NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Konzerthaus Berlin

The Konzerthaus Berlin is a concert hall in Berlin, the home of the Konzerthausorchester Berlin. Situated on the Gendarmenmarkt square in the central Mitte district of the city, it was originally built as a theater. It initially operated from 1818 to 1821 under the name of the Schauspielhaus Berlin, then as the Theater am Gendarmenmarkt and Komödie. It became a concert hall after the Second World War, and its name changed to its present one in 1994. The Konzerthausorchester Berlin is the resident orchestra of the Konzerthaus Berlin. The concert hall also hosts Young Euro Classic every summer, an international festival of youth orchestras. History National-Theater (1802–1817) The building's predecessor, the National-Theater in the Friedrichstadt suburb, was destroyed by fire in 1817. It had been designed by Carl Gotthard Langhans, and was inaugurated on 1 January 1802. Königliches Schauspielhaus (1817–1870) The new hall was designed by Karl Friedrich Schinkel between 1818 and 1821. The new Königliches Schauspielhaus was inaugurated on 18 June 1821 with the acclaimed premiere of Carl Maria von Weber's opera Der Freischütz. Other works that have premiered at this theater include Undine by E. T. A. Hoffmann in 1816. During the 1848 Revolution its main auditorium housed the Prussian National Assembly for several weeks in September, with the Gendarmenmarkt a major arena of political events. Preußisches Staatstheater (1870–1944) Notable premieres during this period included Penthesilea by Heinrich von Kleist in 1876, and The Assumption of Hannele by Gerhart Hauptmann in 1893. After World War I the Schauspielhaus reopened under the name of Preußisches Staatstheater Berlin in October 1919. Under the direction of noted German Expressionist producer and director Leopold Jessner, it soon became one of the leading theaters of the Weimar Republic, a tradition ambivalently continued by his successor Gustaf Gründgens after the Nazi takeover in 1933. Gründgens directed a famous staging of Goethe's Faust and the premiere of Gerhart Hauptmann's tragedy Iphigenie in Delphi in 1941. After World War II Severely damaged by Allied bombing and the Battle of Berlin, the building was rebuilt from 1977 onwards and reopened as the concert hall of the Berliner Sinfonie-Orchester in 1984 with a gala concert. The exterior, including many of the sculptures of composers by Christian Friedrich Tieck and Balthasar Jacob Rathgeber, is a faithful reconstruction of Schinkel's designs, while the interior was adapted in a Neoclassical style meeting the conditions of the altered use. The great hall is equipped with a notable four-manual pipe organ built by Jehmlich Orgelbau Dresden in 1984. The organ has four manuals and pedal, 74 stops and 5,811 pipes. In 1994 the venue was renamed the "Konzerthaus Berlin". As of 2004, the hall's acoustics were considered to be among the five best concert venues in the world for music and/or opera. Gallery Notes Bibliography Felix Pestemer: Alles bleibt anders : das Konzerthaus Berlin und seine Geschichte(n), avant-verlag (Verlag), Berlin 2021, ISBN 978-3-96445-046-3, OCLC 1250253904. External links Official website (in German)
Konzerthaus Berlin

Het Konzerthaus Berlin is een gebouw in de Duitse stad Berlijn, gelegen aan de Gendarmenmarkt. Het is door de Berlijnse architect Karl Friedrich Schinkel ontworpen als theater. Sinds 1984 is het een concertzaal en de locatie van het orkest, dat sinds 2006 bekend staat als het Konzerthausorchester Berlin. Geschiedenis Schinkel ontwierp dit gebouw in classicistische stijl dat in 1821 gereed kwam onder de benaming Königliches Schauspielhaus. Het werd opgetrokken rond de ruïnes van het Nationale Theater, dat in 1817 door een brand werd verwoest. De zuilen van de portico kregen een nieuw ontwerp. In 1945 werd het gebouw bij bombardementen zwaar beschadigd. De resten werden in de jaren vijftig en zestig geconsolideerd. De uiteindelijke restauratie vond plaats tussen 1979 en 1984. Er zijn nu vier zalen: een grote concertzaal voor symfonische muziek, een kleine concertzaal, een muziekclub en een ruimte voor orkestrepetities. De beelden op het gebouw verwijzen naar toneel en muziek. Op de voorgevel met een Ionische portico en een trap prijkt een beeld van Apollo op een strijdwagen met griffioenen. Voor het theater staat sinds 1869 een glimmend witmarmeren standbeeld van Friedrich Schiller, vervaardigd door Reinhold Begas. In de jaren dertig van de twintigste eeuw werd het door de nazi's verwijderd, maar in 1988 is het teruggeplaatst. Het beeld staat op een hoog voetstuk en is omgeven door figuren die de Lyrische Poëzie, de Toneelkunst, de Filosofie en de Geschiedenis verbeelden. Het gebouw wordt volop gebruikt als concertzaal en theater. In 2001 besloot de senaat van Berlijn de benaming Schauspielhaus te wijzigen in Konzerthaus am Gendarmenmarkt. Het vaste symfonieorkest van het Konzerthaus is het in 1952 opgerichte Berliner Symphonie-Orchester, dat sinds 2006 Konzerthausorchester Berlin heet. Externe link Website van het Konzerthaus Berlin
Концертхаус (Берлин)

Концертхаус (нем. Konzerthaus Berlin), ранее Шаушпильхаус (нем. Schauspielhaus Berlin) был возведён в 1818—1821 гг. по проекту Карла Фридриха Шинкеля как Королевский драматический театр (Königliches Schauspielhaus). Здание позднего классицизма находится в центре Берлина на площади Жандарменмаркт. Перед зданием установлен памятник Шиллеру. Здание было построено на месте существовавшего с 1 января 1802 года по 1817 год Национального театра, построенного Карлом Готтгардом Ланггансом. В 1817 году это здание было уничтожено пожаром. Построенное вновь здание было открыто 18 июня 1821 года премьерой оперы Карла Вебера «Волшебный стрелок». Здание считается одним из самых известных зданий, спроектированных Шинкелем. Здание внутри и снаружи украшено многочисленными скульптурными изображениями композиторов, выполненных Кристианом Фридрихом Тиком и Бальтазаром Якобом Ратгебером. Снаружи здание богато украшено скульптурами: на фронтоне находятся бронзовые фигуры Танталов, Эротов, Психей. На южном фасаде в тимпане — фигурные барельефы Орфея и Эвридики. На северном фасаде фигуры Диониса и Ариадны. Во время Второй мировой войны здание пострадало: обгорели наружные стены. С 1979 по 1984 год в рамках подготовки к 750-й годовщине основания Берлина здание находилось на реконструкции. В 1984 году Концертхаус был официально объявлен домашней площадкой Берлинского симфонического оркестра, который в 2006 году изменил название на Оркестр Концертхауса. Примечания Литература Маркина Л. Г., Муравлёва Е. Н., Муравлёва Н. В. KONZERTHAUS КОНЦЕРТНЫЙ ЗАЛ // Культура Германии: лингвострановедческий словарь: свыше 5000 единиц / под общ. ред. Н. В. Муравлёвой. — М.: АСТ, 2006. — С. 538—539. — 1181 с. — ISBN 5-17-038383-5. Ссылки Официальный сайт
Konzerthaus Berlin

Konzerthaus Berlin (Berlins konserthus) är en av de tre dominerande byggnaderna på torget Gendarmenmarkt i centrala Berlin. De andra två är Deutscher Dom och Französischer Dom. Konserthuset invigdes 1821 med namnet Königliches Schauspielhaus och Schauspielhaus är fortfarande ett vanligt förekommande inofficiellt namn. Historia På platsen där konserthuset står fanns under 1700-talet häststallar som användes av gendarmeriet som gav torget sitt namn. I uppdrag av Fredrik II av Preussen byggde nederländaren Jan Bouman och Georg Christian Unger 1776 en teater för franska komedier. Huset fick 1787 status som nationalteater. Mellan 1801 och 1802 byggdes en ny teater på samma ställe under ledning av arkitekten Carl Gotthard Langhans. Här hade bland annat operan Undine av E.T.A. Hoffmann premiär 1816. Huset förstördes i en brand den 29 juli 1817. Den aktuella byggnaden uppfördes efter ritningar av Karl Friedrich Schinkel. Den var från början inte begränsad till konserter och därför togs huset den 28 maj 1821 i bruk som Königliches Schauspielhaus. Vid invigningen spelades skådespelet Iphigenie auf Tauris av Johann Wolfgang von Goethe (ska inte förväxlas med operan Ifigenia på Tauris av Gluck). Redan en månad senare uruppfördes operan Friskytten av Carl Maria von Weber. För flera andra kända skådespel, operor och symfonier valdes Schauspielhaus när de för första gången skulle visas i Berlin, däribland symfoni nr 9 av Beethoven (1826), operan Den flygande holländaren av Richard Wagner (1844) och dramat Iphigenie in Delphi av Gerhart Hauptmann. Byggnaden ödelades 1945 under andra världskrigets slutskede. Mellan 1979 och 1984 blev huset under ledning av arkitekterna Erhardt Gißke, Klaus Just och Manfred Prasser återuppbyggd och för de representativa delarna användes Schinkels ursprungliga ritningar. Sedan återinvigningen spelas huvudsakligen konserter i byggnaden och därför är det officiella namnet sedan 1994 Konzerthaus Berlin. Den har varit konsertlokal för Konzerthausorchester Berlin sedan 1984. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Konzerthaus Berlin.
Концертний дім (Берлін)

Концертний дім в Берліні (нім. Konzerthaus Berlin; раніше Даматичний театр в Берліні, нім. Schauspielhaus Berlin) був зведений у 1818—1821 рр. за проєктом Карла Фрідріха Шинкеля як Королівський драматичний театр (Königliches Schauspielhaus). Будівля пізнього класицизму знаходиться в центрі Берліна на площі Жандарменмаркт. Перед будівлею встановлено пам'ятник Шиллеру. Будівлю було споруджено на місці існуючого з 1 січня 1802 року по 1817 рік Національного театру, збудованого Карлом Готтард Ланґгансом. У 1817 році ця будівля була знищена пожежею. Побудовану знову будівлю було відкрито 18 червня 1821 року прем'єрою опери Карла Вебера «Вільний стрілець». Будівля вважається однією з найвідоміших, спроектованих Шинкелем. Будівлю всередині і зовні прикрашено численними скульптурними зображеннями композиторів, виконаних Крістіаном Фрідріхом Тиком і Бальтазар Якобом Ратгебером. Зовні будівля багато прикрашена скульптурами: на фронтоні розташовані бронзові фігури Танталів, Еротів, Психей. На південному фасаді в тимплані - фігурні барельєфи Орфея і Еврідіки. На північному фасаді фігури Діоніса і Аріадни. Під час Другої світової війни будівля постраждала: обгоріли зовнішні стіни. З 1979 по 1984 рік в рамках підготовки до 750-ї річниці заснування Берліна будинок перебував на реконструкції. У 1992 році будинок був офіційно оголошений місцем перебування Берлінського симфонічного оркестру, який в 2006 році змінив назву на Оркестр концертного дому. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 16 квітня 2016 у Wayback Machine.]
Blankenfelde

Blankenfelde (German: [ˈblaŋkŋ̍ˌfɛldə] ) is a locality (Ortsteil) located within the Berlin borough (Bezirk) of Pankow. Of the city's 95 localities, it is the least densely populated. History Blankenfelde was founded around 1375 and was integrated into Berlin in 1920 via the "Greater Berlin Act". After World War II, it was part of East Berlin from 1949 to 1990. From 1961 to 1989, its western borders were part of the Berlin Wall. Geography Overview Located in the northern outskirts of the city, Blankenfelde borders on the Brandenburg municipalities of Mühlenbecker Land in the Oberhavel district and Wandlitz in the district of Barnim. Within Berlin, its neighboring localities are Buch, Französisch Buchholz, and Rosenthal in the borough of Pankow and Lübars in the Reinickendorf borough. Blankenfelde's largest lake is the Arkenberger Baggersee, located in a rural part of the Barnim Nature Park. Subdivision Blankenfelde is divided into 2 zones (Ortslagen): Arkenberge Stadtrandsiedlung Blankenfelde Transport Though crossed by the S-Bahn line S8, it has no direct access to the railway. Formerly, it was served by the now defunct branch of a local suburban line, the Heidekrautbahn, to which an abandoned station bears witness. Plans to re-activate the former line as part of the Berlin public transport system have been hypothesized but not yet finalized. Bus line 107 serves the area. Photogallery References External links Media related to Blankenfelde at Wikimedia Commons
Berlin-Blankenfelde

Berlin-Blankenfelde [ˈblaŋkn̩ˌfɛldə] est un quartier de Berlin, faisant partie de l'arrondissement de Pankow. Durant la séparation de la ville pendant la guerre froide (1945-1990), il faisait partie de l'ancien district de Pankow. Population Le quartier comptait 2 116 habitants le 1er janvier 2017 selon le registre des déclarations domiciliaires, c'est-à-dire 159 hab./km2. Notes et références Portail de Berlin
Blankenfelde (Berlino)

Blankenfelde è un quartiere di Berlino, appartenente al distretto di Pankow. Storia Il paese di Blankenfelde fu fondato presumibilmente durante la colonizzazione del territorio del Barnim avvenuta a partire dal 1230; venne citato per la prima volta in un documento del 1375. Il comune di Blankenfelde venne annesso nel 1920 alla "Grande Berlino", venendo assegnato al distretto di Pankow. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Blankenfelde
Berlin-Blankenfelde

Blankenfelde is een dorp binnen de grenzen van de Duitse hoofdstad Berlijn, waarvan het een stadsdeel vormt. Het stadsdeel telt tussen de 2.500 en de 2.600 inwoners en behoort tot het noordoostelijke district Pankow. Meer dan ieder ander deel van Berlijn heeft Blankenfelde zijn dorpse karakter weten te behouden; de dorpskern is volledig omringd door open velden en ligt op enige afstand van de stadsbebouwing. Ligging Blankenfelde grenst in het oosten aan Buch en Französisch Buchhold en in het zuiden aan Rosenthal. In het oosten grenst het aan Lübars van het district Reinickendorf, in het noordwesten en noorden aan de Brandenburgse gemeente Mühlenbecker Land en in het noordoosten aan Wandlitz. Geschiedenis De eerste schriftelijke vermelding van Blankenfelde dateert uit 1375. Het op het plateau van Barnim gelegen dorp werd echter waarschijnlijk reeds ruim honderd jaar eerder gesticht. De geschiedenis van het dorp is nauw verbonden met het landgoed Blankenfelde, dat in 1519 voor het eerst schriftelijk werd vermeld en in 1711 in handen van de Pruisische koning Frederik I kwam. Dorp en landgoed werden tijdens de Dertigjarige Oorlog en bij een grote brand in 1776 grotendeels verwoest, maar in beide gevallen herbouwd. In 1882 kocht de stad Berlijn het landgoed Blankenfelde om er vloeivelden aan te leggen; de velden deden tot 1985 dienst voor de zuivering van afvalwater. In 1920 werd de gemeente Blankenfelde opgenomen in Groot-Berlijn en ingedeeld in het district Pankow. Op dat moment waren er nog geen 1.000 inwoners. De oude kern van Blankenfelde strekt zich uit langs de Hauptstraße en is een beschermd dorpsgezicht. Bezienswaardig zijn onder meer de dorpskerk, gebouwd rond 1400, en het negentiende-eeuwse hoofdgebouw van het voormalige landgoed. Op een van de vroegere vloeivelden bevindt zich tegenwoordig een botanische tuin, die eigendom is van de Humboldt Universiteit. Buiten het eigenlijke dorp bevinden zich nog twee woonkernen in Blankenfelde: de Stadtrandsiedlung Blankenfelde in het noorden, tegen de grens met de Brandenburg gemeente Mühlenbecker Land, en de Siedlung Martha-Aue en Elisabeth-Aue in het oosten, aan de rand van het Berlijnse stadsdeel Französisch Buchholz. Verkeer Vanaf 1901 had Blankenfelde een station met aansluiting op de Heidebrautbahn. Met de bouw van de Berlijnse Muur in 1961 werd de treinverbinding stilgelegd. In 1983 werd het zuidelijke deel van het lijntje definitief gesloten en verloor het dorp zijn aansluiting op de spoorwegen. Verder zijn er buslijnen die het dorp met de omliggende stadsdelen verbindt. Externe link (de) Geschiedenis van Blankenfelde
Бланкенфельде

Бла́нкенфельде (нем. Blankenfelde) — район Берлина в составе укрупнённого северо-восточного административного округа — Панков. В своем округе Бланкенфельде граничит с тремя районами: Бух, Францёзиш-Буххольц и Розенталь. Кроме того, Бланкенфельде соседствует на западе с административным округом Райниккендорф, а на севере с землей Бранденбург. Достопримечательности В названии района слово фельд (нем. Feld) означает поле. Действительно этот район до настоящего времени окружён со всех сторон полями и озёрами. Плотность населения в Бланкенфельде — 144 человека на квадратный километр — наименьшая по сравнению со всеми остальными районами Берлина. Бланкенфельде впервые упоминается в документах 1375 года, хотя появилась эта деревня вероятно уже в 1230 году в рамках заселения плато Барним (нем. Barnim). Во времена ГДР (с 1959 по 1979 годы) Бланкенфельде было местом, где находился центральный пункт по приему иммигрантов и репатриантов. Современный «Ботанический народный парк» (нем. Botanischer Volkspark) появился в Бланкенфельде в 1979 году на месте первоначально заложенного здесь в 1909 году садового участка при средней школе (нем. Hauptschulgartenanlage). Сейчас это общественный парк с примерами редких видов флоры и фауны. Многие сорта растений в местном лесном дендрарии занесены в красную книгу . Особо притягательным местом парка стала возведённая здесь около ста лет назад геологическая стена, которая дает представление о 123 видах пород верхних слоёв земной коры, привезенных из разных областей Германии. Это стена длиною 50 метров и высотою 2 метра считается уникальной по своей полноте в масштабах страны. Аркенберге Садовая колония Аркенберге (нем. Kleingartenkolonie Arkenberge) была заложена в Бланкенфельде в 1932 году. Она представляет собой вплотную примыкающие друг к другу небольшие участки для садово-огородного использования с лёгкими постройками на них. В военные годы в домиках ютилось по нескольку семей. В первом совместном послевоенном празднике в 1946 году здесь участвовало 120 детей. Колония постепенно разрасталась и в 2002 году торжественно отметила своё 70-летие. Транспорт Жители района пользуются в основном персональным автотранспортом. В Бланкенфельде проходят автобусные маршруты — 107 и 121. Примечания Ссылки Geschichte des Stadtgutes und des Dorfes Архивная копия от 4 марта 2022 на Wayback Machine (нем.) См. также Список административных округов и районов Берлина
Blankenfelde, Berlin

Artikeln handlar om stadsdelen i norra Berlin. För orten och stationen söder om Berlin, se Blankenfelde-Mahlow. Blankenfelde är en stadsdel (Ortsteil) i stadsdelsområdet Pankow i norra Berlin. Stadsdelen hade 2 022 invånare år 2014, på en yta av 13,35 km², och är den mest glesbebyggda stadsdelen i Berlin. Geografi Stadsdelen är till stora delar obebyggd och den medeltida strukturen med en by omgiven av fält karakteriserar fortfarande landskapet. Förutom byn Blankenfelde finns även ett större bostadsområde i Arkenberge tre kilometer norr om Blankenfelde by. Vid Arkenberge finns en konstgjord höjd i form av en deponi för byggavfall, som vid en mätning i januari 2015 befanns vara Berlins högsta höjd på 122 meter över havet, högre än Teufelsberg. Historia Byn Blankenfelde grundades omkring 1230 i samband med Ostsiedlung. Enligt historiska kartor fanns troligen en äldre slavisk by mellan Rosenthal och Blankenfelde under tidig medeltid men övergavs i samband med den tyska kolonisationen. Det första kända omnämnandet av byn i skrift är från 1375, i kejsaren Karl IV:s landbok, då omkring 50 Hufen, motsvarande den mark som femtio oxar och plogar kunde plöja på ett år, omkring 200-300 hektar, var uppodlade. I byn fanns dessutom 24 torp och en krog. Den nuvarande bykyrkan uppfördes omkring 1406 och ersatte då en äldre träkyrka. Byn drabbades hårt av förödelsen under trettioåriga kriget, så att endast 3 av 17 gårdar och 5 av 9 torp var bebodda år 1652, och kyrkan tros också ha brunnit vid denna tid. 1679-1711 tillhörde byns gods krigsministern Joachim Ernst von Grumbkow. 1711 blev byn del av Niederschönhausens godsdistrikt. 1882 köptes byn upp av staden Berlin för anläggandet av infiltrationsvåtmarker för avloppsrening, enligt James Hobrechts planer för moderniseringen av Berlin. Fram till 1985 var detta avloppsreningssystem i bruk, och de omfattande våtmarkerna omkring byn har lett till att denna stadsdel fram till modern tid har bibehållit sin bykaraktär, med en central bygata omgiven av fält. 1903 invigdes ortens järnvägsstation på regionalbanan Heidekrautbahn norrut. Stationen lades ned 1983 då trafiken på sträckan till Basdorf lades ned. Under andra världskriget fanns 1943-1945 två läger för östeuropeiska tvångsarbetare vid vägen mellan Blankenfelde och Lübars. Mellan 1959 och 1979 fanns Östtysklands centrala förläggning för invandrare och återvändare i orten. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Berlin-Blankenfelde, 31 januari 2015. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Blankenfelde, Berlin.
Tierpark Berlin

El Tierpark Berlin és un dels dos parcs zoològics que hi ha a Berlín. Fundat el 1955, es troba al barri berlinès de Friedrichsfelde i és el parc zoològic més extens d'Europa, amb una superfície de 160 hectàrees. Conté una zona de jardins. Conserva 7.874 animals de 634 espècies diferents. És conegut especialment per la seva cria d'elefants africans de sabana. El propietari del parc és Tierpark Berlin-Friedrichsfelde GmbH, soci de Zoologischer Garten Berlin AG. Referències
Tierpark Berlin

Tierpark Berlin (Dyrepark Berlin) er en af Berlins to dyreparker og ligger i bydelen Berlin-Friedrichsfelde i bydelen Lichtenberg. Parken omfatter 160 hektar, og er dermed den største af sin art i Europa. Den har cirka 7.500 dyr fordelt på mere end 850 arter. De tilhørende haver giver hele området et præg af at være en landskabspark. I de senere år er dyrehaven blevet kendt for sin vellykkede avl af elefanter. Transport For at komme til dyreparken kan man tage med tunnelbanen (U-Bahn) linje U5 mod Hönow til stationen Tierpark. Se også Berlin Zoo, der er den anden Berlinske zoo/dyrepark. Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside Arkiveret 5. oktober 2011 hos Wayback Machine (tysk)