NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Turisztikai látnivaló

A turisztikai látnivaló vagy turistalátványosság (idegenforgalmi szakszóval attrakció) olyan hely, terület, kulturális vagy történelmi emlék, intézmény, természeti érték, műemlék, épület, műtárgy, közlekedési eszköz, fesztivál vagy esemény, amelyet rendszeresen turisták látogatnak. A különféle települések és területek helytörténeti, művészettörténeti, természeti, tudományos és szakmai érdekességű látnivalói egyaránt válhatnak turisztikai látnivalóvá, ha a turistáknak elég motivációjuk van a meglátogatásukra. A turisztikai látnivalók tömeges felkeresését az alapvető települési infrastruktúra, illetve a turisztikai szolgáltatások kiépítése segíti. Ilyen turisztikai szolgáltatások a közbiztonságról, köztisztaságról és turisztikai információról való gondoskodás, természeti értékek esetében a túraútvonalak, pihenőházak, tanösvények létesítése, kulturális látnivalóknál a tömegközlekedés, mosdók, ivóvíz, étkezési és szálláslehetőség, telefon, posta, esetleg tájékoztató kiadványok, képeslapok és emléktárgyak árusítása. Híres turisztikai látnivalók Kapcsolódó szócikkek Magyarországi turisztikai látnivalók listája Turizmus Idegenforgalom
Toeristische attractie

Een toeristische attractie of dagattractie (Latijn: attrahere = aantrekken) is een aantrekkelijk punt voor toerisme en recreatie. Soorten toeristische attracties Toeristische attracties zijn er in verschillende soorten, uiteenlopend van historische, culturele, religieuze of natuurlijke bezienswaardigheden. Enkele voorbeelden zijn: het Colosseum, de Chinese Muur, de Taj Mahal, het Anne Frank Huis, Lourdes, het Nationaal Park Hoge Kempen en de Keukenhof. Daarnaast kunnen ook winkelcentra, casino's, attractieparken, musea en dierentuinen fungeren als toeristische attractie, even als tijdelijke evenementen zoals sportevenementen en muziekfestivals. Men spreekt van een toeristenval als de betreffende attractie weinig of niets te bieden heeft aan de bezoekers, maar vooral gecreëerd is om geld aan te verdienen, zoals menig drielandenpunt. Populaire toeristische attracties per land België Vaak worden als belangrijke Belgische toeristische attracties het In Flanders Fields Museum, het Lange Max Museum of het Atomium genoemd. Daarnaast zijn er nog de Vogelenmarkt en bierbrouwerijen, historische bouwwerken zoals de Belforten, en diverse attractieparken, dierentuinen of educatieve centra zoals Technopolis. Voorbeelden van enkele toeristische steden zijn Antwerpen, Brugge, Brussel en Gent. Alsook de streken van de Belgische Kust en de Ardennen. Nederland Enkele voorbeelden van Nederlandse toeristische plaatsen zijn Amsterdam, Rotterdam, de Nederlandse kust, de vissersplaats Volendam, de Veluwe en het polderlandschap met molens. Andere toeristische attracties zijn attractieparken (bijvoorbeeld de Efteling), dierentuinen (zoals Dolfinarium Harderwijk) en musea zoals het Rijksmuseum. Op onder andere kaasmarkten zijn oude tradities nog aanwezig, en de Deltawerken en Keukenhof zijn voorbeelden van typisch Nederlandse uitingen van nijverheid. Suriname Als Surinaamse bezienswaardigheden gelden onder andere het museum Fort Zeelandia, de plantage Laarwijk en de dierentuin Paramaribo Zoo. Daarnaast zijn er de monumenten op de UNESCO-Werelderfgoedlijst, te weten het Centraal Suriname Natuurreservaat en de historische binnenstad van Paramaribo.
Atrakcyjność turystyczna

Atrakcyjność turystyczna – właściwość obszaru lub miejscowości wynikająca z zespołu cech przyrodniczych lub pozaprzyrodniczych, która decyduje o zainteresowaniu ze strony turystów. O stopniu atrakcyjności turystycznej danego obszaru lub miejscowości decydują: walory turystyczne, zagospodarowanie turystyczne, dostępność komunikacyjna. Atrakcja turystyczna oznacza obiekt lub wydarzenie będące przedmiotem zainteresowania ze strony turystów oraz przyciągające ruch turystyczny. Każdy obiekt lub wydarzenie będące atrakcją turystyczną wyróżnia się następującymi cechami: przyciąga turystów, ma rdzeń (nucleus), czyli cechę wyróżniającą spośród innych obiektów lub wydarzeń, ma oznacznik (marker), czyli odpowiednie informacje o rdzeniu, dzięki którym turysta wie o istnieniu atrakcji (np. tablice informacyjne, opis w przewodniku lub innej publikacji). Bibliografia Turystyka, WłodzimierzW. Kurek (red.), Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, ISBN 978-83-01-15294-9, OCLC 750119802 . TeofilT. Lijewski TeofilT., BogdanB. Mikułowski BogdanB., JerzyJ. Wyrzykowski JerzyJ., Geografia turystyki Polski, Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2002, ISBN 83-208-1380-8, OCLC 830306734 .
Sevärdhet

En sevärdhet är en plats som anses vara värd att se och besöka. Vanligtvis är det samma sak som turistattraktion. En sevärdhet kan exempelvis vara kinesiska muren, lutande tornet i Pisa eller Skokloster slott. Bland världens mest sedda sevärdheter är Big Ben (klockan på parlamentshuset i London), operahuset i Sydney och Eiffeltornet i Paris. Sveriges mest besökta museum är Vasamuseet i Stockholm. Kring en sevärdhet finns ofta ett område med näringsverksamhet i form av butiker och restauranger, som nedsättande kallas för turistfälla. Vägmärke och datortangent Det svenska vägmärket för att märka ut en sevärdhet är en fyrklöverliknande symbol motsvarande en "heraldisk knut" – Sankthanskorset – som även är Riksantikvarieämbetets logotyp. Symbolen, som även kallas Bowen knot på engelska, har förutom sin bakgrund inom heraldiken och på vägarna, gjort en intressant avstickare i datorvärlden. Sedan 1984 har den synts som markör på den speciella "kommandotangenten" på de flesta av Apples Macintosh-tangentbord och Ipad-tangentbord. Apple behövde inför lanseringen av sin nya dator en alternativ tangentsymbol till sitt välkända äpple, och företagets designer Susan Kare hittade därefter det svenska vägmärket. Symbolen ⌘ är numera del av den officiella teckenuppsättningen för Unicode-typsnitt, där den har beteckningen Place of Interest Sign. Se även Rundtur Världens sju underverk Världens sju nya underverk Lista över sevärdheter i Sverige enligt Michelin Travel Referenser Externa länkar Riksantikvarieämbetets sevärdheter Populär historia om sevärdhetsmärket Nyare sevärdhetsmärken i Finland
Пам'ятка

Пам'ятка — предмет духовної або матеріальної культури минулого, унікальний об'єкт природи чи цивілізації, який становить наукову, пізнавальну та естетичну цінність. Згідно з Законом України «Про охорону культурної спадщини» , «пам'ятка — об'єкт культурної спадщини, який занесено до Державного реєстру нерухомих пам'яток України». Ведення Державного реєстру нерухомих пам'яток України входить до повноважень спеціального органу виконавчої влади — Державної служби з питань національної культурної спадщини (діє в структурі Міністерства культури і туризму України). Див. також Джерелознавство Пам'ятка природи Пам'ятка архітектури Пам'ятка історії Пам'ятка археології Пам'ятка культурної спадщини Пам'ятка містобудування Пам'ятка монументального мистецтва Пам'ятник Визначне місце Примітки Джерела та література М. Ф. Дмитрієнко. Джерела історичні // Енциклопедія історії України : у 10 т. / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наукова думка, 2004. — Т. 2 : Г — Д. — С. 374. — ISBN 966-00-0405-2. Посилання Пам'ятка // Юридична енциклопедія : [у 6 т.] / ред. кол.: Ю. С. Шемшученко (відп. ред.) [та ін.]. — К. : Українська енциклопедія ім. М. П. Бажана, 2002. — Т. 4 : Н — П. — 720 с. — ISBN 966-7492-04-4. «Відлуння віків» - інтернет-ресурс Українського товариства охорони пам'яток історії та культури
Historical and Geographic Museum of Campina Grande

Historical and Geographic Museum of Campina Grande is a Brazilian museum, and is located in the Floriano Peixoto Avenue, in Campina Grande, Paraíba. The heap of the museum is dedicated to the historical, social and cultural development of the city. It possesses photographs, articles, maps, furniture, weapons, vehicles, jewels, dolls and organized tools to relate the history of the city. History The building that now houses the Historical and Geographical Museum of Campina Grande began in 1812 and opened in 1814, in Largo da Matriz (currently Avenida Floriano Peixoto). At first, the building was built as the first jail of Campina Grande, 24 years after it became a vila, the Vila Nova da Rainha. For 60 years, the ground floor served as a jail and the first floor functioned as the "Casa da Câmara" (currently Municipal Council ). In 1824 Vila Nova da Rainha participated in the Confederation of the Equator, helping with the "accommodation" of prisoners brought from Ceará. Frei Caneca, a participant in the revolution, was trapped in the prison building, where the Historical and Geographical Museum now stands. On January 13, 1896, the Telegraph Station initially called "Telephone Station" was inaugurated. The phrase "Telegrapho Nacional" is still stamped on the top of the building. In January 1983 the building began to house the historical museum. Collection The museum's collection is dedicated to the historical, social and cultural development of Campina Grande. It has photos, articles, maps, furniture, weapons, vehicles, jewels, dolls and tools organized to tell the story of the city. References
Museu Histórico e Geográfico de Campina Grande

Museu Histórico e Geográfico de Campina Grande é um museu brasileiro, e está localizado na Avenida Floriano Peixoto, em Campina Grande, Paraíba. História O prédio onde hoje funciona o Museu Histórico e Geográfico de Campina Grande teve sua construção iniciada em 1812 e inauguração em 1814, no largo da Matriz (atual Avenida Floriano Peixoto). A princípio, o prédio foi construído como a primeira cadeia de Campina Grande, 24 anos depois de esta se tornar Vila, a Vila Nova da Rainha. Durante 60 anos, o térreo serviu de cadeia e o primeiro andar funcionou como a "Casa da Câmara" (atual Câmara Municipal)). Em 1824, a Vila Nova da Rainha participou da Confederação do Equador, dando auxílio com a "hospedagem" de presos trazidos do Ceará. Frei Caneca, participante da revolução, ficou preso no prédio da cadeia, onde hoje existe o Museu Histórico e Geográfico. Em 13 de janeiro de 1896, foi inaugurada a Estação Telegráfica inicialmente denominada "Estação Telefônica". A frase "Telegrapho Nacional" ainda hoje se encontra estampada no topo do prédio. Foi em janeiro de 1983, durante gestão do prefeito Enivaldo Ribeiro, que o prédio foi utilizado para sediar o museu histórico. Acervo O acervo do museu dedica-se ao desenvolvimento histórico, social e cultural de Campina Grande. Possui Fotografias, artigos, mapas, móveis, armas, veículos, joias, bonecos e ferramentas organizados de forma a contar a história da cidade. Referências
Edifício Sulacap

Edifício Sulacap é um prédio inaugurado no ano de 1946 localizado no bairro Centro de Salvador, município capital do estado brasileiro da Bahia. História O Edifício Sulacap foi inaugurado no ano de 1946, sendo projetado pelos arquitetos Anton Floderer e Robert Prentice, o primeiro austríaco e o segundo escocês, profissionais que desenvolveram diversas obras no Brasil. O prédio é localizado na região central de Salvador, localizado na esquina da Avenida Sete de Setembro com a Rua Carlos Gomes, em frente à Praça Castro Alves, e é um dos principais representantes da Art déco na capital soteropolitana. Segundo o professor aposentado de Arquitetura da Faculdade de Arquitetura da Universidade Federal da Bahia (FAUFBA) instituição vinculada a Universidade Federal da Bahia (UFBA), Isaias Carvalho, "Desde os anos 30, desejava-se a cidade ‘moderna’, e essa vontade foi sendo concretizada na região mais ao norte, como as condições eram mais interessantes aos investidores [...] O Sulacap representa isso." O prédio possui sete andares, cento e vinte uma lojas além de quatro lojas. A edificação ocupa cerca de 900 metros quadrados, com oito pavimentos e subsolo, totalizando 4 mil metros quadrados de área construída. O prédio foi muito frequentado pelos músicos Gilberto Gil para trabalhar com jingles na Gravações JS e o maestro Carlos Lacerda, além de ser um dos principais pontos de encontro no Carnaval de Salvador. Tombamento Sendo um dos principais representantes do movimento artístico europeu da Art déco — caracterizado pelo luxo e e pela extravagância — o prédio foi observado pelos órgãos de preservação memorial do Estado da Bahia, como o Instituto do Patrimônio Artístico e Cultural da Bahia (IPAC). O processo pelo tombamento do prédio iniciou-se no ano de 2008, pela funcionária Nilde Nobre do Conselho Estadual de Cultura (CEC), que propôs o tombamento do prédio baiano e recebeu o tombamento provisório. No ano de 2016, em meio ao governo Temer, o prédio buscou um edital de captura de recursos financeiros de manutenção do edifício junto ao Conselho de Cultura. No mesmo ano, o prédio recebeu parecer favorável ao tombamento e coube o processo à ser analisado pelo governador da Bahia, Rui Costa. Em reportagem de 2021 publicada no jornal baiano Correio, apurada pela jornalista Rafaela Santana, constou que a Defesa Civil da Bahia percebeu uma série de problemas estruturais no prédio. A reportagem demonstrou, assim como a perícia, que partes estruturais do prédio correm risco de desabar e com isso colocar o prédio em risco devido à falta de manutenção. Ver também Edifício Oceania Praça Castro Alves Robert Prentice SulAmérica Seguros Referências
Largo de Santana

Largo de Santana é um logradouro público no bairro do Rio Vermelho, localizado no município de Salvador, capital do estado da Bahia. É notória por ser uma das principais regiões boêmias de Salvador. O logradouro é conhecido por ser uma das principais regiões da boêmia de Salvador. A região abriga bares, hotéis e antigos casarões. História Durante o século XVI no Rio Vermelho existiam currais e armações para pesca numa sesmaria doada por Tomé de Souza. Segundo o historiador e membro do Instituto Geográfico e Histórico da Bahia (IHGB), Ubaldo Marques, “o povoamento propriamente dito somente começaria por causa da invasão holandesa de maio de 1624, quando uma esquadra flamenga, composta por vinte e seis naus e um efetivo de 3.400 homens, atacou e invadiu Salvador, aprisionando o Governador Diogo de Mendonça Furtado e outras altas autoridades. O bispo D. Marcos Teixeira conseguiu fugir para a aldeia do Espírito Santo, atual Abrantes. Logo depois, investido no cargo de capitão-mor, o bispo voltaria para organizar a resistência aos invasores, instalando-se com um grupo de refugiados num ponto mais próximo de Salvador e com uma boa visão para a entrada da Baía de Todos os Santos. Este local foi o Morro do Conselho, no Rio Vermelho. Segundo a tradição, o nome deste morro originou-se do fato de nele ter sido realizada uma reunião dos chefes que iriam comandar a luta de guerrilha contra os holandeses”. Com o decorrer dos anos o antigo aldeamento indígena ganhou uma população fixa que se estabeleceu em dois núcleos: Paciência e Mariquita. No contexto do Segundo Reinado, entre os dois povoamentos de Paciência e Mariquita, deu-se a estabilização do núcleo de Santana. Dada a sua importância história e econômica para Salvador, no ano de 2006, o logradouro passou pelo processo de tombamento histórico junto ao Instituto do Patrimônio Artístico e Cultural da Bahia (IPAC), órgão vinculado ao governo estadual da Bahia que visa preservar a memória do estado baiano. Ver também Casa ao Largo de Santana, n. 6 Dinha do Acarajé Praia do Rio Vermelho Rio Vermelho Lista de praças de Salvador Referências
Església del Nostre Senyor del Bon Fi

L'Església del Nostre Senyor del Bon Fi (en portuguès: Igreja de Nosso Senhor do Bonfim) és un temple catòlic que es troba al turó Sant, a la península d'Itapagipe, a Salvador, al Brasil. Monument de fe Per als Bahians, l'Església del Bomfim és el principal centre de la fè catòlica, i també d'aquelles que pel sincretisme, tenen el punt màxim de fe. Les imatges del nostre Senyor del Bonfim, i de la nostra Senyora de la Guia van venir de Portugal a l'estat de Bahia, a través del Capità de la marina portuguesa Theodozio Rodrigues de Faria, arribant el dia 18 d'abril de 1745, un diumenge de Pasqua essent portada a l'Església de la Penha, edificada a la punta de la península itapagipana, fins a 1754. Història És una de les més tradicionals esglésies catòliques de la ciutat, dedicada al Senyor del Bonfim, patró dels bahians. Va ser a partir de 1745, any en què van arribar les imatges del Senyor Jesus del Bonfim i de La nostra Senyora de la Guia, portades de Portugal pel capità Teodósio Rodrigues de Faria, acabat el 1772. El 1923, per les commemoracions per la Independència de Bahia, va ser compost l'Himne al Senyor del Bonfim, del poeta Arthur de Salles i João Antônio Wanderley. Aquest himne és molt popular a Bahia. Festa da Lavagem Tots els anys es realitza el Lavagem do Bonfim, a l'escalinata de l'església, on les bahianes renten amb aigua perfumada i molta festa els seus graons. Tot comença amb una processó des de l'Església de La nostra Senyora da Conceição da Praia, Patrona de Bahia, fins a l'església de Bom Fim. Una gran massa humana acompanya la festa. Cinta del bon fi Diu la tradició que si lligues aquesta cinta al canell de la mà i li fas 3 nusos, pots demanar 3 desitjos que se't compliran quan et caigui la cinta de vella. Enllaços externs Lloc oficial de l'església Arxivat 2008-07-05 a Wayback Machine. Informacions i fotos Arxivat 2008-04-01 a Wayback Machine.
Kościół Nosso Senhor do Bonfim w Salvadorze

Kościół Nosso Senhor do Bonfim (port. Igreja do Nosso Senhor do Bonfim) – katolicki kościół w Salvadorze, w stanie Bahia w Brazylii. Jest położony na półwyspie Itapagipe, na tzw. Świętym Wzgórzu (Colina Sagrada) na terenie dolnego miasta (cidade baixa). Kościół Bonfim jest znany z kolorowych wstążek tzw. fitas do Senhor do Bonfim, a także z corocznego święta mycia kościelnych schodów, Lavagem do Bonfim, które jest uroczystością obchodzoną przez katolików oraz wyznawców religii candomblé. Historia Kult Naszego Pana Dobrej Śmierci (port. Nosso Senhor do Bonfim) jest starą portugalską tradycją, przeniesioną do Brazylii w czasach kolonialnych. W XVIII-wiecznym Salvadorze istniały dwa miejsca kultu ukrzyżowanego Chrystusa, czyli Pana Dobrej Śmierci. Jednym z nich był kościół Igreja da Palma, gdzie miało swoją siedzibę bractwo Senhor Bom Jesus da Cruz, założone w 1719 r. przez Mulatów. Natomiast biali Portugalczycy czcili Pana Dobrej Śmierci początkowo w kościele Igreja da Penha, gdzie znajdowała się figura Chrystusa sprowadzona z portugalskiego miasta Setúbal. Za sprowadzenie figury był odpowiedzialny kapitan Teodósio Rodrigues de Faria i miało to miejsce w 1740 r. Podczas morskiej podróży, jego statek napotkał silną burzę i kapitan ślubował, że jeśli przeżyje, wybuduje kościół poświęcony Panu Dobrej Śmierci. Po zebraniu funduszy, bractwo Pana Dobrej Śmierci wyznaczyło Święte Wzgórze jako miejsce, w którym miała stanąć docelowa świątynia. W 1754 r. wzniesiono tam kaplicę, która dała początek dzisiejszemu kościołowi Nosso Senhor do Bonfim. W 1923 r. powstał hymn poświęcony Panu Dobrej Śmierci. W 1927 r. papież Pius XI nadał kościołowi rangę bazyliki. Kościół jest zbudowany w stylu neoklasycystycznym z rokokową fasadą. Naśladuje typowy portugalski styl z XVIII i XIX wieku, z freskami i kafelkami azulejos. Święto Lavagem do Bonfim Od XVIII wieku w kościele Nosso Senhor do Bonfim ma miejsce połączone święto religii katolickiej i kultów afrobrazylijskich o nazwie Lavagem do Bonfim, czyli “mycie schodów kościoła Bonfim”. Święto odbywa się w każdy drugi czwartek stycznia, a towarzyszące mu obrzędy trwają do niedzieli. Jest najważniejszym świętem religijnym w Bahia i co roku przyciąga wielu turystów, którzy mają okazję wziąć udział w synkretycznej ceremonii z udziałem wiernych Kościoła Katolickiego, tradycyjnie ubranych kobiet (baianas) oraz kapłanów religii candomblé. Rektor bazyliki tak mówi o tym święcie: W religii candomblé ukrzyżowany Chrystus (Pan Dobrej Śmierci) jest odpowiednikiem bóstwa Oxalá, zatem wyznawcy tej religii w trakcie uroczystości oddają hołd swojemu orisza. Fitas do Senhor do Bonfim Tradycyjną pamiątką związaną z kościołem Nosso Senhor do Bonfim są kolorowe wstążki, tzw. fitas - każdy kolor symbolizuje inne bóstwo z panteonu candomblé. Wstążki ozdabiają kościół, można je też kupić od okolicznych sprzedawców, a także w całym mieście. Są też dostępne w innych miastach Brazylii, pozostając jednak symbolem Salvadoru. Według tradycji, wstążkę należy zawiązać na trzy supełki, a gdy z upływem czasu przetrze się i spadnie, życzenia się spełnią. Przypisy
Flughafen São Luís

Der Flughafen São Luís (portugiesisch Aeroporto Internacional de São Luís – Marechal Cunha Machado, deutsch Internationaler Flughafen São Luís – Marschall Cunha Machado, IATA-Code: SLZ, ICAO-Code: SBSL) ist ein internationaler Flughafen in Brasilien. Er liegt bei der Stadt São Luís. Geschichte Benannt ist der Flughafen nach dem Luftmarschall und Politiker Hugo da Cunha Machado. Der Flugplatz wurde im Jahr 1942 mit einer ungefähr 1000 Meter langen Grasbahn 09/27 von den Brasilianischen Streitkräften in Betrieb genommen. 1943 ergänzten die US-amerikanischen Streitkräfte, die den Flugplatz im Rahmen der U-Bootabwehr betrieben, die Anlagen um die längere und befestigte Landebahn 06/24. Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges wurde der Flugplatz 1946 dem Luftfahrtministerium übergeben. In den folgenden Jahrzehnten wandelte sich der Flugplatz in einen bedeutenden Zivilflughafen. 1974 übertrug das Luftfahrtministerium den Flughafen an den erst 1972 neugegründeten und bis jetzt staatseigenen Flughafenbetreiber Infraero. Infraero fungiert heute immer noch als Betreiber des Marechal Cunha Machado International Airport. Flughafenanlagen Die heutigen Anlagen besitzen zwei Start- und Landebahnen und ein Terminal, das 1998 eingeweiht wurde und über drei Fluggastbrücken verfügt. 2004 erhielt der Flughafen den internationalen Status. Eine Anbindung besteht lediglich per Straße. Direkt vor dem Terminal liegt das zentrale Parkareal; eine schienengebundene Beförderung zum Flughafen gibt es nicht. Fluggesellschaften und Ziele Heute wird der Flughafen durch die brasilianischen Fluggesellschaften Azul Linhas Aéreas, Gol Transportes Aéreos und LATAM Airlines Brasil mit zahlreichen Zielen innerhalb Brasiliens verbunden. Verkehrszahlen Weblinks Offizielle Internetpräsenz (brasilianisches Portugiesisch) Offizielle Internetpräsenz der Betreibergesellschaft Infraero (brasilianisches Portugiesisch) Flughafendaten im Aviation Safety Network (englisch) Einzelnachweise