NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Faro de Cabo Branco

El Faro de Cabo Branco está ubicado en los acantilados de Cabo Branco, en el distrito del mismo nombre, en João Pessoa (Paraíba, Brasil). Situado aproximadamente 800 metros al norte de Ponta do Seixas, punto más oriental de toda América. Es uno de los lugares más importantes y visitados de João Pessoa. Historia El faro se compone de una torre triangular de hormigón de 18 metros de altura, con tres salientes apuntados en forma de ala de 3,5 metros. La torre está pintada de blanco con una franja negra horizontal inmediatamente encima de las alas. No es un verdadero faro ya que carece de luz, sino una especie de marcador de navegación. La torre fue inaugurada en abril de 1972, durante el gobierno de Emilio Medici. La baliza de "Cabo Blanco" tiene forma triangular con alas, única en el mundo. Los arquitectos tenían la intención de representar una planta de sisal en el diseño del faro. El sisal fue uno de los pilares económicos más duraderos del estado de Paraíba.​ Véase también Lista de faros en Brasil Referencias Enlaces externos Centro de Sinalização Náutica Almirante Moraes Rego (in Portuguese) Video sobre el faro de Cabo Branco (Farol do Cabo Branco)
Phare du cap Branco

Le phare du cap Branco est situé sur les falaises de la pointe du Seixas, le point le plus à l'est du Brésil, près de la ville de João Pessoa, dans l'État de la Paraíba. Ce phare est la propriété de la Marine brésilienne et il est géré par le Centro de Sinalização Náutica e Reparos Almirante Moraes Rego (CAMR) au sein de la Direction de l'Hydrographie et de la Navigation (DHN). Histoire Il a été inauguré en avril 1972. Il est constitué d'une tour de forme triangulaire haute de 18 m, avec trois projections en forme d'ailes à 3,5 m au-dessus du niveau du sol. C'est une des attractions touristiques de l'état du Paraíba. Identifiant : ARLHS : BRA015 ; BR1256 - Amirauté : G0190 - NGA : 110-17904 . Caractéristique du feu maritime Fréquence sur 10 secondes : Lumière : 1.2 seconde Obscurité : 8.8 secondes Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des phares du Brésil Liens externes (pt) Hydrographie et Navigation - Marine brésilienne (pt) Centre Almirante Moraes Rego - Marine brésilienne (pt) Cabo Branco - Farois brasileiros (en) Cabo Branco Light - Lighthouse Explorer (en) Lighthouses of Northeastern Brazil (en) Liste ARLHS Brazil Phares au Brésil - Site online list of lights Cabo Branco - Site Lightphotos.net Portail des phares Portail de l’océan Atlantique Portail du Brésil
Farol do Cabo Branco

O Farol do Cabo Branco localiza-se sobre uma falésia na praia de Cabo Branco em João Pessoa, capital do estado brasileiro da Paraíba. A construção situa-se cerca de 800 metros ao norte da Ponta do Seixas, o ponto mais oriental do Brasil continental. O farol, que tem uma forma triangular única no país, é um dos mais importantes e visitados cartões postais da capital paraibana. Descrição Formado por uma torre triangular em concreto, três projeções pontiagudas em forma de asa a 3,5 m do chão, o farol é pintado de branco com uma faixa horizontal preta logo acima das asas. Há décadas, muito antes de a cidade de João Pessoa entrar no roteiro turístico, este farol já era conhecido por marcar «o ponto mais oriental das Américas»; todavia tal título pertence a Ponta do Seixas, que situa-se nas proximidades. O projeto do monumento é de Pedro Abraão Dieb, professor aposentado Departamento de Arquitetura e Urbanismo da Universidade Federal da Paraíba (UFPB), que faleceu no dia 26 de novembro de 2007, em João Pessoa. Foi inaugurado em 21 abril de 1972, no governo de Emílio Médici, em plena ditadura militar. Os seus projetistas tiveram a intenção de representar uma planta de sisal, ao desenhar o farol. O sisal representou um dos ciclos econômicos mais duradouros e lucrativos no estado da Paraíba. Referências Ligações externas Farois do Brasil
Cabo Brancos fyr

Cabo Brancos fyr (portugisiska: Farol do Cabo Branco) är en fyr på Cabo Branco omkring 15 kilometer öster om João Pessoa i delstaten Paraíba i Brasilien. Fyren, som också är ett konstverk, ritades av professor Pedro Abraão Dieb. Det trekantiga tornet med tre utstickande tak omkring 3,5 meter över marken påminner om en sisalplanta och står i en park på den amerikanska kontinentens östliga punkt. Den tändes första gången 21 april 1972. Fyren är vitmålad med ett brett svart band ovanför de utstickande taken och saknar lanternin. Fyrapparaten visar en lång blixt var tionde sekund. Lysvidden är 27 sjömil. Den var ursprungligen försedd med ett system av roterande halogenlampor men år 1976 ersattes de med ett acetylengassystem. Fyren elektrifierades år 1987. Fyrplatsen kan besökas men fyren hotas av erosion och är stängd för allmänheten. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Cabo Brancos fyr.
Chapada das Mesas National Park

Chapada das Mesas National Park (Portuguese: Parque Nacional da Chapada das Mesas) is a national park in the state of Maranhão, Brazil. It was created to preserve the untouched cerrado vegetation of the region, and as a barrier against the advance of farming. Location The park has an area of 159,952 hectares (395,250 acres) and is in the Cerrado biome. It was created on 12 December 2005, and is administered by the Chico Mendes Institute for Biodiversity Conservation. The park lies in the municipalities of Riachão, Estreito and Carolina in the state of Maranhão. Average annual rainfall is 1,400 millimetres (55 in), Temperatures range from 15 to 39 °C (59 to 102 °F) with an average of 26 °C (79 °F). The highest point is 700 metres (2,300 ft) above sea level. The vegetation is characteristically that of the Cerrado, but includes open areas of grassland. The terrain includes hills and plateaus. The main rivers are the Farinha River in the north part and the Itapecuru River in the south, both fed by many springs and streams in the park. The park is in the Chapada das Mesas region, which has significant tourist potential due its pleasant climate, sandstone cliffs with rock carvings, many waterfalls and other attractions. Most of the attractions are in areas where the environment has been modified or which have large human populations, so are outside the park. Within the park the two main tourist attractions for many years were the São Romão and Prata waterfalls. The park is not open to visitors. Conservation As a national park the basic objectives are preservation of natural ecosystems of great ecological relevance and scenic beauty, enabling scientific research, educational activities, outdoor recreation and eco-tourism. The park was created primarily because it is an untouched Cerrado area that is threatened by the recent expansion of the agricultural frontier in Maranhão. It also contains more than 400 springs of important waterways. Protected species in the park include the oncilla (Leopardus tigrinus), ocelot (Leopardus pardalis), cougar (Puma concolor), giant anteater (Myrmecophaga tridactyla), bare-faced curassow (Crax fasciolata) and Chaco eagle (Buteogallus coronatus). Notes Sources
Parc national de Chapada das Mesas

Le parc national de Chapada das Mesas (en portugais : Parque Nacional da Chapada das Mesas) est un parc national de l'État du Maranhão, au Brésil. Il a été créé pour préserver la végétation du Cerrado de la région et comme barrière contre l’avancée de l’agriculture. Emplacement Le parc a une superficie de 1 599 km2 et se trouve dans le biome du Cerrado, la savane brésilienne. Il a été créé le 12 décembre 2005 et est administré par l'Institut Chico Mendes pour la conservation de la biodiversité. Le parc se situe dans les municipalités de Riachão, Estreito et Carolina dans l'État du Maranhão. Le point culminant est de 700 mètres au-dessus du niveau de la mer. La végétation est typiquement celle du Cerrado, mais comprend des zones ouvertes de prairies. Le parc comprend des collines et des plateaux. Les principales rivières sont la rivière Farinha dans la partie nord et la rivière Itapecuru au sud, toutes deux alimentées par de nombreuses sources et ruisseaux du parc. Le parc se trouve dans la région de Chapada das Mesas, qui présente un potentiel touristique important en raison de son climat agréable, de ses falaises de grès avec des gravures rupestres, de ses nombreuses cascades et d'autres attractions. Le terme chapada est un mot brésilien faisant référence à un type de formation géologique d'une hauteur dépassant les 600 m et qui présente une partie plane en son sommet. La plupart des attractions se trouvent dans des zones où l'environnement a été modifié ou qui abritent d'importantes populations humaines, donc en dehors du parc. Dans le parc, les deux principales attractions touristiques ont été pendant de nombreuses années les cascades de São Romão et de Prata. Le parc n'est pas ouvert aux visiteurs. Conservation En tant que parc national, les objectifs fondamentaux sont la préservation des écosystèmes naturels d'une grande importance écologique et d'une grande beauté des paysages, permettant la recherche scientifique, les activités éducatives, les loisirs de plein air et l'écotourisme. Le parc a été créé principalement parce qu'il s'agit d'une zone intacte du Cerrado, menacée par la récente expansion de la frontière agricole du Maranhão. Il contient également plus de 400 sources de voies navigables importantes. Les espèces protégées comprennent l'oncille (Leopardus tigrinus), l'ocelot (Leopardus pardalis), le puma (Puma concolor), le fourmilier géant (Myrmecophaga tridactyla), le hocco à face nue (Crax fasciolata) et l'aigle du Chaco (Buteogallus coronatus). Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Chapada das Mesas National Park » (voir la liste des auteurs). Portail de la conservation de la nature Portail du Brésil
Nationaal park Chapada das Mesas

het Nationaal park Chapada das Mesas is een nationaal park in Brazilië. Het ligt in de gemeenten Carolina, Riachão, Estreito en Imperatriz in Maranhão. De omvang is 160.046 hectare. Het nationale park werd gevestigd om de vegetatie in de regio te behouden, zoals de cerrado. Toerisme Het park wordt vooral bezocht en gewaardeerd vanwege de watervallen, vele rotsformaties, canyons, en de kleurige plateaus. Er zijn verschillende natuurlijke zwemgelegenheden in het park. Ook zijn er mogelijkheden voor wandelen, boottochten, abseilen en andere meer extreme sporten. Afbeeldingen
Estação Flamboyant

A Estação Flamboyant é uma das estações do Metrô de Salvador, situada em Salvador, entre a Estação Pituaçu e a Estação Tamburugy. Faz parte da Linha 2. Foi inaugurada em 11 de setembro de 2017 juntamente com outras quatro estações da linha. Localiza-se na Avenida Paralela. Atende a bairros como Canabrava, Pau da Lima, Castelo Branco, Trobogy, Nova Brasília e Alphaville I. Características A estação tem 8 488,00 metros quadrados de área construída em trecho de superfície. Possui uma plataforma central de embarque/desembarque. Ver também Metrô de Salvador Linha 2 do Metrô de Salvador Referências Ligações externas CCR Metrô Bahia Linha 2 do metrô de Salvador ligará o aeroporto ao centro da cidade
Estação Tamburugy

A Estação Tamburugy é uma das estações do Metrô de Salvador, situada em Salvador, entre a Estação Flamboyant e a Estação Bairro da Paz. Faz parte da Linha 2. Foi inaugurada em 11 de setembro de 2017 juntamente com outras quatro estações da linha. Localiza-se na Avenida Paralela. Atende a bairros como Patamares, Trobogy e Piatã. Características A estação tem 7 975,00 metros quadrados de área construída em trecho de superfície. Possui uma plataforma central de embarque/desembarque. Ver também Metrô de Salvador Linha 2 do Metrô de Salvador Referências Ligações externas CCR Metrô Bahia Linha 2 do metrô de Salvador ligará o aeroporto ao centro da cidade
Estação Mussurunga

A Estação Mussurunga é uma das estações do Metrô de Salvador, situada em Salvador, entre a Estação Bairro da Paz e a Estação Aeroporto, na Linha 2. Foi inaugurada em 11 de setembro de 2017 juntamente com outras quatro estações da linha. Localiza-se na Avenida Paralela. Atende aos bairros de Mussurunga, São Cristóvão e Alphaville II. Características A estação tem 8 782 metros quadrados de área construída em trecho de superfície com integração a um terminal de ônibus urbano através de uma passarela. Possui duas plataformas laterais de embarque/desembarque. Referências Ligações externas Informações no endereço eletrônico da concessionária Linha 2 do metrô de Salvador ligará o aeroporto ao centro da cidade
Cinema São Luiz

O Cinema São Luiz é um cinema de rua e cine-teatro brasileiro localizado na cidade do Recife, capital de Pernambuco. Inaugurado em 6 de setembro de 1952, passou por reforma em 2008, mesmo ano em que foi tombado como monumento histórico pelo Governo do Estado. Está situado numa das esquinas do cruzamento entre a Avenida Conde da Boa Vista, Rua da Aurora e Ponte Duarte Coelho, às margens do Rio Capibaribe. Sendo um cinema de rua, encontra-se no térreo do Edifício Duarte Coelho e ocupa os quatro primeiros pavimentos do prédio, que tem catorze andares ao todo. Tem seu estilo arquitetônico com referencias à Art déco. À época de sua construção comportava 1 340 pessoas. Depois da reforma, por conta de acessibilidade e ergonomia, passou a suportar uma lotação de 800 pessoas. O cinema situa-se onde antes funcionava a Capela Anglicana do Recife, ou Holy Trinity Church, construída em 1838 e demolida um século depois para a ampliação da Avenida Conde da Boa Vista e construção do cinema e do Edifício Duarte Coelho. Características Na reforma que sofreu em 2008, recebeu o projetor digital Barco 23B 4K, tendo agora capacidade para projetar filmes 3D, e processadores e amplificadores de som para o formato Dolby 7.1. É atualmente um dos maiores cinemas de rua brasileiros. Ao lado da tela dois vitrais de autoria da artista plástica Aurora de Lima aluna de Heinrich Moser, construídos em 1951, representam jarros de flores, fazendo do São Luiz um dos poucos cinemas do mundo a ter vitrais no seu interior. No hall de entrada encontra-se um painel de Lula Cardoso Ayres. Grandes tapeçarias suspensas, que se cruzam no teto, dão um ar de um majestoso teatro. Bordados de flor-de-lis e dezesseis escudos de guerra fazem referência, respectivamente, ao rei Luís IX de França e às cruzadas. O piso é de mármore branco, as paredes têm revestimento em jatobá e as luminárias são em bronze. Recebe diversos festivais locais, como o Cine PE, a Janela de Cinema Internacional do Recife, Festival de Curtas de Pernambuco, Recifest - Festival de Cinema de Diversidade Sexual e de Gênero, entre outros. Ver também Cine PE Teatro Guararapes Teatro da UFPE Notas Referências
ТЕС Парнаїба

ТЕС Парнаїба — теплоелектроенергетичний комплекс на північному сході Бразилії у штаті Мараньян. Для монетизації ресурсу із виявленого у штаті Мараньян газового родовища Gavião Branco обрали незвичну схему — замість спорудження протяжного трубопроводу (найближчий пункт інтегрованої газотранспортної системи прибережних штатів знаходився більш ніж за півтисячі кілометрів у штаті Сеара) проклали газопровід довжиною 70 км до майданчику, на якому спорудили ТЕС Парнаїба. Вироблена останньою продукція подається до електроенергетичної системи країни по спеціально спорудженій ЛЕП, яка працює під напругою 500 кВ. До кінця 2010-х стали до ладу чотири черги ТЕС: Парнаїба І, яка складається з чотирьох встановлених на роботу у відкритому циклі газових турбін General Electric 7FA загальною потужністю 675 МВт; Парнаїба II, яка має один парогазовий блок комбінованого циклу потужністю 519 МВт, в якому дві газові турбіни General Electric 7FA живлять через відповідну кількість котлів-утилізаторів одну парову турбіну; Парнаїба III, яка складається із однієї встановленої на роботу у відкритому циклі газової турбіни General Electric 7FA потужністю 178 МВт; Парнаїба IV потужністю 56 МВт, котру обладнали чотирма генераторними установками на основі двигунів внутрішнього згоряння фінської компанії Wartsila — трьома W50SG одиничною потужністю по 18,7 МВт та однією W34SG з показником 9,4 МВт. В подальшому планується завершити ще дві черги: Парнаїба V, яка складатиметься з однієї парової турбіни General Electric потужністю 385 МВт. Вона живитиметься від чотирьох котлів-утилізаторів, встановлених після газових турбін Парнаїба І, таким чином, буде створено один парогазовий блок; Парнаїба VI, яка складатиметься з однієї парової турбіни Siemens потужністю 92 МВт. Вона живитиметься від двох котлів-утилізаторів, встановлених після газових турбін Парнаїба III, таким чином, буде створено парогазовий блок. Введення в експлуатацію Парнаїба V заплановане на 2022 рік. Робота станції потребує 8,4 млн м3 газу на дому, в тому числі 4,6 млн м3 для Парнаїба І, 2,3 млн м3 для Парнаїба II, 1,2 млн м3 для Парнаїба III та 0,3 млн м3 для Парнаїба IV. Також можливо відзначити, що Парнаїба І використовує ліцензії, надані проектам під назвами ТЕС Мараньян IV та ТЕС Мараньян V, Парнаїба II також відома як ТЕС Мараньян III, а Парнаїба ІІІ — як ТЕС MC2 Nova Venécia 2. Примітки
Flughafen Vitória da Conquista-Pedro Otacílio Figueiredo

Der Flughafen Vitória da Conquista-Pedro Otacílio Figueiredo (portugiesisch: Aeroporto Pedro Otacílio Figueiredo; ICAO-Code: SBQV) war ein Flughafen nordöstlich 4 km von Vitória da Conquista im brasilianischen Provinz Bahia. Flughafendaten Der Flughafen hat eine Asphaltpiste mit 1775 m Länge und 30 m Breite. Die Seehöhe beträgt 917 m. Die Fläche des Flughafens beträgt 616 ha. Geschichte Im Jahr 1979 wurde der Flughafen Pedro Otacílio de Figueiredo eröffnet. Mit Eröffnung des Flughafens Vitória da Conquista-Glauber Rocha wurde der Flughafen am 23. Juli 2019 geschlossen. Die Hauptziele, die vom Aeroporto Pedro Otacílio Figueiredo angeflogen wurden, waren der Flughafen São Paulo–Guarulhos, Belo Horizonte, Salvador und Brasília. Der Flughafen wurde von 2008 bis 2019 von Socicam, einem privaten Flughafenbetreiber, verwaltet. Flugbetrieb Im Jahr 2017 wurden 216.916 Passagiere befördert. Die wichtigsten Fluggesellschaften für den Flughafen waren Azul Linhas Aéreas, Gol Linhas Aéreas, LATAM Airlines und VoePass Linhas Aéreas/Passaredo. Zwischenfälle Am 30. Mai 1950 flogen die Piloten einer Douglas DC-3/C-47-DL der Aerovias Brasil (PP-AVZ) auf dem Flug von Vitória da Conquista nach Salvador da Bahia bei Ilhéus in eine Schlechtwetterzone mit Turbulenzen ein. In dieser kam es zum Kontrollverlust, wobei auch die strukturellen Belastungsgrenzen der Maschine überschritten wurden und diese auseinanderzubrechen begann und abstürzte. Bei dem Unfall wurden 13 von 15 Personen an Bord getötet, nur zwei Passagiere überlebten (siehe auch Flugunfall der Aerovias Brasil bei Ilhéus). Am 6. März 1955 kollidierte eine Douglas DC-3A der brasilianischen REAL Transportes Aéreos (PP-YPZ) beim Durchstarten am Flughafen von Vitória da Conquista (Brasilien) mit einem Pfosten. Die Maschine stürzte ab und fing Feuer. Grund für das Durchstarten war ein Verriegelungsfehler des Fahrwerks. Von den 21 Insassen wurden 5 getötet, ein Besatzungsmitglied und 4 Passagiere. Am 9. Oktober 1985 stürzte eine Embraer EMB-110C Bandeirante (PT-GKA) bei einem Frachtflug kurz nach dem Start vom Flughafen ab. Die beiden Crewmitglieder wurden getötet. Siehe auch Liste der Verkehrsflughäfen in Brasilien Weblinks Einzelnachweise
Pedro Otacílio Figueiredo Airport

Pedro Otacílio Figueiredo Airport (ICAO: SBQV) was the airport that served Vitória da Conquista, Brazil. It was administrated by Socicam. History The airport was operated by Socicam between 2008 and 2019. The facility was decommissioned on July 23, 2019. The following airlines once served the airport: Azul Brazilian Airlines, Gol Transportes Aéreos, Voepass. Accidents and incidents 6 March 1955: a Real Transportes Aéreos Douglas DC-3/C-53-D-DO registration PP-YPZ crashed during approach to land at Vitória da Conquista. The landing gear was lowered but the undercarriage did not lock. The pilot made an overshoot and during a turn to the left the aircraft struck a pole, crashed and caught fire. Of the 21 passengers and crew aboard, 5 died. 9 October 1985: a Nordeste Embraer EMB110C Bandeirante registration PT-GKA operating a cargo flight from Vitória da Conquista to Salvador da Bahia crashed during initial climb from Vitória da Conquista after flying unusually low. The two crew members died. Access The airport was located 3 km (2 mi) from downtown Vitória da Conquista. See also References External links "Airport information for SBQV". DAFIF. October 2006 – via Great Circle Mapper. "Current weather for SBQV". NOAA/NWS. Accident history for VDC at Aviation Safety Network
Aéroport de Vitória da Conquista

L'aéroport de Vitória da Conquista aussi appelé aéroport Pedro Otacílio Figueiredo (code IATA : VDC • code OACI : SBQV) est l'aéroport de la ville de Vitória da Conquista au Brésil. Il est exploité par Socicam. Historique L'aéroport est exploité par Socicam depuis 2008. Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Compagnies aériennes et destinations Édité le 27/02/2020 Accidents et incidents 6 mars 1955: un Douglas DC-3/C-53-D-FAIRE (enregistrement PP-YPZ) s'est écrasé lors de l'approche de la piste à Vitória da Conquista. Lors d'un virage à gauche, l'avion a percuté un poteau, s'est écrasé et a pris feu. Sur les 21 passagers et membres d'équipage à bord, 5 sont morts. 9 octobre 1985: un Embraer EMB110C Bandeirante (enregistrement PT-GKA) au départ de Vitória da Conquista et à destination de Salvador da Bahia s'est écrasé lors du décollage de Vitória da Conquista. Les deux membres d'équipage sont morts. 25 août 2010: un Embraer ERJ-145, Vol 2231, s'est écrasé à l'approche de Vitória da Conquista. Deux des 27 personnes à bord ont été blessés. La compagnie aérienne a déclaré que l'avion n'était pas en mesure d'abaisser son train d'atterrissage. Accès L'aéroport est situé à 3 km du centre-ville de Vitória da Conquista. Voir aussi Liste des aéroports du Brésil Références Liens externes World Aero Data Information sur l'aéroport SBQV sur Great Circle Mapper. Source: DAFIF (effective Oct. 2006). Portail du Brésil Portail de l’aéronautique