NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museu de Pèrgam

El Museu de Pèrgam (en alemany Pergamonmuseum) és un museu d'art d'Alemanya que pertany al grup museístic de l'Illa dels Museus, la qual agrupa diversos dels museus més representatius de la ciutat de Berlín. L'originalitat d'aquest museu, inaugurat el 1930, resideix principalment en el seu propi concepte: l'edifici no va ser construït per albergar obres d'art, sinó que primer es van portar les obres d'art i després, al seu voltant, es va construir l'edifici. D'aquesta manera, les meravelles mateix, la major part arquitectòniques, constitueixen les parets i les columnes d'aquest museu. Les zones més destacades del museu són les dedicades a l'islam, Roma, Grècia i el període hel·lenístic (incloent la ciutat de Pèrgam, que és la que dona nom al museu), i sobretot Mesopotàmia i el Pròxim Orient. Entre les obres que cal esmentar, es troben l'Altar de Zeus de la ciutat de Pèrgam, la porta del mercat romà de Milet, les portes d'Ixtar de Babilònia, la façana d'Al-Mushatta, estàtues hel·lenístiques com el famós espinari i, fins i tot, part de la residència d'un califa. Degut a feines de sanejament i restauració, la part del museu que alberga l'Altar de Zeus a Pèrgam va romandre tancada uns anys des de setembre de 2014 i a l'octubre de 2023 tancarà les portes per una profunda renovació. S'espera que el museu torni a obrir les portes al 2027. Referències Enllaços externs Lloc web oficial del Pergamonmuseum (alemany) (anglès) Museu de Pèrgam Berlín - pinkbigmac.com
Pergamonmuseet

Pergamonmuseet eller Pergamon-Bode-Nationalmuseum ligger på Museumsøen i Berlin. I Pergamonmuseet er samlet kunstskatte fra de gamle ægyptiske, hellenistiske og byzantinske kulturer i mellemøsten, blandt andet det smukke Pergamonalter. Fra Babylon kommer Istharporten. Museet åbnede i 1930 som den femte og sidste bygning på Museumsinsel nær Berlins centrum. Det blev delvis ødelagt i 1945, men genopbygget. Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside hos Staatliche Museen zu Berlin
Pergamski muzej

Pergamski muzej (njem. Pergamonmuseum) je muzej smješten na Muzejskom otoku u Berlinu. Projektirali su ga Alfred Messel i Ludwig Hoffmann, a gradio se dvadeset godina - između 1910. i 1930. U Pergamskom muzeju su glavne atrakcije vjerno i u nekadašnjoj veličini rekonstruirane monumentalne građevine kao što su Ištarine dveri, Pergamski oltar i Vrata tržnice u Miletu, a koje se sastoje od originalnih dijelova dovezenih iz Turske (što je kasnije postalo predmet međunarodne kontroverze). Kolekcija Muzej je podijeljen na antičku zbirku (Antikensammlung), Srednjoistočni muzej (Vorderasiatisches Museum) i Muzej islamske umjetnosti (Museum für Islamische Kunst). Svake godine ga posjećuje oko 5.135.000 ljudi, što ga je godine 2007. učinilo najposjećenijim umjetničkim muzejom u Njemačkoj i 9. muzejom po posjećenosti u svijetu. Antička zbirka (Antikensammlung) potječe iz privatne kolekcije izbornih kneževa Brandenburga. Ona dobiva status muzeja 1698. kada je nakon njemačkih iskopavanja u Grčkoj (Olimpija, Magnezija, Samos) i Maloj Aziji (Pergam, Milet, Priene, Cipar i Didima) zbirka izrasla u jednu od najznačajnijih u svijetu. Danas je umjetnička antička zbirka dostupne javnosti na dva mjesta: u Altes Museumu, gdje su uglavnom djela starogrčke umjetnosti i Pergamskom muzeju, gdje se možete diviti arhitektonskim zdanjima i skulpturama stare Grčke i Rima. Srednjoistočni muzej (Vorderasiatisches Museum) uključuje sve objekte umjetnosti i arhitekture sumerske, babilonske, hetitske i asirske umjetnosti koje su otkrili njemački arheolozi tijekom iskapanja koja je, među ostalima, financiralo Njemačko orijentalno društvo (Deutsche Gesellschaft Orient). Najpoznatiji eksponati u muzeju su Ištarine dveri i fasada prijestolne sobe Nabukodonozora II. Muzej islamske umjetnosti (Museum für Islamische Kunst) sadrži djela islamske umjetnosti razvijene u području od Španjolske do Indije između 8. do 19. stoljeća. Većina izložaka su iz Egipta, Bliskog istoka i Irana, gdje su njemački arheolozi proveli intenzivna iskapanja. Osim toga, muzej posjeduje zbirku kaligrafija i iluminacija Mogulskog Carstva u Indiji. Najpoznatiji eksponati u muzeju su Pročelje Mšate (Jordan), Soba iz Alepa (Sirija), Mihrab iz Kašana (Iran) i Kupola iz Alhambre (Španjolska). Izvori Vanjske poveznice Pergamon Museum - webstranica muzeja
Pergamonmuseet

Pergamonmuseet är ett arkeologiskt museum, beläget på Museumsinsel i Berlin. Bland museets mest kända utställningsobjekt finns den blå Ishtarporten och Pergamonaltaret. Museet ritades av Alfred Messel och uppfördes efter dennes död 1910–1930 under ledning av Ludwig Hoffmann. Museet brukar ha cirka 1,4 miljoner besökare per år vilket gör det till Berlins samt Tysklands mest besökta museum. Renovering Pergamonmuseet stänger för renovering den 23 oktober 2023. Norra flygeln samt museets mittdel med Pergamonsalen beräknas återöppnas våren 2027, medan den södra delen beräknas återöppnas först år 2037. Bildgalleri Källor Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pergamonmuseet. Pergamonmuseum, Staatliche Museen zu Berlin (tyska) Kulturberlin.de - Pergamonmuseum (tyska)
Neues Museum

El Neues Museum (Museu Nou) està situat al nord (darrere) de l'Altes Museum (Museu Antic), a l'Illa dels Museus de Berlín. Va ser construït entre 1843 i 1855 segons els plànols de Friedrich August Stüler, un deixeble de Karl Friedrich Schinkel. El museu va ser greument danyat durant la Segona Guerra Mundial (en algunes zones, només es van conservar els murs exteriors) i era l'únic edifici que quedava en runes a l'Illa dels Museus fins que fou reconstruït seguint el projecte de David Chipperfield, Edifici El Neues Museum va ser el segon museu a construir-se en l'Illa dels Museus i va ser pensat com una ampliació per albergar les col·leccions que no podien ser exhibides en l'Altes Museum. Entre aquestes es trobaven les col·leccions de models en guix, objectes de l'antic Egipte, col·leccions històriques i prehistòriques (Museum der vaterländischen Altertümer), la col·lecció etnogràfica i la de gravats (Kupferstichkabinett). L'edifici és un fidel exponent de l'arquitectura neoclàssica del segle xix. Amb els seus nous mètodes de construcció industrialitzada i en ser un dels primers edificis a utilitzar acer en la seua estructura, el museu és una important fita en la història de la tecnologia. El museu va ser greument danyat durant la Segona Guerra Mundial (en algunes zones, només es van conservar els murs exteriors) i era el darrer que quedava en runes a l'Illa dels Museus. El 1997 es va celebrar el concurs d'arquitectura adjudicat al britànic David Chipperfield en col·laboració amb l'especialista en restauració Julian Harrap, amb una mínima intervenció sobre la ruïna, consolidada sense afegir més elements que els imprescindibles per contextualitzar-los. la reconstrucció va començar en 2003 i l'octubre de 2009 es va poder reobrir. El projecte li va fer obtenir a Chipperfield el Premi d'Arquitectura Contemporània Mies van der Rohe de 2011. Exhibició L'exhibició inclou una sala sobre l'antic Egipte i col·leccions de Prehistòria i Història, igual que ho va fer abans de la guerra. Entre els objectes que s'exposen, destaca la famosa escultura de la reina egípcia Nefertiti. Referències Enllaços externs Bundesamt für Bauwesen und Raumordnung: Wiederaufbau und Restaurierung des Neuen Museums mit vielen Bildern (alemany)
Neues Museum (Berlin)

For alternative betydninger, se Neues Museum. (Se også artikler, som begynder med Neues Museum) Neues Museum (dansk: Det Nye Museum) er et museum i Berlin, Tyskland. Museet er beliggende umiddelbart nord for Altes Museum (dansk: Det Gamle Museum) på Museumsøen i floden Spree. Museet blev bygget mellem 1843 til 1855 efter planer af Friedrich August Stühler. Museet blev lukket ved begyndelsen af 2. Verdenskrig i 1939, og store dele af bygningen blev ødelagt under bombningerne af Berlin. Genopbygningen af museet blev udført af den engelske arkitekt David Chipperfield. Museet åbnede officielt for offentligheden den 9. oktober 2009 og modtog en 2010 RIBA European Award og i 2011 Mies van der Rohe-prisen. På museet findes egyptiske og forhistoriske samlinger, som museet også gjorde før krigen. Blandt disse artefakter tæller den ikoniske Nefertiti-buste. Museet er både en del af museumskomplekset på Museumsøen i Spree, men også en individuel bygning i sig selv, og vidner om de omkringliggende neoklassicistiske museer. Neues Museum blev bygget under den industrielle revolution, og spiller derfor også en rolle i teknologihistorien. Referencer Der er for få eller ingen kildehenvisninger i denne artikel, hvilket er et problem. Du kan hjælpe ved at angive troværdige kilder til de påstande, som fremføres i artiklen.
Novi muzej (Berlin)

Novi muzej (njem. Neues Museum) je muzej u Berlinu, dio Muzejskog otoka. Sadrži jednu od najbogatijih zbirki rane antičke umjetnosti na svijetu. Najpoznatiji izložak je 3400 godina stara Nefertitina bista, zbog čega se muzej ponekad naziva i "Dom kraljice Nefertiti". Građen je od 1843. do 1855. prema nacrtima utjecajnog pruskog arhitekta Friedricha Augusta Stülera. Zatvoren je 1939. godine, uoči početka Drugog svjetskog rata. Teško je oštećen tijekom bombardiranja Berlina, da bi 70 godina kasnije, 16. listopada 2009. bio ponovno svečano otvoren u nazočnosti tadašnje njemačke kancelarke Angele Merkel. Muzej je najpoznatiji po bogatoj egipatskoj zbirci, uz koju postoje još prethistorijska i starovjekovna zbirka. Izvori Vanjske poveznice Službene stranice muzeja - www.smb.museum (njem.)
Neues Museum

Il Neues Museum ("museo nuovo") è un museo statale di Berlino, sito sull'Isola dei musei. Ospita la collezione egizia, della quale fanno parte alcuni pezzi di straordinario valore come, tra gli altri, il busto di Nefertiti. Storia Il Neues Museum fu costruito per volere di Federico Guglielmo IV di Prussia fra il 1841 e il 1859, per accogliere la collezione egizia. Architetto fu Friedrich August Stüler, allievo di Karl Friedrich Schinkel, che diede all'edificio una veste classicista, con due cortili interni. Gravemente danneggiato durante la seconda guerra mondiale, rimase in rovina fino al 1986. In seguito alla riunificazione tedesca, si decise di restaurare l'antico edificio. Il progetto di restauro fu affidato all'architetto inglese David Chipperfield, il quale operò in linea con i principi dichiarati nella Carta di Venezia, il documento redatto nel 1964 per disciplinare le modalità di conservazione e restauro dei beni architettonici. Egli non ha cercato di proporre una mera imitazione dell’elemento passato ormai scomparso, ma ha tentato piuttosto di rievocarlo, lasciando ben visibili le tracce della distruzione subita dall’edificio per effetto della guerra e del tempo. Il museo ha riaperto nel 2009 e il progetto di restauro è stato insignito del Premio Ue 2011 per l’architettura contemporanea / Premio Mies van der Rohe. Note Bibliografia David Chipperfield. Progetto di restauro e completamento del Neues Museum. Museumsinsel, Berlino, Germania, 2004, in "Casabella", anno LXVIII, n. 4 (aprile 2004), pp. 40–47. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Neues Museum Collegamenti esterni (DE, EN, FR) La ricostruzione del Neues Museum, su wiederaufbauneuesmuseumberlin.de. URL consultato il 10 agosto 2007 (archiviato dall'url originale il 13 febbraio 2010).
Neues Museum

Het Neues Museum is een archeologisch museum op het Museumsinsel in Berlijn. Geschiedenis Het gebouw kwam tussen 1843 en 1855 tot stand naar een ontwerp van Friedrich August Stüler, een leerling van Karl Friedrich Schinkel. In de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw zwaar beschadigd. Pas in 1989 werd het gebouw van instorting gered. Na een uitgeschreven competitie die werd gewonnen door architect David Chipperfield werd met renovatie en gedeeltelijke reconstructie gestart in 1999w. Op 7 en 8 maart 2009 werd het Neues Museum al getoond aan het publiek. De officiële opening van het museum was op 16 oktober 2009. De geslaagde reconstructie kreeg veel bijval. Het gebouw werd uitgeroepen tot gebouw van het jaar 2011 en Chipperfield ontving de prestigieuze European Union Prize for Contemporary Architecture. Collectie De collectie bestaat uit de archeologische verzamelingen van het Ägyptisches Museum, het Museum van de Prehistorie en de Vroege Geschiedenis, de Papyrus Collectie en andere klassieke verzamelingen. Een van de hoogtepunten van de collectie is de buste van de Egyptische koningin Nefertiti. Externe link (de) Website van het Neues Museum
Nowe Muzeum

Nowe Muzeum (niem. Neues Museum) – muzeum, znajdujące się w Berlinie, na Wyspie Muzeów. W większości prezentuje zabytki ze starożytnego Egiptu. Mieści się w budynku wybudowanym w latach 1843–1855 według projektu pruskiego architekta Friedricha Augusta Stülera. W czasie II wojny światowej budynek muzeum, podobnie jak cały kompleks Wyspy Muzeów, został w 70% zniszczony. Odbudowę przeprowadzono dopiero po zjednoczeniu Niemiec, w oparciu o projekt brytyjskiego architekta Davida Chipperfielda. Inauguracji odbudowanego Nowego Muzeum dokonała 16 października 2009 roku kanclerz Niemiec Angela Merkel. W muzeum znajduje się Muzeum Egipskie, w którym zgromadzono eksponaty sztuki staroegipskiej, wraz ze słynnym popiersiem egipskiej królowej Nefertiti z 1340 roku p.n.e. Dolny poziom Dolny poziom mieści kolekcje Muzeum Egipskiego, które prezentuje zabytki ze starożytnego Egiptu od czasów faraońskich po czasy greckie. Schody prowadzą z tego poziomu w dół do zrekonstruowanej komory grobowej. Poziom 1 (przyziemie) Na poziomie 1 eksponowane są artefakty z Troi, Cypru i Egiptu oraz w osobnej sali replikę skarbu Priama, który Schliemann odkrył w Troi. Poziom 2 Na poziomie 2 prezentowane jest popiersie Nefertiti z około 1340 r. p.n.e. oraz Chłopiec z Xanten. Na piętrze tym prezentowany jest też posąg rzymskiego boga słońca Heliosa. Zilustrowano również okres wędrówek ludów i zabytki z leżących na terenie Niemiec prowincji rzymskich. Poziom 3 Na poziomie 3 prezentowane są zabytki z paleolitu, mezolitu, epoki lodowcowej, neolitu, epoki brązu i epoki żelaza. Na szczególną uwagę zasługuje Złoty Kapelusz, artefakt z epoki brązu z południowych Niemiec, datowany na lata 1000–800 p.n.e., z pasmowymi układami symboli niebiańskich. Prezentowane są tam też przedmioty wytworzone m.in. przez kulturę halsztacką, zabytki z czasów Merowingów, wytwory Gotów na Krymie, Celtów i z okresu wczesnego średniowiecza. Galeria Zobacz też Stare Muzeum Muzeum Egipskie w Berlinie Przypisy
Neues Museum

Neues Museum är ett museum i Berlin som ligger på Museumsinsel. Det byggdes 1843–1855 efter Friedrich August Stülers planer. Museet förstördes helt under andra världskriget men är numera återuppbyggt och öppnades åter för allmänheten 2009. Här finns bland annat ett egyptiskt museum med en stor papyrussamling (däribland Berlin-papyrusen) och bysten av Nefertiti i Ägyptisches Museum und Papyrussammlung. Källor Noter
Новий музей

Новий музей (нім. Neues Museum) — музей в Берліні, розташовується на Музейному острові і є об'єктом Світової спадщини ЮНЕСКО. Будівля музею, побудована в 1843–1855 роках в стилі пізнього класицизму, вважається головним творінням учня Карла Шинкеля Фрідріха Августа Штюлера і відомим зразком музейної архітектури XIX століття. Будівля Нового музею серйозно постраждала у Другу світову війну і десятиліттями залишалася в руїнах. Відновлення будівлі було розпочато в 1986 році. Після урочистого відкриття відновленого музею 16 жовтня 2009 у ньому розміщується Єгипетський музей і зібрання папірусів зі знаменитим бюстом Нефертіті, а також Музей доісторичного періоду і ранньої історії. Необхідність будівництва Другого музею на Музейному острові виникла у зв'язку з браком площ у Старому музеї. У Новому музеї передбачалося розмістити колекції гіпсових зліпків, Єгипетського музею, Музей вітчизняних старожитностей, етнографічну колекцію і гравюрний кабінет. Будівельні роботи почалися 19 червня 1841 року під керівництвом комісії, призначеної Фрідріхом Вільгельмом IV. До складу комісії зокрема входили генеральний директор королівських музеїв Ігнац фон Ольферс і Фрідріх Август Штюлер. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Новий музей Офіційний сайт музею
Evangelische Kirche Johannisthal

Die Evangelische Kirche Johannisthal steht am Sterndamm 92–96 im Berliner Ortsteil Johannisthal des Bezirks Treptow-Köpenick. Geschichte Die Einwohner von Johannisthal waren ab 1802 nach Rudow eingepfarrt, bis sie 1892 eine eigene evangelische Kirchengemeinde bildeten. 1921 erwarb die Kirchengemeinde das ehemalige Ausflugslokal Kaiser-Wilhelm-Garten mit großem Biergarten. Dessen Ballsaal hatte im Ersten Weltkrieg den Marinefliegern als Offizierskasino gedient, danach als Kino. Man baute ihn zur Kirche um, die am 3. Juli 1921 eingeweiht wurde. Da ein Glockenturm fehlte, wurde 1930 im Kirchgarten ein Stahlgestell errichtet, an dem bis heute die Glocken hängen. Im Jahr 1960 wurde die Kirche renoviert und in ihr eine Winterkirche eingerichtet. 1976 erfolgte ein Umbau unter Schaffung eines Gemeinderaumes. Baubeschreibung Die Saalkirche, ein verputzter Mauerwerksbau auf rechteckigem Grundriss, flankiert von hölzernen Veranden, folgt den schlichten klassizistischen Kirchen der Zeit Schinkels. Sie trägt ein Satteldach. Die Fassade ist fünfachsig durch Lisenen gegliedert, zwischen denen vier Bogenfenster, von denen eins blind ist, und das Portal liegen. Über dem Gesims des Portals befindet sich eine rundbogige Blende. Auf dem Giebel prangt ein gusseisernes Kleeblattkreuz. Die Wände des Innenraums sind mit Pilastern gegliedert, die Flachdecke ist verputzt. Die Raumakustik des Saals, der als Musiksaal und nicht als Kirchsaal gebaut wurde, konnte durch den nachträglichen Einbau einer Akustikdecke für die Sprachverständlichkeit verbessert werden ohne das Musikerlebnis wesentlich zu verschlechtern. Der Altar und die Kanzel sind konzentrisch angeordnet. Das kupferne Taufbecken an einer Schmalseite wurde von Fritz Kühn unter Verwendung einer Schale gestaltet, die bereits vor 1897 entstand. Vom ehemaligen Inventar des Kinos wurden die Sperrsitze zunächst beibehalten. Orgeln Die Orgel der Johannisthaler Kirche gelangte 1921 in das Gotteshaus. Das von Heinze erbaute Instrument wurde im Jahr 2003 von der Potsdamer Firma Alexander Schuke Orgelbau restauriert. Die Disposition lautet wie folgt: Koppeln: I/P, II/P Eine zweite kleinere Orgel, 1990 ebenfalls von Schuke als Opus 569 mit fünf Registern auf einem Manual und Pedal erbaut, wurde im Jahr 2010 von der evangelischen Kirchengemeinde Berlin-Johannisthal an die Salzburger Kirche in der russischen Stadt Gussew verschenkt. Glocken Vor der Kirche befindet sich ein freistehender Glockenstuhl mit drei Gussstahlglocken aus der Glockengießerei Bochumer Verein; die größte Glocke ist von 1873 datiert. Literatur Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler (Band Berlin). München/Berlin 2006. Christine Goetz und Matthias Hoffmann-Tauschwitz: Kirchen Berlin Potsdam. Berlin 2003. Architekten- und Ingenieur-Verein zu Berlin: Berlin und seine Bauten. Teil VI. Sakralbauten. Berlin 1997. Günther Kühne, Elisabeth Stephani: Evangelische Kirchen in Berlin. Berlin 1978. Weblinks Evangelische Kirchengemeinde Berlin-Johannisthal Einzelnachweise
St. Thomas Church, Berlin

The church St. Thomas (German: Thomaskirche) is a Protestant church in the Kreuzberg district of Berlin. Friedrich Adler designed and built the church between 1865 and 1869. The church was constructed in the shape of a Latin cross with two towers and a 56 metre high dome. Prior to the construction of the Berliner Dom, it was the largest church in Berlin with around 3,000 seats, and the congregation was one of the largest in Western Christendom. St. Thomas was partially damaged by an aerial bombardment on 22 November 1942. The church’s eastern gallery and choir windows were completely destroyed. The reconstruction occurred between 1956 and 1963 by Werner Retzlaffand Ludolf von Walthausen. The exterior of the church was reconstructed according to historical templates, while the interior underwent several changes. It is located directly between the Luisenstädtischer Kanal and Mariannenplatz, once a central location. References External links (in German) The church's website
Iglesia de Santo Tomás (Berlín)

La iglesia de Santo Tomás es un edificio religioso destinado al culto evangélico luterano situado en la Mariannenplatz en Berlín-Kreuzberg, Alemania. Consagrada al apóstol Tomás, fue construida en estilo neoclásico en el siglo XIX. Fue hasta la construcción de la Catedral de Berlín (Berliner Dom) el mayor lugar de culto de Berlín y representaba una de las más grandes congregaciones evangélicas del mundo, albergando 150.000 fieles. El edificio tiene una planta cruciforme. Está coronado por una cúpula de 56 m de altura y dispone de dos campanarios de 48 m encarados a la Mariannenplatz. Bibliografía Hans-Joachim Beeskow : Führer durch die St. Thomas-Kirche in Berlin-Kreuzberg. Heimat-Verlag, Lübben 2002, ISBN 3-929600-24-2. Christine Goetz (Hrsg.) : Kirchen – Berlin Potsdam. Führer zu den Kirchen in Berlin und Potsdam. Wichern-Verlag, Berlín 2003, ISBN 3-88981-140-X. Gemeindekirchenrat der St.-Thomas-Gemeinde (Hrsg.) : 125 Jahre St. Thomas-Kirche. Berlín 1994. Matthias Hoffmann-Tauschwitz : Alte Kirchen in Berlin. 33 Besuche bei den ältesten Kirchen im Westteil der Stadt. 2. überarb. Auflage, Wichern-Verlag, Berlín 1991, ISBN 3-88981-048-9, S. 298–309. Matthias Hoffmann-Tauschwitz : Wege zu Berliner Kirchen. Vorschläge zur Erkundung kirchlicher Stätten im Westteil Berlins. Wichern-Verlag, Berlín 1987, ISBN 3-88981-031-4, S. 60 f. Günther Kühne und Elisabeth Stephani : Evangelische Kirchen in Berlin. 2. Auflage, CZV-Verlag, Berlín 1986, ISBN 3-7674-0158-4, S. 62 f.
Église Saint-Thomas de Berlin-Kreuzberg

L'église Saint-Thomas est un édifice religieux affecté au culte protestant luthérien situé sur la Mariannenplatz à Berlin-Kreuzberg en Allemagne. Consacrée à l'apôtre Thomas, elle a été construite dans un style néo-classique au XIXe siècle. Elle était jusqu'à la construction du Berliner Dom le plus grand lieu de culte de Berlin et représentait une des plus grandes paroisses protestantes au monde, forte de 150 000 fidèles. L'édifice a un plan cruciforme. Il est surmonté d'une coupole de 56 m. de haut et de deux beffrois de 48 m faisant face à la Mariannenplatz. Bibliographie Adler: Die St. Thomas-Kirche zu Berlin. In: Zeitschrift für Bauwesen. Jg. 21 (1871), Sp. 19–26, 321–328, Tafeln 11–22. Digitalisat im Bestand de la Bibliothèque centrale et d'État de Berlin Hans-Joachim Beeskow (de): Führer durch die St. Thomas-Kirche in Berlin-Kreuzberg. Heimat-Verlag, Lübben 2002, (ISBN 3-929600-24-2). Christine Goetz (Hrsg.) : Kirchen – Berlin Potsdam. Führer zu den Kirchen in Berlin und Potsdam. Wichern-Verlag, Berlin 2003, (ISBN 3-88981-140-X). Gemeindekirchenrat der St.-Thomas-Gemeinde (Hrsg.) : 125 Jahre St. Thomas-Kirche. Berlin 1994. Matthias Hoffmann-Tauschwitz : Alte Kirchen in Berlin. 33 Besuche bei den ältesten Kirchen im Westteil der Stadt. 2. überarb. Auflage, Wichern-Verlag, Berlin 1991, (ISBN 3-88981-048-9), S. 298–309. Matthias Hoffmann-Tauschwitz : Wege zu Berliner Kirchen. Vorschläge zur Erkundung kirchlicher Stätten im Westteil Berlins. Wichern-Verlag, Berlin 1987, (ISBN 3-88981-031-4), S. 60 f. Jodok: Kirche auf der Grenze – Die St.-Thomas-Kirche in über 150 Jahren Berliner Geschichte. Kunstverlag Josef Fink (de), Lindenberg im Allgäu, 1. Aufl. 2021, (ISBN 978-3-95976-283-0). Weitere Informationen auf der Website des Verlags. Günther Kühne und Elisabeth Stephani : Evangelische Kirchen in Berlin. 2. Auflage, CZV-Verlag, Berlin 1986, (ISBN 3-7674-0158-4), S. 62 f. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Landesdenkmalamt Berlin Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail de Berlin Portail du néo-classicisme Portail du protestantisme Portail du royaume de Prusse