NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nationalpark Serra Geral

Der Nationalpark Serra Geral, amtlich portugiesisch Parque Nacional da Serra Geral, ist ein Schutzgebiet im Süden Brasiliens in den Bundesstaaten Rio Grande do Sul und Santa Catarina. Er wurde 1992 ausgewiesen. Er liegt in der Bergformation der Serra Geral. Am 20. Mai 1992 wurde der Parque Nacional da Serra Geral, auch Parna oder PARNA da Serra Geral, mit einer Fläche von rund 173 km² in den Munizipien Cambará do Sul, São Francisco de Paula, Jacinto Machado und Praia Grande gegründet. Er ist die Erweiterung des Nationalparks Aparados da Serra. Beeindruckend sind Canyons, Wasserfälle und einige 100 m hohe senkrechte Wände. Bekannt sind Fortaleza und Malacara. Sehr häufig entsteht Nebel, der die Aussicht behindert. Wegen der großen Höhenunterschiede gibt es sowohl Regenwald als auch Hochlandwald mit Araukarien. Dementsprechend ist die Tierwelt vielfältig. Einige der Säugetiere sind Mähnenwolf, Brüllaffe, Ozelot. Auch viele Vögel kann man sehen: Seriemas, Azurblaurabe und andere. Der Park ist gut erreichbar. Nur Wanderwege erschließen die spektakulären Sehenswürdigkeiten, zum Übernachten ist man auf das Zelt angewiesen. Literatur Plano de Manejo - Encarte 1 (brasilianisches Portugiesisch) Weblinks Parna da Serra Geral. In: gov.br. Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade; abgerufen am 12. Juni 2022 (brasilianisches Portugiesisch). Unidade de Conservação: Parque Nacional da Serra Geral. In: sistemas.mma.gov.br. CNUC, Cadastro Nacional de Unidades de Conservação; abgerufen am 12. Juni 2022 (brasilianisches Portugiesisch).
Serra Geral National Park

Serra Geral National Park (Portuguese: Parque Nacional da Serra Geral) is a national park in the states of Rio Grande do Sul and Santa Catarina, Brazil. Location Serra Geral National Park is in the Atlantic Forest biome. It covers 17,302 hectares (42,750 acres). The park was created by decree 531 of 21 May 1992, and is administered by the Chico Mendes Institute for Biodiversity Conservation. The park covers parts of the municipalities of Cambará do Sul in Rio Grande do Sul and of Jacinto Machado and Praia Grande in Santa Catarina. It is made up of two separate sections adjacent to Aparados da Serra National Park. Environment The Campos Gerais plateau region has a gently undulating topography with heights ranging from 900 to 1,200 metres (3,000 to 3,900 ft) above sea level. The park includes part of the southeast of the plateau and the escarpment between this plateau and the coastal plain. Altitudes range from 100 to 1,112 metres (328 to 3,648 ft) above sea level. Average annual rainfall is 1,800 millimetres (71 in). Temperatures range from 0 to 36 °C (32 to 97 °F), with an average of 18 °C (64 °F). Vegetation includes dry meadows, peat fields, cloud forests, mixed rainforests, dense submontane and montane rainforests, and lowland rainforests. There is a wide variety of endemic species of flora. Endemic fauna include Elachistocleis erythrogaster, Melanophryniscus cambaraensis, Thoropa saxatilis, black-and-white monjita (Xolmis dominicanus), Xanthopsar flavus, Scytalopus iraiensis, Limnornis rectirostris, and Amazona pretrei. Conservation The park is classified as IUCN protected area category II (national park). It has the objectives of preserving natural ecosystems of great ecological relevance and scenic beauty, enabling scientific research, environmental education, outdoor recreation, and eco-tourism. Protected species in the park include cougar (Puma concolor), southern tigrina (Leopardus guttulus), margay (Leopardus wiedii), vinaceous-breasted amazon (Amazona vinacea), red-spectacled amazon (Amazona pretrei), Chaco eagle (Buteogallus coronatus), the toad Melanophryniscus macrogranulosus, and the fish Mimagoniates rheocharis. Notes Sources
Parque nacional de la Sierra Geral

El Parque nacional Serra Geral​ (en portugués: Parque Nacional da Serra Geral)​ es una unidad de conservación de protección integral de la naturaleza en Brasil​ que se encuentra en la frontera entre los estados de Río Grande do Sul y Santa Catarina,​ con tierras distribuidas por los municipios de Cambará do Sul, Jacinto Machado y Praia Grande. Serra Geral fue creado por el Decreto N ° 531, emitido el 20 de mayo de 1992, con una superficie de 17.301,96 hectáreas. El territorio del parque se encuentra junto al parque nacional Aparados da Serra,, que constituye un ecosistema de rara belleza e importante área de la biodiversidad con fines científicos, culturales y recreativos. Su administración recae en el Instituto Chico Mendes para la Conservación de la Biodiversidad ( ICMBio). Véase también Geografía de Brasil Áreas naturales protegidas de Brasil Referencias
Parc national de la Serra Geral

Le parc national de la Serra Geral est une réserve naturelle brésilienne. Elle se situe dans la région Sud, dans une région de canyons de la serra Geral, à cheval sur les États du Rio Grande do Sul et de Santa Catarina. Le parc fut créé le 20 mai 1992 et couvre une superficie de 17 300 ha. Il est contigu au parc national d'Aparados da Serra. Il s'étend sur les municipalités de Jacinto Machado et Praia Grande dans l'État de Santa Catarina, et de Cambará do Sul et São Francisco de Paula, dans l'État du Rio Grande do Sul. Notes et références Portail de la conservation de la nature Portail de Santa Catarina Portail du Rio Grande do Sul
Nationaal park Serra Geral

Nationaal park Serra Geral is een nationaal park in Brazilië, gelegen in het grensgebied van de staten Rio Grande do Sul en Santa Catarina. Het park is gesticht in 1992 en heeft een oppervlakte van 17.301,96 ha. Het grondgebied van het park grenst aan het Nationaal park Aparados da Serra. Doel is de bescherming van de schoonheid en de biodiversiteit ten bate van wetenschappelijk onderzoek en voor culturele en recreatieve doeleinden. Het beheer is in handen van het Chico Mendes Instituut voor Biodiversiteitsbehoud ICMBio. Karakteristiek gebied Het zuidelijke Santa Catarina reliëf wordt gekenmerkt door bergen en diepe valleien terwijl elders het gebied bestaat uit heuvels en ondiepe valleien. Het gebied is miljoenen jaren geleden gevormd door vulkanische activiteit. Nu bestaat het park uit graslanden, bossen van Araucaria en talrijke bronnen met kristalheldere rivieren. Op sommige plaatsen zijn grote canyons, waarvan de bekendste zijn Canyon Churriado, Malacara Canyon en Canyon Fortaleza. Het klimaat is zeer vochtig met een gemiddelde jaarlijkse temperatuur tussen 18 en 20°C, met maxima van 36°C en minima van -8°C, De neerslag varieert tussen 1500 en 2000 mm per jaar. Flora en fauna De vegetatie bestaat uit Araucariawoud, grasvlaktes, Atlantisch Woud en overgangen hiertussen. Opvallende soorten in de Araucaia-bossen zijn de Paranese pijnboom, mastiekboom en eik. Andere gebieden worden gedomineerd door grassen. Op de steile komen veel korstmossen, kruiden en kleine heesters voor. Op sommige plaatsen is veengroei. In de natte en rotsachtige omgeving van Gunnera manicata komen plantensoorten met grote bladeren voor (tot 1,5 meter in diameter). Ook kenmerkend voor de regio is het symbool van Rio Grande do Sul: de brinco-de-princesa, een hybride soort die voortkomt uit Fuchsia corymbiflora Ruiz. & Pav., Fuchsia fulgens Moc. & Ses. en Fuchsia magellanica Lam. Zeldzame diersoorten zijn de manenwolf (Chrysocyon brachyurus), de cougar (Felis concolor), het pampahert (Ozotoceros bezoarticus), naast opossums, gordeldieren en brulapen. Onder de vogels vinden we Azuurblauwe gaai (Cyanocorax caeruleus), parkietensoorten, de typische Chileense kievit (Vanellus chilensis), het vogelsymbool van de Gaucho Pampas. Ook zijn er giftige slangensoorten. Externe links Associação Cânions da Serra Geral IBAMA - Parque Nacional da Serra Geral Matéria sobre Trekking nos Cânions das Serras Gauchas
Серра-Жерал (национальный парк)

Серра-Жерал — национальный парк в Бразилии, расположенный на границе между штатами Риу-Гранди-ду-Сул и Санта-Катарина. Парк был создан по Указу № 531 от 20 мая 1992 рядом с национальным парком Сьерра Апарадус. Занимает площадь 17 300 га. Серра-Жерал является одним из самых интересных природных парков Бразилии. Для рельефа парка характерны холмы, горы, долины. Обладает богатой и разнообразной флорой и фауной, имеется широкое разнообразие рептилий, амфибий, птиц, насекомых и мелких млекопитающих. Климат мягкий. Среднегодовая температура составляет от 18 до 20 °С, абсолютный максимум от 34 до 36 °С, а абсолютный минимум от −8 до −4 °C. Осадков выпадает от 1500 до 2000 мм в год. Парк открыт для посещения туристов. Примечания
P-47 Thunderbolt

P-47 Thunderbolt er et amerikansk jagerfly, bygget af Republic. P-47 Thunderbolt er et af de mest kendte og mest robuste amerikanske fly fra 2. verdenskrig, hvor det blev anvendt af US Army Air Forces og RAF som jagerfly og jagerbomber. P-47 Thunderbolt blev bl.a. brugt som eskorte for de amerikanske bombefly under deres togter over Tyskland, men også til angreb mod jordmål. RAF anvendte Thunderbolt mod japanerne da luftkølede flymotorer bedst kan tåle tropefugten og fordi amerikanske fly nemmere kunne sendes til Burma. Der blev i alt bygget 15.686 eksemplarer af dette fly. Det amerikanske flyver-es "Gabby" Gabreski nedskød 28 tyske fly, mens han fløj P-47.
Republic P-47 Thunderbolt

Republic P-47 Thunderbolt je američki zrakoplov dugog dometa, jednosjed, s jednim motorom koji je tijekom drugog svjetskog rata i Korejskog rata služio kao lovac i lovac-bombarder. Thunderbolta je razvila američka korporacija Republic Aviation 1941. Prvi let zrakoplova dogodio se 6. svibnja 1941. U uporabu je ušao u studenogu 1942. Ukupno je proizvedeno preko 15,636 primjeraka. Izvori
P-47 Thunderbolt

De Republic P-47 Thunderbolt (bijnaam "Jug") was een eenmotorig jachtvliegtuig dat intensief door de USAAF tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ingezet. Het toestel bleek een geduchte tegenstander tijdens luchtgevechten, maar bleek zeker zo bruikbaar als grondaanvalstoestel. Niet alleen de Verenigde Staten, maar ook andere geallieerde luchtmachten hadden dit toestel in hun arsenaal. Ontwikkeling De Republic Aviation Corporation concludeerde dat hun prototypes XP-44 en XP-47 inferieur waren ten opzichte van de Duitse jachtvliegtuigen bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. De Russische vliegtuigontwerper Alexander Kartveli verbeterde het ontwerp tot de XP-47A. Dit prototype werd geheel vernieuwd tot de XP-47B, die haast niets gemeen had met de A-variant en de laatste werd door de Amerikaanse legerluchtmacht in juni 1940 besteld. Het toestel was voor een piloot zeer comfortabel. Zo was de cockpit zelfs voorzien van airconditioning. Vanwege de gecompliceerde turbosupercharger werd de romp van het vliegtuig vrij diep. De vleugels werden daardoor relatief hoog geplaatst. Door de grote diameter van de propeller, 3,7 m, betekende dit uiteindelijk dat het landingsgestel erg lang zou moeten worden. Om dit op te lossen kon het landingsgestel 230 mm uitgeschoven worden door een telescoopmechanisme. Het toestel was hiermee behoorlijk groot geworden voor een jachtvliegtuig. De XP-47B had op 6 mei 1941 zijn luchtdoop, waarbij de vliegeigenschappen indrukwekkend waren te noemen. Nadelen van het toestel waren, door zijn grootte, de lange aanloop tijdens het opstijgen en de rolroeren die vast gingen zitten op grote hoogte. Ook waren er problemen met de machinegeweren, de kap van de cockpit, het brandstofsysteem en met het ontstekingsmechanisme in de motor op grote hoogte. Terwijl Republic deze problemen probeerde te verhelpen, bestelde de USAAF al op voorhand 171 P-47B's, waarvan het eerste prototype in december 1941 geleverd werd. Operationeel De P-47C was de eerste variant die werd ingezet voor gevechtsmissies eind 1942. De eerste gevechtsmissie vond plaats op 10 maart 1943 tijdens een onderscheppingsmissie boven Frankrijk en de eerste luchtoverwinning werd op 17 augustus behaald tijdens een escortemissie. Er vonden enkele aanpassingen plaats die leidden tot de P-47D, waarvan er 12602 zijn gebouwd. Na de oorlog werden de toestellen aan veel Zuid-Amerikaanse landen geleverd tot in de jaren 60. Er zijn in totaal 15686 Thunderbolts gebouwd, en een klein aantal is vandaag de dag nog steeds in luchtwaardige staat. Externe link Warbirds informatie over dit type[dode link]
P-47 Thunderbolt

Republic P-47 Thunderbolt a fost un avion de vânătoare-bombardament american monoloc. A fost un avion puternic, înarmat cu 8 mitraliere Browning M2, câte patru în fiecare aripă. Încărcat complet avea opt tone și putea duce până la 8 rachete de 5 inches și o încărcătură impresionantă de bombe de până la 1100 kg. P-47 Thunderbolt a fost unul dintre principalele avioane de vânătoare ale SUA în timpul celui de-al Doilea Razboi Mondial, dar a fost folosit și de alte țări aliate cum ar fi Franța, Marea Britanie, Rusia și Brazilia. Legături externe "It's The Thunderbolt", December 1942 article in "Popular Science" P47Pilots.com. P-47 Pilot Biographies, Pilot Stories, Photo Gallery Arhivat în 30 iunie 2019, la Wayback Machine. The Cradle of Aviation Museum—history of the P-47 Arhivat în 10 mai 2008, la Wayback Machine. South American 'Jug'. The P-47 Thunderbolt of the Fuerza Aérea de Chile (FACH), IPMS Stockholm Arhivat în 19 decembrie 2010, la Wayback Machine. P-47 Pilot's Flight Operation Instructions, 10 aprilie 1942 Arhivat în 12 iulie 2011, la Wayback Machine.
Lago Municipal

O Parque Ecológico Diva Paim Barth, conhecido como Lago Municipal, é um espaço de conservação ambiental e lazer localizado na região central do município de Toledo, no estado brasileiro do Paraná. Considerado ponto turístico, o complexo conta com diversas atrações, como um lago de 35 mil metros quadrados, o Aquário Municipal, o Jardim Zoobotânico e o Horto Florestal. Histórico Originalmente conhecido como "Banhado da Dona Diva", o local era um charco pertencente à pioneira Diva Paim Barth. A área trazia diversos problemas para a região, como insetos e animais peçonhentos, além do acúmulo de lixo. O projeto do Parque Ecológico foi lançado oficialmente em 1984, mas o topógrafo Henrique Isernhagem sonhava com uma área verde de lazer desde meados da década de 1960. Com o apoio do arquiteto e criador do plano de urbanização, Enio Luiz Perin, em 1978 a ideia ganhou forma e as obras foram iniciadas. Foi inaugurado em 4 de novembro de 1988. Atrações Aquário Municipal Dr. Romolo Martinelli Implantado sobre a então Concha Acústica Bonifácio Dewes, é o único aquário de água doce do sul do país a manter espécies da Bacia do Rio Paraná. O arquiteto toledano Enio Luiz Perin é autor do projeto da antiga estrutura e de sua adaptação arquitetônica. Com cerca de quatrocentos metros quadrados, conta com nove tanques de água doce de vários tamanhos para abrigar peixes de acordo com o porte, hábitos e espécies, além de um tanque marinho, com espécimes exóticos e diversos corais. Em seu acervo há mais de sessenta variedades de peixes originárias das bacias hidrográficas dos rios Paraná, Iguaçu e Amazonas. O acesso ao local é gratuito e o número de visitantes varia entre cinco e seis mil por mês. Foi inaugurado em 8 de dezembro de 2007. Jardim Zoobotânico de Toledo - "Parque das Aves" Localizado no Horto florestal, o "Parque das Aves" é um zoológico público de pequeno porte, inaugurado em 2007. Abriga diversas espécies, principalmente aves vítimas de maus-tratos ou contrabando que foram apreendidas. Tem como objetivo a reabilitação, conservação, pesquisa e educação ambiental. A visitação ocorre através da trilha interpretativa, num percurso de quase um quilômetro, passando por um viveiro comunitário de aves, o que proporciona um contato maior com os animais. Referências
Refúgio de Vida Silvestre do Bugio

O Refúgio de Vida Silvestre do Bugio, também conhecido como Reserva do Bugio, é um mosaico de três Unidades de Conservação de categoria Refúgio de Vida Silvestre (SNUC) localizadas nos municípios de Araucária, Curitiba e Fazenda Rio Grande, na Região Metropolitana de Curitiba.. O Refúgio se estende pelo corredores fluviais dos rios Iguaçu, Barigui e Maurício. Mosaico metropolitano A criação do Refúgio do Bugio é resultado de trabalho inédito de cooperação entre os três municípios para a criação de Unidades de Conservação em cada um deles, formando o primeiro mosaico metropolitano do Brasil. Este é o maior Refúgio de Vida Silvestre em área urbana do Brasil e a parcela do refúgio dentro de Curitiba representa a maior Unidade Conservação da cidade. Fauna e flora Criado em março de 2015, possui uma área de 1 764,8 ha. de mata silvestre, abrigando 112 espécies de aves e 20 espécies de mamíferos, entre elas, a Lontra (Lontra longicaudis) e o Bugio (Alouatta guariba). A vegetação é caracterizada por florestas de galeria e campos úmidos intercalados por capões de Floresta Ombrófila Mista (Mata de Araucária).==Referências== Ligações externas Prêmio Gestor Público do Paraná - Refúgio de Vida Silvestre do Bugio[ligação inativa] Folder do Refúgio do Bugio elaborado pela Prefeitura de Curitiba Reportagem em vídeo da inauguração do Refúgio (RPC)
Estádio Heriberto Hülse

Das Estádio Heriberto Hülse ist ein Fußballstadion im Bairro Comerciário der brasilianischen Stadt Criciúma, Bundesstaat Santa Catarina. Es bietet Platz für 28.749 Zuschauer und dient dem Verein Criciúma EC als Heimstätte. Geschichte Das Estádio Heriberto Hülse wurde 1955 fertiggestellt und eröffnet. Am 18. Oktober 1955 trafen sich die beiden regionalen Vereine, und Imbituba zu einem Freundschaftsspiel, das mit einem 1:0-Erfolg für Imbituba zu Ende ging. Dabei gelang dem Imbituba-Spieler Valdo mit dem Siegtreffer das erste Tor im neuen Stadion. Seit 1955 dient das Estádio Heriberto Hülse dem Fußballverein Criciúma EC als Austragungsort für Heimspiele, wobei bereits dessen Vorgängerverein, ebenjenes Comerciário, das am Eröffnungsspiel beteiligt war, hier spielte. Im Jahr 1976 erfolgte schließlich die Auflösung von Comerciário und die Neugründung des Vereins unter dem Namen Criciúma EC. Mit der Umbenennung brachen erfolgreiche Jahre für den Fußball in Criciúma an. Unter Trainerlegende Luiz Felipe Scolari holte der damalige Zweitligist im Jahr 1991 den brasilianischen Fußballpokal. Im Estadio Heribert Hülse reichte Socalaris Mannschaft ein torloses Remis im Rückspiel gegen Grêmio Porto Alegre, nachdem man im Hinspiel im Estádio Olímpico Monumental von Porto Alegre ein 1:1 erreicht hatte und somit die Auswärtstorregel auf seiner Seite hatte. Bis heute stellt der Pokalsieg von 1991 den größten Erfolg der Vereinsgeschichte von Criciúma EC dar. Dadurch war man auch berechtigt an der Teilnahme zur Copa Libertadores 1992. Die bis heute einzige Teilnahme des Vereins in diesem Wettbewerb verlief durchaus erfolgreich. In der Gruppenphase wurde man Erster, im Achtelfinale besiegte man Sporting Cristal aus Peru. Erst im Viertelfinale folgte das Aus gegen den späteren Sieger, den FC São Paulo. In der Folgezeit konnte der Verein allerdings nicht mehr an die Erfolge der frühen Neunzigerjahre anknüpfen und stieg 2005 gar in die drittklassigen Série C ab. Nach der Rückkehr in die zweite Liga etablierte sich Criciúma dort und schaffte 2012 die Rückkehr in die Série A. Zurzeit wird wieder in der Série B gespielt. Das Estádio Heriberto Hülse hat derzeit eine Kapazität von 28.749 Zuschauerplätzen. Dieses Fassungsvermögen wurde durch Renovierungsarbeiten in der Folge des Pokalsieges 1991, der noch vor gerade einmal 15.000 Zuschauern errungen wurde, bedingt durch die Teilnahme an der Copa Libertadores, erreicht. Die Rekordkulisse im Stadion wurde am 20. Mai 1992 aufgestellt, als Criciúma in der Gruppenphase der Copa Libertadores gegen den FC São Paulo ein 1:1 errang. Seinen Namen hat die Spielstätte von Heriberto Hülse, der von 1958 bis 1960 Gouverneur des Bundesstaates Santa Catarina war und in dessen Regierungszeit die staatlich finanzierte Errichtung von Flutlichtmasten im Stadion von Criciúma fiel. Weblinks criciumaec.com.br: Stadion auf der Website des Vereins (portugiesisch) de.soccerway.com. Estádio Heriberto Hülse solbrilhando.com.br: Infos zum Stadion (portugiesisch) Bilder auf fussballtempel.net (Memento vom 5. Juli 2010 im Internet Archive)
Estádio Heriberto Hülse

Estádio Heriberto Hülse, is a football stadium located in Criciúma, Santa Catarina, Brazil. The stadium holds 19,225 people. It was built in 1955. The stadium is owned by Criciúma Esporte Clube, and its formal name honors Heriberto Hülse, who was Santa Catarina's governor between 1958 and 1960, and was the donor of the stadium floodlights. History The inaugural match was played on 18 October 1955, when Imbituba beat Comerciário 1–0. The first goal of the stadium was scored by Imbituba's Valdo. The stadium's attendance record currently stands at 32,534 people, set on 20 May 1995, when Criciúma and São Paulo drew 1-1 in the Copa Libertadores. The most important match played at the stadium occurred in 1991. Criciúma, managed by Luiz Felipe Scolari, won the Copa do Brasil after a 0–0 draw against Grêmio. After the title, Criciúma's board of directors expanded the stadium maximum capacity from 15,000 people to 25,000 people. This was done because the club was qualified to play the following year's Copa Libertadores, and, to be allowed to play their home matches at Heriberto Hülse, it was necessary to expand the stadium maximum capacity. References External links Templos do Futebol Criciúma's Official Website
Estadio Heriberto Hülse

El Estadio Heriberto Hülse es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Criciúma, Estado de Santa Catarina, Brasil. fue inaugurado el 16 de mayo de 1955 y posee una capacidad de 19 900 personas, tiene un récord de 31 123 fanáticos registrados durante la final del Campeonato Catarinense de Futebol, celebrado el 6 de agosto de 1995, entre el Criciúma Esporte Clube y el Chapecoense, el cual ganó el primero por 1-0.​ El estadio albergó los juegos del Criciúma EC en Copa Libertadores de América de 1992, época en la cual fue completamente adaptado para la competición, destaca también por ser el único estadio del estado en tener cubiertas completamente sus graderías. El estadio lleva el nombre de Heriberto Hülse en homenaje a un exgobernador del estado de Santa Catarina. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Brasil Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estadio Heriberto Hülse.
Stade Heriberto-Hülse

Le stade Heriberto-Hülse, surnommé « le majestueux », est un stade de football construit en 1955, situé dans la ville de Criciúma, dans l'État de Santa Catarina, au Brésil. Histoire Son club résident est le Criciúma Esporte Clube, qui évolue au plus haut niveau national du championnat du Brésil. Le stade est entièrement couvert. Il comporte 19 225 places. Il est nommé d'après le nom de l'ancien gouverneur de l'État de Santa Catarina, Heriberto Hülse. Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de Santa Catarina
Estádio Heriberto Hülse

Het Estádio Heriberto Hülse, bijgenaamd Majestoso, is een voetbalstadion in Criciúma, in de staat Santa Catarina. Het is het enige stadion in de staat dat volledig overdekt is voor de supporters. Het is de thuishaven van Criciúma dat meestal in de nationale Série A of Série B speelt. Geschiedenis Het stadion werd ingewijd op 16 oktober 1955 in een wedstrijd tussen Comerciário, een voorloper van het huidige Criciúma en Imbituba. Het stadion werd vernoemd naar Heriberto Hülse, een oud-gouverneur van de staat. Toen Criciúma de Copa do Brasil won in 1991 mochten ze het daaropvolgende jaar deelnemen aan de Copa Libertadores, hiervoor werd het stadion uitgebreid tot 25.000 toeschouwers. Op 6 augustus 1995 werd een toeschouwersrecord gevestigd met 31.123 toeschouwers tegen Chapecoense.
Estádio Heriberto Hülse

Estádio Heriberto Hülse – stadion piłkarski w Criciúma, Santa Catarina, Brazylia, na którym swoje mecze rozgrywa klub Criciúma Esporte Clube. Nazwa stadionu została nadana ku pamięci Heriberto Hülse, który był gubernatorem stanu w latach 1958-60. Ufundował on również oświetlenie stadionu. Bibliografia Enciclopédia do Futebol Brasileiro, Volume 2 – Lance, Rio de Janeiro: Aretê Editorial S/A, 2001. Linki zewnętrzne Templos do Futebol Zdjęcia. fussballtempel.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-19)].