NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Transfiguration Monastery, Bulgaria

The Transfiguration Monastery (Bulgarian: Преображенски манастир, Preobrazhenski manastir) or the Monastery of the Holy Transfiguration of God (манастир "Свето Преображение Господне", manastir "Sveto Preobrazhenie Gospodne") is an Eastern Orthodox monastery located in the Dervent gorge of the Yantra River. It lies near the village of Samovodene, seven kilometres north of Veliko Tarnovo, in central northern Bulgaria. It is one of the five stauropegic monasteries of the Bulgarian Orthodox Church. It is thought that the monastery was founded in the 11th century AD as a cloister of the Vatopedi monastery on Mount Athos. In 1360, when Tarnovo was the capital of the Second Bulgarian Empire and the traditions of hesychasm were popular in Bulgaria, it became an autonomous monastery on the order of Tsar Ivan Alexander of Bulgaria. This is legendarily tied to the charity of Ivan Alexander's second wife Sarah-Theodora and their son Ivan Shishman, a reason to also call the monastery Sarah's or Shishman's monastery. After the Ottoman conquest of Bulgaria, the monastery was plundered and burned several times by the Turks and eventually entirely destroyed. It was only reestablished in 1825 by father Zoticus of the Rila Monastery by means of donations. In 1832, a firman of the Ottoman sultan allowed the construction of a new monastery church; the church was designed by the noted Bulgarian National Revival architect Kolyu Ficheto and completed in 1834. The cross-shaped church features three apses, a single dome and a covered narthex. The icons and frescoes of the main church were painted by another artist, Zahari Zograf, who worked in the monastery between 1849 and 1851, after he finished his decoration of the Troyan Monastery. Among the more notable murals are those of the Last Judgment, the Wheel of Life, the Birth of the Mother of God, the Last Supper. Zograf also painted Saints Cyril and Methodius, as well as a self-portrait. In addition, the main church was richly decorated on the outside and a wood-carved and gold-plated iconostasis was installed. Between 1858 and 1863 Kolyu Ficheto constructed the seven-bell belfry, the residential buildings and the main entrance, as well as the underground chapel of Saint Andrew the First-called and the small Church of the Annunciation on top of it, with icons by Zahari Zograf's nephew Stanislav Dospevski. Gallery References "Преображенски манастир "Св. Преображение Господне" край Велико Търново" (in Bulgarian). Православието. Retrieved 2008-09-03. External links
Monasterio de la Transfiguración

El Monasterio de la Transfiguración (en búlgaro: Преображенски манастир, Preobrazhenski manastir) o el Monasterio de la Transfiguración de Dios (манастир «Свето Преображение Господне», manastir «Sveto Preobrazhenie Gospodne») es un monasterio ortodoxo situado en el desfiladero Dervent del río Yantra . Se encuentra cerca del pueblo de Samovodene, a siete kilómetros al norte de Veliko Tarnovo, en el centro norte de Bulgaria. Es uno de los cinco monasterios estauropégicos de la Iglesia ortodoxa búlgara. Se cree que el monasterio fue fundado en el siglo XI como un claustro del monasterio de Vatopedi en el Monte Athos. En 1360, cuando Tarnovo fue la capital del Segundo Imperio búlgaro y las tradiciones del hesicasmo eran populares en Bulgaria, se convirtió en un monasterio autónomo por orden del zar Iván Alejandro de Bulgaria. Esta legendariamente vinculada a la caridad de la segunda esposa de Iván Alejandro Sarah (Teodora) y su hijo Iván Shishman, una razón para llamarla también el monasterio de Sara o el monasterio de Shishman. Después de la conquista otomana de Bulgaria, el monasterio fue saqueado y quemado varias veces por los turcos y finalmente fue destruido por completo. Fue sólo restableció en 1825 por el padre Zoticus del Monasterio de Rila por medio de donaciones. En 1832, un firmán del sultán otomano permitió la construcción de una nueva iglesia monástica, la iglesia fue diseñada por el célebre arquitecto del renacimiento nacional búlgaro Kolyu Ficheto y terminada en 1834. La iglesia en forma de cruz cuenta con tres ábsides, una cúpula única y un nártex cubierto. Los iconos y los frescos de la iglesia principal fueron pintadas por otro artista famoso, Zahari Zograf, que trabajó en el monasterio entre 1849 y 1851, después de terminar su decoración del Monasterio de Troyan. Entre los murales más notables están los del Juicio Final, la Rueda de la Vida, el nacimiento de la Madre de Dios, la Última Cena. Zograf también pintó a los santos Cirilo y Metodio, así como un autorretrato. Además, la iglesia principal fue ricamente decorada en el exterior y un iconostasio tallado en madera y chapados en oro fueron instalados. Entre 1858 y 1863 Kolyu Ficheto construyó el campanario de siete campanas, los edificios residenciales y la entrada principal, así como la capilla subterránea de San Andrés y la pequeña iglesia de la Anunciación en la parte superior de la misma, con los iconos de Stanislav Dospevski el sobrino de Zahari Zograf. Galería Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Monasterio de la Transfiguración. Referencias «Преображенски манастир "Св. Преображение Господне" край Велико Търново» (en búlgaro). Православието. Consultado el 3 de septiembre de 2008.
Monastero della Trasfigurazione

Il Monastero della Santa Trasfigurazione del Signore (in bulgaro манастир Свето Преображение Господне?, manastir Sveto Preobraženie Gospodne) detto più in breve Monastero della Trasfigurazione (in bulgaro Преображенски манастир?, Preobraženski manastir) è un monastero della Chiesa ortodossa bulgara che sorge nella gola di Dervent sul fiume Jantra, vicino al villaggio di Samovodene, sette chilometri a nord di Veliko Tărnovo, nella Bulgaria centro-settentrionale. È uno dei cinque monasteri stauropegici della Chiesa ortodossa bulgara. Storia Si ritiene che il monastero sia stato fondato nell'XI secolo come una filiale del monastero di Vatopedi sul monte Athos. Nel 1360, quando Tărnovo era la capitale del Secondo impero bulgaro e le tradizioni dell'esicasmo erano diffuse in Bulgaria, divenne un monastero autonomo per ordine dello zar Ivan Alessandro di Bulgaria. Ciò dalla leggenda è collegato alla carità della seconda moglie di Ivan Alessandro, Sara Teodora e al loro figlio Ivan Šišman: per questa ragione il monastero è chiamato anche monastero di Sara o monastero di Šišman. Dopo la conquista ottomana della Bulgaria, il monastero fu saccheggiato e incendiato più volte dai turchi e completamente distrutto. Fu ristabilito solo nel 1825 da padre Zotik del monastero di Rila attraverso donazioni. Nel 1832, un firmano del sultano ottomano autorizzò la costruzione di una nuova chiesa, che fu progettata dal celebre architetto del Risorgimento bulgaro Kolju Fičeto e terminata nel 1834. Ha pianta a forma di croce greca con tre absidi, un'unica cupola e un nartece coperto. Le icone e gli affreschi della chiesa sono opera di un altro celebre artista, Zaharij Zograf, che lavorò al monastero fra il 1849 e il 1851, dopo aver terminato le decorazioni del monastero di Trojan. Fra i dipinti murali più importanti ci sono il Giudizio Universale, la Ruota della Vita, la Natività della Madre di Dio e l'Ultima Cena. Zograf dipinse anche i Santi Cirillo e Metodio, e anche uno dei suoi autoritratti. Inoltre, la chiesa principale fu riccamente decorata e fu collocata un'iconostasi intagliata in legno e placcata in oro. Fra il 1858 e il 1863 Kolju Fičeto costruì il campanile che ospita sette campane, i dormitori per i monaci e l'ingresso principale, nonché la cappella sotterranea di Sant'Andrea il Protocleto e la soprastante chiesetta dell'Annunciazione, con le icone del nipote di Zaharij Zograf, Stanislav Dospevski. Nel monastero trova sepoltura lo zar Boris I di Bulgaria. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Monastero della Trasfigurazione Collegamenti esterni (BG) Преображенски манастир "Св. Преображение Господне" край Велико Търново, su Православието. URL consultato il 3 settembre 2008.
Monaster Przemienienia Pańskiego (okolice Wielkiego Tyrnowa)

Monaster Przemienienia Pańskiego – prawosławny męski klasztor położony w odległości sześciu kilometrów od Wielkiego Tyrnowa, w pobliżu wsi Samowodene, nad Jantrą, w jurysdykcji metropolii wielkotyrnowskiej Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Monaster Przemienienia Pańskiego powstał w okresie drugiego państwa bułgarskiego (XIII–XIV w.) jako filia monasteru Watopedi na Athosie. Samodzielność uzyskał w 1360. Protektorką monasteru była druga żona cara Iwana Aleksandra, Sara, i jej syn i następca ojca Iwan Szyszman. Monaster odgrywał ważną rolę w życiu religijnym stolicy Bułgarii do jej upadku wskutek najazdu tureckiego w 1393. Po zniszczeniu w wymienionym roku Wielkiego Tyrnowa monaster został napadnięty i zdewastowany, a następnie całkowicie zniszczony. Odbudowa klasztoru, w odległości 400–500 metrów od dotychczasowej lokalizacji, miała miejsce w 1825. Inicjatorem odnowy życia monastycznego w tym miejscu był mnich Zotyk z Monasteru Rylskiego, który kierował wspólnotą przez pierwsze dwie dekady. W latach 30. XIX w. klasztor został ponownie zniszczony przez Turków, po czym rozpoczęto jego odbudowę. Freski we wnętrzu jego głównej cerkwi wykonał najważniejszy artysta ze szkoły samokowskiej – Zachari Zograf. Jego dziełem jest scena Sądu Ostatecznego, na której ludzie ukazani są w sposób realistyczny, ubrani w stroje współczesne artyście. Zachariasz napisał również ikonę patronalną dla cerkwi. Ikonostas w świątyni powstał w 1838 w pracowni szkoły triawneńskiej, autorami ikon są Zachari Zograf i Stanisław Dospewski. Pod kierunkiem Koljo Ficzety w monasterze wzniesiono kolejno budynek mieszkalny z bramą wjazdową, dzwonnicę z kaplicą (1861) i cerkiew Zwiastowania (1863). Jako ostatnią oddano do użytku główną cerkiew monasterską, wyświęconą w 1884. Monaster zalicza się do znaczących zabytków architektury okresu bułgarskiego odrodzenia narodowego. Mnisi aktywnie wspierali bułgarskie odrodzenie narodowe i walkę Bułgarów o niepodległe państwo, udzielając schronienia w klasztorze bułgarskim partyzantom i działaczom narodowym. Podczas wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878 w monasterze znajdował się szpital. Rosyjscy żołnierze przekazali dla monasteru dzwony i księgi liturgiczne. W 1891 w monasterze wzniesiono kaplicę cmentarną pw. Wskrzeszenia Łazarza, zaś w 1894 budynek refektarza i siedzibę przełożonego z biblioteką. Monaster jest nieprzerwanie czynny, początkowo jako męski, obecnie zaś (XXI w.) jako żeński. W 1991 część kompleksu klasztornego uległa zniszczeniu wskutek obsunięcia się skał. Monaster Przemienienia Pańskiego jest czwartym co do wielkości klasztorem prawosławnym w Bułgarii i największym takim obiektem w regionie Wielkiego Tyrnowa. Przypisy
Преображенский монастырь (Болгария)

Преображе́нский монасты́рь (болг. Преображенски манастир) — действующий ставропигиальный мужской монастырь Болгарской Православной Церкви. Расположен в 7 км от Велико-Тырново на реке Янтре. Монастырь был основан в XI веке, в период правления царя Ивана Александра в 1360 году получил статус ставропигиального. Был разрушен во время турецкого завоевания Болгарии. Монастырь был восстановлен в XIX веке: в 1832 году был получен ферман турецкого султана на восстановление кафоликона. Церковь была расписана Захарием Зографом в 1849—1851 годах. Из выполненных им фресок наиболее примечательны «Колесо жизни», «Страшный суд», «Рождество Богородицы», «Тайная Вечеря». На фреске с изображением Кирилла и Мефодия художник оставил свой автопортрет. В монастыре располагался культурно-просветительский центр, находили убежище участники болгарского национально-освободительного движения. Во время русско-турецкой войны в монастыре был устроен госпиталь. За непокорность церковным властям Андрей Игнатов Иванов был на 6 месяцев заточён в монастыре. Примечания Ссылки Официальный сайт Преображенского монастыря (болг.) Преображенски манастир «Св. Преображение Господне» (болг.) Архивная копия от 16 мая 2008 на Wayback Machine Преображенский монастырь (англ.) Архивная копия от 11 мая 2008 на Wayback Machine на сайте Bulgarian Monastery Архивная копия от 16 августа 2015 на Wayback Machine На Викискладе есть медиафайлы по теме Преображенский монастырь
Most přátelství Giurgiu-Ruse

Most přátelství (bulharsky Мост на дружбата, rumunsky Podul Prieteniei), též zvaný prostě Dunajský most (bulharsky Дунав мост), je sdružený příhradový most v jihovýchodní Evropě přes Dunaj. Je to jeden ze dvou přeshraničních mostů spojujících Rumunsko a Bulharsko, mezi rumunským městem Giurgiu a bulharským Ruse. Vede po něm dvouproudá silnice, železnice a chodník pro pěší. Historie Most byl otevřen dne 20. června 1954. Vznikl podle návrhu, který připravili sovětští inženýři. Je asi 2,2 km dlouhý (z toho asi 800 m vede nad říční hladinou) a na dlouhou dobu šlo o jedinou pevnou komunikaci na téměř 500 kilometrech říční hranice mezi Rumunskem a Bulharskem (až do otevření Mostu Nové Evropy roku 2013). Na stavbu mostu významně přispěl Sovětský svaz. Dekorace navrhl bulharský architekt Georgij Ovčarov. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Most priateľstva Giurgiu-Ruse na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Most přátelství Giurgiu-Ruse na Wikimedia Commons
Donaubroen

Donaubroen (også kendt som Venskabsbroen; bulgarsk: Мост на дружбата, Most na druzhbata eller, mere almindeligt, Дунав Mост, Dunav most ; rumænsk: Podul Prieteniei eller Podul de la Giurgiu) er en stålgitterbro over Donau-floden, der forbinder den bulgarske bred mod syd med den rumænske bred mod nord og henholdsvis byerne Ruse og Giurgiu. Det er en af kun to broer, der forbinder Rumænien og Bulgarien, den anden er New Europe Bridge mellem byerne Vidin og Calafat. Historie Broen åbnede den 20. juni 1954 og var designet af de sovjetiske ingeniører V. Andreev og N. Rudomazin. Broen er 2.223,52 meter lang og var på det tidspunkt den eneste bro over Donau, som Bulgarien og Rumænien delte, mens anden trafik blev betjent af færger og landruter. Dekorationer er designet af den bulgarske arkitekt Georgi Ovcharov. Broen har to dæk; en tosporet motorvej og en jernbane. Der er også fortove til fodgængere. Den centrale del af broen (85 m) er mobil og kan løftes, så større både kan passere. Vedligeholdelsen af den mobile del er Rumæniens ansvar og kontrolleres med jævne mellemrum. Broen blev bygget på to et halvt år med hjælp fra Sovjetunionen. Sovjeterne kaldte den "Venskabsbroen", men siden de kommunistiske regimers fald i begge lande, fik broen det mere funktionelle navn "Donaubroen". Der er grænsekontrolstationer da den er grænseovergang mellem de to lande. Siden januar 2007 har der ikke været mere toldkontrol, og pas-/identitetskortkontrollen udføres "på ét skrivebord" enten af det bulgarske eller rumænske grænsepoliti, da det er en "indre grænse" inden for EU. Grænsekontrollen vil være helt fjernet, når Bulgarien og Rumænien tilslutter sig Schengen-aftalen . Den 3. september 2011 blev den bulgarske del af broen åbnet efter to måneders restaurering. Der er et par rektangulære tårne understøttet af søjler i begge ender. Vejafgifter Følgende vejafgifter gælder for at krydse Donaubroen: Referencer Eksterne henvisninger Donaubroen på Structurae (engelsk) Halfway down the Danube, a short story about crossing the bridge
Giurgiu-Russe-Freundschaftsbrücke

Die Giurgiu-Russe-Freundschaftsbrücke oder Brücke der Freundschaft (bulgarisch Мост на дружбата Most na druschbata; rumänisch Podul prieteniei) ist eine Straßen- und Eisenbahnbrücke über die Donau zwischen den Städten Giurgiu in Rumänien und Russe in Bulgarien. Geschichte Bereits kurze Zeit nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs entstand ein erstes Projekt einer Brücke zwischen den Städten Russe und Giurgiu, wie auf einer rumänischen Briefmarke des Jahres 1948 zu sehen ist. Die konkreten Planungen der zweistöckigen Stahl-Fachwerkbrücke lieferte Georgi Owtscharow († 1953). Nach dessen Tod führte W. Andreew die Arbeiten weiter. Innerhalb von zweieinhalb Jahren, zwischen 1952 und 1954, errichteten Brückenbauer mit sowjetischer Hilfe das Verkehrsbauwerk. Eröffnet wurde es am 20. Juni 1954. Auf zwei übereinanderliegenden und voneinander getrennten Brückenteilen wird der Straßen- und Eisenbahnverkehr über die Donau geführt; auch ein Bürgersteig für Fußgänger ist vorhanden. Die Brücke ist 2,8 km lang und ragt an ihrer höchsten Stelle 30 m über den Wasserspiegel. Zum Zeitpunkt ihrer Eröffnung war sie die längste Kombi-Brücke für Automobil- und Eisenbahnverkehr in Europa. Ein 85 m langes Mittelteil der Brücke kann hochgefahren werden, um größeren Schiffen eine Passage zu ermöglichen. Die künstlerische Ausgestaltung der beiden Brückenportale auf bulgarischer und rumänischer Seite nahm der ukrainische Bildhauer Michailo Iwanowitsch Paraschtschuk vor. Der Name Freundschaftsbrücke geht auf sowjetische Vorschläge zurück. Seit dem Ende des Kommunismus heißt sie meistens nur noch die erste Donaubrücke. Die Freundschaftsbrücke war jahrelang die einzige feste Querung über den ca. 470 km langen bulgarisch-rumänischen Abschnitt der Donau. Im Jahr 2007 begann der Bau einer zweiten Brücke in diesem Bereich, die Widin und Calafat verbindet. Die zweite Donaubrücke, Europa-Brücke genannt, wurde im Spätsommer 2013 eröffnet. Benutzungsgebühr Von rumänischer Seite wird eine Brückenmaut erhoben. Diese beträgt für Kfz bis 8 Sitze 14 Lei. Die Zahlung in Euro ist ebenso möglich, ist aber mit 6 € deutlich teurer als bei Zahlung in Lei. Für Kfz bis 12 t inkl. Anhänger 12 Euro, für Kfz/Busse über 12 t und max. 3 Achsen 28 Euro sowie für Kfz/Busse über 12 t und mehr als 3 Achsen 43 Euro (Stand: Ende 2013). Weblinks Giurgiu-Russe-Freundschaftsbrücke. In: Structurae Halfway down the Danube, ein Reisebericht über die Brücke (englisch) Einzelnachweise
Danube Bridge

The Danube Bridge (also known as the Friendship Bridge; Bulgarian: Мост на дружбата, Most na druzhbata or, more commonly, Дунав мост, Dunav most; Romanian: Podul Prieteniei or Podul de la Giurgiu) is a steel truss bridge over the Danube River connecting the Bulgarian bank to the south with the Romanian bank to the north and the cities of Ruse and Giurgiu respectively. It is one of only two bridges connecting Romania and Bulgaria, the other one being the New Europe Bridge between the cities of Vidin and Calafat. History Opened on 20 June 1954 and designed by Soviet engineers V. Andreev and N. Rudomazin, the bridge is 2,223.52 m (7,295.0 ft) long and was, at the time, the only bridge over the Danube shared by Bulgaria and Romania, with other traffic being served by ferries and land routes. Decorations were designed by Bulgarian architect Georgi Ovcharov. The bridge has two decks; a two lane motorway and a railway. Sidewalks for pedestrians are also included. The central part of the bridge (85 m) is mobile and can be lifted for oversized boats passage. The maintenance of the mobile part is Romania's responsibility and is periodically checked. The bridge was constructed in two and a half years with the aid of the Soviet Union. The Soviets named it the "Friendship Bridge", but, since the fall of the communist regimes in both countries, the bridge got the more functional name of "Danube Bridge". Border control stations are present on the bridge, due to its serving as a border crossing between the two countries. Since January 2007 there is no more customs control and the passport/identity card control is done "on one desk" either by the Bulgarian or the Romanian border police, being an "internal border" within the European Union. Both Romania and Bulgaria became a part of the Schengen area on 1 January, 2025, therefore border control is expected to cease operations on 30 June 2025. On 3 September 2011 the Bulgarian part of the bridge was opened, after two months of rehabilitation. There are a pair of rectangular towers supported by pillars on both ends. Tolls The following tolls apply for crossing the Danube Bridge: Gallery See also European route E70 European route E85 DN5 road in Romania CFR Line 902 (Giurgiu – Bucharest) and CFR Line 903 (Giurgiu – Videle) in Romania Danube Bridge 2, another bridge connecting Bulgaria and Romania List of bridges in Bulgaria List of bridges in Romania References External links Giurgio-Ruse Bridge at Structurae Halfway down the Danube, a short story about crossing the bridge
Puente Danubio

El Puente Danubio o el Puente de la Amistad (en búlgaro: Дунав мост; en rumano: Podul Prieteniei Giurgiu-Ruse) es un puente de viga de acero sobre el río Danubio, que conecta el banco de Bulgaria, al sur con el banco rumano al norte y las ciudades de Ruse y Giurgiu, respectivamente. Inaugurado el 20 de junio de 1954​ y diseñado por los ingenieros soviéticos V. Andreev y N. Rudomazin (el diseño de la decoración fue hecho por el arquitecto búlgaro Georgi Ovcharov), el puente tiene 2.223,52 metros (7.295 pies) de largo y fue hasta junio de 2013 (cuando se inauguró el Puente de Vidin-Calafat) el único sobre el Danubio que compartían Bulgaria y Rumanía, mientras que el resto del tráfico entre éstas funcionaba con transbordadores y rutas terrestres. Véase también Puente Puentes más largos del mundo Puentes más altos del mundo Referencias
Pont de l'amitié Roussé-Giurgiu

Le pont international de l'amitié Roussé-Giurgiu est un pont en poutre en treillis avec tablier inférieur, construit entre 1952 et 1954 ; franchissant le Danube, il relie les villes de Roussé, en Bulgarie, sur la rive droite (sud) et de Giurgiu, en Roumanie, sur la rive gauche (nord). Sa section centrale est un pont levant, permettant l'éventuelle circulation sur le fleuve de navires de grande hauteur. Jusqu'à la fin 2012, il est le seul pont qui relie les deux pays. Une ligne de chemin de fer est aménagée au niveau du bas, tandis qu'une chaussée au niveau du haut permet la circulation de véhicules motorisés, et des trottoirs de piétons. Voir aussi Articles connexes Frontière entre la Bulgarie et la Roumanie Liste des ponts sur le Danube Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des ponts Portail de la Bulgarie Portail de la Roumanie Portail des lacs et cours d'eau Portail du chemin de fer Portail des routes
Duna híd

A Duna híd (korábbi nevén: Barátság híd) egy 2223 méter hosszú közúti–vasúti híd a Duna felett Románia és Bulgária határán, Gyurgyevó és Rusze között. A Vidin–Calafat híd 2013-as elkészültéig az egyetlen híd volt a Dunán a két ország között. Történelem A hidat szovjet tervezőintézet tervezte V. N. Andrejev vezetésével, és szovjet vállalat építette. Az acélszerkezet egyes részeit más „baráti” országokban gyártották. 1952-ben kezdték építeni és 1954-re lett kész. Átadása 1954. június 20-án történt meg. A rendszerváltás után átnevezték Duna hídra. Jellemzők Alsó szintjén kétvágányú vasút, a felső szinten 7,0 m széles közúti pálya vezet kétoldali járdával. A mederhíd 13, a két ártéri híd 12–12 (így összesen 37) nyílású. Legnagyobb nyílása 160 m. A 38 alépítmény közül 18 keszonra, 20 vasbeton cölöpökre épült. A mederhíd rácsos acélszerkezetekből áll, a 33 m-es ártéri nyílásokat gerinclemezes szerkezetek hidalják át. A középső, 86 m-es nyílásban egymástól független közúti és vasúti szerkezetet alakítottak ki: a vasúti híd a közútira van felfüggesztve, és az alá felemelhető, így 24 m-es szabad hajózási magasság érhető el. Jegyzetek Források ↑ Bousfield J., Richardson D. (2002): : Bousfield, Jonathan; Richardson, Dan (2002). Rough guide to Bulgaria (4 ed.). Rough Guides. p. 203. ISBN 1858288827. További információk Giurgio-Ruse Bridge (angolul) Halfway down the Danube, a short story about crossing the bridge (angolul)