NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Santo Ângelo Airport

Santo Ângelo Airport (portugisiska: Aeroporto de Santo Ângelo, engelska: Sepé Tiaraju Airport, portugisiska: Aeroporto Sepé Tiaraju) är en flygplats i Brasilien. Den ligger i kommunen Santo Ângelo och delstaten Rio Grande do Sul, i den södra delen av landet, 1 500 km söder om huvudstaden Brasília. Santo Ângelo Airport ligger 320 meter över havet. Terrängen runt Santo Ângelo Airport är huvudsakligen platt. Santo Ângelo Airport ligger uppe på en höjd. Närmaste större samhälle är Santo Ângelo, 9,2 km väster om Santo Ângelo Airport. Trakten runt Santo Ângelo Airport består till största delen av jordbruksmark. Runt Santo Ângelo Airport är det glesbefolkat, med 14 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Estádio da Zona Sul

Estádio da Zona Sul (oficjalna nazwa Estádio Raul Oliveira) – stadion piłkarski, w Santo Ângelo, Rio Grande do Sul, Brazylia, na którym swoje mecze rozgrywa klub Sociedade Esportiva e Recreativa Santo Ângelo. Linki zewnętrzne Templos do Futebol Oficjalna strona SER Santo Ângelo
Federal Institute of Santa Catarina

The Federal Institute of Santa Catarina (Portuguese: Instituto Federal de Santa Catarina, IFSC) is an institution of higher, vocational, and middle education located in the state of Santa Catarina, Brazil. IFSC awards undergraduate and graduate degrees, as well as professional and technical education in different areas of knowledge: life sciences, humanities, social sciences, formal sciences, physical sciences, and applied sciences. The Institute, which has several different campuses across the state of Santa Catarina, is a federally funded institution, directly affiliated to the Ministry of Education. Its main campus is in Florianópolis. As of 2010, IFSC had over 8,000 students, 535 faculty members, and over 500 staff members. For five years in a row (2008 to 2012) and again in 2022, it has been considered the best center of technological education in Brazil by the Ministry of Education. References The information in this article is based on that in its Portuguese equivalent. Further reading Institutional booklet (in English)
Федеральный институт Санта-Катарины

Федеральный институт образования, науки и технологий Санта-Катарины (порт. Instituto Federal de Educação, Ciência e Tecnologia de Santa Catarina), также официально называемый просто Федеральный институт Санта-Катарины (порт. Instituto Federal de Santa Catarina, IFSC), — государственное образовательное учреждение в Санта-Катарине, подчинённое Министерству образования Бразилии. Он был основан как Escola de Aprendizes Artífices во Флорианополисе в 1909 году. Его целью было предоставление профессионального образования мальчикам из менее обеспеченных социально-экономических слоёв. Первая штаб-квартира была открыта 1 сентября 1910 года в здании, предоставленном правительством штата, на улице Алмиранте Алвим в центре столицы штата. Помимо начального образования, учреждение предлагало обучение рисованию, типографии, переплётному делу и разлиновке, судовой плотницкой работе, скульптуре и механике (включавшей кузнечное и слесарное дело). Со временем институт претерпел несколько изменений педагогической концепции и административной структуры, что отражалось и в смене названия. Он носил названия Escola de Aprendizes Artífices, Liceu Industrial, Escola Industrial и Федеральная техническая школа Санта-Катарины (ETF-SC). Последнее название, начиная с 1968 года, просуществовало дольше всего и до сих пор ассоциируется у многих с кампусом Флорианополиса Федерального института Санта-Катарины, расположенным на проспекте Мауро Рамос. В конце 1980-х годов второе подразделение Федеральной технической школы Санта-Катарины начало работу в Сан-Жозе, окончательно разместившись там в 1991 году. Три года спустя появилось первое подразделение вне Большого Флорианополиса — в Жарагуа-ду-Сул. Наибольшее расширение произошло в XXI веке: в 2002 году учреждение было преобразовано в Федеральный центр технологического образования Санта-Катарины (CEFET-SC), а затем, в 2008 году, — в Федеральный институт Санта-Катарины (IFSC), увеличившись с трёх подразделений в 2002 году до 22 кампусов в 2018 году. В настоящее время предлагаются образовательные программы различных уровней и форм обучения, такие как начальная и непрерывная подготовка (FIC), образование для молодёжи и взрослых (EJA), среднее образование, интегрированное с техническими курсами, технические курсы, проходящие параллельно или после среднего образования, а также программы высшего и послевузовского образования. С 2025 года ректором IFSC является профессор Зизиму Морейра Филью, сменивший Маурисиу Гариба Жуниора Примечания
Santa Rosa Airport (Brazil)

Luís Alberto Lehr Airport (IATA: SRA, ICAO: SSZR) is the airport serving Santa Rosa, Brazil. It is operated by DAP. History The airport was commissioned on December 8, 1957. Airlines and destinations No scheduled flights operate at this airport. Access The airport is located 6 km (4 mi) southwest from downtown Santa Rosa. See also List of airports in Brazil References External links "Airport information for SSZR". DAFIF. October 2006 – via Great Circle Mapper. "Current weather for SSZR". NOAA/NWS. Accident history for SRA at Aviation Safety Network
Aeroporto de Santa Rosa

O Aeroporto Municipal Luís Alberto Lehr (IATA: SRA/ICAO: SSZR) é um aeroporto regional no município de Santa Rosa, Rio Grande do Sul, que opera apenas uma linha de voo regular. Possui uma pista de pouso e decolagem de 1.200 m de comprimento, asfaltada e balizada com farol rotativo. Histórico No fim da década de 30, Santa Rosa foi ligada a outras cidades do Estado e principalmente a Porto Alegre, por meio de “potentes” aviões da VARIG Junkers A-50 Junior, e mais tarde o Junkers F.13. Antes, se tinha de apanhar a aeronave em Santo Ângelo. Constatando o progresso da cidade foi construído o “Campo da Aviação”. Na década de 50 os voos começaram a ser mais regulares. A pista era feita de saibro e os voos eram operados pela VARIG ou pela SAVAG (Sociedade Anônima Viação Aérea Gaúcha, que também ligava as cidades do interior do Estado). Com a inauguração das melhorias do aeroporto, foi iniciado um voo noturno, de Santa Rosa para São Paulo, com um avião cargueiro Curtiss C-46 Commando. A aeronave tinha a capacidade de 3.500 kg e levava carne do frigorífico local para a capital paulista. À noite, a marcação do campo era feita por lâmpadas com uma chama de querosene para balizamento. A estação de rádio da Varig, com um radiotelegrafista, ficava em uma casa alugada na cidade. Nesta casa, também estava localizado o rádio goniômetro, para sinalização direcional das aeronaves. Naquela época, como os aviões navegavam por contato, as estações de rádio comerciais (broadcasting), eram obrigadas a anunciar, algumas vezes por hora, o prefixo, a frequência e a localização, para auxílio à navegação aérea. Os voos em Santa Rosa continuaram até meados da década de 1960. Após, a ligação a Porto Alegre era feita apenas por Santo Ângelo, pela Rio Sul. Referências Ligações externas «Informações sobre o aeroporto no Great Circle Mapper» (em inglês) «Informações sobre o aeroporto no World Aero Data» (em inglês)
Santa Rosa Airport (flygplats i Brasilien)

Santa Rosa Airport är en flygplats i Brasilien. Den ligger i kommunen Santa Rosa och delstaten Rio Grande do Sul, i den södra delen av landet, 1 500 km sydväst om huvudstaden Brasília. Santa Rosa Airport ligger 309 meter över havet. Terrängen runt Santa Rosa Airport är platt. Närmaste större samhälle är Santa Rosa, 5,5 km nordost om Santa Rosa Airport. Omgivningarna runt Santa Rosa Airport är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Runt Santa Rosa Airport är det ganska tätbefolkat, med 116 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Santiago Airport (Brazil)

Santiago Airport (ICAO: SSST) is the airport serving Santiago, Brazil. Airlines and destinations No scheduled flights operate at this airport. Access The airport is located 2 km (1 mi) southeast from downtown Santiago. See also List of airports in Brazil References External links "Airport information for SSST". DAFIF. October 2006 – via Great Circle Mapper. "Current weather for SSST". NOAA/NWS. Accident history for SSST at Aviation Safety Network
Santiago Airport (flygplats i Brasilien)

Santiago Airport är en flygplats i Brasilien. Den ligger i kommunen Santiago och delstaten Rio Grande do Sul, i den södra delen av landet, 1 700 km söder om huvudstaden Brasília. Santiago Airport ligger 441 meter över havet. Terrängen runt Santiago Airport är huvudsakligen platt, men söderut är den kuperad. Santiago Airport ligger uppe på en höjd. Närmaste större samhälle är Santiago, 3,7 km nordväst om Santiago Airport. Trakten runt Santiago Airport består i huvudsak av gräsmarker. Runt Santiago Airport är det glesbefolkat, med 16 invånare per kvadratkilometer. Kommentarer Källor
Western Paraná State University

The Western Paraná State University (Portuguese: Universidade Estadual do Oeste do Paraná, Unioeste) is a public university of the State of Paraná, Brazil. Created in 1988 and recognized in 1994 by the Federal Government of Brazil, Unioeste has 55 undergraduate degree courses and about 24 graduate programs. Based in the city of Cascavel, it has also campuses in the following cities: Foz do Iguaçu, Francisco Beltrão, Marechal Cândido Rondon and Toledo, all cities located in Paraná State, Brazil. See also List of state universities in Brazil References External links Official website (in Portuguese)
Universidade Estadual do Oeste do Paraná

A Universidade Estadual do Oeste do Paraná (Unioeste) é uma instituição pública de ensino superior brasileira, mantida pelo Governo do Estado do Paraná e com sede em Cascavel. Possui campi em Cascavel, Foz do Iguaçu, Francisco Beltrão, Marechal Cândido Rondon e Toledo. Em 2020, de acordo com a Times Higher Education (THE), a Unioeste se posicionou entre as 100 universidades mais bem colocadas da América Latina, ficando em 6º lugar no Estado e 51º no Brasil. Histórico A Unioeste foi criada pela Lei Estadual nº 8.680, de 30 de dezembro de 1987, integrando quatro faculdades municipais: a Fundação Faculdade de Educação, Ciências e Letras de Cascavel (Fecivel), a Faculdade de Ciências Sociais Aplicadas de Foz do Iguaçu (Facisa), a Faculdade de Ciências Humanas de Marechal Cândido Rondon (Facimar) e a Faculdade de Ciências Humanas Arnaldo Busato (Facitol). Em 1998, por meio da Lei Estadual nº 12.235, de 24 de julho, a Faculdade de Ciências Humanas de Francisco Beltrão (Facibel) também foi incorporada à Unioeste. Foi reconhecida como universidade por meio da Portaria Ministerial n° 1784-A, de 23 de dezembro de 1994, e do Parecer do Conselho Estadual de Educação n° 137, de 1994. Em 2000, por meio da Lei Estadual nº 13.029, de 27 de dezembro, o Hospital Regional de Cascavel foi transformado em Hospital Universitário do Oeste do Paraná e transferido para a Unioeste. Organização A Unioeste é uma universidade multicampi com unidades nas regiões Oeste e Sudoeste do Paraná, além do Hospital Universitário e da Reitoria, que ficam em Cascavel. Cada campus, por sua vez, é subdividido em centros que são organizados de acordo com áreas de conhecimento específicas. No total, são dezessete centros. Os cursos de graduação e os programas de pós-graduação são alocados em um centro conforme a compatibilidade com a área de conhecimento. Cada nível administrativo da Unioeste é gerido por um órgão deliberativo, que é colegiado e soberano, e um órgão executivo, representado pela figura de diretores ou coordenadores. A estrutura repete-se desde a reitoria, administrada pelo Conselho Universitário e pelo Reitor (denominada "administração superior"), até os cursos de graduação e pós-graduação, chefiados pelos Colegiados de Curso e pelas Coordenações (denominados "administração básica setorial"). Referências
Государственный университет Западной Параны

Государственный университет Западной Параны (порт. Universidade Estadual do Oeste do Paraná, Unioeste) — бразильское государственное учреждение высшего образования, поддерживаемое правительством штата Парана с главным кампусом в Каскавеле. Университет имеет кампусы в Каскавеле, Фос-ду-Игуасу, Франсиску-Белтран, Марешал-Кандиду-Рондон и Толеду. В 2020 году, согласно рейтингу Times Higher Education (THE), Unioeste вошёл в число 100 лучших университетов Латинской Америки, заняв 6-е место в штате и 51-е в Бразилии. История Unioeste был создан Законом штата № 8.680 от 30 декабря 1987 года путём объединения четырёх муниципальных факультетов: Fundação Faculdade de Educação, Ciências e Letras de Cascavel (Fecivel), Faculdade de Ciências Sociais Aplicadas de Foz do Iguaçu (Facisa), Faculdade de Ciências Humanas de Marechal Cândido Rondon (Facimar) и Faculdade de Ciências Humanas Arnaldo Busato (Facitol). В 1998 году, в соответствии с Законом штата № 12.235 от 24 июля, к Unioeste был также присоединён Faculdade de Ciências Humanas de Francisco Beltrão (Facibel). Университет был официально признан как университет на основании приказа Министерства № 1784-A от 23 декабря 1994 года и заключения Государственного совета по образованию № 137 от 1994 года. В 2000 году, на основании Закона штата № 13.029 от 27 декабря, Региональная больница Каскавела была преобразована в Университетскую больницу Западной Параны и передана под управление Unioeste. Организация Unioeste является многокампусным университетом с подразделениями в регионах Запад и Юго-Запад Параны, а также с университетской больницей и ректоратом, расположенными в Каскавеле. Каждый кампус, в свою очередь, подразделяется на центры, организованные по конкретным областям знаний. Всего существует семнадцать таких центров. Программы бакалавриата и послевузовского образования распределяются по центрам в соответствии с их научной специализацией. Каждый административный уровень Unioeste управляется коллегиальным органом, выполняющим функции высшего органа принятия решений, и исполнительным органом, представленным директорами или координаторами. Эта структура повторяется от ректората, управляемого Университетским советом и ректором (так называемое «высшее управление»), до программ бакалавриата и послевузовского образования, руководимых учебными советами и координациями (так называемое «базовое отраслевое управление»). Примечания
Suite Vollard

The Suite Vollard is a futuristic residential building in Curitiba, Paraná, Brazil. It is the world's first spinning building. Opened in 2001, the Suite Vollard was constructed by Moro Construções Civis LTDA, and Fritz Georg Gehbauer. The architect was Bruno de Franco. It was built in the Ecoville District in Curitiba, and has since become a famous, well-known building in the city. The floors each have double sheets of glass on the façade, tinted silver, gold, or blue, depending on the floor. This provides "a spectacular effect" as the floors rotate in opposite directions. The bottom floors of the building are mostly an executive center. Each of the 11 floors, comprising the majority of the building, can rotate clockwise or counter-clockwise, with a full revolution of 360 degrees taking an hour. The building was a case study that was used to gather data for more than thirty companies in Brazil, as well as one in Germany. Apartments sell for $400,000 each. The Suite Vollard apartment complex is named after Pablo Picasso's collection of etchings, the Vollard Suite, which was held on display when the building was inaugurated. References Video of Suite Vollard.
Suite Vollard

De Suite Vollard is een futuristisch woongebouw in de Braziliaanse stad Curitiba. Het werd geopend in 2001 en is 's werelds eerste draaiende gebouw. Het gebouw is gerealiseerd door Moro Construções Civis LTDA en Fritz Georg Gehbauer. De architect was Bruno de Franco. Het woongebouw staat in het district Ecoville van Curitiba en is sinds de bouw een bekend object in de stad. De verdiepingen hebben elk dubbele glasplaten op de gevel en zijn, afhankelijk van de verdieping, zilver, goud of blauw gekleurd. Dit geeft "een spectaculair effect" als de verdiepingen in tegengestelde richtingen draaien. Elk van de elf verdiepingen van het gebouw kan met de klok mee of tegen de klok in draaien. Een volledige omwenteling van 360 graden neemt een uur in beslag. Het gebouw was een casestudy die werd gebruikt om gegevens te verzamelen voor meer dan dertig bedrijven in Brazilië en een in Duitsland. De appartementen kosten $400.000 per stuk. Het appartementencomplex is vernoemd naar de etsencollectie van Pablo Picasso, de Vollard Suite, die bij de inhuldiging van het gebouw werd tentoongesteld.
Suíte Vollard

O Suíte Vollard é um edifício brasileiro construído na Rua Elvira Harkot Ramina, n° 177, no bairro Mossunguê em Curitiba, Paraná. Inaugurado em 16 de dezembro de 2004, após 10 anos de obras, é considerado o primeiro edifício giratório do mundo, com um sistema de movimentação de 360 graus independente para cada andar. O projeto foi assinado pelo arquiteto Bruno di Franco. São 11 lofts de 120m² cada, podendo circular independentemente através de uma plataforma metálica de 90m², apoiada sobre a laje inferior de cada andar. Um sistema de rodas dentadas acionadas por motores instalados na parte externa dos apartamentos faz os lofts girarem tanto no sentido horário como anti-horário. Além da parte giratória, o edifício conta com duas estruturas fixas: no centro, onde ficam a tubulação de água e esgoto, os banheiros, a cozinha e a lareira dos apartamentos, e na lateral, com os elevadores, churrasqueira, área de serviço e hall. Na parte giratória ficam os ambientes sociais e íntimos da suíte. O giro completo de um apartamento leva uma hora. Nenhum apartamento chegou a ser habitado em decorrência do alto valor de venda, à época, em pouco mais de US$ 300 mil (R$ 835,5 mil), o preço por metro quadrado encontrava-se em R$ 2.700, quando a média da região era de R$ 1.448. Em 2008, ainda sem ter vendido nenhuma unidade, o edifício passou por um relançamento, com o preço de R$ 1,2 milhão cada apartamento. Ações civis e trabalhistas movidas contra a Construtora Moro levaram o Suíte Vollard a ser penhorado e um impasse na justiça quanto ao leilão do edifício impediu que ele pudesse ser utilizado; em 2012, encontrava-se abandonado e alvo de vândalos. Após tentativas de relançamento, o prédio está abandonado e sem uso comercial, aguardando algum investidor para reativar suas vendas. Referências Ligações externas Site oficial do projeto
Superagüi National Park

Superagüi National Park (Portuguese: Parque Nacional de Superagüi) is a national park on the coast of the state of Paraná, Brazil. Location Created in 1998, the park has a total area of 34,000 hectares (84,000 acres), it comprises Superagüi Island, Peças Island, Pinheiro and Pinheirinho Islands, along with the Rio dos Patos Valley and the Varadouro Channel, which separates the island from the mainland. Superagüi National Park was declared a Biosphere Reservation by UNESCO in 1991. In 1999, the park was declared a World Heritage Site. The park has bays, deserted beaches, sandbanks, estuaries, mangroves and abundant Atlantic Forest formations. The park is the primary habitat of the critically endangered Superagui Lion Tamarin, and hosts many other fauna and flora characteristic of the Serra do Mar subregion of the Atlantic Forest. The conservation unit is part of the Lagamar Mosaic. History Evidence indicates that the area has been occupied by fishermen since time immemorial. Prior to the arrival of Europeans it was inhabited by Carijós and Tupiniquins Indians. The Portuguese settled in the area from 1500 on, did not build cities. In 1852, the Swiss consul in Rio de Janeiro, Perret Gentil, founded Supeargüi Island, one of the first European colonies in the state of Paraná, however, the colony didn't grow, and today the few villages that are within the park have only a few inhabitants, fishermen heirs of the 15 families brought by the consul to live in Superagui Island. References Bibliography External links ParksWatch: profile of Superagüi NP
Parque nacional del Superagüi

El Parque Nacional de Superagüi fue creado en 1989 con un área inicial cercana a 21.400 ha. En 1999 ocurrió otra demarcación aumentando el área hasta las 34.000 ha, lo que incluía a la isla do Superaüi, isla das Peças, isla de Pinheiro e isla do Pinheirinho. Además se incluyó el Canal do Varadouro que separa la isla do Superagüi de las tierras continentales. El parque nacional es parte de un complejo estuario de Cananéia, Iguape e Paranaguá. En 1991 el parque fue declarado como Reserva de la Biosfera por la Unesco. En diciembre de 1999, el parque también fue declarado como Patrimonio Natural de la Humanidad. Este parque fue posee varias bahías, playas desiertas, restingas, manglares y abundantes formaciones de floresta atlántica. Varias especies animales, algunas razas amenazadas de extinción, como Amazona brasiliensis, Leontopithecus caissara y Caiman latirostris, especies que viven dentro de estos límites. El parque posee una pequeña infraestructura turística, pero no existe un plano regulador para el manejo de las construcciones. Existe el poblado de Barra do Superagüi que está fuera de los límites del parque y existen varias posadas, cuatro restaurantes y una zona de camping. No existe transporte marítimo regular, siendo necesario contratar barcos para llegar al poblado. Posee una demanda turística relativamente pequeña. Se estima que la demanda pueda subir en el futuro debido a la instalación de energía eléctrica a finales de 1998 y por la proximidad de dos grandes ciudades de Brasil, Curitiba y São Paulo. Enlaces externos
Nationaal park Superagüi

Nationaal park Superagui is een nationaal park in Brazilië. Het is opgericht in 1989 en had toen een oppervlakte van ongeveer 21.400 ha. In 1999 is het uitgebreid tot 34.000 ha, met onder meer de eilandan Superagui en Pinheirinho. Het Nationaal Park is onderdeel van het Paranaguá estuarium. In 1991 is het park door Unesco uitgeroepen tot Biosfeerreservaat en in 1999 tot Werelderfgoed. Flora en fauna In het park zijn verschillende milieus: baaien, (verlaten) stranden, restingas, mangroves en rijke formaties van het Atlantisch Woud. We komen verschillende zeldzame of bedreigde diersoorten voor in het park zoals de Roodkruinamazone (Amazona rhodocorytha), Roodstaartamazone Amazona brasiliensis), ZwartkopleeuwaapjeLeontopithecus caissara en breedsnuitkaaiman (Caiman latirostris). Toerisme en beheer Het park beschikt niet over een goede toeristische infrastructuur, noch is er een beheersplan. Wel zijn in het dorp Barra Superagui hotels, restaurants en een camping. De verwachting is dat het toerisme toeneemt. Het park wordt beheerd door het Chico Mendes Instituut voor Biodiversiteitsbehoeud (ICMBio). Geschiedenis In de omgeving zijn overblijfselen te vinden van het vroegere gebruik door indiaanse vissers (carijós en tupiniquins) uit de tijd voor de aankomst van de Portugezen. In 1852 stichtte Perret Gentil, de Zwitserse consul in Rio de Janeiro, op het eiland Superagui een van de eerste Europese kolonies in Paraná. Externe link www.parkswatch.org over Nationaal park Superagüi