NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Invalidenfriedhof

Invalidenfriedhof er en berømt gravplads i bydelen Mitte i Berlin. Den ligger mellem Scharnhorststraße og Berlin-Spandauer Schifffahrtskanal, nord for det føderale erhvervs- og teknologiministerium. Et omkring 180 meter langt, gennembrudt stykke af en "baglandsmur" (opbakning af Berlinmuren), samt en noget længere strækning af vejen, der siden 1975 har gennemskåret gravpladsen, blev fredet i 1990. Invalidenfriedhof hører til de ældste gravpladser i Berlin. Den blev etableret i 1748 efter ordre fra Fredrik den Store som gravsted for de skadede og invalide fra Den østrigske arvefølgekrig, og for beboerne på det nærliggende militære plejehjem, Invalidenhaus. Gravpladsen og dens historie er nært knyttet til prøjsisk militærhistorie og Revolutionskrigene 1813–15. Blandt de første prominente prøjsiske militærpersoner, der blev begravet på Invalidenfriedhof, var Bogislav Friedrich Emanuel von Tauentzien. I 1919 blev plejehjemmet lukket, og flyttede til bydelen Frohnau i 1923. Gravpladsen blev beskadiget under anden verdenskrig, men led større skade efter afslutningen af krigen og i perioden under Den kolde krig. Umiddelbart efter krigsafslutningen blev flere gravsteder vandaliseret, bl.a. fordi flere højtstående nazister var begravet på Invalidenfriedhof. Byrådet i Østberlin lukkede i 1951 gravpladsen for offentligheden for at restaurere stedet. Invalidenfriedhof lå på grænsen mellem den sovjetiske sektor og britiske sektor, og i forbindelse med DDR's opførelse af Berlinmuren i 1961 blev en tredjedel af gravpladsen inddraget i forbindelse med byggeriet af muren og oprettelse af anlæg omkring muren til hindring af passage fra øst til vest. Ca. 230 grave eksisterer stadig. En forening har siden 1992 arbejdet for at restaurere anlæggene og gravene. Kendte personer I kronologisk orden: Hans Karl von Winterfeldt Gerhard von Scharnhorst Job von Witzleben Friedrich Bogislav Emanuel Tauentzien von Wittenberg Friedrich von Holstein Gustav von Rauch Karl Friedrich Friesen Hermann von Boyen Friedrich von Schele August Hiller von Gaertringen Julius von Groß genannt Schwarzhoff Alfred von Schlieffen Karl von Schönberg Helmuth Johannes Ludwig von Moltke Moritz von Bissing Hans Joachim Buddecke Maximilian von Prittwitz und Gaffron Hermann von Eichhorn Olivier Freiherr von Beaulieu-Marconnay Robert von Klüber Rudolf Berthold Hans Hartwig von Beseler Friedrich von Baudissin Manfred Albrecht Freiherr von Richthofen Max Hoffmann Josias von Heeringen Ludwig von Schröder Werner von Frankenberg zu Proschlitz Ludwig von Falkenhausen Hans von Seeckt Otto Hasse Hans Maikowski Adolf Karl von Oven Rochus Schmidt Oskar von Watter Werner von Fritsch Wolff von Stutterheim Lothar von Arnauld de la Perière Friedrich-Carl Cranz Ernst Udet Werner Mölders Walter von Reichenau Herbert Geitner Fritz Todt Reinhard Heydrich Curt Haase Hermann von der Lieth-Thomsen Carl August von Gablenz Hans Fuß Hans-Valentin Hube Rudolf Schmundt Walter Marienfeld Noter Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside Arkiveret 13. juli 2019 hos Wayback Machine Foreningen til støtte for Invalidenfriedhof 3d kunstprojekt for Berlin Invalidenfriedhof
Invalidenfriedhof

Invalidenfriedhof is een begraafplaats in Berlijn in Duitsland. Hier liggen veel belangrijke militairen die een rol in de Pruisische en Duitse geschiedenis hebben gespeeld. Geschiedenis De begraafplaats werd in 1748 opgericht om de veteranen van de Oostenrijkse Successieoorlog (1740–1748) een laatste rustplaats te geven. Het lag naast een militair ziekenhuis opgericht door koning Frederik de Grote. In een koninklijk besluit van 1824 werd vastgelegd dat het Invalidenfriedhof de begraafplaats moest worden voor alle vooraanstaande Pruisische militairen, waaronder Bogislav Friedrich Emanuel von Tauentzien. De begraafplaats was ook de rustplaats van de soldaten die omkwamen tijdens de revoluties van 1848–1849 in de staten van de Duitse Bond. In 1872 lagen er ongeveer 18.000 mensen op de begraafplaats. Talrijke commandanten en officieren uit de Eerste Wereldoorlog, zoals Helmuth von Moltke en Ludwig von Falkenhausen, werden hier ook begraven. Het lichaam van Manfred von Richthofen (de 'Rode Baron') werd in 1925 vanuit zijn oorspronkelijke graf in Frankrijk naar de begraafplaats overgebracht. Tijdens de Weimarrepubliek kreeg Hans von Seeckt hier nog een plek, maar de capaciteit van de begraafplaats werd gehalveerd in deze periode. Tijdens het naziregime volgden voormalig legeraanvoerder Werner von Fritsch, luchtaas Werner Mölders, Luftwaffe commandant Ernst Udet en minister van Munitie Fritz Todt. Na de oorlog gaven de geallieerden het bevel dat alle nazi-monumenten moesten worden verwijderd, maar hun lichamen werden niet opgegraven. In mei 1951 sloot de gemeenteraad van Oost-Berlijn de begraafplaats af voor het publiek. Het lag dicht bij de Berlijnse Muur. De begraafplaats moest deels plaats maken voor wachttorens, kazernes en wegen. In de volgende jaren werden grafmonumenten moedwillig vernietigd of gingen door gebrek aan onderhoud ten onder. Na de Duitse hereniging in 1990 viel de begraafplaats onder de monumentenzorg en begonnen de restauratiewerkzaamheden. Er is nu een gedenkteken voor Berlijners die zijn omgekomen bij het oversteken van de Berlijnse muur. Op de begraafplaats is ook een ongemarkeerd massagraf van Berlijners die zijn omgekomen bij geallieerde luchtaanvallen. De begraafplaats is zo'n 2,5 hectare groot en er zijn ongeveer 230 graven. Externe links (de) (en) foerderverein-invalidenfriedhof (de) Denkmaldatenbank Invalidenfriedhof mit Resten der Grenzmauer und Grabstätten
Cmentarz Inwalidów w Berlinie

Cmentarz Inwalidów w Berlinie (niem. Invalidenfriedhof) – jeden z najstarszych cmentarzy w Berlinie, założony w 1748 roku jako miejsce pochówku inwalidów z pierwszych wojen śląskich, zamieszkałych w pobliskim przytułku (czemu zawdzięcza swą nazwę). W 1824 roku stał się miejscem pochówku wysokich rangą wojskowych pruskich. Znajdują się na nim też groby uczestników niemieckich walk wyzwoleńczych z lat 1813–1815 oraz żołnierzy poległych podczas Wiosny Ludów. W okresie Republiki Weimarskiej stał się miejscem spoczynku dowódców z okresu I wojny światowej, a po dojściu Adolfa Hitlera do władzy również funkcjonariuszy III Rzeszy. Po II wojnie światowej nagrobki o nazistowskiej wymowie zostały zlikwidowane przez administrację okupacyjną, choć ciała nazistów nie zostały ekshumowane. W 1951 roku nekropolia została zamknięta dla publiczności. W latach 60. i 70. został zdewastowany przez oddziały NVA. Jedynie fakt, że był on miejscem pochówku wojskowych pruskich uznanych przez armię NRD za jej poprzedników, ocalił nekropolię przed całkowitą likwidacją. Po upadku Muru Berlińskiego cmentarz został uznany za obiekt zabytkowy i objęty ochroną. Rozpoczęto też prace renowacyjne. Pochowani Wśród pochowanych są m.in.: Hans Karl von Winterfeldt Gerhard von Scharnhorst Job von Witzleben Bogislav Friedrich Emanuel von Tauentzien Friedrich August von Holstein Karl Friedrich Friesen Hermann von Boyen Gustav von Rauch August Hiller von Gaertringen Alfred von Schlieffen Karl von Schönberg Helmuth von Moltke (młodszy) Moritz von Bissing Hans Joachim Buddecke Maximilian von Prittwitz und Gaffron Hermann von Eichhorn Olivier Freiherr von Beaulieu-Marconnay Robert von Klüber Rudolph Berthold Hans Hartwig von Beseler Friedrich von Baudissin Manfred von Richthofen Max Hoffmann Josias von Heeringen Ludwig von Schröder Werner von Frankenberg zu Proschlitz Ludwig von Falkenhausen Hans von Seeckt Hans Maikowski Adolf Karl von Oven Rochus Schmidt Oskar von Watter Werner von Fritsch Wolff von Stutterheim Lothar von Arnauld de la Perière Friedrich-Carl Cranz Ernst Udet Werner Mölders Walter von Reichenau Herbert Geitner Fritz Todt Reinhard Heydrich Curt Haase Hermann von der Lieth-Thomsen Carl August von Gablenz Hans Fuß Hans-Valentin Hube Rudolf Schmundt Walter Marienfeld
Cemitério dos Inválidos

O Cemitério dos Inválidos (em alemão: Invalidenfriedhof) é um dos mais antigos cemitérios de Berlim. Foi o local tradicional de sepultamento do Exército da Prússia, sendo reconhecido como particularmente importante como um memorial da Campanha da Alemanha contra Napoleão Bonaparte de 1813-1815. Sepultamentos notáveis Em ordem cronológica: Bibliografia Thoms, Robert, Invalidenfriedhof Berlin Hamburg, 1999 ISBN 3-89811-048-6 Laurenz Demps, C. Scheer, H.-J. Mende, Invalidenfriedhof. Ein Friedhofsführer. Simon, Berlin 2007, ISBN 3-936242-08-9.
Инвалиденфридхоф

Инвали́денфридхоф (Инвалидское кладбище, нем. Invalidenfriedhof) — историческое кладбище и памятник архитектуры в Берлине. Располагается в районе Митте между улицей Шарнхорстштрассе и Берлинско-Шпандауским судоходным каналом, к северу от здания федерального министерства экономики и энергетики Германии. Инвалиденфридхоф — одно из самых старых кладбищ Берлина, является памятником прусской и немецкой военной истории. На пострадавшем во Вторую мировую войну и разделённом Берлинской стеной во времена холодной войны кладбище площадью в 2,54 га сохранилось около 230 могил. Инвалидское кладбище появилось при доме инвалидов, который для участников Силезских войн в 1746 году основал на пустовавших землях близ «Шарите» король Пруссии Фридрих II. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Инвалиденфридхоф Официальный сайт общественного объединения по сохранению Инвалиденфридхоф
Invalidenfriedhof

Invalidenfriedhof är en av de äldsta bevarade begravningsplatserna i Berlin och ligger i den centralt belägna stadsdelen Mitte. Främst militärer är begravna här, men även en del civilpersoner. Historik Invalidenfriedhof anlades 1748 som en begravningsplats för preussiska soldater som blivit sårade under österrikiska tronföljdskriget. Med tiden blev Invalidenfriedhof ansedd som Preussens främsta militärkyrkogård, och en mängd preussiska och tyska officerare blev begravna här fram till 1945. I slutskedet av andra världskriget och under slaget om Berlin blev kyrkogården skadad, och regelrätta strider förekom på den. Efter krigsslutet hamnade Invalidenfriedhof i Östberlin och stängdes 1951 för allmänheten. En stor del av kyrkogården blev sedan förstörd när Berlinmuren kom att byggas tvärs över den. Förstörelsen fortsatte även därefter, bland annat genom att vaktsoldater byggde regnskydd av gamla gravstenar och monument. Efter Tysklands återförening 1990 blev Invalidenfriedhof förklarad som byggnadsminne. En renovering har senare skett, men kyrkogårdens "forna glans" har förstås inte gått att återställa och bara en mindre del av alla de gamla gravmonumenten finns kvar. Bemärkta personer begravda på Invalidenfriedhof Werner von Fritsch Reinhard Heydrich Helmuth Johannes Ludwig von Moltke Werner Mölders Walter von Reichenau Manfred von Richthofen (Kvarlevorna flyttade till Wiesbaden 1975.) Gerhard von Scharnhorst Alfred von Schlieffen Hans von Seeckt Fritz Todt Ernst Udet Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Invalidenfriedhof. https://web.archive.org/web/20180923025556/http://invalidenfriedhof-berlin.de/ https://web.archive.org/web/20180929155111/http://www.foerderverein-invalidenfriedhof.de/
Інваліденфрідгоф

Інваліденфрідхоф (інвалідське кладовищі, нім. Invalidenfriedhof) — історичне кладовище і пам'ятник архітектури в Берліні. Розташовується в районі Мітте між вулицею Шарнхорстштрассе і Берлінсько-Шпандаускім судноплавним каналом, на північ від будівлі федерального міністерства економіки і енергетики Німеччини. Інваліденфрідгоф — одне з найстаріших кладовищ Берліна, є пам'ятником прусської і німецької військової історії. На постраждалому під час Другої світової війни і розділеному Берлінською стіною за часів холодної війни кладовище площею в 2,54 га збереглося близько 230 могил. Інвалідське кладовищі з'явилося при будинку інвалідів, який для учасників Сілезьких воєн у 1746 році заснував на порожніх землях поблизу «Шаріте» король Пруссії Фрідріх II. Історія Першим поховання відбулося 20 грудня 1748 року, було поховано католицького капрала Ханса Майкла Нойманна з Бамберга. На жаль, могила до сьогоднішніх днів не збереглась. З перших днів кладовища, існують цінні гробниці, які відображають як історію цього місця, так і розвиток могильної культури в Пруссії до початку XIX століття. Деякі з найстаріших збережених гробниць були виявлені влітку 1998 року, — шість гробниць (саркофагів) пізнього бароко з піщаника з 1774 по 1790 роки. Відомі особистості поховані на кладовищі Посилання Офіційний сайт по охороні Інваліденфрідгофу
Waldbühne

Waldbühne (i nazi-tiden Dietrich-Eckart-Bühne) er en friluftsscene beliggende vest for det olympiske område i bydelen Charlottenburg-Wilmersdorf i Berlin, Tyskland. Scenen blev opført til Sommer-OL 1936. Området har plads til 22.000 tilskuere. Blandt de optrædende på scenen gennem tiderne er Rolling Stones (1965), Bob Marley (1980), David Bowie (1983), Neil Diamond (1985), Phil Collins (1990), Jean-Michel Jarre ( 1993 ) , Joe Cocker (1997), Aerosmith, Luciano Pavarotti (1999), Die Ärzte (2004), Metallica (2006) og Barbra Streisand (2007). Berliner Philharmonikerne har desuden optrådt på scenen mange gange. Eksterne henvisninger Waldbühne Berlin (tysk)
Teatro del Bosque de Berlín

El Teatro del Bosque de Berlín (Berliner Waldbühne), que anteriormente llevó el nombre de «Teatro Dietrich Eckart» en honor a un seguidor del nacionalsocialismo, es uno de los escenarios al aire libre más hermosos de Europa. Está localizado al oeste del Sitio Olímpico que se encuentra en el distrito de Westend, distrito de Charlottenburg-Wilmersdorf y tiene un aforo de 22.000 espectadores. Durante temporadas pico es visitado anualmente por más de 500.000 personas. Historia Durante el Tercer Reich El escenario al aire libre nació en 1939 con el nombre de Teatro Dietrich Eckart y su construcción se remonta hacia 1936 cuando fue emplazado en el campo deportivo Imperial como una extensión de este en un segmento de Murellenschlucht al lado sur final del campo Ruhleben, ello bajo la dirección del arquitecto Werner March, para lo cual tuvo influencia directa e inspiración del Teatro del Bosque de Grecia. La garganta consiste de una cuenca natural formada por un antiguo glacial y que integra las gradas donde se colocan los espectadores. Consta de tres niveles de gradas que ofrecen una perspectiva amplia del escenario. La influencia del teatro griego localizado en Epidauro es patente. Como una antigua arena que mantiene la perspectiva aun cuando las gradas se alejan más del escenario, lo cual redunda en un beneficio para la acústica. En el extremo este se ubica el complejo olímpico perteneciente a Maifeld el Langemarckhalle y la Torre Campanario. El plan original a solicitud del ministro de Propaganda del Reich Joseph Goebbels era de albergar a 100 000 personas. Durante los Juegos Olímpicos de 1936 tuvieron lugar una serie de eventos, incluyendo funciones de ópera, además de funcionar como sede de competiciones gimnásticas. En la posguerra Después de la Segunda Guerra Mundial el nombre cambió a Teatro del Bosque, inicialmente sirvió como cine al aire libre (incluyó exhibiciones dentro del Festival de Cine de Berlín), después para funciones de encuentros boxísticos. Para 1960 los daños que sufrió durante la guerra fueron reparados. A partir de 1961 fue utilizado como foro para conciertos de rock y presentación de solistas como Barbra Streisand. Se realizan las temporadas de verano de la Orquesta Filarmónica de Berlín con los más importantes solistas clásicos tales como Renée Fleming, Claudio Abbado, Gustavo Dudamel, Plácido Domingo entre otros, pero también actuaciones de bandas de rock como Pearl Jam y The Rolling Stones . Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Teatro del Bosque de Berlín. Waldbühne Berlín (en alemán) Die zwei größten Freilichtbühnen Berlins: Waldbühne und Kindl-Bühne Wuhlheide Das Rolling Stones Konzert in der West-Berliner Waldbühne. 1965. Waldbühne bekommt neuen Pächter. I Der Tagesspiegel 2008. CTS EVENTIM erhält Zuschlag für Waldbühne Berlin
Waldbühne

Waldbühne è un anfiteatro tedesco sito a Berlino. Realizzato in occasione dei giochi olimpici del 1936, la struttura è in grado di ospitare 22.290 spettatori. Storia Il progetto dell'anfiteatro è di Conrad Heidenreich, che ha sfruttato la particolare conformazione del luogo, mentre la realizzazione dell'opera è stata affidata all'architetto Werner March. L'intera struttura segue i canoni del teatro antico di Epidauro, finalizzata a garantirne la migliore resa acustica. Il Waldbühne, nel corso della sua storia, ha ospitato il festival del cinema di Berlino, oltre a incontri sportivi di boxe. Dal 1962, nell'anfiteatro vengono tenuti anche dei concerti. Nel 1982 è stato realizzata la struttura a protezione del palco. Dal 2009 è gestito da CTS Eventim. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Waldbühne Collegamenti esterni Sito ufficiale, su waldbuehne-berlin.de. Waldbühne, su archINFORM.
Waldbühne

Waldbühne – amfiteatr w Berlinie w Niemczech. Został zaprojektowany przez niemieckiego architekta Wernera Marcha. Wybudowany w latach 1934-1936 jako Dietrich-Eckart-Bühne (Dietrich Eckart Stage). Został otwarty w związku z Letnimi Igrzyskami Olimpijskimi w roku 1936. Po II wojnie światowej był miejscem różnych imprez sportowych i kulturalnych, w tym pokazów filmowych, koncertów muzycznych, także zgromadzeń religijnych. Może pomieścić ponad 22 000 widzów. Znajduje się przy Friedrich-Friesen-Allee, na północny wschód od Glockenturmstraße. Linki zewnętrzne Berliner Waldbühne Architekturmuseums, TU Berlin
Вальдбюне

Берлинский Вальдбюне (нем. Berliner Waldbühne — «Берлинская лесная сцена») — театр под открытым небом, который ранее носил название «Открытый театр Дитриха Эккарта» в честь одного из основоположников идеологии национал-социализма. Имеет вместимость 22 000 зрителей. Ежегодно театр посещают более 500 000 человек. История Во времена Третьего рейха Театр был построен в древнегреческом стиле к Олимпийским играм 1936 года к северо-западу от Олимпийского стадиона. Во время Олимпиады в театре было поставлено несколько спектаклей, а также он служил местом проведения соревнований по гимнастике. После войны После Второй мировой войны переименован. Первоначально служил кинотеатром под открытым небом (где демонстрировались фильмы Берлинского кинофестиваля), и для проведения боксерских матчей. К 1960 году повреждения, нанесенные во время войны, были устранены. С 1961 года используется в качестве площадки для рок-концертов. 15 сентября 1965 года после концерта Rolling Stones театр Вальдбюне получил серьёзные повреждения: посетители, которые были разочарованы небольшой продолжительностью концерта, разбивали скамейки и больше четырёх часов дрались с полицией. Объём разрушений оценивался в 400 000 немецких марок. Сцена была восстановлена лишь 7 лет спустя. Событие широко комментировалось в СМИ ГДР и вместе с Бит-демонстрацией в Лейпциге привело к подавлению бит-движения в ГДР. Примечания Литература Маркина Л. Г., Муравлёва Е. Н., Муравлёва Н. В. WALDBÜHNE ВАЛЬДБЮНЕ // Культура Германии: лингвострановедческий словарь: свыше 5000 единиц / под общ. ред. Н. В. Муравлёвой. — М.: АСТ, 2006. — С. 1033. — 1181 с. — ISBN 5-17-038383-5. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Вальдбюне Waldbühne Berlin (немецкий) Die zwei größten Freilichtbühnen Berlins: Waldbühne und Kindl-Bühne Wuhlheide Das Rolling Stones Konzert in der West-Berliner Waldbühne — BLICKPUNKT 11/65 Waldbühne bekommt neuen Pächter, Der Tagesspiegel vom 9. September 2008 CTS EVENTIM erhält Zuschlag für Waldbühne Berlin, Handelsblatt vom 9. September 2008 См. также Тингштетте
Waldbühne

Waldbühne är en utomhusscen som ligger i Berlins olympiaområde i stadsdelen Westend i västra Berlin, väster om Berlins Olympiastadion. Antalet åskådarplatser är 22 000. Den uppfördes till Olympiska sommarspelen 1936. Bland annat Depeche Mode, Bruce Springsteen, Rolling Stones, Bob Marley, Neil Diamond, Phil Collins, Luciano Pavarotti, Metallica, Iron Maiden och U2 har gett konserter genom åren. Dessutom har Berliner Philharmoniker varje år en mycket populär utomhuskonsert. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Waldbühne. Waldbühne Berlin (tyska)
Buckow (Berlin)

Buckow (German pronunciation: [ˈbʊkoː] or [ˈbuːkoː] ) is a locality (Ortsteil) within the Berlin borough (Bezirk) of Neukölln. History The village was founded in 1373 by German settlers probably at the place of an earlier Wends' village of the name Buk (a Beech tree) spelled along with its patronymic suffix -ow. Until 1920 Buckow was a municipality of the former Teltow district, merged into Berlin with the "Greater Berlin Act". From 1961 to 1989 its borders with Brandenburg were crossed by the Berlin Wall due to its position in the boundaries of West Berlin with East Germany. In Goldammerstraße 34 is situated an historical smock mill, the Jungfernmühle, one of the oldest of Berlin. It was built in 1753 (or 1757) and it has only shutter wing and wind rose mockups without functions. Active until 1980 to ground grain into flour, it was the last mill used in the city and today its walls accommodate a restaurant. Geography Overview Situated in the southern suburb of Berlin, Buckow is the only Ortsteil counting an exclave (Buckow-II), separated from mainland by the Gropiusstadt. The other Berliner localities bordering with Buckow are Britz, Rudow, Lichtenrade and Mariendorf (both in Tempelhof-Schöneberg district). Buckow also has a boundary with the Brandenburger municipality of Schönefeld (Dahme-Spreewald district), and its residential area is contiguous with the civil parish of Großziethen. Subdivisión Buckow is divided into 2 zones (Ortslagen): Buckow-I (the mainland) Buckow-II (the exclave) Transport The locality is not served by urban railways, but nearest stations (Johannisthaler Chaussee and Lipschitzallee, on the U-Bahn line U7), located in the Gropiusstadt, are not too far from the locality. It is served by the bus lines M11, M44, X11, 112, 171, 172, 179, 272 and 736. The X71 bus travels between the BER airport and U Alt Mariendorf. References External links Media related to Buckow at Wikimedia Commons
Berlin-Buckow

Berlin-Buckow est un quartier de Berlin, faisant partie de l'arrondissement de Neukölln. Depuis 2002, ce quartier a la particularité d'être divisé en deux parties séparées par le quartier de Gropiusstadt. Géographie Présentation Situé dans la banlieue sud de Berlin, Buckow est le seul « Ortsteil » à compter une exclave (Buckow-II), séparée par le Gropiusstadt. Les autres localités berlinoises bordant Buckow sont Britz, Rudow, Lichtenrade et Mariendorf (toutes deux dans le district de Tempelhof-Schöneberg). Buckow a également une frontière avec la municipalité brandebourgeoise de Schönefeld (Dahme-Spreewald district). Sa zone résidentielle est contiguë à la paroisse civile de Großziethen. Subdivisions Buckow est divisée en deux zones (Ortslagen) : Buckow-I (zone principale) ; Buckow-II (l'exclave). Histoire Le village a été fondé en 1373 par des colons allemands probablement à l'emplacement d'un ancien Wends, 'village du nom de Buk (un hêtre) prononcé avec son suffixe patronymique -ow. Jusqu'en 1920, Buckow était une municipalité de l'ancien Teltow, fusionnée avec Berlin par l'Acte du Grand Berlin. De 1961 à 1989, ses frontières avec le Brandebourg sont franchies par le mur de Berlin en raison à sa position à la frontière de Berlin-Ouest avec Allemagne de l'Est. Dans Goldammerstraße , au n° 34 se trouve un moulin à smocks historique, le Jungfernmühle, l'un des plus anciens de Berlin. Il a été construit en 1753 (ou 1757) et n'a que des répliques d'obturation d'ailes et des roses des vents sans fonctions. Actif jusqu'en 1980 pour broyer le grain en farine, c'est le dernier moulin utilisé dans la ville. Aujourd'hui, ses murs abritent un restaurant. Population Le quartier compte 39 987 habitants le 1er janvier 2017 selon le registre des déclarations domiciliaires. Transports La localité n'est pas desservie par les chemins de fer urbains. Les gares les plus proches (Johannisthaler Chaussee (U-Bahn de Berlin)) et Lipschitzallee (U-Bahn de Berlin), sur la Berlin U-Bahn ligne U7), située dans le Gropiusstadt, ne sont pas très loin. Elle est desservie par les lignes de bus M11, M44, X11, 112, 171, 172, 179, 272 et 736. Jumelages Adare (Irlande) Notes et références Portail de Berlin