NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Die Tageszeitung

„Die Tageszeitung” (logotyp od 1982 przedstawia zapis „die tageszeitung”, skrót taz) – siódmy pod względem nakładu dziennik niemiecki. Został założony w roku 1978 w Berlinie Zachodnim. Ma lewicowy charakter. Jego wydawcą jest założona przez dziennikarzy spółdzielnia wydawnicza taz, die tageszeitung Verlagsgenossenschaft eG, która w 2010 miała 10 620 członków. Od 1999 funkcję redaktora naczelnego pełni Bascha Mika. Sprzedaż dziennika szacuje się na ok. 60 000 egzemplarzy, z czego ok. 50 000 wykupowane jest w ramach prenumeraty. Gazeta publikowana jest codziennie od poniedziałku do niedzieli w tzw. formacie berlińskim (niem. Berliner Format). Od 12 marca 1995 pełną zawartość gazety można przeczytać w Internecie. Od początku istnienia gazety „Die Tageszeitung” wydawano także jej regionalny dodatek w Berlinie. W przeciągu kilkunastu lat utworzono także lokalne redakcje w Nadrenii Północnej-Westfalii, Hamburgu i Bremie. Dziennik „Die Tageszeitung” powstał w wyniku kongresu Tunix, odbywającego się w styczniu 1978 w Berlinie, był reakcją na niemiecką jesień 1977. Pierwsze wydanie gazety zostało opublikowane 27 września 1978 (nosiło jednak datę 22 września – prace nad numerem zerowym trwały aż 5 dni). Pismo nawiązuje w swojej treści do niemieckiej lewicy. Po wyborach parlamentarnych 2005 zorganizowało m.in. plakietki przeciwko przyszłej kanclerz Angeli Merkel, protestowało także przeciwko bezkrytycznemu stosunkowi do polityki prezydenta George’a W. Busha. Wielką uwagę przykłada do kwestii związanych z ekologią, popierając często Zielonych. Mimo tego krytykowało decyzje podejmowane przez czerwono-zieloną koalicję, rządzącą w Niemczech w latach 1998–2005. 26 czerwca 2006 r. gazeta opublikowała artykuł Młody polski kartofel. Dranie, które chcą rządzić światem, ukazujący w satyryczny sposób polskich rządzących – prezydenta Lecha Kaczyńskiego oraz jego brata, premiera Jarosława Kaczyńskiego. Tekst wywołał gwałtowną reakcję polskich polityków prawicowych, co spowodowało z kolei lawinę komentarzy w prasie polskiej i zagranicznej i doprowadziło do napięć w stosunkach polsko-niemieckich. Prokuratura w Warszawie wszczęła śledztwo w sprawie publicznego znieważenia prezydenta Rzeczypospolitej, za co autorom artykułu, trzem niemieckim dziennikarzom, grozić mogło do 3 lat pozbawienia wolności, ale po kilkunastu miesiącach, na początku grudnia 2007, zdecydowała się śledztwo to umorzyć „wobec braku dostatecznych dowodów uzasadniających podejrzenia popełnienia przestępstwa”. Logotyp „die tageszeitung” od 1982 przedstawia tytuł gazety pisany małą literą, zaś wydanie z 12 sierpnia 2004 zredagowano w tzw. umiarkowanej pisowni małą literą (stosowanie wielkiej litery analogiczne do ortografii polskiej). Była to reakcja na decyzję kilku wydawnictw prasowych, zwłaszcza konserwatywnych, na ogłoszenie zamiaru powrotu do starej niemieckiej pisowni. W redakcji taz pracuje około 250 osób. Od roku 1991 wszyscy pracownicy otrzymują tę samą pensję, w wysokości ok. 2000 euro miesięcznie, w co nie wlicza się płatnych urlopów itp. wynagrodzeń. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona dziennika „die tageszeitung”
Die tageszeitung

die tageszeitung (în traducere „Cotidianul”, cunoscut și ca taz) este un ziar german fondat în 1978 în Berlin. taz este o cooperativă începând cu anul 1992. Titluri taz este renumit pentru titlurile sale mai puțin obișnuite, cum ar fi: Oh mein Gott! (Oh, Doamne!) - La alegerea lui Joseph Ratzinger ca Papa Benedict al XVI-lea Es ist ein Mädchen (E o fată) - La alegerea Angelei Merkel ca prima femeie cancelar al Germaniei Hopa - au făcut-o din nou! - La realegerea lui George W. Bush în calitate de președinte al Statelor Unite ale Americii Libertatea presei din Ungaria a ajuns la final - Un titlu melodramatic privind aprobarea unei legi de cenzură în Ungaria Pe 5 iunie 2008 ziarul a publicat o fotografie intitulată „Onkel Barack Hütte” („Coliba unchiului Barack”) alături de o imagine a Casei Albe mai jos de titlu, ca parte a unui articol despre Barack Obama, pe atunci senator. Titlul care a făcut referire la romanul Coliba unchiului Tom a fost perceput ca rasist de unii cititori, în special de americanii care trăiesc în Berlin. Note Bibliografie selectivă taz - die tageszeitung. Die Tageszeitung Verlagsgenossenschaft e. G., Berlin 1.1987,1ff. ISSN 0931-9085 (în germană) Oliver Tolmein/Detlef zum Winkel: tazsachen. Kralle zeigen - Pfötchen geben. Hamburg 1988. ISBN 3-922144-76-4 (în germană) Jörg Magenau: Die taz. Eine Zeitung als Lebensform. München 2007, ISBN 978-3-446-20942-8 (în germană) Nora Münz: Links und liebenswert. Nutzungsmotive von Lesern der tageszeitung (taz). In: Senta Pfaff-Rüdiger / Michael Meyen (Hg.): Alltag, Lebenswelt und Medien. Lit Verlag. Münster 2007. S. 215-235. ISBN 978-3-8258-0897-6 (în germană) Legături externe Sit web oficial (în germană)
Die Tageszeitung

Die Tageszeitung (стилизуется как die tageszeitung и часто упоминается как taz; с нем. — «Ежедневная газета») — немецкая ежедневная газета, основанная в 1978 году. Издаётся в Берлине. Тираж около 60 000 экземпляров. В штате газеты около 250 сотрудников. Является кооперативом, управляемым самими сотрудниками. История Die Tageszeitung была основана в 1978 году. С самого начала, taz стремилась быть альтернативой мейнстримной прессе, «непочтительной, коммерчески независимой, умной и развлекательной». WOZ Die Wochenzeitung (бывший WoZ] и taz вместе издают немецкоязычное дополнение к газете Le Monde diplomatique. Заголовки Газета известна своими ироничными заголовками, например: Oh mein Gott! (О, мой бог!) — в статье о выборе Папы Римского Бенедикта XVI; Es ist ein Mädchen (У нас девочка!) — по поводу выборов Ангелы Меркель, первой женщины на посту канцлера Германии; Oops — they did it again! — про переизбрание Джорджа Буша-младшего президентом США. 5 июня 2008 года в газете была опубликована иллюстрация с изображением Белого дома и подписью «Onkel Baracks Hütte» (с нем. — «Хижина дяди Барака») в статье о Бараке Обаме, на тот момент бывшем сенатором. Некоторые читатели усмотрели в этой отсылке к «Хижине дяди Тома» проявление расизма. Примечания
Die Tageszeitung

Die Tageszeitung, av tidningen skrivet som die tageszeitung, vanligen kallad taz, är en kooperativt ägd, rikstäckande dagstidning i Tyskland. Tidningen fokuserar på aktuell politik, sociala frågor som ojämlikhet och miljöfrågor, och har beskrivts som alternativ, vänster och kritisk mot nuvarande samhällsstrukturer. Den räknas som en av det moderna Tysklands viktigaste tidningar. Tidningen finansieras inte av annonsintäkter, eftersom målet är att journalistiken ska vara ekonomiskt oberoende, vilket den är ensam om bland de tyska rikstidningarna. Artiklarna på taz.de är också kostnadsfria, i och med att tidningen undviker betalväggar. Istället finansieras tidningen sedan 1992 av en kooperativ modell – i augusti 2023 ägdes taz av 22 750 betalande medlemmar. taz är rikstäckande, och kompletteras med lokaldelarna tazBerlin och tazNord (inkl. tazHamburg, tazBremen). Varje månad kommer även den tyska upplagan av Le Monde diplomatique med som bilaga i taz. Historia Tidningen grundades i Västberlin 1978, med målet att vara ett röd-grönt alternativ till den borgerliga pressen. Efter förberedande arbete med pilotutgåvor, kom den första upplagan av taz ut den 17 april 1979. taz var 1995 en av de första tyska tidningarna att publicera alla sina artiklar på internet. Referenser Externa länkar Die tageszeitungs webbplats
Sacred Heart Church (Berlin)

The Sacred Heart Church (German: Herz-Jesu-Kirche) is a Catholic church located in Berlin-Prenzlauer Berg, externally built in Neo-Romanesque style. Designed by Christoph Hehl, professor of medieval architecture, the building was completed after 16 months of constructions in 1898. The Neo-Byzantine-style murals inside the church were done by Friedrich Stummel. Themes of the murals The murals of the church: Choir: Apse: Jesus as Christ Pantocrator, above the Hand of God Ceiling of the choir: Sacred Heart, carried by two angels Walls of the choir: Angels carrying Instruments of the Passion Arch of the choir: Risen Christ with two adoring angels Saints of the local parish: Meinrad of Einsiedeln, Aloysius Gonzaga, Elizabeth of Thuringia, Teresa of Ávila On the archway (left and right): Ecclesia and Synagoga John the Baptist and Simon Petrus John the Evangelist and Paul the Apostle Dome: Lamb of God with the Seven seals and a vexillum, adored by 24 presbyters Spandrels (left and right): The Prophets Malachi, Isaia, Ezekiel and Jeremiah Eastern transept: Mary, Mother of Jesus with two angels, the saints Agnes of Rome, Gertrude of Nivelles and Saint Monica, her son Augustine of Hippo and the saint Hedwig of Silesia Western transept: Saint Joseph, Alphonsus Liguori, Pope Leo I, the Doctor of the Church Augustine of Hippo and Bernard of Clairvaux Under the transept: East side: Doubting Thomas with Jesus West side: Simon Petrus sinking in the water, Jesus walking on water East side of nave: Jesus and the Samaritan woman at the well West side of nave: The sinner washing the feet of Jesus Western wall of the central transept: Crucifixion of Jesus Eastern wall does not have any murals Nave: West side: Jesus as a friend of the children Ostseite: Jesus is healing and comforting the needy Bibliography Irmtraud Thierse. "Katholische Kirche Herz-Jesu Berlin-Prenzlauer Berg". Förderkreis der Herz-Jesu-Kirche in Berlin Prenzlauer Berg e. V. 1998. References External links "Herz-Jesu-Kirche", history and data about the Sacred Heart Church (Berlin) at the official website of the city of Berlin (in German)
Église du Sacré-Cœur de Berlin-Zehlendorf

L'église du Sacré-Cœur (Herz-Jesu-Kirche, litt. « cœur de Jésus ») est une église catholique de Berlin située dans le quartier de Zehlendorf. Cette église néogothique, bâtie en 1907-1908, est classée aux monuments historiques. Voir aussi Église du Sacré-Cœur de Berlin-Prenzlauer Berg Liens externes (de) Site officiel de la paroisse Portail de l’architecture chrétienne Portail de Berlin Portail du catholicisme Portail de la protection du patrimoine
Heilig Hartkerk (Berlijn)

De Heilig-Hartkerk (Duits: Herz-Jesu-Kirche) is een neogotische rooms-katholieke kerk in Berlijn. De kerk is gelegen aan de Brunowstraße 37 in het stadsdeel Berlin-Tegel. Geschiedenis De vestiging van enkele fabrieken in Tegel had tot gevolg dat het aantal katholieken in het stadsdeel aanmerkelijk toenam. Tegel beschikte echter niet over een katholieke kerk; Heilige missen werden gevierd in een ruimte in een schoolgebouw. Eerst vonden de missen eens per maand plaats, later om de twee weken. Op 6 maart 1898 werd een katholieke vereniging opgericht, de leden van deze vereniging doneerden maandelijks geld waarmee banken, een communiebank, een harmonium en twee altaarkandelaren konden worden aangeschaft. De katholieken moesten echter in 1899 hun kerkruimte in de school opgeven en vonden voor de volgende zes jaar een alternatief in een danszaal van een restaurant. Na de verwerving van een grondstuk, een beroep op de parochianen om grotere bijdragen te geven, het organiseren van diverse activiteiten en met name de inzet van een jonge katholieke onderwijzer, Max Jähnert, kon op 14 augustus 1904 de eerste steen van een echte kerk worden gelegd. De kerk werd op 7 mei 1905 ingewijd aan het Heilig Hart van Jezus. De gebouw beschikte nog niet over een eigen orgel en met tomeloze energie gaf de onderwijzer Jähnert met het door hem opgerichte kerkkoor op zondagen concerten in Brandenburg en Mecklenburg en wist op die manier het benodigde geld voor een orgel bij elkaar te schrapen. Het aantal parochianen bleef doorgroeien en intussen had de kerk ook beschikking over een eigen geestelijke. Op 1 juni 1920 werd Tegel een zelfstandige parochie. In de Tweede Wereldoorlog liep de Heilig-Hartkerk slechts lichte beschadigingen op. Op 23 januari 2011 werd de kerstgroep met de beelden door een brand vernietigd. Door de sterke rookontwikkeling en het bluswater was de kerk tijdelijk buiten gebruik. Na de renovatie, die ongeveer EUR 170.000 kostte, werd de kerk op 13 augustus 2011 weer geopend. Afbeeldingen Externe link (de) Website Katholische Kirchengemeinde Tegel
Herz-Jesu-Kirche (Bernau)

Die Herz-Jesu-Kirche ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der Stadt Bernau bei Berlin (Brandenburg) im Erzbistum Berlin. Sie wurde in den Jahren 1907/1908 nach Plänen des Architekten Paul Ueberholz als einschiffige Hallenkirche in der Nähe des Bahnhofs erbaut. Die katholische Herz-Jesu-Gemeinde umfasst die Mitglieder der Herz-Jesu-Kirche Bernau, der St.-Marien-Kirche in Biesenthal, der St.-Konrad-Kirche in Wandlitz sowie der St.-Josef-Gemeinde in Werneuchen. Am 1. Januar 2021 fusionierte sie mit St. Peter und Paul (Eberswalde), Mater Dolorosa (Berlin-Buch) und St. Konrad (Wandlitz) zur gemeinsamen Pfarrei Heiliger Christophorus Barnim; die Herz-Jesu-Kirche ist die Pfarrkirche dieser Pfarrei. Baugeschichte Der Kirchenbau am südöstlichen Rand der Altstadt von Bernau, an der Ecke Börnicker Straße/Ulitzkastraße, ersetzte die 1853 in der Tuchmacherstraße errichtete St.-Bonifatius-Kapelle. Der Neubau geht auf das Betreiben des Bernauer Stadtpfarrers Carl Ulitzka zurück. Dieser hatte ein Grundstück erworben und den Charlottenburger Architekten für die Entwürfe des Gotteshauses sowie eines Gemeinde- und Pfarrhauses gewonnen. Die Grundsteinlegung für die Herz-Jesu-Kirche vollzog der Fürstbischöfliche Delegat und Propst Carl Kleineidam an St. Hedwig, Berlin, am 26. Mai 1907. Die Weihe der Kirche zelebrierte der Breslauer Fürstbischof Kardinal Kopp am 1. September 1908. Zusätzlich erhielt die Kirche ein Pfarr- und Gemeindehaus. Baudetails Es ist eine einschiffige Hallenkirche im Stil norddeutscher Backsteingotik. Der Turm ist 66 Meter hoch. Unter Pfarrer Alfons Schneider wurde der Innenraum der Kirche in den Jahren 1965/1966 nach Entwürfen des Kamenzer Architekten Gottfried Zawadski umgestaltet. Der neue Hauptaltar wurde am 24. April 1966 durch den Berliner Weihbischof Heinrich Theissing geweiht. Die Herz-Jesu-Kirche steht seit dem 18. Oktober 1977 unter Denkmalschutz. Anlässlich des 100. Geburtstages der Kirche erfolgte eine Innenrenovierung. Zur Ausstattung mit neuen Lampen trug eine großzügige Spende der Sparkasse Barnim bei. Gemeindearbeit In den 1990er-Jahren bildeten Gemeindemitglieder und Freunde der Kirche den gemeinnützigen Verein Förderkreis Herz-Jesu-Kirche. Folgende Spezialgruppen sind im Stadtgebiet von Bernau unter anderem aktiv: Familienkreis Bernau, Kolping Bernau, Kindermusikgruppe Bernau, Kreis Junger Familien Bernau sowie eine Seniorengruppe. Beteiligt sind auch einige Gemeindemitglieder an den Bläsern Biesenthal und dem Freundeskreis Conradiunum e. V. Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09175311 in der Denkmaldatenbank des Landes Brandenburg Homepage der Christophorus-Pfarrei Denkmalliste des Landes Brandenburg: Landkreis Barnim (PDF). Brandenburgisches Landesamt für Denkmalpflege und Archäologisches Landesmuseum Einzelnachweise und Fußnoten
Rheinmetall

Rheinmetall AG je německý strojírenský koncern, jeden z největších výrobců vojenského materiálu a zbraní v Německu i v Evropě, založený roku 1889. Sídlo má společnost ve městě Düsseldorf a výrobní závody ve městech Düsseldorf, Kassel a Unterlüß. Historie V roce 1889 podnikatel a vynálezce Heinrich Ehrhardt založil malou společnost na výrobu zbraní a střeliva. Později společnost rozšířila sortiment a začala vyrábět děla. Do začátku první světové války se společnost stala největším výrobcem zbraní v Německu. Od ledna 1914 zaměstnávala více než 8 000 lidí, v roce 1915 zaměstnávala 14 000 lidí a před koncem války se počet zvýšil na 48 000. Do konce roku 1917 společnost vyráběla denně více než 2,5 mil. nábojů a granátů, více než 500 pistolí, pušek a kulometů a 50 různých dělostřeleckých zbraní. Po uzavření smlouvy ve Versailles v červenci 1919 bylo Německu zakázáno vyrábět zbraně velké ráže, což společnost Rheinmetall citelně postihlo. V důsledku toho musela přejít na civilní (nevojenskou) výrobu. Obnova Roku 1933 Rheinmetall koupila zkrachovalou (zbankrotovanou) železniční společnost Borsig a určitou dobu potom nesla název Rheinmetall-Borsig. Od poloviny 30. let 20. století začala intenzivně zvyšovat výrobu zbraní. Vyráběly se pistole, kulomety, samopaly, protitankové kanóny, houfnice a obrněné vlaky. V roce 1937 její divize Alkett zřídila nedaleko Berlína výrobu tanků, které byly vykazovány kvůli Versailleské smlouvě jako zemědělské traktory. V roce 1941 došlo ke změně vedení společnosti. Rheinmetall byl podřízen státnímu koncernu Reichswerke Hermann Göring, který byl zodpovědný za správu vojenských továren v Německu. Od té doby společnost postupně zvyšovala výrobu a stala se z ní jedna z předních zbrojovek v Evropě. Nejznámější produkty společnosti 1932 – Leichttraktor, 1935 – kulomet MG 34, 1940 – kulomet MG 15, 1940 – kulomet MG 131, 1940 – protitankový kanón PAK40, 1941 – kulomet MG 17, 1965 – tank Leopard 1 1969 – kulomet MG3, 1969 – bojové vozidlo pěchoty Marder, 1976 – obojživelné průzkumné bojové obrněné vozidlo Luchs, 1976 – obrněný transportér Condor, 1979 – obrněný transportér Fuchs, 1989 – lehce obrněné pásové vozidlo Wiesel, 2001 – tank Leopard 2 2006 – víceúčelový obrněný transportér Boxer, 2007 – bojové vozidlo pěchoty Puma, 2011 – bojové vozidlo pěchoty TH-495. 2022 – KF51 Panther Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rheinmetall na ruské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rheinmetall na Wikimedia Commons Prodej systémů Skynex od Rheinmetall
Rheinmetall

Rheinmetall AG es una empresa armamentística y de la industria de automoción de Alemania, el mayor fabricante de armas del país y el décimo en Europa.​ La empresa tiene tres fábricas principales, ubicadas en Düsseldorf, Kassel y Unterlüß. Historia Rheinmetall obtuvo gran prestigio antes y durante la Segunda Guerra Mundial y suyos son algunos de los modelos más famosos del ejército alemán en esta época tales como: la MG 34 (de Mauser pero basada en el desarrollo del Solothurn 1930 MG 30), el 88 (FlaK 41), los cañones antitanque PaK 36, 38 y 40 además de algunas de las más prestigiosas armas de la actualidad como pueden ser el cañón de 120 mm. en sus versiones L55 y L44 o la MG 3 aún en servicio en muchos ejércitos. Productos 7,5 cm Kwk 42 (L/70) cañón para tanque usado en el famoso carro de combate Panther en la Segunda Guerra Mundial. Cañón 88 mm - Defensa antiaérea y cañón antitanque de la Segunda Guerra Mundial. Rheinmetall M35 - 105mm arma principal del cañón blindado Buford M8-AGS. Cazacarros Rheinmetall Borsig Waffenträger, desarrollado sobre el chasis del cazacarros Jagdpanzer 38t Hetzer. Cazacarros Rheinmetall Skorpion G, desarrollado sobre el chasis del carro medio Panther. Carro ligero Rheinmetall Panzerwagen. Cañón Rheinmetall 120mm - Tanto la versión L44 como la L55 son usadas en los Tanques de Batalla Leopard 2, M1A1 Abrams y A2 y el tanque japonés Tipo 90. Rheinmetall LTA2 - Arma principal del Tanque Argentino Mediano. Rheinmetall KZO - Usado en Vehículos aéreos no tripulados tácticos. "Maschinengewehr 3" (MG3) - Ametralladora de calibre 7,62 mm y de uso universal. Cañón de artillería Rheinmetall 155 mm L52 - arma principal del obús autopropulsado PzH-2000. Rheinmetall MK 20 Rh202 - Cañón automático de 20mm, arma primaria de los Vehículos de combate blindados Marder (IFV), Luchs y Wiesel. Rheinmetall 20 mm - Cañón antiaéreo doble. AGF (Aufklärungs- und Gefechtsfahrzeug) - "Vehículo de reconocimiento y combate", Rheinmetall YAK - Vehículo de transporte blindado de personal. Vehículo de Asalto Multipropósito. Puma - Vehículo de combate de infantería alemán. Lynx - Vehículo blindado de combate alemán. Mungo ESK - Vehículo armado multiusos aero-transportable del Ejército Alemán. Rheinmetall RMK30 - Cañón automático de 30 mm. IdZ - "Infanterist der Zukunft" (Infantería del futuro) es el sistema de combate integrado y modular de la Bundeswehr alemana. Transportador pesado HX81 Elefante. Vehículo de transporte pesado todoterreno de gran potencia. Referencias Enlaces externos Sitio Web corporativo: www.rheinmetall.com
Rheinmetall

Rheinmetall AG – niemiecka spółka akcyjna założona przez inżyniera Heinricha Erhardta w 1889 z siedzibą w Düsseldorfie. Zajmuje się produkcją na potrzeby przemysłu obronnego i samochodowego w fabrykach w Düsseldorfie, Kassel i Unterlüß. Jest wiodącym międzynarodowym producentem systemów w przemyśle zbrojeniowym, a jednocześnie wprowadza innowacyjne technologie w sektorze cywilnym. Założona 13 kwietnia 1889 roku jako Rheinische Metallwaaren- und Maschinenfabrik Actiengesellschaft, następnie znacznie rozwinięta przez Heinricha Erhardta, rozpoczęła produkcję sprzętu artyleryjskiego jego konstrukcji. Firma pod koniec I wojny światowej zatrudniała 48 tys. pracowników, w tym 9 tys. kobiet. Po wojnie z powodu zakazu produkcji sprzętu wojskowego dostarczała cywilny sprzęt ciężki oraz maszyny biurowe. W 1933 r. połączyła się ze znaną firmą Borsigwerke, tworząc Rheinmetall-Borsig AG. Od połowy lat 30. XX w. firma ponownie rozpoczęła produkcję broni i amunicji. W czasie II wojny światowej Rheinmetall produkował m.in. uniwersalne karabiny maszynowe MG 42 dla Wehrmachtu. Jego następca, karabin MG 3, jest do dziś używany przez Bundeswehrę. W latach 1940–1941 spółka wyprodukowała dla armii III Rzeszy 6 egzemplarzy ciężkich samobieżnych moździerzy oblężniczych 60-cm Karl Gerät 040. Z powodu alianckich nalotów na siedziby firmy w Düsseldorfie i Berlinie zakłady rozdrobniono, część z nich przeniesiono na teren środkowych i wschodnich Niemiec, między innymi do Gubina i Wrocławia. Pod koniec II wojny światowej miała 12 głównych zakładów i zatrudniała 85 tys. pracowników (w tym wielu wywiezionych na roboty przymusowe i więźniów, firmę obsługiwał m.in. stworzony na jej potrzeby obóz pracy przymusowej na Psim Polu). Produkowała również amunicję do wszystkich dział artyleryjskich. Po II wojnie, na terenie NRD dawną fabrykę Rheinmetall w Sömmerdzie przekształcono w 1952 roku w VEB Mechanik Büromaschinenwerk Rheinmetall Sömmerda i produkowano tam maszyny do pisania i liczenia, silniki do motorowerów oraz kamery filmowe. Na terenie RFN fabryka Rheinmetall w Düsseldorfie produkowała po II wojnie maszyny do pisania, amortyzatory, windy, maszyny garbarskie oraz urządzenia transportowe i załadunkowe. W 1956 firma podejmuje ponownie produkcję uzbrojenia, początkowo broń maszynową, a od 1964 także ciężkiego uzbrojenia. W zakładach Rheinmetall zaprojektowano m.in. armatę gładkolufową Rheinmetall Rh-120 dla czołgu Leopard 2, która produkowana na licencji w USA jako M256, jest używana w amerykańskich czołgach M1 Abrams. Obecnie produkuje armatę Mk 20 Rh 202, armatę czołgową Rh-120, 155 mm haubicę FH-70. Zatrudnia 15 tys. pracowników, a jej obroty przewyższają 2,3 mld euro rocznie (w latach 2022 i 2023 - ponad 6 mld $). Obecnie, po zjednoczeniu Niemiec i wielu przekształceniach własnościowych spółka działa jako Rheinmetall AG z siedzibą w Düsseldorfie – w dwóch sektorach: samochodowym i obronnym. Przypisy Bibliografia Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 193. ISBN 83-86028-01-7. Linki zewnętrzne Strona oficjalna Rheinmetall AG (ang. • niem.)
Rheinmetall

Rheinmetall AG este o companie constructoare de mașini și vehicule de apărare cu uzine în Düsseldorf, Kassel și Unterlüß. Compania are o lungă experiență în fabricarea de arme și piese pentru artilerie. De asemenea este implicată în dezvoltarea unor tehnologii avansate din domeniul metalurgiei, ceea ce îi permite să fabrice componente de o foarte bună calitate pentru arme mici sau pentru artilerie grea. Produse Note Legături externe Materiale media legate de Rheinmetall la Wikimedia Commons Site web oficial
Rheinmetall

Rheinmetall är en tysk tillverkare av vapen och militära och civila fordon, till exempel lätta stridsfordon och rörliga artilleripjäser. Företaget utvecklar också simulatorsystem för militärt bruk och civilt bruk, för träning av operatörer av fartyg, fordon och kransystem. En av deras mest kända produkter är stridsvagnskanonen Rh-120. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Rheinmetall.﻿