NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Golf de Belle-Île-en-Mer

Le golf de Belle-Île-en-Mer est un terrain de golf-links de la commune de Sauzon, en France. Localisation Le golf est situé sur la pointe des Poulains, en Sauzon, extrémité occidentale de Belle-Île-en-Mer, dans le Morbihan. Descriptif Homologué par la fédération française de golf en 2018, le terrain, de 14 trous par 56, mesure 4 635 m et 55 hectares. Le trou no 2 est érigé sur un green de la petite presqu'île Tachen Braz, le challenge consistant à faire voler la balle sur 160 m au-dessus de l'océan pour l'atteindre, puis de la faire voler à nouveau sur 130 m au-dessus de l'océan pour atteindre le trou suivant. Histoire À la fin du XIXe siècle, la célèbre comédienne Sarah Bernhardt (1844-1923) tombe amoureuse de ces lieux enchanteurs : « La première fois que je vis Belle-Île, je la vis comme un havre, un paradis, un refuge. J’y découvris, à l’extrémité la plus venteuse, un fort, un endroit spécialement inaccessible, spécialement inhabitable, spécialement inconfortable, et qui, par conséquent, m’enchanta... ». Elle y achète le fort de la pointe des Poulains sur un vaste domaine de 46 hectares de landes et de bruyères. Elle le fait rénover et aménager et y passe toutes ses vacances d'été durant 30 ans (de 1894 à sa disparition en 1922) y accueillant de nombreux invités de prestiges, entre deux tournées triomphales mondiales. En 1984, le maire de la commune de Sauzon aménage un premier parcours de golf-links (parcours de golf situé généralement en bord de mer et dans une zone dunaire) autour de la ferme des Poulains de l'ancien domaine du fort Sarah-Bernhardt, le long de la côte sauvage... Le golf s'étend avec le temps en un parcours de 14 trous. En 2004, le terrain est acquis et restauré par le conservatoire du littoral, et son site naturel préservé est labellisé Natura 2000 depuis 2007 (label de respect du milieu naturel, de faune et de flore). Le golf est homologué par la fédération française de golf depuis 2018. Notes et références Annexes Articles connexes Sauzon - Pointe des Poulains - Fort Sarah-Bernhardt Golf - Terrain de golf - Golf en France - Liste des terrains de golf en France Liens externes Site officiel Présentation vidéo sur www.flyovergreen.com Portail du golf Portail de l’océan Atlantique Portail du Morbihan Portail de la conservation de la nature
Réserve de vie sauvage du Trégor

La réserve de vie sauvage du Trégor est un espace naturel privé, située dans les Côtes-d'Armor en bordure du fleuve côtier le Léguer, géré comme une réserve naturelle dédiée à la vie sauvage. Historique Cet espace a fait l'objet d'une donation en 2013. L'inauguration sous forme de réserve de vie sauvage a eu lieu en 2017. Géographie Cette zone de 60 hectares se situe à proximité de la station de pompage de Keriel. Elle est composée principalement de futaies et de taillis et pourvue d’une ripisylve très peu altérée qui accueille une faune et flore riches. Elle est bordée par le Léguer qui se transforme à la fin en un large estuaire débouchant dans la Manche en Baie de Lannion. L’essentiel de son cours est naturel depuis l’effacement en 1996 du barrage de Kernansquillec qui permet désormais le libre déplacement des sables et graviers et la formation de belles frayères pour la lamproie marine et la migration du saumon atlantique. Vie sauvage Les principaux animaux que l'on peut rencontrer sont la loutre, les chauves-souris (petit et grand rhinolophe), le saumon atlantique qui y migre depuis la mer ou encore l'escargot de Quimper, endémique de Bretagne. Gestion et administration Cette zone est une propriété de l'Association pour la protection des animaux sauvages, qui considère qu'elle correspond à une zone de catégorie Ib (zone de nature sauvage) pour l'Union internationale pour la conservation de la nature. Seule la balade à pied y est autorisée. Elle est la troisième des cinq réserves de vie sauvage de l'association, après celles du Grand Barry et des Deux-Lacs (Drôme) puis récemment celle du Vercors et du Ranquas. Après la réserve sauvage du Grand Barry, elle est le deuxième territoire en France à avoir intégré le réseau Rewilding Europe, un programme de préservation de la nature sauvage en Europe. Tourisme Les deux sentiers existants ont été circonscrits pour permettre d'une part d’effectuer une longue boucle de 2 heures environ en longeant le Léguer et d'autre part de réaliser une petite balade de 45 minutes dans la forêt, ce qui permet finalement de visiter en totalité la zone, sous réserve de respecter une charte pour ne pas déranger les animaux et préserver les lieux. Notes et références Portail de la conservation de la nature Portail des Côtes-d’Armor
Erquy

Erquy (bretonisch: Erge-ar-Mor, Gallo: Erqi) ist eine Gemeinde mit 3974 Einwohnern (Stand: 1. Januar 2023) im Département Côtes-d’Armor in der Region Bretagne im Nordwesten von Frankreich. Die Bewohner werden Réginéens und Réginéennes genannt. Geografie Geschichte Der Dolmen von Ville Hamon zeugt von neolithischer Besiedlung. Bevölkerung Baudenkmäler Dolmen von Ville Hamon, seit 1980 als Monument historique eingeschrieben Schloss Bienassis aus dem 15. Jahrhundert, Gelände erstreckt sich auch auf die benachbarten Gemeinden Pléneuf-Val-André und Saint-Alban, seit 2013 in Teilen als Monument historique klassifiziert Pfarrkirche Saint-Pierre-et-Saint-Paul mit einem romanischen Langhaus, das aus dem 11. Jahrhundert stammen könnte Kapelle Saint-Michel auf der Îlot Saint-Michel, 1881 erbaut Kapelle Notre-Dame-des-Marins, 1872 erbaut Viadukt von Caroual, 1913 errichtet, seit 2014 als Monument historique eingeschrieben Schloss Noirmont aus dem 19. Jahrhundert im klassizistischen Stil erbaut Trivia Bei der Gestaltung des Schauplatzes für den Asterix-Comic, insbesondere für das Dorf, in dem die Protagonisten leben, hatte Albert Uderzo diesen Ort nicht im Sinn. Als ihm jedoch einer der Einwohner gewisse Ähnlichkeiten mit dem eingekreisten Dorf anzeigte, wie die drei kleinen Felsen, die mit einer Lupe unterschieden werden können und die auch bei der Pointe des Trois Pierres vor Kap Erquy sichtbar sind, stimmte der Autor zu, dass es einen wahrscheinlichen Einfluss gab: Er hatte dieses Gebiet tatsächlich besucht, als er während des Zweiten Weltkriegs seinen Bruder suchte, als in Paris Nahrungsmittelknappheit herrschte. Die Existenz einer Plattform namens Caesars Lager verstärkt diese Hypothese, aber wir wissen nicht, ob die Autoren zum Zeitpunkt der Erstellung des Comics davon wussten. Zwischen der Bronzezeit und der römischen Besetzung gab es in der Bucht von Erquy ein gallisches Dorf namens Reginea (lateinisch). Darüber hinaus wurde ein großer Bau einer Thalassotherapie-Stelle wie in Le Domaine des dieux (deutscher Titel: Die Trabantenstadt) durchgeführt. Persönlichkeiten Georges Talbourdet (1951–2011), Radrennfahrer Die Künstlerinnen Simone Fattal (* 1942) und Etel Adnan (1925–2021) lebten in Erquy Literatur Le Patrimoine des Communes des Côtes-d’Armor. Flohic Editions, Band 2, Paris 1998, ISBN 2-84234-017-5, S. 885–889. Weblinks Die Bretagne, Heimat von Asterix Arte, Stadt Land Kunst (Sendung vom 22. Oktober 2020) INSEE Conseil Général Einzelnachweise
Erquy

Erquy település Franciaországban, Côtes-d’Armor megyében. Lakosainak száma 3974 fő (2023. január 1.). Erquy La Bouillie, Pléneuf-Val-André, Plurien és Saint-Alban községekkel határos. Népesség A település népességének változása: Jegyzetek További információk Hivatalos oldal (francia)
Erquy

Erquy è un comune francese di 3 891 abitanti situato nel dipartimento delle Côtes-d'Armor nella regione della Bretagna. Società Evoluzione demografica Abitanti censiti Erquy nella cultura di massa Erquy è famosa per essere l'attuale luogo dove sorgeva "Gallicus Pagus", il villaggio gallico di Asterix. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Erquy Collegamenti esterni (FR) Sito ufficiale, su ville-erquy.com.
Erquy

Erquy is een gemeente in het Franse departement Côtes-d'Armor, in de regio Bretagne. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Saint-Brieuc. Erguy telde op 1 januari 2023 3.974 inwoners. Asterix Erquy zou model hebben gestaan voor het Gallische dorpje van de strip Asterix en draagt tegenwoordig de titel De geboorteplaats van Asterix. Tekenaar Albert Uderzo gaf wel aan de omgeving van Erquy goed te kennen, maar wenste in het midden te laten waar het dorpje van Asterix zich precies bevindt. Geografie De oppervlakte van Erquy bedroeg op 1 januari 2023 26,46 vierkante kilometer; de bevolkingsdichtheid was toen 150,2 inwoners per km². De onderstaande kaart toont de ligging van Erquy met de belangrijkste infrastructuur en aangrenzende gemeenten. Demografie Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal (bron: INSEE-tellingen).
Erquy

Erquy (bret. Erge-ar-Mor) – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Bretania, w departamencie Côtes-d’Armor. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 3568 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 135 osób/km² (wśród 1269 gmin Bretanii Erquy plasuje się na 138. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 341.). Miejscowość tę odwiedzał w dzieciństwie francuski rysownik Albert Uderzo; miała ona stanowić jedną z inspiracji dla wioski, będącej miejscem zamieszkania Asteriksa i innych bohaterów komiksu Goscinny'ego i Uderzo. Przypisy Bibliografia Francuski urząd statystyczny. (fr.).
Эрки

Эрки́ (фр. Erquy, брет. Erge-ar-Mor, галло Erqi) — коммуна во Франции, находится в регионе Бретань. Департамент — Кот-д’Армор. Входит в состав кантона Пленёф-Валь-Андре. Округ коммуны — Сен-Бриё. Население (2019) — 3 922 человека. География Коммуна расположена приблизительно в 360 км к западу от Парижа, в 85 км северо-западнее Ренна, в 26 км к северо-востоку от Сен-Бриё и в 21 км от национальной автомагистрали N12, на берегу бухты Сен-Бриё. Достопримечательности Дольмен Виль-Амон (эпоха неолита). Исторический памятник с 1980 года Замок Бьенасси (XV век). Исторический памятник с 2013 года Замок Нуармон XIX века в стиле неоклассицизма Церковь Святых Петра и Павла Экономика Структура занятости населения: сельское хозяйство — 10,7 % промышленность — 12,3 % строительство — 10,7 % торговля, транспорт и сфера услуг — 43,8 % государственные и муниципальные службы — 22,5 % Уровень безработицы (2018) — 13,4 % (Франция в целом — 13,4 %, департамент Кот-д’Армор — 11,5 %). Среднегодовой доход на 1 человека, евро (2018) — 23 730 (Франция в целом — 21 730, департамент Кот-д’Армор — 21 230). В 2007 году среди 1995 человек в трудоспособном возрасте (15—64 лет) 1235 были экономически активными, 760 — неактивными (показатель активности — 61,9 %, в 1999 году было 62,1 %). Из 1235 активных работали 1130 человек (592 мужчины и 538 женщин), безработных было 105 (56 мужчин и 49 женщин). Среди 760 неактивных 112 человек были учениками или студентами, 439 — пенсионерами, 209 были неактивными по другим причинам. Демография Динамика численности населения, чел. Администрация Пост мэра Эрки с 2018 года занимает Анри Лаббе (Henri Labbé). На муниципальных выборах 2020 года возглавляемый им центристский список победил во 2-м туре, получив 58,72 % голосов (из трех списков). Примечания Ссылки Национальный институт статистики Результаты муниципальных выборов 2020 года Эрки (фр.). cassini.ehess.fr. Дата обращения: 6 ноября 2013. Фотогалерея
Erquy

Erquy är en kommun i departementet Côtes-d'Armor i regionen Bretagne i nordvästra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Pléneuf-Val-André som tillhör arrondissementet Saint-Brieuc. År 2023 hade Erquy 3 974 invånare. Befolkningsutveckling Antalet invånare i kommunen Erquy Referens:INSEE Galleri Se även Lista över kommuner i departementet Côtes-d'Armor Källor
Еркі

Еркі́ (фр. Erquy) — муніципалітет у Франції, у регіоні Бретань, департамент Кот-д'Армор. Населення — 3929 осіб (2022). Муніципалітет розташований на відстані близько 360 км на захід від Парижа, 85 км на північний захід від Ренна, 26 км на північний схід від Сен-Бріє. Демографія Динаміка населення (INSEE ): Розподіл населення за віком та статтю (2006): Економіка 2010 року серед 2029 осіб працездатного віку (15—64 років) 1252 були активними, 777 — неактивними (показник активності 61,7%, у 1999 році було 62,1%). З 1252 активних мешканців працювало 1146 осіб (600 чоловіків та 546 жінок), безробітними було 106 (57 чоловіків та 49 жінок). Серед 777 неактивних 113 осіб було учнями чи студентами, 450 — пенсіонерами, 214 були неактивними з інших причин. У 2010 році в муніципалітеті числилось 2035 оподаткованих домогосподарств, у яких проживали 4102,0 особи, медіана доходів виносила 19 679 євро на одного особоспоживача Сусідні муніципалітети Галерея зображень Посилання Мерія муніципалітету Еркі [Архівовано 15 червня 2013 у Wayback Machine.] Туристичне бюро муніципалітету Еркі [Архівовано 1 лютого 2011 у Wayback Machine.] Еркі на сайті французького Національного інституту географії Див. також Список муніципалітетів департаменту Кот-д'Армор Примітки
Waschhaus (Fougères)

Das öffentliche Waschhaus (französisch lavoir) in Fougères, einer französischen Stadt im Département Ille-et-Vilaine in der Region Bretagne, wurde im 19. Jahrhundert errichtet. Das an drei Seiten offene Waschhaus an der Rue des Vallées besteht aus einer einfachen Holzkonstruktion mit Pultdach, das mit Schindeln aus Schiefer gedeckt ist. Das Waschhaus ist direkt an den Fluss Nançon gebaut. Es besitzt zwei gemauerte Öfen für die Kochwäsche. Literatur Le Patrimoine des Communes d’Ille-et-Vilaine. Flohic Editions, Band 1, Paris 2000, ISBN 2-84234-072-8, S. 599. Weblinks
Kathedrale von Vannes

Die Kathedrale von Vannes, französisch Cathédrale Saint-Pierre de Vannes, ist eine römisch-katholische Kathedrale in Vannes, der Hauptstadt des französischen Départements Morbihan. Sie trägt darüber hinaus den Titel einer Basilica minor. Die Kathedrale wurde im gotischen Stil an Stelle einer älteren romanischen Kathedrale erbaut. Der Bau begann im 15. Jahrhundert und dauerte bis ins 19. Jahrhundert hinein. Älter ist lediglich der romanische Glockenturm aus dem 13. Jahrhundert, der in den Neubau integriert wurde. Geschichte Das älteste Gebäude stammt aus der Zeit um 1020. Im romanischen Stil aus Granit gebaut, wurde es immer wieder durch Anbauten ergänzt, so dass diese Kathedrale ein Bauwerk mit vielen Stilelementen war. Der gotische Neubau im 15. Jahrhundert (zwischen 1450 und 1520) wurde erforderlich, weil das alte Gebäude zu klein für die Pilgerscharen geworden war, die das Grab des Heiligen Vinzenz Ferrer besuchen wollten, der 1419 in Vannes gestorben war und im Chor der Kathedrale beigesetzt wurde. Aus dieser Zeit stammen das Längs- und das Querschiff sowie der Portalbau an der Nordseite. Dieser Portalbau enthält – entsprechend bretonischen Bräuchen – zwölf Nischen, um Statuen der zwölf Apostel aufzunehmen. Im 16. Jahrhundert wurde an der Nordfassade des Querschiffs in Höhe des fünften Jochs eine runde mehrstöckige Renaissance-Kapelle angefügt, die Chapelle du Saint-Sacrement. Die Gewölbe und der Chor wurden zwischen 1771 und 1774 errichtet. Der Südturm und die Westfassade schließlich stammen aus der Mitte des 19. Jahrhunderts. Architektur Maße Die Kathedrale ist 110 Meter lang und damit eine der längsten unter den bretonischen Kathedralen. Außen Die Westfassade wurde 1857 im neogotischen Stil gebaut. Außen auf dem Zentralpfeiler des Portals befindet sich eine Statue des Dominikaners Vinzenz Ferrer, der aus Valencia stammt und dessen Grabmal sich in der Kathedrale befindet. Die Nordfassade öffnet sich auf den Klostergarten hin (mit den Ruinen des Klosters aus dem 16. Jahrhundert) sowie auf die Rue des Chanoines mit der spätgotischen Vorhalle Porche des chanoines und den Nischen für die Statuen der zwölf Apostel. Innen Das Längsschiff erstreckt sich über sechs Jochbögen, deren ersten den Narthex bildet. Es gibt keine Seitenschiffe, stattdessen zwei Serien von fünf Kapellen, die direkt an das Längsschiff angrenzen, sowie den beiden Türmen am ersten Jochbogen. Der Chor wird von einem großen Chorumgang umgeben, der im Mittelalter dazu diente, die Pilger zu kanalisieren, die das Grab Vinzenz Ferrers sehen wollten. Orgel Die Orgel auf der Westempore wurde 1894 von dem Orgelbauer Debierre erbaut. Das Instrument hat 35 Register auf drei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind elektrisch. Siehe auch Liste der Basiliken in Frankreich Liste der Kathedralen in Frankreich Liste der Monuments historiques in Vannes Einzelnachweise Weblinks Kathedrale von Vannes in der Base Mérimée des französischen Kulturministeriums (französisch) Alte Fotografien der Kathedrale Detaillierter Grundriss der Kathedrale
Catedral basílica de San Pedro (Vannes)

La basílica catedral de San Pedro​ o simplemente catedral de Vannes​ (en francés: Basilique-Cathédrale Saint-Pierre) es una iglesia católica en Vannes,​ Bretaña,​ al norte de Francia. La basílica es la sede del obispo de Vannes. El actual edificio gótico se erigió en el sitio de la antigua catedral románica. Su construcción duró desde el siglo XV hasta el siglo XIX; si se considera la existencia del campanario románico del siglo XIII, tuvo un total de siete siglos de construcción. El primer edificio fue erigido alrededor de 1020 en estilo románico. Construido en granito y continuamente modificado por la adición de nuevas estructuras, la catedral es un edificio muy compuesto. La reconstrucción en estilo gótico data principalmente de los siglos XV y XVI. En este período, la nave y la ornamentada entrada al extremo norte del transepto norte, cuyos doce nichos, según la costumbre bretónica, debían albergar a los apóstoles, fueron construidas en forma elevada. La torre norte es el remanente principal del antiguo edificio románico, mientras que las bóvedas y el coro fueron construidos entre 1771 y 1774. En las novelas de Alejandro Dumas, el mosquetero Aramis aparece en un momento como obispo de Vannes y lógicamente debe haber "servido" en esta misma catedral. San Vicente Ferrer, el famoso santo valenciano, el cual pasó sus últimos meses en Vannes, descansa en dicha catedral. Véase también Anexo:Basílicas y catedrales de Francia Catedral de San Luis (Versalles) Basílica de San Pedro Referencias Enlaces externos
Cattedrale di Vannes

La cattedrale di San Pietro (in francese: Cathédrale Saint-Pierre de Vannes) è il principale luogo di culto cattolico di Vannes, nel dipartimento del Morbihan. La chiesa, sede del vescovo di Vannes, è monumento storico di Francia dal 1904. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Vannes Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cathedrale-vannes.cef.fr. (EN) Cattedrale di Vannes, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di Vannes, su Structurae.
Sint-Pieterskathedraal (Vannes)

De Cathédrale Saint-Pierre (Sint-Pieterskathedraal) is een kathedraal in de Bretoense stad Vannes in het Franse departement Morbihan. Het is de zetel van de bisschop van Vannes en het Bisdom Vannes. De huidige gotische kerk werd gebouwd op de plaats van de voormalige romaanse kathedraal. De bouw duurde van de 15e tot de 19e eeuw, als de datum van de romaanse klokkentoren uit de 13e eeuw wordt meegerekend, is de totale bouwperiode zeven eeuwen. De kathedraal werd op 5 juni 1870 door paus Pius IX tot basilica minor verklaard. Het bouwwerk werd door de Franse overheid als monument historique geklasseerd op 30 oktober 1906. De kathedraal is een van de zeven etappes van de bedevaart Tro Breizh.
Katedra św. Piotra w Vannes

Katedra Świętego Piotra w Vannes (fr. Cathédrale Saint-Pierre de Vannes) – gotycka katedra pod wezwaniem Świętego Piotra w mieście Vannes w regionie Bretania, w departamencie Morbihan we Francji. Jest siedzibą katolickiej diecezji Vannes. Historia Pierwszy kościół w tym miejscu powstał w 919 roku, ale został zniszczony w wyniku najazdów normańskich na Bretanię. Nowy kościół został wzniesiony, podobnie jak poprzedni, w stylu romańskim przez biskupa Judicaël oraz jego brata, księcia Bretanii Godfryda I. Nie jest do końca pewne, czy powstał w tym samym miejscu, co zburzona świątynia. Pod koniec XII lub na początku XIII w. biskupi Rouaud i Guéthenoc wznieśli praktycznie nową, trzecią z kolei świątynię, zostawiając jedynie romańską wieżę oraz niektóre sekcje chóru. Kolejna rozbudowa rozpoczęła się około 1454 i trwała do 1520. Decyzję o znacznym powiększeniu świątyni podjął biskup Yves de Pontsal, mając na uwadze fakt, że kościół z biegiem lat stał się zbyt mały, aby poradzić sobie z coraz większym napływem pielgrzymów, podróżujących do grobu św. Wincentego Ferreriusza, pochodzącego z aragońskiej Walencji, który zmarł w Vannes, po czym został pochowany pod chórem w tutejszej katedrze. Koszty budowy świątyni, wykonanej w stylu gotyckim (pozostawiono jednak kilka elementów romańskich), zostały w dużej części pokryte z ofiar pielgrzymów gromadzących się u grobu papieża Kaliksta III. Jakkolwiek właściwa budowa zakończyła się w 1520, to sklepienia i chór zbudowano w XVIII w. (w latach 1771-1774), a wieżę południową i kilka innych, akcesoryjnych elementów architektonicznych wzniesiono dopiero w XIX w. 27 maja 2012 w katedrze miała miejsce msza święta beatyfikacyjna Matki od św. Ludwika - francuskiej zakonnicy, założycielki zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Ludwika. Uroczystościom, w imieniu Benedykta XVI, przewodniczył kardynał Angelo Amato, prefekt Kongregacji ds. Kanonizacyjnych w Rzymie. Galeria Zobacz też Patern z Vannes Przypisy Bibliografia Bertrand Frélaut: La cathédrale de Vannes. Keltia Graphic, 2008. Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa (fr.) Archiwalne zdjęcia katedry w Vannes (na stronie Ministerstwa Kultury)
Собор Святого Петра (Ван)

Собор Святого Петра в Ване (фр. Cathédrale Saint-Pierre de Vannes) — католический собор в городе Ван во Франции, посвящённый Святому Петру. Главный храм епархии Вана. Имеет титул малой базилики (с 5 июня 1870 года). Нынешняя готическая церковь из гранита была возведена на месте бывшего романского собора (около 1020 года). Строительство существующего здания продолжалось с XV по XIX века; если считать от возведения сохранившейся романской колокольни в XIII веке, то строительство собора растянулось на семь веков. С годами собор регулярно перестраивался и расширялся, отсюда усложнённость структуры. В период поздней готики (XV-XVI века) надстроен неф и появились резные ворота в конце северного трансепта: согласно бретонскому обычаю двенадцать высоких ниш должны были вместить изображения апостолов. От старого романского собора осталась только северная башня; своды и хоры возведены в 1771—1774 годах. В соборе погребены герцогини Бретани Жанна Французская и Изабелла Шотландская, а также св. Викентий Феррер. Мушкетёр Арамис, став в романе Дюма епископом Ваннским, должен был совершать службы именно в этом соборе. Примечания Ссылки Monum.fr (фр.) Tourism site (фр.) Ministère de Culture: archive photographs (фр.) Structurae: images only
Bosque de Paimpont

El bosque de Paimpont es un bosque francés ubicado en el departamento de Ille y Vilaine en Bretaña, a aproximadamente 30 km al suroeste de Rennes. Con una superficie de 9 000 hectáreas, forma parte de un macizo forestal que cubre los departamentos vecinos de Morbihan y de Côtes-d'Armor para extenderse sobre una superficie total de 19 500 hectáreas aproximadamente. Paimpont es un pequeño pueblo construido al lado de un estanque situado en el centro del bosque, dominio privilegiado de las leyendas célticas. El bosque que lo rodea constituye los restos de un oquedal más denso y mucho más extenso en el cual se suelen situar muchos episodios de las novelas de la Mesa Redonda y las leyendas artúricas. En el siglo XII, se le llamaba Brécillien (en bretón, Brec'helean). Esta designación se vio reforzada a finales del siglo XX por el nacimiento del País de Brocéliande, una institución destinada a facilitar el desarrollo económico de las comunas del oeste del departamento, aunque antiguamente, la zona de Brocéliande era asociada al bosque de Lorge o Quintin.​​​ Es un bosque frondoso de robles y hayas, principalmente y se encuentra en Paimpont, aunque también se extiende sobre comunas limítrofes como Guer y Beignon, al sur, Saint-Péran, al nordeste y Concoret, al norte. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Bosque de Paimpont.