NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Pieter-en-Sint-Paulusrotsen

Sint-Pieter-en-Sint-Paulusrotsen (Portugees: Penedos de São Pedro e São Paulo) zijn twaalf kleine rotseilandjes op ongeveer 950 kilometer ten noordoosten van Natal, Brazilië. In tegenstelling tot de meeste eilanden in de Atlantische Oceaan zijn de Sint-Pieter-en-Sint-Paulusrotsen niet van vulkanische oorsprong en bestaan ze vooral uit peridotiet. Geografie De rotseilanden van de Sint-Pieter-en-Sint-Paulusrotsen liggen zeer afgelegen, het dichtstbijzijnde eiland is Fernando de Noronha 630 kilometer naar het zuidwesten. De rotsen maken deel uit van de Braziliaanse deelstaat Pernambuco. Het hoogste punt vindt men op de Zuidwestelijke Rots en ligt 22,5 meter boven de zeespiegel. De rotsen zijn delen van de Midden-Atlantische Rug, een grotendeels onderwater liggende bergketen. De oppervlakte bedraagt ongeveer 12 000 m². De oppervlakte van de grootste rotsen: Zuidwestelijke Rots Belmonte 5380 m² Zuidoostelijke Rots Chalenger 3000 m² Noordoostelijke Rots 1440 m² Noordwestelijke Rots Cabral 1170 m² Zuidelijke Rots 943 m² Bebouwing Er is een zes meter hoge vuurtoren op de top van het hoogste punt van de rotsen, op de Zuidwestelijke Rots. Deze vuurtoren werd gebouwd in 1930. Enkele meters verder staat een schuilhut voor militairen en onderzoekers. Fauna en flora Enkel het grootste van de eilandjes, Zuidwestelijke Rots, is begroeid met mossen en gras. De andere rotsen zijn kaal. De rotsen worden bewoond door zeevogels, krabben, insecten en spinnen. Geschiedenis Op de ochtend van 16 februari 1832 werden de rotsen bezocht door Charles Darwin op het eerste deel van zijn reis rond de wereld. Tussen 1942 en 1988 behoorden de eilandjes tot het federale territorium van Fernando de Noronha, sindsdien behoort het tot de deelstaat Pernambuco. Externe links Informatie over de rotseilandjes Foto van de vuurtoren en het bijgebouw
Wyspy Świętego Piotra i Pawła

Wyspy Świętego Piotra i Pawła (port. Arquipélago de São Pedro e São Paul) – archipelag niewielkich, skalistych wysepek należących do Brazylii, leżący ok. 1000 km na wschód od jej wybrzeża, na Oceanie Atlantyckim. Wyspy administracyjnie przynależą do brazylijskiego stanu Pernambuco. Archipelag składa się z 5 wysepek i wielu skał: Ilha Belmonte (południowo-zachodnia): 5380 m² Ilha Challenger (São Paulo, południowo-wschodnia): 3000 m² Ilha Nordeste (São Pedro, północno-wschodnia): 1440 m² Ilha Cabral (północno-zachodnia): 1170 m² Ilha Sul (południowa): 943 m² Średnica archipelagu nie przekracza 250 m. Na największej wysepce znajduje się sezonowa stacja naukowa. Wysepki nie są zamieszkane, nie ma na nich źródeł wody. Archipelag został odkryty 20 kwietnia 1511 przez armadę karawel, dowodzonych przez kapitana dom Garcia de Noronha, kiedy to jeden ze statków, São Pedro („Św. Piotr”) wpadł na skałę. 16 lutego 1832 wyspy odwiedził Karol Darwin, podczas pierwszego etapu podróży dookoła świata na HMS Beagle. Darwin słusznie zauważył, że wysepki te nie są pochodzenia wulkanicznego, lecz wyniesionym uskokiem tektonicznym. Wyspy odwiedził również Ernest Shackleton podczas ostatniej wyprawy do Antarktyki w 1921–1922. 13 października 1965 wyspy badała załoga polskiego jachtu s/y Śmiały, w drodze do Brazylii, podczas wyprawy Polskiego Towarzystwa Geograficznego dookoła Ameryki Południowej.
Сан-Паулу (острова)

Сан-Паулу (порт. Arquipélago de São Pedro e São Paulo) — архипелаг вулканического происхождения в Атлантическом океане. Расположен в 625 км северо-восточнее Фернанду-ди-Норонья. Острова необитаемы и административно относятся к бразильскому штату Пернамбуку. География Площадь островов Сан-Паулу всего 0,015 км². Архипелаг включает 15 небольших островков и скал, среди которых крупнейшими являются: Белмонти: 5380 м² Челленджер: 3000 м² Северо-Восточный: 1440 м² Кабраль: 1170 м² Южный: 943 м² Подземные источники пресной воды отсутствуют. Острова практически бесплодны, за исключением крупнейших, местами покрытых травой и мхами, остальные покрыты водорослями и грибками, выдерживающими постоянные солёные морские брызги. Зато на острове множество морских птиц, регулярно встречаются крабы Grapsus grapsus. В 1986 году, вместе с Фернанду-ди-Норонья и атоллом Рокас, Сан-Паулу признан охраняемой территорией. С 1998 года Военно-морские силы Бразилии ведут регулярные исследования островов. Экономика Экономическая деятельность человека на архипелаге отсутствует, но в окружающих водах развито рыболовство, в основном, тунца. Примечания
São Pedro e São Paulo-arkipelagen

São Pedro e São Paulo-arkipelagen (portugisiska: Arquipélago de São Pedro e São Paulo, engelska: Saint Peter and Saint Paul Archipelago) är en klippformation i södra Atlanten. Klipporna har inte kommit till av vulkanisk aktivitet utan är peridotit som trängt upp från jordens mantel. Arkipelagen är en synlig del av mittatlantiska ryggen. Klippformation består av femton små öar och skär med en areal av totalt 15 000 m² och en högsta höjd av 17 meter. De fem största öarna är mellan 5 380 och 943 m². Ilha Belmonte (Sudoeste, Southwest): 5 380 m² Ilha Challenger (São Paulo, Sudeste, Southeast): 3 000 m² Ilha Nordeste (São Pedro, Northeast): 1 440 m² Ilhota Cabral (Noroeste, Northwest): 1 170 m² Ilhota Sul (South): 943 m² Historia Arkipelagen upptäcktes 20 april 1511 av den portugisiske kaptenen Garcia de Noronha när de sex karaveller han förde befäl över passerade öarna på sin väg mot Indien. Charles Darwin landsteg 16 februari 1832 från skeppet HMS Beagle på den första etappen av sin världsomsegling. Han kunde då konstatera att det inte fanns någon växtlighet och att det endast fanns två fåglar och lite insekter. Darwin noterade även att öarna inte kommit till av vulkanisk aktivitet. 1932 byggdes en kombinerad sjö- och flygfyr på en av öarna för att guida trafiken mellan Afrika och Brasilien. Den amerikanska atomubåten USS Triton (SSRN-586) använde ögruppen som start- och slutplats för sin världsomsegling under havet i början av 1960. Forskningsstationen År 1998 byggde brasilianska marinen klart en forskningsstation på öarna (portugisiska: Estação Científica do Arquipélago de São Pedro e São Paulo; ECASPSP). Det finns ständigt fyra personer placerade på stationen, dels för forskning och dels för att kunna hävda en större ekonomisk, territoriell och luftzon i Atlanten. Marinen byggde även en fyr 1995 för att ersätta den gamla från 30-talet. Under en jordbävning 2006 med en magnitud över 6,0 på richterskalan slogs en vägg på bostadshuset sönder så havsvatten kunde välla in. Personalen sökte då skydd i fyren. Air France 447 1 juni 2009 havererade Air France Flight 447 ca 100 km nordväst om arkipelagen. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Saint Peter and Saint Paul Archipelago, 6 maj 2011. Noter Externa länkar WWF om Saint Peter and Saint Paul Archipelago Charles Darwin om St. Paul's rock Wikimedia Commons har media som rör São Pedro e São Paulo-arkipelagen.﻿
Сан-Педру-і-Сан-Паулу

Скелі (чи острови) Сан-Педру-і-Сан-Паулу (порт. Penedos de São Pedro e São Paulo, англ. Saint Peter and Paul Rocks) — група з 12 крихітних ізольованих вулканічних острівців в Атлантичному океані, за 950 кілометрів на північний схід від бразильського міста Натал, столиці штату Ріу-Гранді-ду-Норті. Адміністративно належать до штату Пернамбуку. Географія Найближчою до них землею є бразильський острів Фернанду-ді-Норонья, за 650 км на південний захід. Найближча точка континентального узбережжя лежить за 950 км на південний захід біля міста Наталь; адміністративно скелі входять до складу штату Пернамбуку. Острівці є вершинами підводного Серединно-Атлантичного хребта, що виступають над водою; найвищий з них, Південно-західна скеля, підіймається над рівнем моря на 22,5 м. Скелі розкидані по ділянці розміром 350 м з півночі на південь і 200 м з заходу на схід і мають загальну площу приблизно 10000 м² (1 га). Найкрупніші скелі мають таку площу: Південно-західна скеля — 3000 м²; Південно-східна скеля — 1500 м²; Північно-західна скеля — 1000 м²; Північно-східна скеля — 1000 м². На вершині Південно-західної скелі в 1930 році було збудовано маяк висотою 6 м, але вже у 1933 його перестали обслуговувати через високу сейсмічну загрозу. Неподалік від маяка розташована хатина, якою користуються бразильські військові та вчені, які іноді відвідують острів. Біологія Тільки на Південно-західній скелі, розміром 80 м на 40 м, росте мох та трава, усі інші скелі цілковито голі. Фауна островів складається з морських птахів (Sula leucogaster, Anous stolidus, Anous minutus), крабів (Grapsus grapsus), комах та павуків. Історія Вранці 16 лютого 1832 року скелі відвідав Чарльз Дарвін на початку своєї навколосвітньої подорожі на кораблі «Бігль». До 1988 року острови входили до складу бразильської федеральної території Фернанду-ді-Норонья, котра потім була розформована й приєднана до штату Пернамбуку. Примітки Посилання Додаткові відомості (англійською мовою) Додаткові відомості (німецькою мовою) Інформація та знімки, зроблені під час висадки в лютому 2001 року (англійською мовою) Знімок маяка і будови
Fernando de Noronha (île)

Fernando de Noronha est l'île principale de l'archipel Fernando de Noronha. Elle est située dans l'océan Atlantique Sud. L'île relève de l'État de Pernambouc, au Brésil. Le centre urbain et administratif de l'archipel est la ville de Vila dos Remédios (pt). Elle est la seule île habitée en permanence de l'archipel. Histoire L'archipel aurait été découvert en 1500 par le navigateur portugais Gaspar de Lemos, commandant d'un des navires de la flotte de Pedro Álvares Cabral dans l'expédition qui découvrit le Brésil. D'autres historiens pensent que c'est l'expédition de Gonçalo Coelho, financée par Fernão de Noronha, qui découvrit l'île le 24 juillet 1503. Il obtient une concession de la part de la Couronne portugaise pour exploiter les ressources naturelles du Brésil pendant 3 ans et, en 1503, un contrat d'exploitation du pernambouc, un bois de valeur, utilisé en teinturerie. Ses associés et lui-même financent l'expédition de Gonçalo Coelho qui découvre l'île, au large du Brésil, baptisée São João da Quaresma. Le roi Manuel Ier confie à Fernão de Noronha, en 1504, la première capitainerie du littoral du Brésil, São João da Quaresma, rebaptisée plus tard, ainsi que l'archipel, Fernando de Noronha en son honneur. Géographie L'île mesure 18,4 km2 sur les 26 km2 de l'archipel dont elle fait partie. Son point culminant et celui de l'archipel est le Morro do Pico (pt) à 321 m d'altitude. Les autres sommets sont le Morro do Espinhaço (223 m), le Morro do Francês (195 m), l'Alto da Bandeira (160 m), le Morro do Curral (126 m), le Morro Boa Vista (117 m) et le Morro de Santo Antônio (105 m). Sa côte se compose de seize plages de sable et se trouve en partie dans le parc national marin de Fernando de Noronha. Climat Le classification climatique de l'île et de l'archipel est un climat tropical de savane. Économie L'économie de l'île est dominée en quasi-totalité par le tourisme, facilité par la présence d'un aérodrome reliant en vol direct les villes brésiliennes de Natal et Recife. Transport L'île est desservie par l'aérodrome de Fernando de Noronha et l'autoroute BR-363 (es). Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Fernando de Noronha (eiland) » (voir la liste des auteurs). Portail du Pernambouc Portail des îles Portail de l’océan Atlantique
Fernando de Noronha (eiland)

Fernando de Noronha is een Braziliaans eiland. Het eiland ligt ten noordoosten van Natal in de Atlantische Oceaan. Het is 17 km² groot en behoort samen met twintig andere eilanden tot de gelijknamige archipel. Naar oppervlakte gemeten is het het grootste eiland van het archipel. Het eiland heeft een tropisch klimaat en langs de kust komt mangrovevegetatie voor. De kust ervan bestaat uit zestien zandstranden en het zeegebied Nationaal Marien Park Fernando de Noronha. Tot de voornaamste economische activiteit behoort het toerisme. Fernando de Noronha beschikt over een eigen vliegveld genaamd luchthaven Fernando de Noronha en door een deel van het eiland loopt de rijweg BR-363.
Flughafen Maceió

Der Flughafen Maceió (portugiesisch: Aeroporto Internacional de Maceió - Zumbi dos Palmares; IATA-Code: MCZ, ICAO-Code: SBMO) ist ein öffentlicher Flughafen, 21 km von Maceió im brasilianischen Bundesstaat Alagoas entfernt. Flughafendaten Der Flughafen hat eine Asphaltpiste mit 2601 m Länge und 45 m Breite. Er liegt auf einer Seehöhe von 118 m. Die Gesamtfläche des Flughafens beträgt 482 ha. Das Passagierterminal hat eine Fläche von 18.900 m² und wird derzeit (2023) auf 19.500 m² erweitert. Die Passagierkapazität beträgt 5,3 Mio. pro Jahr. Geschichte Der erste Flughafen im Bundesstaat Alagoas erhielt Wasserflugzeuge von den Unternehmen Pan American Airways, Panair do Brasil und Condor Syndikat und befand sich im Jahr 1928 in Lagoa do Norte, an der Küste von Alagoas das aufgrund seiner Ausdehnung, natürlichen Bedingungen und seines Klimas am besten für Wasserflugzeuge geeignet war. Um den Anforderungen des Flugzeugtyps Douglas DC-3 gerecht zu werden, der dann von nationalen Unternehmen eingesetzt wurde, wurde der erste Flugplatz Maceió gebaut. Mit einem staatlichen Dekret vom Juni 1927 wurde der Société Franco-Sud-Américaine de Travaux Publics eine Fläche von einhundert Hektar freiem Land im Tabuleiro do Pinto für den Bau eines Flugplatzes gewährt. Vor Abschluss der Arbeiten begann die Compagnie Générale Aéropostale, der Nachfolger von Latecoere do Brasil, den nationalen und internationalen Flugdienst mit Uruguay und Argentinien zu betreiben. Der Flugplatz wurde am 14. Oktober 1928 mit einer Kapazität für sechs Flugzeuge eingeweiht. Es hatte einen Radiosender, eine mechanische Werkstatt und andere Einrichtungen und hieß zu Ehren des Gouverneurs von Alagoas Costa Rêgo. Im Jahr 1951 wurde der Flughafen Maceió zu Ehren eines der berühmtesten Quilombos. Der Name bezieht sich auf den Helden von Quilombo dos Palmares, bekannt als Zumbi. Bis zum 3. Februar 1975 unterstand der Flughafen dem 2. Regionalen Luftkommandos, das dann an die Infraero-Administration übergeben wurde. Im Jahre 1976 wurde am internationalen Flughafen Maceió das Load Logistics Terminal - Teak eingeweiht. Am 16. September 2005 wurde das neue Passagierterminal und die erweiterte Landebahn eröffnet, die von 2200 auf 2601 m verlängert wurde. Nach den von ANAC festgelegten Fristen ist in der fünften Preisrunde für den Flughafenbetrieb seit dem 13. Februar 2020 das spanische Infrastrukturunternehmen Aena verantwortlich, den Betrieb des Flughafens Maceió-Zumbi dos Palmares zu verwalten. Flugbetrieb Im Jahre 2021 wurden 2,248.826 Passagiere transportiert. LATAM Airlines Brasil, Azul Linhas Aéreas, und Gol Linhas Aéreas sind die wichtigsten Fluggesellschaften, ⁣⁣die den Flughafen bedienen. Im Jahre 2018 gab es 18.548 Flugbewegungen. Siehe auch Liste der Verkehrsflughäfen in Brasilien Weblinks Website des Flughafens (portugiesisch) Einzelnachweise
Zumbi dos Palmares International Airport

Maceió–Zumbi dos Palmares International Airport (IATA: MCZ, ICAO: SBMO), formerly called Campo dos Palmares Airport, is an international airport serving Maceió, Brazil. Since 16 December 1999 the airport has been named after Zumbi dos Palmares one of the pioneers of resistance to slavery in Brazil. The airport has been operated since February 2020 by AENA. History On July 21, 1953, within a law prescribing rules for the naming of airports, the name of the facility was officially and exceptionally maintained as Palmares Airport. However, on 16 December 1999 its name was changed to celebrate Zumbi dos Palmares (1645–1695) one of the pioneers of resistance to slavery in Brazil. The airport complex underwent major expansion in 2005, in which the new passenger terminal and the apron were renovated followed by the runway which was extended to 2,602 meters. Previously operated by Infraero, on 15 March 2019 AENA won a 30-year concession to operate the airport. On 13 July 2023, AENA inaugurated some modernization works at the airport, providing it with completely renovated spaces and large operational areas, new quality parameters in the management of all activities, from environmental and safety adaptations to expansions and restructuring of physical spaces. Airlines and destinations Statistics Following are the number of passenger, aircraft and cargo movements at the airport, according to Infraero (2007-2019) and AENA (2020-2025) reports: Access The airport is located 25 km (16 mi) from downtown Maceió. See also List of airports in Brazil References External links "Airport information for SBMO". DAFIF. October 2006 – via Great Circle Mapper. "Current weather for SBMO". NOAA/NWS. Accident history for MCZ at Aviation Safety Network
Aeropuerto Internacional Zumbi dos Palmares

El Aeropuerto Internacional Zumbi dos Palmares (IATA: MCZ, OACI: SBMO) es un aeropuerto internacional que atiende a Maceió en Brasil. El aeropuerto tiene conexiones con varios de los aeropuertos principales de Brasil y un vuelo internacional con destino a Buenos Aires en Argentina. En 2007 atendió a más de 937.000 pasajeros.​ El aeropuerto se encuentra a 118 metros (347 pies) sobre el nivel del mar y dispone de una pista, la 12/30, con dimensiones de 2.602 x 45 metros. Aerolíneas y destinos Destinos nacionales Destinos internacionales Referencias
Aéroport international de Maceió

L'aéroport international de Maceió – Zumbi dos Palmares (code IATA : MCZ • code OACI : SBMO) est un aéroport situé à Rio Largo, sur le littoral de l'État de l'Alagoas, au Brésil. Cet aéroport porte le nom de Zumbi dos Palmares, chef de guerre d'un royaume fondé par des esclaves insurgés au XVIIe siècle. Situation Compagnies et destinations Édité le 18/01/2020 Actualisé le 5/01/2024 Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Liens externes (pt) Présentation de l'aéroport sur le site d'Infraero Notes et références Portail de l’aéronautique Portail des transports Portail de l'Alagoas
Aeroporto di Maceió-Zumbi dos Palmares

L'Aeroporto Internazionale Zumbi dos Palmares (IATA: MCZ, ICAO: SBMO) è lo scalo di Maceió, nello stato dell'Alagoas, in Brasile. L'aeroporto, collegato alle principali città del Brasile, opera anche voli da e per il Portogallo e l'Argentina. La pista dello scalo, in asfalto, è lunga 2.600 metri, larga 45, orientata 12/30 e dotata di sistema PAPI. Il terminal (22.000 m²), che ospita diversi negozi, dispone di quattro ponti d'imbarco con accesso diretto agli aeromobili (fingers), dei quali due con capacità di attracco per aeromobili di grandi dimensioni. L'aeroporto è intitolato a Zumbi dos Palmares, eroe brasiliano nella lotta per i diritti dei neri. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto di Maceió Collegamenti esterni Informazioni sull'aeroporto di Maceió, su worldaerodata.com. URL consultato il 27 giugno 2008 (archiviato dall'url originale il 16 maggio 2011).
Aeroporto Internacional Zumbi dos Palmares

Luchthaven Maceió/Zumbi dos Palmares, vroeger ook wel Luchthaven Campo dos Palmares genoemd, is de luchthaven van Maceió, Brazilië. Sinds 16 December 1999 draagt de luchthaven de naam van Zumbi dos Palmares (1645–1695) een leider en held die vocht voor de vrijheid van slaven. De luchthaven wordt uitgebaat door Infraero. Historie Het luchthavencomplex onderging een grootschalige verbouwing in 2005, waarbij de passagiersterminal en het platform werden gerenoveerd, en de startbaan werd verlengd. Bereikbaarheid De luchthaven bevindt zich op 25 kilometer van het centrum van Maceió. Externe links (en) Ongevalbeschrijving in de databank van het Aviation Safety Network Zumbi dos Palmares International Airport fotoarchief bij airliners.net
Aeroportul Zumbi dos Palmares

Aeroportul Zumbi dos Palmares (IATA: MCZ, ICAO: SBMO) este un aeroport din Maceió, Alagoas, Brazilia ce deservește zona Maceió. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 2.285.153 de pasageri. A fost numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 118 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Este operat de ENAIRE⁠(d). Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 12/30 are suprafața de asfalt și dimensiunile 2.602 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Зумби-дус-Палмарис (аэропорт)

Международный аэропорт Зумби-дус-Палмарис (порт. Aeroporto Internacional Zumbi dos Palmares) (Код ИАТА: MCZ) — аэропорт, находящийся в городе Масейо, Бразилия. У аэропорта есть сообщение с несколькими главными аэропортами в Бразилии и международное сообщение с Миланом в Италии и Буэнос-Айресе в Аргентине. Авиалинии и направления Чартерные международные рейсы Авиапроисшествия и инциденты 12 июля 1951 года: ближнемагистральный пассажирский самолёт Douglas DC-3/C-47 бразильской авиакомпании (больше не существующей) Lóide Aéreo Nacional регистрация PP-LPG, летящий из Масейо в международный аэропорт Аракажу, после отказа приземления в неблагоприятных условиях, перелетел через взлётно-посадочную полосу и начал поворот на низкой высоте направо. Самолёт потерпел крушение во время этого поворота. Погибли все 33 пассажира и члены экипажа. Ссылки Официальный сайт Airport information for SBFZ at World Aero Data Текущая погода на сайтах НУОиАИ и National Weather Service Аэропорт на сайте aviation-safety.net
Maceió flygplats

Maceió internationella flygplats – Zumbi dos Palmares (portugisiska: Aeroporto Internacional de Maceió – Zumbi dos Palmares) är en flygplats i Maceió i Alagoas i Brasilien. Flygplatsen ligger 117 meter över havet. Terrängen runt flygplatsen är platt. Runt flygplatsen är det mycket tätbefolkat, med 1 692 invånare per kvadratkilometer.. Närmaste större samhälle är Maceió, 18,3 km söder om flygplatsen. Omgivningarna runt flygplatsen är en mosaik av jordbruksmark och naturlig växtlighet. Kommentarer Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Maceió/Zumbi dos Palmares International Airport.
Jaguaribe

Jaguaribe je řeka v brazilském státě Ceará, dlouhá 633 km. Její povodí má rozlohu 75 669 km². Pramení v pohoří Serra da Joaninha nedaleko města Tauá a vlévá se do Atlantiku v Aracati. V deltě řeky se nachází mangrovová oblast, říční sedimenty jsou v moři znatelné ve vzdálenosti až 30 km od jejího ústí. Stav vody silně kolísá v závislosti na množství srážek: v období sucha jsou některá říční ramena úplně bez vody a Jaguaribe tak bývá nazývána „největší vyschlá řeka na světě“, zatímco v deštivém období od ledna do července se vyskytují časté povodně. Řeka protéká oblastí krystalických hornin, kde jsou velmi skrovné zásoby podzemní vody. Nejdelšími přítoky jsou Salgado, Cariús a Banabuiú. Na řece byly vybudovány velké přehrady Açude Orós (1960) a Açude Castanhão (2004), které zásobují město Fortaleza pitnou vodou. Název řeky pochází z jazyka tupí, kde agûarype znamená „řeka jaguárů“. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rio Jaguaribe na portugalské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jaguaribe na Wikimedia Commons Siasar
Jaguaribe River

The Jaguaribe River is a highly seasonal river in Ceará state of northeastern Brazil. Two large dams were constructed across the Jaguaribe, the Orós Dam, completed in 1960, and the Castanhão Dam, completed in 2003. The Castanhão Dam flooded the city of Jaguaribara, which was rebuilt nearby as the city of Nova Jaguaribara. The Jaguaribe River is formed by the union of the Carrapateiras and Trici rivers, in the municipality of Tauá, both of which originate in the Serra Grande. At Tauá, the Jaguaribe is sandy and rather narrow, 50–100 metres (160–330 ft) in width. The course of the river between Tauá to the mouth of the Salgado River is approximately 250 kilometres (160 mi). Thus created, the Jaguaribe flows north for about 560 kilometers and enters the Atlantic Ocean. The Jaguaribe is infamous for its unpredictable nature; it runs dry for months before suddenly bursting its banks and flooding nearby towns. References