NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloßplatz (Berlín)

Schloßplatz (en alemán, "Plaza del Palacio") es un nombre común de plazas de ciudades de habla alemana, como Berlín, Fráncfort del Meno, Stuttgart, Dresde o Wiesbaden. Entre 1951 y 1990, durante el periodo comunista, se conoció como Marx-Engels-Platz (Plaza Marx-Engels). Tras la caída del comunismo y la reunificación alemana en 1990, recuperó su nombre histórico, Schloßplatz. Especialmente notable es la Schloßplatz de la Isla de los Museos (Museumsinsel) de Berlín. Mide 225 por 175 metros, con su lado largo orientado en dirección sudoeste-noreste. En su esquina occidental está el ‘’Schloßbrücke’’ (Puente del Palacio), donde empieza la avenida Unter den Linden que conduce hasta la Puerta de Brandeburgo. En esa misma esquina comienza también la Karl-Liebknecht-Straße, que bordea la plaza por el noreste y continúa hasta Alexanderplatz. Historia En esta plaza se situaba el Palacio Real de Berlín. Desde 1949 hasta 1990 la plaza formaba parte del Berlín Oriental, capital de la Alemania del Este. En 1950 se demolieron los restos del palacio, gravemente dañado tras la Segunda Guerra Mundial, y en 1951 la plaza se renombró Marx-Engels-Platz en honor a Karl Marx y Friedrich Engels. Se construyeron en ella nuevos edificios, como el Palacio de la República, el edificio del Consejo de Estado y el edificio del Ministerio de Asuntos Exteriores. El edificio del Consejo de Estado tenía un balcón del antiguo palacio, desde el que Karl Liebknecht proclamó la república socialista el 9 de noviembre de 1918. Tras la reunificación alemana de 1990, en 1994 se restauró el nombre de Schloßplatz. A principios del siglo XXI, el parlamento alemán decidió reconstruir el Palacio Real en Schloßplatz. Este nuevo edificio tendrá el mismo aspecto exterior que el antiguo palacio prusiano, pero su interior contendrá un moderno centro de conferencias y espacios para la Universidad Humboldt. Originalmente, se planeó demoler el Palacio de la Repùblica en 2005 o 2006, pero su demolición se retrasó, y durante este período de "indulto" se realizaron en él una serie de eventos de arte conceptual y performances. La demolición se completó en 2008. En el lado occidental de la Plaza del Palacio se construyó una sala temporal de exposiciones llamada Temporäre Kunsthalle Berlin, que albergó varias exposiciones de arte contemporáneo durante los dos años siguientes. Aunque las obras para el Foro de Humboldt, nombre con el que se designó el nuevo edificio, debían empezar en el otoño de 2010, se retrasaron a causa de recortes presupuestarios. La primera piedra fue colocada por el presidente Joachim Gauck en una ceremonia el 12 de junio de 2013, lo que marcó el comienzo de este proyecto de €590 millones.​ Cuando se complete, en 2019, el edificio albergará un museo moderno con colecciones de arte no europeo, así como dos restaurantes, un teatro, un cine y un auditorio.​ En esta plaza se grabó el vídeo musical de la canción Ich will de la banda alemana Rammstein. Véase también Humboldt Box Lustgarten Alexanderplatz Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Schloßplatz. Berlin Tourist Board: Schloßplatz
Schloßplatz w Berlinie

Schloßplatz (pol. Plac Zamkowy; w latach 1951–1994 Marx-Engels-Platz) – duży plac położony w centrum Berlina, w dzielnicy Mitte, na Wyspie Muzeów. Przed II wojną światową nazwa Schloßplatz dotyczyła mającego kształt wąskiego prostokąta placu, położonego po południowej stronie Zamku berlińskiego. Po wojnie, w 1950 roku zamek został rozebrany i obszar, w skład którego wszedł zarówno przedwojenny Plac Zamkowy, jak i miejsce po zburzonym zamku nazwano Marx-Engels-Platz („Plac Marksa i Engelsa”). Po zjednoczeniu Niemiec zmieniono nazwę tego obszaru na Schloßplatz. W 2020 roku zakończyła się rekonstrukcja Zamku berlińskiego. Historia Przed 1866 rokiem na obszarze późniejszego Schloßplatz znajdował się koniec Stechbahn – obiektu do turniejów rycerskich, utworzonego w XVI wieku przez elektora Joachima II. O odbywających się tu niegdyś turniejach przypominało przez lata otwarcie terenu przy południowym skrzydle zamku na ulicę An der Stechbahn, które zniknęło przez wybudowanie budynku w 1866 roku. W ten sposób utworzony został Plac Zamkowy (Schlossplatz). W latach 1888–1891 na jego środku wzniesiono zaprojektowaną przez Reinholda Begasa Fontannę Neptuna (Neptunbrunnen), z kolei w latach 1897–1901 wybudowano po południowej stronie placu budynek Neuer Marstall. W 1950 roku zniszczony podczas II wojny światowej Zamek berliński został wyburzony na mocy decyzji kierownictwa rządzącej NRD partii SED. Rok później powstały po rozbiórce zamku teren wraz z historycznym Placem Zamkowym, a także obszarem Lustgarten wszedł w skład rozległego placu nazwanego Marx-Engels-Platz. Po wschodniej stronie placu, wzdłuż brzegu Sprewy wzniesiono dużą trybunę przeznaczoną dla przedstawicieli władz NRD. Była ona wykorzystywana podczas ważnych uroczystości państwowych – na samym placu odbywały się przy tym pochody i defilady wojskowe. W latach 1962–1964 przy placu, obok budynku Neuer Marstall wzniesiono budynek Rady Państwa NRD, z kolei w 1969 roku przeniesiono Fontannę Neptuna z dotychczasowego miejsca na teren położony pomiędzy Kościołem Mariackim i Czerwonym Ratuszem. W latach 1973–1976 wybudowano na miejscu trybuny będący siedzibą wschodnioniemieckiego parlamentu Pałac Republiki, a na pozostałym niezabudowanym obszarze Marx-Engels-Platz utworzono parking. Po zjednoczeniu kraju, w 1994 roku zmieniono nazwę placu Marx-Engels-Platz na Schloßplatz. W 2002 roku Bundestag podjął decyzję o odbudowie Zamku berlińskiego. W latach 2006–2008 dokonano rozbiórki Pałacu Republiki, po czym przystąpiono do trwających kilka lat prac archeologicznych przy zachowanych fundamentach i piwnicach Zamku berlińskiego. Po ich zakończeniu na terenie placu urządzono trawnik, a także położono drewniane podesty dla ruchu pieszego. 12 czerwca 2013 roku na obszarze placu odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego inaugurująca odbudowę Zamku berlińskiego. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Historia Schloßplatz (niem.) Opis Marx-Engels-Platz (niem.) Artykuły o Schloßplatz i odbudowie Zamku berlińskiego, tagesspiegel.de (niem.)
Дворцовая площадь (Берлин)

Дворцовая площадь Берлина (нем. Schloßplatz) расположена на острове Шпрееинзель в районе Митте в непосредственной близости от Музейного острова. Её северо-восточной границей служит Дворцовый мост, переходящий в улицу Унтер-ден-Линден. Своим названием площадь обязана стоявшему на этом месте Городскому дворцу, снесённому в 1950 году. В те времена сама Дворцовая площадь находилась с юго-восточной стороны дворца, у самого края нынешней площади. В 1891 году по проекту скульптора Рейнгольда Бегаса на Дворцовой площади был возведён фонтан «Нептун». После сноса Городского дворца в 1951 году увеличившаяся в размерах площадь была переименована в площадь Маркса и Энгельса. Во времена ГДР на площади находилась стоянка для автомобилей, иногда она использовалась для проведения крупных демонстраций. Позднее, в 1976 году половину площади занял Дворец Республики. После завершения работ по его сносу, на месте Дворца Республики был временно разбит газон. После 1989 года на Дворцовой площади проводились раскопки. Своё прежнее имя площадь получила в 1994 году. К 2023 году было завершено возведение нового здания в размерах прежнего дворца с восстановлением трёх его фасадов под названием «Форум Гумбольдта» (нем. Humboldtforum). В юго-восточной части площади находится бывшее здание Государственного совета ГДР, построенного во времена ГДР. В его фасад включён четвёртый портал Городского дворца, с балкона которого 9 ноября 1918 года Карл Либкнехт провозгласил в Германии социалистическую республику. Галерея Примечания
Schlossplatz (Berlin)

Schlossplatz, tysk stavning: Schloßplatz, är en plats på Museumsinsel i Berlin i Tyskland. Dess långsida ligger utmed en sydvästlig-nordöstlig axel. Vid dess västra hörn ligger Schlossbrücke, från vilken Unter den Linden sträcker sig västerut till Brandenburger Tor. Från samma hörn sträcker sig Karl-Liebknecht-Strasse nordöst längs platsen till Alexanderplatz. Schlossplatz var den plats där Berlins stadsslott låg. Mellan 1949 och 1990 låg den i Östberlin, som var huvudstad i Östtyskland. År 1950 undanröjdes resterna av stadsslottet och 1951 omdöptes platsen till Marx-Engels-Platz efter Karl Marx och Friedrich Engels. Nya byggnader uppfördes, däribland Palast der Republik och Utrikesministeriets hus. Östtysklands statsråds byggnad från 1974 vid Schlossplatz har inbyggt i sig en sektion med en balkong från det tidigare stadsslottet, den balkong varifrån Karl Liebknecht utropade en socialistisk republik den 9 november 1918. Efter Tysklands återförening 1990, återtogs namnet Schloßplatz 1994. Parlamentet beslöt att återuppföra ett rekonstruerat stadsslott vid Schlossplatz med en likadan fasad som det preussiska slottet, men en ny interiör. Palast der Republik revs 2008. Det nya stadsslottet invigdes under 2020 under namnet Humboldt Forum som bl.a. inhyser Ethnologisches Museum, Museum für Asiatische Kunst och scen- och möteslokaler. Bildgalleri Källor Denna artikel baseras på artikeln Schloßplatz (Berlin) på tyskspråkiga Wikipedia. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Schlossplatz (Berlin). Berlin Tourist Board: Schloßplatz
Палацова площа (Берлін)

Палацова площа, Шлоссплац (нім. Schloßplatz) — площа Берліна, розташована на острові Шпрееінзель в районі Мітте в безпосередній близькості від Музейного острова. Розміри приблизно 225 м на 175 м, довга сторона орієнтована на вісь приблизно SW-NE, північно-східною межею є Палацовий міст, що переходить у вулицю Унтер-ден-Лінден та веде на захід до Бранденбурзьких воріт. Від того ж кута Карл-Лібкнехт-штрасе прямує на північний схід уздовж площі та далі до Александерплац. Історія Своєю назвою площа зобов'язана Міському палацу, що стояв на цьому місці, руїни якого були підірвані в 1950 році. У ті часи сама Палацова площа перебувала з південно-східного боку палацу, біля самого краю нинішньої площі. В 1891 році за проєктом скульптора Рейнгольда Бегаса на площі був зведений фонтан «Нептун». Після знесення Міського палацу комуністами в 1951 році, збільшена в розмірах площа була перейменована на площу Карла Маркса та Фрідріха Енгельса. За часів НДР на площі знаходилася стоянка для автомобілів, іноді вона використовувалася для проведення великих демонстрацій. В 1976 році на половині площі було споруджено Палац Республіки. Його знесення було завершено у 2008 році Після завершення робіт з його знесення на місці Палацу Республіки тимчасово розбитий газон. Після 1989 року на площі проводилися розкопки. Частина фундаменту палацу досі доступна огляду. Своє колишнє ім'я площа отримала в 1994. Тимчасовий виставковий центр «Temporäre Kunsthalle Berlin» був побудований на західній стороні площі і наступні два роки проводив низку виставок сучасного мистецтва. У 2012–2020 роках палац було відбудовано з трьома копіями фасадів на півночі, заході та півдні, копією внутрішнього двору та сучасним інтер'єром і східним фасадом. Тут розміщено конференц-центр і кілька музейних колекцій Форуму Гумбольдта, що відкрито онлайн 16 грудня 2020 року. У південно-східній частині площі знаходиться колишня будівля Державної ради НДР, побудована за часів НДР. В її фасад включений четвертий портал Міського палацу, з балкона якого 9 листопада 1918 року Карл Лібкнехт проголосив в Німеччині соціалістичну республіку. Примітки Посилання Berlin Tourist Board: Schloßplatz
Stadion der Freundschaft (Frankfurt (Oder))

Stadion der Freundschaft ("Stadium of Friendship") is a multi-purpose stadium in Frankfurt (Oder), Germany, with a capacity of 12,000. History The stadium was built in commemoration of the 700th anniversary of the city of Frankfurt (Oder). The opening game in the stadium was a match between SG Dynamo Frankfurt and Gwardia-Wisła Kraków on 15 July 1953 in front of a record 25,000 fans. International matches Before German reunification, the Stadion der Freundschaft hosted two friendlies of the East Germany national football team. After the fall of the Berlin Wall, the German Football Association staged two qualifying games for the UEFA European Under-21 Championships. Athletics On 22 September 1968, the East German athlete Margitta Gummel recorded a shot put world record (18.87 metres) at the Stadion der Freundschaft. Current status Nowadays the stadium is in a state of disrepair. The original floodlights as well as the scoreboard had to be taken down in 2000 due to a public safety risk. References External links FFC Viktoria – Stadion der Freundschaft (in German)
Stadion der Freundschaft (Francfort-sur-l'Oder)

Le Stadion der Freundschaft est un stade omnisports allemand (servant principalement pour le football) situé dans la ville de Francfort-sur-l'Oder, dans le Brandebourg. Le stade, doté de 12 000 places et inauguré en 1953, sert d'enceinte à domicile à l'équipe de football du FC Viktoria Francfort, ainsi qu'à l'équipe de football américain des Red Cocks de Francfort. Histoire Le stade est construit en commémoration du 700e anniversaire de la ville de Francfort-sur-l'Oder. Le match d'inauguration a lieu le 15 juillet 1953 lors d'une rencontre entre les locaux du Dynamo Francfort contre les polonais du Gwardia Cracovie, le tout devant 25 000 spectateurs (record encore à ce jour). Avant le réunification allemande de 1990, le Stadion der Freundschaft accueille deux matchs amicaux de l'équipe d'Allemagne de l'Est de football. Le stade a également accueilli deux rencontres du Championnat d'Europe de football espoirs. Événements Matchs internationaux de football Galerie Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du football américain Portail de l’athlétisme Portail du Brandebourg
Фройндшафт (стадион, Франкфурт-на-Одере)

«Фройндшафт» (нем. Stadion der Freundschaft) — муниципальный футбольный стадион, расположенный в немецком городе Франкфурт-на-Одере. С момента открытия в 1953 году является официальным домашним полем для одноимённой местной команды, вмещая 12 000 зрителей. Краткий обзор стадиона Стадион был официально возведен в 1948—1953 годах в ознаменование 700-летия со дня основания города. Первым матчем на стадионе стала товарищеская встреча между франкфуртским «Динамо» и краковской «Гвардией», состоявшаяся 15 июля 1953 года в присутствии 25 000 болельщиков. Международные матчи До объединения Германии на арене прошло два товарищеских матча национальной сборной ГДР. После падения Берлинской стены Немецкий футбольный союз провел на данном стадионе два отборочных матча к чемпионату Европы по футболу среди юношей до 21 года. Легкая атлетика 22 сентября 1968 года восточногерманская спортсменка Маргитта Гуммель установила мировой рекорд в толкании ядра (18,87 метра) на стадионе «Фройндшафт». Текущие технические показатели В настоящее время стадион находится в аварийном состоянии. Оригинальные световые прожекторы, а также табло пришлось демонтировать в 2000 году из-за возникшей угрозы для общественной безопасности. Примечания
Besselpark

Der Besselpark liegt im Berliner Ortsteil Kreuzberg des Bezirks Friedrichshain-Kreuzberg im Straßenkarree Bessel-, Friedrich- und Enckestraße. Er wurde 1990 als namenloser Platz angelegt und in den 1990er Jahren zu einem Park ausgebaut. Seinen Namen erhielt der Park nach dem Astronomen Friedrich Wilhelm Bessel, der an der nahegelegenen Berliner Sternwarte tätig war. Geschichte Nach dem Zweiten Weltkrieg waren große Bereiche der Südlichen Friedrichstadt stark zerstört. Der Architekt Hans Scharoun erhielt im Zuge des Wettbewerbs Hauptstadt im Jahr 1957 die Aufgabe, das Gebiet neu zu entwickeln. Geplant war unter anderem ein Cityband, mit dem das Berliner Zentrum über eine von vier Autobahntangenten an das Umland angebunden werden sollte. Eine dieser Tangenten sollte nördlich des Mehringplatzes entlangführen. Durch die Teilung Berlins und den Mauerbau 1961 wurde dieser Plan jedoch nicht weiter verfolgt. So blieb dieser Bereich zunächst unbebaut. Die Vorbereitung der Internationalen Bauausstellung 1987 brachte der Gegend neue Impulse. Entlang der Besselstraße sollte eine klassische Berliner Blockrandbebauung entstehen. Aus Kostengründen konnte das Bauvorhaben nicht realiert werden. Schließlich veranstaltete der Berliner Senat den Wettbewerb Parkanlagen in der Südlichen Friedrichstadt, den die Architekten Jasper Halfmann und Clod Zillich für sich entscheiden konnten. Die Jury überzeugte ein flexibles Konzept, das die Parkgrenze und Größe nicht statisch festlegte, sondern für eine mögliche Erweiterung des angrenzenden Blumengroßmarktes offen hielt. Insgesamt wurden von 1986 bis 1990 rund 3,7 Millionen Mark (kaufkraftbereinigt in heutiger Währung: rund 3,86 Millionen Euro) investiert. Nach dem Mauerfall war es nun möglich, eher uneingeschränkt etwas Neues entstehen zu lassen. Im Jahr 1995 wurde der Platz schließlich zum Park entwickelt. Durch den Bau des Willy-Brandt-Hauses in der Stresemannstraße waren Mittel für Ausgleichsmaßnahmen vorhanden, die zur Begrünung der Anlage führten. Im südwestlichen Teil des Parks wurde am 12. September 2011 eine Skulptur aus Cortenstahl des US-amerikanischen Künstlers Fletcher Benton auf einer bislang freien Fläche aufgestellt. Das Werk trägt den Titel Tilted Donut Wedge with Two Balls (‚Geteilter Donut mit zwei Bällen‘). Das Werk ist eine Schenkung des Künstlers, der eine Werkserie im Georg-Kolbe-Museum präsentiert hatte. Flechter übergab je eine weitere Skulptur der Amerikanischen Botschaft sowie dem Vivantes-Krankenhaus. Neben der Begrünung erhielt der Park mehrere kreuzende Wege, auf deren betonierter Lauffläche Fragmente aus Bessels Leben eingraviert wurden: wissenschaftliche Formeln, geografische Skizzen, technische Entwürfe. Großzügig über die Wiesenfläche wurde ein Sternensymbol aus eng gepflanzten niedrigen weißen Blumen gestaltet. Die betonlastige Gestaltung des Parks ist allerdings nicht unumstritten. Am Besselpark steht unter anderem seit 2008 der neue Firmensitz der Zeitung taz. Literatur Internationale Bauausstellung Berlin 1987 – Projektübersicht. 1. Auflage. Bauausstellung Berlin GmbH, Berlin 1987. Weblinks Einzelnachweise
Pichelswerder

Pichelswerder ist eine Flussinsel der Havel im Berliner Ortsteil Wilhelmstadt des Bezirks Spandau. Lage Die Insel Pichelswerder liegt zwischen dem von der Havel durchflossenen Pichelssee und dem Stößensee. Im Norden der Insel schließen sich die Tiefwerder Wiesen an; sie wird nördlich vom Kleinen Jürgengraben und nordöstlich vom Hauptgraben begrenzt. Das Innere der Insel besteht aus einem bewaldeten Naturschutzgebiet mit alten Eichen und Kiefern. Die Ufer werden überwiegend von Ruder- und Segelvereinen genutzt. Auf Pichelswerder befindet sich – beidseitig der Heerstraße – eines der zwölf Hundeauslaufgebiete Berlins. Geschichte Pichelswerder wurde in der Mitte des 19. Jahrhunderts von den Spandauern und Berlinern als beliebtes Ausflugsziel entdeckt. Es entstanden mehrere bekannte Ausflugsgaststätten, darunter die „Wilhelmshöhe“, der „Königgrätzer Garten“ (heute: Siemenswerder), das Wirtshaus zum Freund und das Wirtshaus Rackwitz. Der große Saal dieser Gaststätte wurde nach dem Zweiten Weltkrieg als Film- und Fernsehstudio genutzt. Auf der Insel Pichelswerder wurde 1879, in einer von Nord nach Süd verlaufenden Längsmulde nahe den westlichen Lokalen an der Havel, ein Findling entdeckt. Der Volksmund taufte den Stein mit dem Namen Wendischer Opferaltar. Der Findling auf einem Mauersockel ist seit etwa 1950 verschollen. Im Jahr 1882 wurde eine Pontonbrücke über den Stößensee gelegt, über die man für einen „Sechser“ zu den Gaststätten gelangen konnte. Daneben dienten auch mehrere Fähren dem Verkehr von und nach Pichelswerder. Mit dem Bau der Heerstraße zwischen 1903 und 1911 wurde Pichelswerder im Westen durch die Freybrücke mit dem benachbarten Pichelsdorf und im Osten durch die Stößenseebrücke mit Charlottenburg verbunden. Bis zur Eingemeindung nach Groß-Berlin im Jahr 1920 bildete Pichelswerder einen eigenständigen Gutsbezirk im Landkreis Osthavelland. Bei der Volkszählung von 1910 hatte der Gutsbezirk 39 Einwohner. Pläne für einen Nationalpark Pichelswerder aus den 1910er Jahren sowie für ein Reichsehrenmal Pichelswerder aus den 1920er Jahren wurden ebenso wenig realisiert wie die Bauten für eine Weltausstellung, die die Nationalsozialisten für 1950 auf dem Gelände geplant hatten. Pichelswerder in der Sage In einigen Versionen der Schildhornsage ist Pichelswerder Ausgangspunkt der Flucht des Slawenfürsten Jaxa von Köpenick vor Albrecht dem Bären durch die Havel zum Schildhorn im Gründungsjahr der Mark Brandenburg 1157. Weblinks Pichelswerder: Der Grunewald im Spiegel der Zeit. forst-grunewald.de; historische Beschreibungen und umfangreiche Bildersammlung. Einzelnachweise
Pichelswerder

Pichelswerder is a river island located in the Havel River within the Berlin district of Wilhelmstadt, which is part of the Spandau district. Location Pichelswerder Island is located between Pichelssee (Lake Pichels) and Stößensee (Lake Stößensee), both of which are connected by the Havel River. The island is bordered to the north by Tiefwerder Wiesen, and to the northeast by Kleiner Jürgengraben and Hauptgraben. The interior of the island is a wooded nature reserve, characterized by the presence of old oak and pine trees. The shores of the island are primarily utilized by rowing and sailing clubs. Moreover, Pichelswerder is home to one of the twelve designated dog walking areas in Berlin, situated on both sides of the Heerstraße. History Pichelswerder was discovered in the middle of the 19th century by the people of Spandau and Berlin as a popular excursion destination. Several well-known excursions inns were established on the island, including Wilhelmshöhe, Königgrätzer Garten (now known as Siemenswerder), Wirtshaus zum Freund, and Wirtshaus Rackwitz. The large hall of the Rackwitz Inn later served as a film and television studio after World War II. In 1879, an erratic boulder was discovered on Pichelswerder in a longitudinal depression running from north to south near the western locales on the Havel River. The local residents dubbed this stone the Wendischer Opferaltar (Wendish sacrificial altar). However, the erratic block on its wall base was lost around 1950. In 1882, a pontoon bridge was built across the Stößensee, providing access to the restaurants for a "sixer." Furthermore, multiple ferries were in operation to facilitate transportation to and from Pichelswerder. With the construction of the Heerstraße between 1903 and 1911, Pichelswerder was connected to neighboring Pichelsdorf in the west through the Freybrücke (Frey Bridge) and to Charlottenburg in the east via the Stößensee Bridge. Prior to its incorporation into Greater Berlin in 1920, Pichelswerder was an independent estate district in the district of Osthavelland. According to the 1910 census, the estate district had 39 inhabitants. Although plans were made for a Pichelswerder National Park in the 1910s and a Reichsehrenmal Pichelswerder in the 1920s, both were never realized. Additionally, the buildings for a World's Fair planned by the National Socialists for 1950 on the site were never built. In folklore In some versions of the Schildhorn saga, Pichelswerder is depicted as the starting point of the escape of the Slav prince Jaxa von Köpenick from Albrecht the Bear through the Havel to the Schildhorn in the founding year of the Mark Brandenburg in 1157. See also Freybrücke Tiefwerder References External links Commons: Pichelswerder - Collection of images, videos and audio files. Pichelswerder: The Grunewald in the mirror of time.
Pichelswerder

Pichelswerder è una zona del quartiere Wilhelmstadt di Berlino. È una penisola boscosa posta fra il fiume Havel e il lago Stößensee. Pichelswerder, pur attraversata da un grande asse stradale (la Heerstraße), è un'area naturale di grande bellezza, apprezzata area di relax e svago. Storia Precedentemente territorio agricolo (Gutsbezirk), Pichelswerder fu incorporata nel 1920 nella "Grande Berlino", entrando a far parte del distretto di Spandau. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pichelswerder Collegamenti esterni (DE) Descrizione della località, su pichelsdorf.info.