins ara hom trobava un seguit de construccions allargassades, però independents, com les que podem trobar a Pre Rup. La piràmide és de tres pisos i vol representar el Mont Meru, centre de la cosmologia índia, al seu cim hi resideixen el déus. A la part superior hi ha una terrassa, sobre la qual s'aixequen cinc capelles rematades amb torres. La central, més gran, és sobre una plataforma com és habitual en l'arquitectura khmer. Bibliografia Claude Jacques, Michael Freeman. Angkor cité khmère. Ed. Olizane. Ginebra, 2000. ISBN 2-88086-253-1 Jean Laur. Angkor. Flammarion. 2002. ISBN 2-0820-0897-5 Maurice Glaize. Angkor. J. Maisonneuve. Paris, 2003. ISBN 2-7200-1091-X
Ta Keo

Le Ta Keo est le temple d'État de Jayavarman V, construit sur le site d'Angkor au Cambodge entre la fin du xe siècle début du XIe siècle. Les travaux continuèrent pendant le règne de Jayavīravarman mais furent interrompus par l'accession au trône de son rival Sūryavarman Ier en 1010. Ils ne reprirent jamais, d'où l'aspect "brut" de ce temple, qui est construit en grès et latérite, et donc propice à la sculpture des superbes bas-reliefs khmers. Ta Keo est un temple-montagne classique avec cinq tours élevées sur la plate-forme pyramidale à cinq niveaux très escarpés (21 m de haut pour une base de 120 m sur 105 m ; la terrasse est un carré de 50 m de côté). C'est l'un des premiers temples comportant une galerie pourtournante, au deuxième niveau. Notes et références Liens externes Ta Keo sur ANA (APSARA National Authority) Portail de l’archéologie Portail de l’hindouisme Portail du Cambodge
Ta Keo

Ta Keo je piramidalni terasasti kmerski hram iz 10. stoljeća u Angkoru, Kambodža, vjerojatno najstariji koji je bio u potpunosti izgrađen od pješčenjaka. Izgradio ga je kralj Jayavarman V. od 975. – 1000. godine i izvorno se zvao Hemasringagiri (kmerski za "Planina sa zlatnim vrhovima"). Ta Keo je izgrađen po uzoru kraljevskog hrama Pre Rup kojeg je izgradio Jayavarmanov otac, kralj Rajendravarman. Tako ima pet tornjeva sa svetištima u bazi svakog od njih, organizirani u križnom nizu na piramidi s pet stepenastih terasa, okruženi rovom, promjera 122 x 106 m, koji simbolično predstavlja planinu Meru. Kako nema izvanjskih dekoracija, jer je napola izgradnje obustavljena zbog borbi oko prijestolja, hram izgleda poprilično dojmljivo. Galerija na drugoj terasi, promjera 80 x 75 m, je imala čisto dekorativnu ulogu i jedna je od najstarijih od kasnije mnogih izgrađenih u Angkoru. Na četiri kuta treće terase nalaze se tornjevi sa svetištima otvorenima na sve četiri strane. Srednji toranj, tj. gornja piramida, promjera 60 x 47 m, se uzdiže 45 metara od tla i ima četiri strma stubišta koja vode do njezina vrha. Na dnu istočnog stubišta nalazila se skulptura Nandija, bika koji je jedno od utjelovljenja Šive. Od 1992. godine Ta Keo je, kao dio Angkora, na popisu svjetske baštine UNESCO-a. Izvori Literatura Michael Freeman i Claude Jacques, Ancient Angkor, River Books, Bangkok, 1999., ISBN 974-8225-27-5. Maurice Glaize, Glaize, Maurice. 2003. Tremmel, Nils (ur.). The Monuments of the Angkor Group (PDF). 4. izdanje izdanje. Pristupljeno 8. srpnja 2011. , str. 136.
Ta Keo

Ta Keo a 10 – 11. század fordulóján épült hindu piramistemplom Angkorban, Kambodzsában. A Khleang stílusú templom építése V. Dzsajavarman király uralkodása alatt kezdődött, ám halála miatt befejezetlen maradt. Ta Keo tornyai és díszítései hiányoznak. A templom a keleti Barajtól 500 méterre, keletre áll. Téglalap alakú, 100 x 120 méteres laterit alapon álló homokkő építmény. Ta Keo öt koncentrikus teraszból áll. Az első két szint egyszerű fal, a templom alapja, mesterséges dombot alkot; a második kettőn egy-egy galériasor fut körbe, amelyet hatalmas kőtömbökből összeállított kereszt alakú gopurák (átjárók) díszítenek; a legfelső teraszon öt, mind a négy égtáj felé nyitott piramisszerű szentély-torony emelkedik, a középső 14 méter magas. A templom díszítések nélkül is impozáns látványt nyújt. Források Michael Freeman and Claude Jacques: Ancient Angkor, River Books, 1999. ISBN 0-8348-0426-3. (angol) Külső hivatkozások APSARA – Ta Keo (angol) IGY TELT a 116. napunk – Angkorban
Ta Keo

Ta Keo – jedna ze świątyń kompleksu Angkor wpisanych wspólnie na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ustanowionej na mocy Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego, przyjętej przez UNESCO w 1992 roku na 16 sesji w Santa Fe, Stany Zjednoczone Ameryki 7–14 grudnia. Uważana jest za najwspanialszy przykład świątyni góry w Angkor będącej symbolicznym przedstawieniem góry Meru. Usytuowana jest pomiędzy Angkor Thom, a Wschodnim Baray. Centralna oś świątyni biegnie ze wschodu na zachód, a prowadziła do niej 500 m grobla od Wschodniego Baray. Ta Keo była otoczona, obecnie już nieistniejącymi, fosami o wymiarach 225 na 195 metrów. Budowa świątyni rozpoczęła się około roku 1000 za panowania Dżajawarmana V. Prace były kontynuowane za panowania Surjawarmana I i nigdy nie została ukończona. Powody zaprzestania dalszej budowy świątyni nie są znane. Jedna z hipotez, oparta na inskrypcji, mówi, że budowę przerwano po uderzeniu pioruna w świątynię, co uważano za bardzo zły znak. Ta Keo to świątynia piramida składająca się z pięciu tarasów o wysokości 22 m, osiągająca całkowitą wysokość prawi 50 m nad poziom gruntu. Pierwsze dwa tworzą zewnętrzne dziedzińce, największy ma wymiary 120 na 100 m i otoczony jest murem, drugi galerią, pozostałe trzy zbudowane na podstawie kawdratu, są podstawą dla kwinkunksu głównych świątyń. Do świątyni prowadzą cztery wejścia poprzez gopury. Na wschodniej gopurze zachowały się inskrypcje z 1007 roku odnoszące się do darowizn przekazanych świątyni. Są to najmłodsze zachowane, a może istniejące, inskrypcje wskazujące na konkretną datę z historii świątyni. Główne wejście do świątyni znajduje się od wschodu, prowadzi poprzez fosę brukowaną groblą, na jej początku znajdują się rzeźby dwóch kamiennych lwów w stylu bajonu. Trzy poziomy tworzące centralną piramidę mają całkowitą wysokość 14 m. Główna platforma jest kwadratem o bokach 47 m i w większości jest zajęta przez kwinkunks niedokończonych wież. Cztery narożne świątynie postawione są na cokołach o wysokości 80 cm, natomiast główna centralna świątynia zbudowana jest na podeście podniesionymo 4 metry ponad poziom ostatniej platformy. Wewnątrz centralnej świątyni znajduje się pomieszczenie o wymiarach 4 na 3,5 m, którego ściany są starannie wyłożone kamieniami bez zdobień z wyjątkiem rzeźbionym gzymsów. Przypisy
Та-Кео

Та-Кео (кхмер. ប្រាសាទតាកែវ) — храм-гора, центр новой столицы — Джаендранагари (санскрит. город Индры-завоевателя). Его строительство начал Джаяварман V, но оно так никогда и не было закончено. Строительство храма-горы Та-Кео началось в 975 году. К нему вела аллея для шествий меж двумя рядами колонн. Он состоял из громадной прямоугольной латеритовой пирамиды, полностью одетой в песчаник и являющийся не только одним из самых эффектных в своём роде, но и самым первым храмом-горой, полностью построенным из песчаника. На 1-м уровне, на высоком цоколе, размещена ограда 120х105 метров и глухая стена с осевыми гопурами, главная из которых обращена на восток. 2-м прямоугольным зданиям предшествуют портики, параллельные восточной стене. 2-й уровень поднимается на высоту 5,6 метра. На нём расположена сплошная галерея, 79х73 метра, с ложным кирпичным ступенчатым сводом, забранными колонками, глухими окнами, с внешней стороны открытыми колонками, с наружной стороны. Гопуры встроены в стены угловыми башнями. В галерею, образованную более древними прямоугольными зданиями, войти нельзя. Внутри ограды 2 прямоугольных строения «библиотеки», вдоль восточной стены, фланкирующие подъездную дорогу. Чтобы для этих зданий хватило места, восточною сторону террасы сделали шире остальных. «Библиотеки» имеют своеобразную. примечательную форму: внутри них всего одна комната, но снаружи, благодаря двум опущенным полуцилиндрическим сводам, опирающимся на стены по периметру, образуется подобие нефа и двух пределов. Пирамида, отодвинута к западу, имеет 3 террасы с обломами длиной 60 метров у основания и 46 метров у вершины, высотой почти 14 метров. Башни расположены в шахматном порядке, с доминированием центральной, сделанной полностью из граувакки (очень твёрдый песчаник с содержанием полевого шпата). Прасат имеет крестообразную в плане форму, цели предшествуют 4 портика. В центральной башне, стоящей на 2-м крестообразном цоколе, 4 вестибюля отделяют целлу от портиков. Крыша их 4-х постепенно уменьшающихся ярусов, возвышающихся на 44,5 метра над уровнем земли (в незаконченном виде). Как полагают исследователи, работы могли быть начаты и продолжены при преемнике Джаявармана V. Некоторые специалисты приписывают начатые работы последнему правителю.