NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bundesdruckerei

La Bundesdruckerei (« imprimeur fédéral ») est un fabricant allemand de billets de banque, de timbres, de cartes d'identité, de passeports et visas, de permis de conduire et de cartes grises. L'entreprise a été fondée le 6 juillet 1879 sous le nom de Reichsdruckerei (« imprimeur impérial ») au 91 de la Kreuzberger Oranienstraße. Elle est alors issue de deux imprimeries qui ont été fusionnées en une seule société à l'initiative du directeur général des postes de l'époque, Heinrich von Stephan : la Königlich Geheime Oberhofbuchdruckerei de l'éditeur Rudolf Ludwig Decker, qui a été reprise par Georg Jacob Decker dès 1763, et la Königlich-Preußische Staatsdruckerei (Imprimerie royale d'État de Prusse), fondée en 1851. À partir de 1880, la Reichsdruckerei a produit non seulement tous les produits imprimés de l'État, mais aussi le premier annuaire téléphonique de Berlin, des reproductions d'œuvres d'art, des timbres-poste et des spécifications de brevets. Elle a existé sous le nom de Reichsdruckerei jusqu'en 1945. En 1951, le nom devint Bundesdruckerei. Cet imprimeur s'est perfectionné dans des domaines liés à la sécurité. Il a été privatisé en 2000, puis nationalisé de nouveau en 2009. Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Bundesdruckerei » (voir la liste des auteurs). (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Bundesdruckerei » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail des entreprises Portail de l’Allemagne Portail de Berlin
Bundesdruckerei

Bundesdruckerei (досл. «Федеральна друкарня», скорочено: BDr) — німецька компанія, яка виробляє документи та пристрої для безпечної ідентифікації та пропонує відповідні послуги. Вона розташована в берлінському районі Кройцберг. Її портфоліо включає комплексні системи паспортів та посвідчень особи, друкарня також пропонує документи, що посвідчують особу, картки високого рівня безпеки, пристрої для перевірки документів, програмне забезпечення безпеки та послуги центру довіри. Федеральна друкарня також виробляє банкноти, марки, візи, документи на транспортні засоби, марки для продажу тютюнових виробів та електронні публікації. Історія Компанія була заснована як Reichsdruckerei («Рейхський друкар») у 1879 році та працювала під цією назвою до 1945 року. Компанія друкувала різними шрифтами, такими як кирилиця, грузинська, вірменська, арабська, курдська, сирійська та інші абетки. У 1951 році компанію було перейменовано на Bundesdruckerei. Після приватизації в 1994 році компанія розширила свою діяльність, надавши послуги цифрової безпеки та безпечної ідентифікації. У 2009 році вона знову стала державним підприємством. У вересні 2014 року Федеральна друкарська рада (Bundesdruckerei) у справі, переданій до Європейського Суду Справедливості, досягла попереднього рішення про те, що місто Дортмунд не може вимагати від учасників тендеру на контракт на оцифрування документів зобов'язання виплачувати працівникам мінімальну заробітну плату в Німеччині, якщо вони мають намір передати виконання контракту на субпідряд фірмі, що базується в Польщі, поза межами дії німецького закону про мінімальну заробітну плату. Наступного року Федеральна друкарська компанія виграла тендер на надання довідника відкритих ключів Міжнародної організації цивільної авіації (ICAO PKD). Див. також Österreichische Staatsdruckerei Orell Füssli Примітки Посилання Офіційний веб-сайт
Marx-Engels Forum

El Marx-Engels-Forum es un parque público en el distrito de Mitte en Berlín, capital de Alemania. El nombre es por Karl Marx y Friedrich Engels, autores del Manifiesto Comunista de 1848 y considerados los fundadores del comunismo. El parque fue creado por las autoridades de la RDA en 1986. El Marx-Engels-Forum está en la orilla oriental del Spree, frente al lugar que ocupaba anteriormente el Palacio de la República (ahora demolido) y el Palacio Real. Antes de la Segunda Guerra Mundial esta zona entre el río y Alexanderplatz era un barrio densamente poblado. Esta área, que incluía la oficina de correos, sufrió bombardeos intensos en 1944/45 y la mayoría de sus edificios quedaron en ruinas. Después de la guerra se eliminaron esas ruinas pero no se construyó nada aquí. Cuando se iba a reconstruir Nikolaiviertel (al lado) en 1977, las autoridades de la RDA planearon una zona verde entre el Palacio de la República y la Torre de telecomunicaciones de Berlín. El escultor Ludwig Engelhardt fue nombrado director del proyecto para construir en la zona un homenaje a Marx y Engels, los fundadores de la ideología comunista que profesaba el régimen de la RDA. Consiste en un parque arbolado rectangular con una gran zona circular pavimentada en el centro y una escultura de bronce representando a Marx (sentado) y a Engels (de pie), realizada por el propio Engelhardt. Detrás de las estatuas hay un muro con escenas en relieve de la historia del movimiento socialista alemán. Se inauguró en 1986. Tras la reunificación alemana en 1990, el futuro del Marx-Engels Forum se convirtió en objeto de controversia. Algunos berlineses lo ven como una reliquia no deseada de un régimen extinto y son partidarios de que se eliminen las estatuas y se renombre el parque. Otros consideran que el lugar tiene significancia tanto histórica como artística y que debe ser preservado. Esta última postura es la que ha prevalecido. Hoy, las estatuas son una atracción turística, y mucha gente se sienta en las rodillas de Marx para hacerse una foto. Respecto a la prolongación de la línea U5 del metro que está planificada y que tendrá el parque en obras durante varios años, el antiguo alcalde de Berlín, Klaus Wowereit, ha abierto el debate acerca de si se debe reconstruir el barrio medieval que había allí cuando terminen las obras. Enlaces externos
Marx-Engels-Forum

Le Marx-Engels-Forum est un parc public situé dans le quartier central de Mitte à Berlin (Allemagne). Le parc a été aménagé sur ordre des autorités de l'ancienne République démocratique allemande (RDA) en 1986 et a été dénommé ainsi pour honorer Karl Marx et Friedrich Engels, auteurs du Manifeste du parti communiste et considérés comme les fondateurs et théoriciens du mouvement communiste international. Au centre de l'espace vert se trouve une sculpture en bronze représentant les deux hommes, conçue par Ludwig Engelhardt. Situation Le parc rectangulaire s'étend entre la Spandauer Straße et la rivière Sprée, à proximité de l'hôtel de ville (Rotes Rathaus). Avant la Seconde Guerre mondiale, la place actuelle était une zone résidentielle et commerciale dense d'Alt-Berlin qui fut en grande partie détruite par les bombardements aériens. Pour transformer le site en parc, les bâtiments restants ont été démolis dans les années 1970. Aménagement du parc L'aménagement du parc a été conçu par le sculpteur Ludwig Engelhardt, directeur artistique du projet depuis 1977. La partie principale de l'ensemble, au centre de la place, consiste en une sculpture réalisée par Engelhardt lui-même. D'une hauteur totale de 3,85 mètres, l'œuvre consiste en un ensemble statuaire en bronze représentant les pères du socialisme et auteurs du Manifeste du parti communiste Karl Marx (assis) et Friedrich Engels (debout). Réalisé par Werner Stötzer, l'Alte Welt, un mur de soutènement en marbre provenant de Bulgarie, présente des groupes de personnes dans un environnement capitaliste. De l'autre côté du mur sont accolés des reliefs en bronze de Margret Middell et montrent des scènes de la vie courante dans une société libérée. Entre eux, sur quatre piliers plats en acier inoxydable, sont exposés de nombreux documents photographiques de petit format sur l'histoire du mouvement ouvrier, œuvres d'Arno Fischer, Peter Voigt, Norbert Blum (de), Hans Gutheil, Jürgen Frenkel, Gunther Köhler et Friedrich Nostitz. L'ensemble a été inauguré le 4 avril 1986. Le parc dans les arts Jürgen Böttcher a réalisé le film documentaire expérimental Konzert im Freien en 2001. L'entièreté du film a pour cadre le Marx-Engels-Forum. Liens externes (de) Senatsverwaltung für Stadtentwicklung und Umwelt: Denkmaldatenbank Ressource relative à l'architecture : Landesdenkmalamt Berlin Portail de Berlin Portail des routes
Marx-Engels-Forum

Marx-Engels-Forum – park usytuowany w dzielnicy Mitte, w centrum Berlina. Powstał w 1986 roku na polecenie władz Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Nazwany na cześć twórców Manifestu komunistycznego Karola Marksa oraz Fryderyka Engelsa. Przed II wojną światową teren obecnego Marx-Engels-Forum był gęsto zaludniony. Na przełomie 1944 i 1945 roku większość budynków została obrócona w ruiny w wyniku alianckich nalotów na Berlin. W 1970 roku pozostała część budynków została wyburzona. W 1977 roku władze NRD podjęły decyzję o zagospodarowaniu przestrzeni między Pałacem Republiki a wieżą telewizyjną. Rzeźbiarz Ludwig Engelhardt został powołany na dyrektora artystycznego projektu przebudowy placu. 4 kwietnia 1986 roku w centrum placu odsłonięto pomnik z brązu przedstawiający Marksa i Engelsa dłuta Engelhardta. W pobliżu pomnika znajduje się również płaskorzeźba przedstawiająca sceny z historii niemieckiego ruchu socjalistycznego. Bibliografia Brian Ladd: The Ghosts of Berlin: Confronting German History in the Urban Landscape The University of Chicago Press, 1997. ISBN 0-226-46762-7.
Форум Маркса и Энгельса

Форум Маркса и Энгельса (Маркс-Энгельс-форум, нем. Marx-Engels-Forum) — скульптурный ансамбль в районе Митте, возведенный в 1980-е годы. Он располагается между Шпандауштрассе и Шпрее, недалеко от мэрии Берлина. До Второй мировой войны на территории сегодняшнего расположения Маркс-Энгельс-форума находились жилые и коммерческие здания, которые были практически разрушены в ходе бомбардировки в годы войны и снесены после 1945 года. Для строительства парка оставшиеся здания были уничтожены в 1970-х годах. После длительного периода подготовки и многократных обсуждений, памятник был открыт 4 апреля 1986 года. Он был построен по проекту скульптора Людвига Энгельгардта, который с 1977 был художественным руководителем проекта. Основная часть ансамбля — скульптура Карла Маркса и Фридриха Энгельса (высота: 3,85 м). За ней находится рельефная стена Вернера Штётцера из болгарского мрамора. На противоположной стороне площади размещены бронзовые рельефы Маргрет Мидделл, со сценами из жизни в освобожденном обществе. Между ними расположены по кривой четырёхгранные, плоские столбы с фотографиями об истории труда, работы следующих авторов: Арно Фишера, Питера Войта, Норберта Блюма, Ханса Гутхайла, Юргена Френкеля, Гюнтера Келера и Фридриха Ностица. После воссоединения Германии и Берлина в 1990 году вокруг Форума Маркса и Энгельса возникали ожесточённые дискуссии относительно необходимости его сохранения, как и близлежащего Дворца Республики. В данный момент в связи со строительными работами по продлению линии U5 берлинского метрополитена, скульптурный комплекс смещён в угол парка. Ссылки berlin.de (нем.)
Forum Marx-Engels

Forum Marx-Engels je javni park v osrednjem okrožju Mitte v Berlinu, glavnem mestu Nemčije. Poimenovan je po nemških filozofih Karlu Marxu in Friedrichu Engelsu, avtorjih Komunističnega manifesta iz leta 1848 in veljata za dva najvplivnejša človeka v socialističnem gibanju. Park so leta 1986 ustanovile oblasti nekdanje Nemške demokratične republike (NDR). Sklici Zunanje povezave Predstavnosti o temi Marx-Engels-Forum v Wikimedijini zbirki
Marx-Engels-Forum

Marx-Engels-Forum är en liten park från 1986 nära Rotes Rathaus i stadsdelen Mitte i centrala Berlin. Där finns en staty föreställande Karl Marx och Friedrich Engels. Statyn restes 4 april 1986, då Mitte låg i Östberlin. Skulptör var Ludwig Engelhardt (1924−2001). Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Marx-Engels-Forum.
Winterfeldtplatz

Winterfeldtplatz er en plads i den nordlige del af bydelen Schöneberg i Berlin. Hver uge er der marked på pladsen. Gennem gaden Maaßenstraße er pladsen forbundet med Nollendorfplatz 200 meter længere nord, samt med u-banelinjerne U1, U2, U3 og U4 Pladsen blev planlagt i 1862 og anlagt i 1890. Den blev bebygget med bolighuse i gründerstil og en katolsk kirke. I 1893 blev den opkaldt efter den preussiske general Hans Karl von Winterfeldt. I 1970- og 1980'erne var der flere husbesættelser i nærheden. Periodevis havde De grønne over 50 procents vælgeropslutning i området. Efter saneringstiltag i 1980- og 1990'erne er området blevet et populært boligområde igen. Forfatteren og nobelprisvinderen Nelly Sachs blev født i Maaßenstraße 12 i 1891 og dirigenten Wilhelm Furtwängler blev født i Maaßenstraße 1 i 1886. Eksterne henvisninger www.winterfeldt-platz.de Kirchenführer St. Matthias Arkiveret 27. september 2007 hos Wayback Machine http://www.berlingeschichte.de/Strassen/Bez11a/W641.htm http://www.suedwestweb-berlin.de/struktur/v0349/s0349.html http://www.aviva-berlin.de/aviva/content_Unterwegs.php?id=55
Winterfeldtplatz

De Winterfeldtplatz is een marktplein in het noorden van het Berlijnse stadsdeel Schöneberg. Het langgerekte plein meet ongeveer 280 × 80 meter. Het plein evenals de aan de noordzijde aangrenzende straat werden in 1893 vernoemd naar de Pruisische luitenant-generaal Hans Karl von Winterfeldt, een persoonlijke vriend van koning Frederik II. Op de zuidkant bevindt zich de vrijstaande 19e-eeuwse St. Matthiaskerk, die het plein domineert. De westelijke en oostelijke zijde van het plein hebben ook een eigen straatnaam, respectievelijk de Goltzstrasse en de Gleditschstrasse. Het plein is de locatie van de grootste Berlijnse markt. Elke woensdag en elke zaterdag vindt er een markt van verse producten plaats. De Winterfeldtplatz is via de Maaßenstraße met de 200 meter noordelijker gelegen Nollendorfplatz verbonden waar in het gelijknamige metrostation de lijnen U1, U2, U3 en U4 halt houden. Geschiedenis Het "plein C" uit het Hobrechtplan werd in 1862 gepland en in 1890 aangelegd en tot bij de eeuwwisseling bebouwd met woonhuizen en een rooms-katholieke kerk, de St. Matthiaskerk. De Nobelprijs-winnares Nelly Sachs werd in 1891 geboren in het huis Maaßenstraße 12 (gedenkplaat) en de dirigent Wilhelm Furtwängler in 1886 in de woning Maaßenstraße 1 (gedenkplaat). Over het plein liep de stadsgrens. Het oostelijk deel hoorde toen bij Berlijn en het westelijke, tot bij de vorming van Groot-Berlijn in 1920, bij Schöneberg. In de late jaren 1970 en de jaren 1980 waren verschillende gebouwen in de onmiddellijke omgeving van het plein gekraakt. Eén hiervan was het huis Winterfeldtstraße 25, waar ook thans nog de vroegere krakers zich verzetten tegen uitzetting door de huiseigenaar. Kiezers voor de groen-alternatieve lijst vormden hier in die periode de meerderheid. Na de sanering in de jaren 1990, zijn het plein en de omgeving een populair woongebied geworden. Horeca In de aangrenzende straten als Winterfeldtstraße, Maaßenstraße, Pallasstraße en Goltzstraße zijn er traditionele kroegen en multiculturele eethuizen. Café Berio, Slumberland en het Habibi zijn al vele jaren (West)-Berlijnse instituten. Jaarlijks neemt het gastronomisch aanbod toe. Naast de Hackeschen Markt, de Bergmannstraße, de Oderberger Straße, de Oranienburger Straße, de Oranienstraße, de Kollwitzplatz en de Simon-Dach-Straße is de Winterfeldtplatz een uitgaanscentrum van Berlijn. De nabijgelegen Nollendorfplatz is dan weer het centrum van de West-Berlijnse homoscene. Externe links www.winterfeldt-platz.de
Berlin Aquarium

The Aquarium Berlin in Berlin is one of Germany's largest aquariums. The aquarium was built in 1913 as part of the Berlin Zoological Garden complex. Since its opening, the Zoo-Aquarium has been ranked among the public aquariums with the world's greatest biodiversity. Exhibits Over 9,000 animals are presented on three storeys. It contains jellyfish, tropical and native fishes, crocodilians (caimans and gharial), and a broad variety of insects. In addition to its 250 tanks for fish, the aquarium houses a wide variety of amphibians and reptiles, including tuataras. The shark tank presents the blacktip reef shark and other species. With a total capacity of 25,000 litres (6,600 US gal), twelve basins present different sections through the world of corals. The largest of these basins is the 11-cubic-metre (2,900 US gal) Great Coral Basin with its reproduction lagoon. References External links Media related to Berlin Aquarium at Wikimedia Commons Official website Tourism in Berlin
Acuario de Berlín

El Acuario de Berlín (del alemán: Aquarium Berlin) es uno de los acuarios más grandes de Alemania.Se encuentra en Berlín, la capital del país. El acuario fue construido en 1913 como parte del complejo del Jardín Zoológico de Berlín.​ Desde su apertura el Zoológico-Acuario ha sido clasificado entre los acuarios públicos con mayor biodiversidad del mundo. Con un boleto separado o conjunto se puede visitar tanto el acuario como el zoológico. Más de 9.000 animales se presentan en tres plantas. Contiene medusas, peces tropicales y nativos, cocodrilos, y una amplia variedad de insectos. Véase también Berlín Acuariología Zoológicos Referencias
Instituto Max Planck de Historia de la Ciencia

El Instituto Max Planck de Historia de la Ciencia (en alemán: Max-Planck-Institut für Wissenschaftsgeschichte) (MPIWG) es un instituto de investigación en historia de la ciencia, ubicado en Berlín, que fue establecido en marzo de 1994. Su investigación está dedicada a una orientación teórica de la historia de la ciencia, principalmente de las ciencias naturales, pero con perpectivas metodológicas tomadas de las ciencias cognitivas y de la historia cultural. Los tres departamentos que componen el Instituto tienen como objetivo la construcción de una epistemología histórica de las ciencias.​ La epistemología histórica hace referencia al desarrollo histórico del conocimiento y los procesos técnicos, sociales, intelectuales y culturales que rodean a la adquisición de conocimientos. Partiendo de la base de estudios detallados de la historia de ciencias concretas, la epistemología histórica investiga la emergencia y evolución de conceptos clave como número, fuerza, movimiento, gen, organismo, y campo, así como categorías centrales y prácticas como representación, probabilidad, casualidad, experimento, deducción, determinismo, y objetivividad. La combinación de las investigaciones históricas muy específicas con estos entornos de investigación más globales permite comparaciones y generalizaciones que abarcan numerosas disciplinas. El instituto forma parte de la Sociedad Max Planck, que controla 80 centros de investigación en Alemania, y se ubica en barrio berlinés de Dahlem. Referencias Enlaces externos Sitio web oficial del Instituto Max Planck de Historia de la Ciencia (en alemán e inglés).
Institut Max-Planck d'histoire des sciences

L’institut Max-Planck d'histoire des sciences à Berlin-Dahlem a été créé en mars 1994. Il est principalement consacré à la recherche en histoire des sciences naturelles, avec des perspectives méthodologiques issues des sciences cognitives et de l'histoire culturelle. Les trois départements de l'institut contribuent à l'élaboration d'une épistémologie historique des sciences. L'épistémologie historique étudie le développement historique de la connaissance, et des processus techniques, sociaux, intellectuels et culturels qui accompagnent l'acquisition de connaissances. En se fondant sur des études détaillées de l'histoire de domaines particuliers de la science, l'épistémologie historique s'intéresse à l'émergence et à l'évolution de concepts majeurs, comme ceux de « nombre », « force », « mouvement », « gène », « organisme », ainsi qu'à des catégories et à des pratiques comme la « représentation », la « probabilité », la « causalité », l'« expérimentation », la « déduction », le « déterminisme » et l'« objectivité ». La mise en relation de recherche historiques spécifiques dans le cadre plus large d'une recherche générale permet des comparaisons et des généralisations extensibles à de nombreuses disciplines. L'institut est affilié avec la Société Max-Planck et est situé à Berlin dans le quartier de Dahlem. Références Voir aussi Articles connexes Histoire des sciences Institut d'histoire des sciences Institut d'histoire et de philosophie des sciences et des techniques Liens externes (en) Site de l'Institut en anglais (de) Site de l'Institut en allemand Portail de l’histoire des sciences Portail de Berlin
Französisches Gymnasium Berlin

Il Französisches Gymnasium Berlin ("Ginnasio francese di Berlino") è una scuola superiore di Berlino. Storia In seguito alla revoca dell'editto di Nantes da parte del re di Francia Luigi XIV, e il divieto di praticare il culto protestante in Francia, migliaia di Ugonotti emigrarono all'estero. Circa quindicimila di essi si stabilirono a Berlino, soprattutto quelli provenienti da Metz. Il ginnasio fu fondato nel 1689 dal principe elettore Federico I di Prussia e da allora la scuola ha mantenuto il francese come lingua d'insegnamento, persino durante il Terzo Reich. Durante la sua storia il ginnasio ha cambiato sede, spostandosi fra i diversi quartieri di Berlino. Insediato nel 1701 nel palazzo Wangenheim, sulla Niederlagstraße (vicino alla Unter den Linden), vi restò fino al 1873, data in cui traslocò sulla Reichstagufer sulle rive della Sprea, accanto all'attuale palazzo del Reichstag, in un edificio appositamente costruito a spese del concistoro ugonotto in cambio della garanzia della conservazione del francese come lingua d'insegnamento. L'edificio fu distrutto durante i bombardamenti del 1945, qualche settimana prima della fine della Seconda Guerra mondiale. Dopo la fine del conflitto, il ginnasio si insediò nella parte nord della città, sulla Zeppelinplatz, nel quartiere di Wedding, che all'epoca si trovava nel settore francese di Berlino. Un altro istituto, posto alle dipendenze del governo militare francese di Berlino (GMFB), era ospitato nel quartiere di Frohnau nel distretto di Reinickendorf e contava una cinquantina di allievi. Le due strutture si fusero nel 1952, e i corsi incominciarono l'anno successivo nella nuova sede vicino alla Kurt-Schumacher-Damm, nella città Pasteur, non lontano dall'aeroporto di Tegel; dal 1973, infine, la scuola trovò sede nel quartiere del Tiergarten (distretto del Mitte), a nord della Nollendorfplatz. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Französisches Gymnasium Berlin Collegamenti esterni sito ufficiale, su fg-berlin.de (archiviato dall'url originale il 25 febbraio 2009).
Französisches Gymnasium

Het Französische Gymnasium of Lycée français is de oudste school van Berlijn. Het gymnasium werd in 1699 door keurvorst Friedrich III van Brandenburg opgericht voor de protestantse hugenoten die Frankrijk ontvlucht waren en zich in groten getale in Berlijn gevestigd hadden. Het onderwijs op dit gymnasium geschiedt in het Frans. Leerlingen kunnen de opleiding afsluiten met een Frans baccalauréat of een Duits Abitur. Het Französische Gymnasium ligt in de wijk Tiergarten in het centrum van Berlijn. Bekende oud-leerlingen Adelbert von Chamisso (1781–1838, schrijver, zoöloog en botanicus) Paul von Lettow-Vorbeck (1870–1964, militair en schrijver) Adolf Windaus (1876–1959, chemicus) Edmund Landau (1877–1938, wiskundige) Victor Klemperer (1881–1960, filoloog) Kurt Tucholsky (1890–1935, journalist en schrijver) Erich Auerbach (1892–1957, filoloog) Wernher von Braun (1912–1977, raketgeleerde) Ken Adam (1921–2016, production designer) Lucian Freud (1922–2011, schilder) Reinhard Mey (1942, zanger) Peter Fox (1971, zanger) Matthias Fekl (1977, politicus) Alexandra Maria Lara (1978, toneelspeler) Externe links Französisches Gymnasium Berlin - website