NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bains romains (Potsdam)

Les bains romains, au nord-est du palais de Charlottenhof, dans le parc du palais de Sanssouci, à Potsdam, sont à l'origine la résidence du jardinier du palais ; le premier résident est Hermann Sello. Ils reflètent l'« Italiensehnsucht » de Frédéric-Guillaume IV. Différents styles romains ou italiens anciens sont réunis dans l'ensemble de constructions de 1829 à 1840. Histoire En son temps comme prince héritier, Frédéric-Guillaume IV fait construire le palais de Charlottenhof (1826-1829), puis les thermes romains. Avec de nombreuses idées et dessins de conception, l'héritier du trône a une grande influence sur les plans de l'architecte Karl Friedrich Schinkel. La direction de la construction est à l'étudiant de Schinkel Ludwig Persius. La maison du jardinier (1829-1830) et la maison de l'assistant du jardinier (1832) sont construites dans le style d'une maison de campagne italienne. Le therme romain (1834-1840), dans le style d'une ancienne villa, qui donne son nom à l'ensemble du bâtiment, et un pavillon de thé (1830), dans le style d'un ancien temple, forment le complexe de bâtiments, reliés par des pergolas, des arcades et des sections de jardin. Les bâtiments individuels sont constitués de souvenirs du deuxième voyage de Schinkel en Italie en 1828. C'est ainsi que le bain romain, dans lequel la baignade n'a jamais eu lieu, est né de la fantaisie romantique de l'italophile. Les noms des pièces indiquent un mélange d'une ancienne villa et d'un bain thermal romain. L'atrium, la cour intérieure d'une maison romaine, est ici la salle de réception. L'impluvium, un bassin de collecte d'eau de pluie dans l'atrium, est le nom d'une pièce entière derrière l'atrium. Le viridarium (maison verte ou froide) est une petite cour-jardin. Les noms des chambres d'un bain thermal romain sont l'apodyterium et le caldarium. L'ensemble nostalgique des thermes romains borde un lac artificiel, créé par la conception de Peter Joseph Lenné. Le bassin fontaine a des machines à vapeur avec une station de pompage démolie en 1923. Un grand bol de fontaine marque l'ancien emplacement du bâtiment. Non seulement la machine à vapeur maintenait l'eau dans la région de Charlottenhof, mais elle était une technologie très développée à l'époque, et les cheminées fumantes étaient un signe de progrès. Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Römische Bäder (Potsdam) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Brandebourg Portail du néo-classicisme Portail du royaume de Prusse
Romeinse baden (Potsdam)

De Romeinse baden in Potsdam werden in de periode 1829-1840 gebouwd in opdracht van Frederik Willem IV van Pruisen. Architecten waren Karl Friedrich Schinkel en Ludwig Persius. De baden bevinden zich in het park Sanssouci van Frederik de Grote. Ze maken deel uit van de werelderfgoedinschrijving Paleizen en parken van Potsdam en Berlijn.
Łaźnie rzymskie w Poczdamie

Łaźnie Rzymskie (niem. Römische Bäder) – romantyczny zespół budowli w stylu dawnych rzymskich i włoskich wiejskich willi w parku Sanssouci w Poczdamie. Kompleks obejmuje: budynek łaźni rzymskich (stąd jego nazwa), herbaciarnię, dom nadwornego ogrodnika i jego pomocników. Powstał w latach 1829–1840 na zlecenie króla Prus Fryderyka Wilhelma IV. Historia Na początku XIX w. król Fryderyk Wilhelm IV zlecił budowę nowego pałacu na terenie posiadłości Sanssouci. W latach 1826–1829 wzniesiono pałac Charlottenhof, a wkrótce potem kompleks łaźni rzymskich. Plany budowli sporządził architekt Karl Friedrich Schinkel na podstawie wskazówek Fryderyka Wilhelma. Budowę nadzorował uczeń Schinkla, Ludwig Persius. Jako pierwsze wzniesiono domy: nadwornego ogrodnika (niem. Gärtnerhaus) (1829-30) oraz jego pomocników (niem. Gärtnergehilfenhaus) (1832). Domy powstały w stylu XV-wiecznych włoskich wiejskich willi. Następnie zbudowano łaźnie rzymskie w stylu rzymskiej willi oraz herbaciarnię w stylu greckiej świątyni antycznej (1830). Budowle połączone pergolami i arkadami tworzą jeden zespół architektoniczny. Projekty poszczególnych budowli inspirowane były pobytem Fryderyka we Włoszech (1828). Nazwy pokoi w budynku łaźni rzymskich (gdzie nigdy nie zażywano kąpieli) wskazują na hybrydę architektoniczną – połączenie antycznej willi z termami rzymskimi. Atrium określające zwykle dziedziniec wewnętrzny w domu rzymskim, odnosi się tu do pokoju przyjęć. Wystrój pokoju zaprojektował Karol Friedrich Schinkel, który czerpał ze wzorów pompejskich. Pomalowane na czerwono ściany zdobią malowidła przedstawiające grupy figuralne. W pomieszczeniu znajdują się również dwie oryginalne rzeźby z Pompei, odrestaurowane w 1840 r. Impluvium – nazwa pojemnika na deszczówkę w atrium – użyty jest tu w stosunku do pokoju za atrium. Jedynie dwie nazwy nawiązują do określeń pomieszczeń łaźni rzymskich: apodyterium (przebieralnia) oraz caldarium. Na dziedzińcu wewnętrznym urządzono ogród z typowo włoskimi roślinami uprawnymi: karczochami, tytoniem i konopiami. Zespół łaźni rzymskich graniczy ze sztucznym zbiornikiem wodnym, tzw. Maschienenteich (pol. maszynowy staw) zaprojektowanym przez Petera Josepha Lennégo. Nazwa stawu pochodzi od stojącego tu dawniej budynku maszynowni parowej, który zburzono w 1923 r. Literatura Gert Streidt, Klaus Frahm: Potsdam. Die Schlösser und Gärten der Hohenzollern. Kolonia: Könemann Verlagsgesellschaft mbH, 1996. ISBN 3-89508-238-4. (niem.). Amtlicher Führer der Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg: Schloss Charlottenhof und die Römischen Bäder. Poczdam: 1998. (niem.).Sprawdź autora:1. Linki zewnętrzne Fundacja Pruskie Pałace i Ogrody Berlin-Brandenburg: The Roman Baths. [dostęp 2009-02-26]. (ang.).
Parc de Babelsberg

Le parc de Babelsberg (en allemand : Park Babelsberg) est un parc de 124 hectares situé au nord-est de la ville de Potsdam au bord de la Havel. Il a été créé sur un terrain vallonné en pente vers la rivière par le paysagiste Peter Joseph Lenné et, après lui, par le prince Hermann von Pückler-Muskau, sur ordre du prince Guillaume de Prusse (le futur empereur Guillaume Ier) et de son épouse, Augusta. Administré par la Fondation des châteaux et jardins prussiens de Berlin-Brandebourg, l'ensemble fait partie des châteaux et parcs de Potsdam et Berlin, l'un des sites inscrits au patrimoine mondial en Allemagne. Histoire Après la construction du château de Glienicke pour son frère Charles de Prusse, suivie par l'édification du palais de Charlottenhof pour son frère Frédéric-Guillaume IV, le prince Guillaume s'est également efforcé de faire construire sa propre résidence. Il a reçu le soutien de cette idée de Peter Joseph Lenné, qui souhaitait transformer la zone autour de Potsdam en une synthèse artistique et a vu l'opportunité d'aménager l'extrémité orientale de la zone, près du village de Nowawes, en un parc et de l'intégrer dans le plan d'ensemble. En 1833, le prince Guillaume gagne l'approbation de son père le roi Frédéric-Guillaume III pour aménager un parc généreux. La même année, l'architecte Karl Friedrich Schinkel reçut la commande de la construction du château de Babelsberg. Néanmoins, au vu des difficultés financières, les travaux progressent lentement. En raison des divergences d'avis qui subsistaient entre Lenné et la princesse Augusta, la direction a été assumée par le prince Hermann von Pückler-Muskau, le créateur du parc de Muskau en Haute-Lusace, en 1843. Pückler a retravaillé les avant-projets de son prédécesseur : il conçoit de nouvelles promenades et terrasses, un escalier de jardin, ainsi que des bosquets d'arbres supplémentaires. Au cours des ans, les surfaces du parc sont agrandies sur sa taille actuelle. Lenné avait projeté les axes de vue sur les environs, dont le Jungfernsee et le Griebnitzsee Bâtiments dans le parc Notes et références Liens externes Portail des espaces verts Portail du Brandebourg
Babelsbergpark

Het Park Babelsberg (Nederlands: Babelsbergpark) is een 114 ha groot landschapspark in het noordoosten van Potsdam, zo'n 25 km ten zuidwesten van het centrum van Berlijn. Het park werd aangelegd in opdracht van de toenmalige prins Wilhelm I en zijn echtgenote prinses Augusta van Saksen-Weimar-Eisenach door landschapsarchitect Peter Joseph Lenné, die ook al voor de vader van Wilhelm I, Frederik Willem III van Pruisen opdrachten had uitgevoerd. De aanleg zou verder door Hermann von Pückler-Muskau uitgewerkt worden. Zijn jongere broer Karel had Schloss Glienicke, de oudere broer Frederik Willem IV had vervolgens Schloss Charlottenhof laten bouwen. Wilhelm I kreeg van zijn vader in 1833 de middelen voor de aanleg van Schloss Babelsberg en het Park Babelsberg. Het park en de monumenten worden beheerd door de Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg (SPSG). In 1990 werd het Babelsbergpark door UNESCO als cultureel werelderfgoed erkend en opgenomen op de werelderfgoedlijst als onderdeel van de Paleizen en parken van Potsdam en Berlijn. In het park zijn naast het grote slot, nog enkele andere bouwwerken opgericht. Het Stoommachinehuis werd in de periode van 1843 tot 1845 naar een ontwerp van Friedrich Ludwig Persius gebouwd. Met de stoommachine werd het nodige water onder druk gebracht voor de irrigatie van het park en de werking van een aantal fonteinen. Tijdens de periode van de Berlijnse Muur lag het gebouw vlak aan het grensgebied en was ontoegankelijk. Het Kleine Slot was oorspronkelijk een eenvoudig tuinhuis dat na twee verbouwingen van Friedrich Ludwig Persius tussen 1833 en 1834, en tussen 1841 en 1842, op vraag van prinses Augusta werd omgebouwd tot een klein kasteel in Tudorstijl. De Gerichtslaube werd in 1871 naar een ontwerp van Heinrich Strack opgericht, met elementen van het middeleeuws Gerichtslaube uit het centrum van Berlijn. Het gebouw moest daar wijken voor de bouw van het Rotes Rathaus. Het Matrosenhaus werd in 1842 naar plannen van de architect Johann Heinrich Strack gebouwd aan de oever van de Havel. De Flatowturm staat op de locatie van een voormalige Nederlandse windmolen, die in 1848 afbrandde. Deze toren werd tussen 1853 en 1856 gebouwd, eveneens naar plannen van Strack.
Парк Бабельсберг

Парк Бабельсберг (нем. Park Babelsberg) — парк с замком в одноимённом районе Потсдама на левом берегу реки Хафель близ деревни Глинике. Площадь парка составляет 124 гектара. Парк был разбит на холмистой территории, спускающейся к Глубокому озеру, по поручению принца Вильгельма, будущего императора Вильгельма I, и его супруги Августы ландшафтным архитектором Петером Йозефом Ленне, а затем Германом фон Пюклер-Мускау. По примеру брата Карла, поселившегося во дворце Глинике, и брата Фридриха Вильгельма IV, устроившегося во дворце Шарлоттенхоф, принц Вильгельм также решил обзавестись собственным жильём. В этом начинании он нашёл поддержку у Ленне, мечтавшего превратить пригороды Потсдама в абсолютное произведение искусства. В 1833 году экономный король Фридрих Вильгельм III выдал своему второму сына Вильгельму разрешение на обустройство сада, вслед за этим Карлу Фридриху Шинкелю поручили подготовить проект дворца в Бабельсберге. Из-за нехватки финансирования работа Ленне продвигалась медленно. В отсутствие системы орошения в жаркое лето погибли все его посадки. С Ленне конфликтовала принцесса Августа, не соглашавшаяся с его планами сада, в конечном итоге Ленне уволили. В 1843 году для проведения ландшафтных работ в Бабельсберге пригласили князя Германа фон Пюклера. Литература Маркина Л. Г., Муравлёва Е. Н., Муравлёва Н. В. BABELSBERGER PARK БАБЕЛЬСБЕРГСКИЙ ПАРК // Культура Германии: лингвострановедческий словарь: свыше 5000 единиц / под общ. ред. Н. В. Муравлёвой. — М.: АСТ, 2006. — С. 69. — 1181 с. — ISBN 5-17-038383-5. Amtlicher Führer der Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg: Park und Schloss Babelsberg. 3. Auflage 1999. Amtlicher Führer der Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg: Der Flatowturm im Park Babelsberg. 1. Auflage 1994. Karl Eisbein: Fontänen, Brunnen und Gewässer im Schlosspark Babelsberg. In: Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg. Jahrbuch 3 (1999/2000), S. 109—129 ([1] Uwe Michas: Von Berlin nach Babelsberg — Die Gerichtslaube. In: Die Mark Brandenburg, Heft 53, Marika Großer Verlag: Berlin 2004 ISBN 978-3-910134-32-4. Michael Horst Schröder, Heinrich Hamann: Kunstmosaike im Park Sanssouci und im Park Babelsberg. Probleme ihrer Erhaltung und Wiederherstellung. In: Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg. Jahrbuch 2 (1997/1998), S. 161—170 ([2] Примечания
Babelsbergparken

Babelsbergparken, tyska: Park Babelsberg, är en 114 hektar stor park i stadsdelen Babelsberg i östra delen av staden Potsdam i Brandenburg, Tyskland. Parken anlades tillsammans med Babelsbergs slott för prins Vilhelm av Preussen, den senare kejsaren Vilhelm I och påbörjades 1833 efter att kung Fredrik Vilhelm III givit sitt godkännande. Parken anlades av de kända trädgårdsarkitekterna Peter Joseph Lenné och efterföljaren Hermann von Pückler-Muskau, som omvandlade berget Babelsberg och den kuperade terrängen intill floden Havel till ett engelskt parklandskap. I parken ägde 22 september 1862 det berömda samtal mellan kung Vilhelm I och Otto von Bismarck rum, som ledde till att Bismarck utnämndes till ministerpresident och utrikesminister i Preussen. Parken drogs in till den tyska staten efter att huset Hohenzollern abdikerat 1918. Efter andra världskriget omvandlades delar av parken till ett utbildningscentrum för sjöfart, sport och teknik, och ett studentboende uppfördes i utkanten av parken. 1961 drogs Berlinmuren genom parkens norra del vid gränsen mot dåvarande Västberlin. I samband med Tysklands återförening påbörjades ett större rekonstruktionsprojekt. Berlinmurens anläggningar och många av byggnaderna som uppförts under DDR-tiden revs. Sedan 1990 ingår parken i Unesco-världsarvet Palats och parker i Potsdam och Berlin. Byggnader i parken Babelsbergs slott, Vilhelm I:s sommarresidens. Flatowturm, utsiktstorn, uppförd 1853−1856, ska efterlikna ett torn som fanns på en stadsport i Frankfurt am Main. Kleines Schloss, uppförd som arvprins Fredrik Vilhelms bostad, idag restaurang. Ångmaskinhuset, uppförd 1843−1845 av Persius i stilen av ett normandiskt kastell, används för bevattningssystemet. Berliner Gerichtslaube, staden Berlins medeltida domstolsbyggnad som flyttades hit 1871. Matrosenhaus Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Park Babelsberg, 31 januari 2016. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Babelsbergparken.﻿
Stazione di Griebnitzsee

La stazione di Griebnitzsee è una stazione ferroviaria della città di Potsdam, sita nelle vicinanze del lago Griebnitzsee. È posta sotto tutela monumentale (Denkmalschutz). Movimento La stazione è servita dalla linea S 7 della S-Bahn e dalle linee regionali RB 21 e RB 22. Interscambi Fermata autobus Note Voci correlate S-Bahn-Museum Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Griebnitzsee Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su sbahn.berlin. (DE) Sito ufficiale, su bahnhof.de.
BSC Kickers 1900

Der BSC Kickers 1900 ist ein Fußballverein aus Berlin-Schöneberg. Seine Farben sind Grün-Weiß-Rot. Gespielt wird auf dem Sportplatz Monumentenstraße. Bis 1970 spielte der Verein mehrfach in der höchsten (West)-Berliner Liga und war damit erst- bzw. zweitklassig. In den letzten Jahrzehnten haben die Kickers jedoch nur noch in unteren Amateurklassen gespielt. Die 1. Herrenmannschaft spielt derzeit (Stand: Saison 2024/25) in der zehntklassigen Kreisliga B. Geschichte Der Verein ging aus vier Vereinen hervor, die um die Jahrhundertwende entstanden waren: der Schöneberger FC Borussia 1899 der Berliner Thor- und FC Elf 1900 der Schöneberger Thor- und FC Sportlust 1904 der BFC Hubertus 1905 Elf 1900 und Hubertus 1905 schlossen sich 1912 zum BFC Hubertuself 1900 zusammen. Sportlust 1904 und Borussia 1899 schlossen sich 1920 zum BV Sportlust Borussia Schöneberg 1899 zusammen. Am 1. November 1923 schlossen sich schließlich der BFC Hubertuself und Sportlust Borussia zum Schöneberger FC Kickers 1900 zusammen, der 1927 in Berliner FC Kickers 1900 umbenannt wurde. Ab 1945 hieß der Verein SG Schöneberg Nord, 1949 fand die Wiederzulassung statt. Seit 1951 heißt der Verein BSC Kickers 1900. Aktuell (Saison: 2019/20) besitzen die Kickers 1900 drei Herrenmannschaften, vier Jugendmannschaften und eine Frauenmannschaft. Die erste Herrenmannschaft des Vereins kann als klassische Berliner Fahrstuhlmannschaft beschrieben werden, da sie seit der Wiedervereinigung des Berliner Lokalfußballs (Saison 91/92) insgesamt 14 mal auf oder abgestiegen ist. Im Frühjahr 2022 hat sich bei den Kickers 1900 eine Walking Football-Mannschaft gegründet, in der Frauen und Männer unterschiedlichen Alters Gehfußball spielen. Erfolge In der Saison 1926/27 erlangte der Verein neben Hertha BSC einen Staffelsieg in der Oberliga (man unterlag in den Entscheidungsspielen um den Titel des Verbandsmeisters 5:2 und 4:1). Damit bekam er die Berechtigung für das Spielen um den Titel der Deutschen Fußballmeisterschaft. 1987 und 1989 wurde man in der Altliga Berliner Pokalsieger. Statistik Weblinks www.bsckickers1900.de
BSC Kickers 1900

BSC Kickers 1900 is een Duitse voetbalclub uit Schöneberg, een stadsdeel van de hoofdstad Berlijn. Clubkleuren zijn groen-wit-rood en er wordt gespeeld op de Sportplatz Monumentenstraße. Geschiedenis Op 1 maart 1899 werd Schöneberger FC Borussia 1899 opgericht. Deze club fuseerde in 1920 met Schöneberger TuFC Sportlust 1904 tot BV Sportlust Borussia Schöneberg. In 1923 fuseerde deze club met Berliner SC Hubertuself 1900. Hubertuself was zelf een fusie uit 1912 tussen BTuFC Elf en BFC Hubertus 1905. De fusieclub nam de naam Schöneberger FC Kickers 1900 aan. In 1927 werd de naam Berliner FC Kickers 1900 aangenomen en in 1945 SG Schöneberg Nord. In 1951 werd de huidige naam aangenomen. In 1927 plaatste de club zich als vice-kampioen van Berlin-Brandenburg, na Hertha BSC voor de eindronde om de Duitse landstitel 1926/27. In de eerste ronde versloeg het Duisburger SpV met 5-4. In de kwartfinale moest de club met 9-0 het onderspit delven tegen SpVgg Fürth. In de jaren 60 en 70 speelde de club in de tweede en derde klasse van Duitsland, maar ze zakte daarna weg. In 1987 en 1989 won de club de beker van Berlijn. In 2019 degradeerde de club uit de Bezirksliga. Overzicht 1953 - Promotie naar Vertragsliga 1954 - Degradatie naar Amateurliga 1960 - Promotie naar Vertragsliga 1961 - Degradatie naar Amateurliga 1965 - Promotie naar Regionalliga 1970 - Degradatie naar Amateurliga 1974 - Promotie naar Oberliga 1975 - Degradatie naar Amateurliga 1977 - Degradatie naar B-Klasse 1980 - Promotie naar A-Klasse 1988 - Degradatie naar B-Klasse 1990 - Degradatie naar C-Klasse 1991 - Promotie naar B-Klasse 1992 - Promotie naar A-Klasse 1993 - Promotie naar Bezirksliga 1994 - Degradatie naar A-Klasse 1995 - Promotie naar Bezirksliga 1996 - Promotie naar Landesliga 1998 - Degradatie naar A-Klasse 1999 - Degradatie naar B-Klasse 2001 - Promotie naar A-Klasse 2007 - Promotie naar Bezirksliga 2008 - Degradatie naar A-Klasse 2009 - Degradatie naar B-Klasse 2010 - Promotie naar A-Klasse 2011 - Promotie naar Bezirksliga Externe link Officiële site
Lake Werbellin

Lake Werbellin (German Werbellinsee) is a lake in the Barnim district of Brandenburg, Germany. It is located south of Joachimsthal in the Schorfheide-Chorin Biosphere Reserve. The southern shore belongs to the Schorfheide municipality. With a surface area of 7.82 square kilometers (3.02 sq mi) it is the fourth largest lake in Brandenburg and with 51 meters (167 ft) the second deepest (after Lake Stechlin). Overview Werbellinsee became famous for the Hubertusstock hunting lodge on its western shore, originally built in 1849, later the resort of East German leader Erich Honecker, where he received several official guests, among them West German Chancellor Helmut Schmidt in December 1981. The eastern shore near the village of Altenhof was the site of a large Young Pioneer camp (Pionierrepublik Wilhelm Pieck). Today the lake is a popular destination for yachtsmen and the site of several sailing regattas. It is navigable and connected with the Oder river and the Baltic Sea. The northern shore offers winding roads with few traffic disruptions, making it a popular spot for motorcycle riding. See also Grimnitzsee External links Nixdorf, B.; et al. (2004), "Werbellinsee", Dokumentation von Zustand und Entwicklung der wichtigsten Seen Deutschlands (in German), Berlin: Umweltbundesamt, p. 144
Lago Werbellin

El lago Werbellin (en alemán: Werbellinsee) es un lago situado al norte de la ciudad de Berlín, en el distrito rural de Barnim, en el estado de Brandeburgo (Alemania), a una altitud de 94 metros; tiene un área de 782 hectáreas y una profundidad máxima de 51 metros.​ Hoy en día, es un destino popular para regatistas, ya que es navegable todo el lago, al igual que sus conexiones con el río Oder y el mar Báltico. Referencias Traducido de Werbellinsee Wikipedia en inglés
Werbellinsee

De Werbellinsee is een meer in het Duitse district Barnim in deelstaat Brandenburg, ongeveer 50 km ten noorden van Berlijn. Het meer ligt zo'n 3 km ten oosten van de Bundesautobahn 11. Aan het meer liggen de plaatsen Joachimsthal, Altenhof en Eichhorst (gemeente Schorfheide). In het noorden is het meer door een smalle landstrook gescheiden van de Grimnitzsee. Video Zie ook Lijst van Duitse meren
Werbellinsee

Werbellinsee – jezioro w północno-wschodnich Niemczech, w Brandenburgii, w powiecie Barnim, położone pośród lasów, na terenie rezerwatu biosfery Schorfheide-Chorin. Powierzchnia jeziora wynosi 8,0 km², głębokość maksymalna 51 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 43 m n.p.m. Kanał Werbellinkanal łączy jezioro z kanałami Odra-Hawela i Finowkanal. Na zachodnim brzegu jeziora mieściła się rezydencja władz NRD z 1847 Zameczek Myśliwski Hubertusstock (Jagdschloss Gästehaus der Deutschen Demokratischen Republik, Hubertusstock). Na wschodnim brzegu jeziora w czasach NRD, w latach 1952–1989 działał obóz pionierski Pionierrepublik Wilhelm Pieck, który na przestrzeni lat odwiedziło ok. 400 000 dzieci. Przypisy