NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Berliner Ensemble

El Berliner Ensemble és una companyia de teatre de Berlín fundada per Bertolt Brecht el 1949. A la seva mort el 1956, la seva esposa Helene Weigel va assumir el relleu en la direcció de la companyia. Durant l'exili de Brecht el teatre es va ubicar a l'edifici del Deutsches Theater dirigit per Wolfgang Langhoff i a partir de 1954 es va traslladar a l'edifici del Theater am Schiffbauerdamm, construït el 1892 i ubicat al barri berlín de Mitte (centre). El Berliner Ensemble és un dels teatres més coneguts de la capital alemanya i el seu programa combina obres de Brecht amb un repertori d'obres de teatre clàssiques. Enllaços externs Pàgina oficial del Berliner Ensemble (alemany) Programa del Berliner Ensemble Arxivat 2008-12-09 a Wayback Machine. (alemany) El Berliner Ensemble i els seus directors, FAZ, 2006 (alemany)
Berliner Ensemble

Berliner Ensemble je německá divadelní společnost, kterou v roce 1949 založili herečka Helene Weigelová a její manžel, dramatik Bertolt Brecht, v tehdejším Východním Berlíně. Společnost původně působila v Deutsches Theater Wolfganga Langhoffa a působila též jako zájezdní, v roce 1954 se přestěhovala do vlastní divadelní budovy Theater am Schiffbauerdamm, kde sídlí dosud. Společnost se proslavila inscenacemi Brechtových her a dlouhými a důkladnými zkouškami. Po Brechtově smrti v roce 1956 pokračovala ve vedení souboru Weigelová až do své smrti v roce 1971. Poté se vedení souboru měnilo a s ním i repertoár a styl divadla. Berliner Ensemble je považován za jednu z nejvýznamnějších a nejvlivnějších divadelních společností v Německu i na světě. Soubor získal mnoho ocenění, včetně Ceny Theatertreffen, Ceny Friedricha Luhra a Ceny Konrada Wolfa. Soubor také ovlivnil mnoho dalších divadelníků, jako jsou Peter Brook, Peter Stein, Robert Wilson a Heiner Müller. V roce 2019 bylo oznámeno, že k budově Theater am Schiffbauerdamm bude přistavěna přístavba, která divadlu poskytne druhé jeviště. K hudebním ředitelům divadla patřili v minulosti významní skladatelé jako Kurt Weill, Hanns Eisler nebo Paul Dessau. Ke známým hercům patřili Ernst Busch nebo Erwin Geschonneck. V roce 1993 byla divadelní společnost privatizována. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Berliner Ensemble na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Berliner Ensemble na Wikimedia Commons
Berliner Ensemble

Berliner Ensemble er en af de mest kendte teaterscener i Berlin, Tyskland. Teatret blev etableret i Østberlin i 1949 af dramatikeren Bertolt Brecht og hans hustru, skuespillerinden Helene Weigel. I 1954 flyttede teatret til Theater am Schiffbauerdamm (opført i 1928), der ligger i Friedrich-Wilhelm-Stadt i bydelen Mitte. Eksterne henvisninger Berliner Ensembles hjemmeside
Berliner Ensemble

Berliner Ensemble es una afamada compañía de teatro alemana fundada por el poeta y dramaturgo Bertolt Brecht y su mujer, la actriz Helene Weigel. Fue fundado en Berlín Este en enero de 1949 bajo la dirección de Weigel. Sin embargo, tras su interpretación como protagonista en la obra de Brecht Madre Coraje y sus hijos (1949), la compañía se separó del Deutsches Theater en noviembre de 1949 y se trasladó al histórico Theater am Schiffbauerdamm en 1954. La mayoría de sus primeras producciones eran obras de Brecht, y fueron dirigidas por él hasta 1956, año de su muerte. Weigel continuó dirigiendo la compañía hasta 1971, cuando ocupó su lugar Ruth Berghaus; Manfred Wekwerth fue el tercer director de la compañía entre el año 1977 y 1991. Luego Heiner Müller se destacó en su gestión a la vez que se consolidó como el gran dramaturgo político alemán después de Brecht. Berliner Ensemble: ein Theater für Zeitgenossen Luego de escapar del nazismo y ser hostilizado groseramente por el macartismo norteamericano, Brecht vuelve a Alemania en sus últimos años y funda entrando a los años 50 el Berliner Ensemble. Sin embargo, según lo testimonia el reciente hallazgo de cartas y textos, la relación entre este centro brechtiano y la institucionalidad comunista fue muy difícil. Las tensiones entre Brecht y la burocracia cultural de la RDA se repetirían luego en la historia del Berliner Ensemble. Los censores (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) llegaron incluso a prohibir varias piezas, entre ellas, por ejemplo, Santa Juana de los mataderos y el filme de Brecht Kuhle Wampe (un homenaje a la libertad desde una puesta anárquica). Brecht en sus últimos días incluso acusaba de un boicot e intentos de "hacerlo desaparecer" por lo que las dudas de su muerte natural en 1956 (ataque cardiaco) se han institucionalizado desde mitad de los años 90. En el entorno del Berliner Ensemble trabajaron muchos conocidos y prolíficos artistas. Su conexión entre el arte y la sociedad aún sigue siendo uno de los elementos por lo cual este centro ha pasado a la historia, incluso en la actual cultura de mercado. Miembros notables
Berliner Ensemble

Le Berliner Ensemble est le théâtre fondé à Berlin par Bertolt Brecht pour y abriter la compagnie qu'il a créée en 1949 et dont la direction est confiée à son épouse Helene Weigel. Y sont mises en scène aussi bien des pièces de Brecht que des pièces du répertoire classique. Le Berliner Ensemble est toujours actif de nos jours. Historique Inauguré le 12 novembre 1949 dans les locaux du Deutsches Theater par la pièce de Brecht Maître Puntila et son valet Matti mis en scène par Brecht et Erich Engel sur une musique de Paul Dessau et une scénographie de Caspar Neher, l'ensemble déménage en 1954 dans son propre théâtre : le Theater am Schiffbauerdamm qui sera inauguré par Benno Besson, dans son adaptation de Dom Juan de Molière. Direction 1949–1971 : Helene Weigel 1971–1977 : Ruth Berghaus 1977–1991 : Manfred Wekwerth 1992–1993 : Matthias Langhoff, Fritz Marquardt, Heiner Müller, Peter Palitzsch, Peter Zadek 1993–1994 : Fritz Marquardt, Heiner Müller, Peter Palitzsch, Peter Zadek 1995 : Heiner Müller 1996 : Martin Wuttke 1997–1999 : Stephan Suschke 1999-2017 : Claus Peymann Depuis 2017 : Oliver Reese Notes et références Dictionnaire encyclopédique du théâtre à travers le monde, Michel Corvin, Bordas, 2008 (ISBN 978-2-04-731295-7) p. 181. Liens externes (de) Site officiel Ressources relatives à la musique : Discogs MusicBrainz Ressource relative au spectacle : Archives suisses des arts de la scène (de) « Das Berliner Ensemble und seine Intendanten (Le Berliner Ensemble et ses directeurs) », Frankfurter Allgemeine Zeitung, 7 août 2006. Portail du théâtre Portail de Berlin Portail de l’Allemagne Portail de l'Allemagne de l'Est
Berliner Ensemble

Il Berliner Ensemble è un teatro di Berlino sito nel quartiere Mitte. Originariamente il nome del teatro era Neues Theater am Schiffbauerdamm, cambiò nome quando il Berliner Ensemble si trasferì dal Deutsches Theater, presso cui originariamente si era istituito, alla sua sede attuale. Architettura L'edificio fu progettato da Heinrich Seeling in stile neobarocco e costruito tra il 1891 e il 1892. Gravemente danneggiato dai bombardamenti, fu restaurato, ottenendo una facciata molto più semplice di quella originale. Fortunatamente si salvarono gli interni e le decorazioni neobarocche di Ernst Westphal. Storia Il teatro raggiunse presto la fama grazie alla qualità delle sue rappresentazioni. Qui fu rappresentata per la prima volta I tessitori di Gerhart Johann Robert Hauptmann. Successivamente il teatro divenne famoso per le produzioni di Max Reinhardt e sempre qui venne rappresentata per la prima volta nel 1928 L'opera da tre soldi di Bertolt Brecht. Proprio quest'ultimo nel 1954 trasferì il Berliner Ensemble, che aveva sede presso il Deutsches Theater, presso il teatro che per questa ragione cambiò nome. Questo evento venne celebrato con la rappresentazione de Il cerchio di gesso del Caucaso di Brecht. Alla morte dell'autore ad occuparsi del teatro fu la moglie, Helene Weigel. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Berliner Ensemble Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su berliner-ensemble.de. Berliner Ensemble (canale), su YouTube. (EN) Berliner Ensemble, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Opere di Berliner Ensemble, su Open Library, Internet Archive. (EN) Opere riguardanti Berliner Ensemble, su Open Library, Internet Archive. Il Berliner Ensemble nel Dizionario dello Spettacolo del '900, su delteatro.it (archiviato dall'url originale il 9 luglio 2007).
Berliner Ensemble

Berliner Ensemble (z niem. Zespół Berliński) – zespół teatralny w Berlinie założony i kierowany przez Bertolta Brechta, od 19 marca 1954 r. mający siedzibę w budynku Theater am Schiffbauerdamm – budynku teatralnym we wschodniej części miasta, położonym nad Sprewą niedaleko mostu Weidendammer Brücke i reprezentacyjnej Friedrichstraße. Budynek w stylu neobarokowym został wzniesiony według projektu architekta Heinricha Seelinga i oddany do użytku w listopadzie 1892 r. Zespół Berliner Ensemble został założony przez Brechta w listopadzie 1949 r. po jego decyzji o osiedleniu się w NRD. W skład zespołu weszli aktorzy, którzy uczestniczyli w prapremierze sztuki Brechta „Matka Courage i jej dzieci”. W latach 1949–1954 zespół występował w budynku Deutsches Theater przy Schumannstraße 12/13, niedaleko obecnej siedziby. Po śmierci Brechta w 1956 r. zespołem kierowała do 1971 Helene Weigel, żona Brechta i współzałożycielka BE. Następnie dyrektorami byli w kolejności: 1971–1977 – Ruth Berghaus 1977–1991 – Manfred Wekwerth 1992–1993 – Matthias Langhoff, Fritz Marquardt, Heiner Müller, Peter Palitzsch, Peter Zadek 1993–1994 – Fritz Marquardt, Heiner Müller, Peter Palitzsch, Peter Zadek 1995 – Heiner Müller 1996: Martin Wuttke 1997–1999: Stephan Suschke 1999–2017: Claus Peymann od 2017: Oliver Reese W 1992 r. teatr został przekształcony z teatru państwowego w spółkę dotowaną przez rząd. W 1952 r. teatr wystąpił gościnnie w Polsce (w Warszawie, Łodzi i Krakowie). Przypisy Bibliografia Christoph Funke i Wolfgang Jansen: Theater am Schiffbauerdamm. Die Geschichte einer Berliner Bühne. Links Verlag, Berlin 1992 ISBN 3-86153-047-3. Konrad Gajek: Bertolt Brecht na scenach polskich (1929-1969), Wrocław 1974.
Berliner Ensemble

Berliner Ensemble, en av de mest kända teaterscenerna i Berlin Berliner Ensemble blev känt under Bertolt Brechts ledning. Efter kaotiska repetitioner med talrika ändringar och strykningar uruppfördes Tolvskillingsoperan - utan större förväntningar - på Theater am Schiffbauerdamm i Berlin 31 augusti 1928 med bland andra Weills hustru Lotte Lenja i en mindre roll. Trots de låga förväntningarna blev det hela en storslagen succé. Externa länkar Berliner Ensemble
Dorfkirche Nitzow

Die evangelische Dorfkirche Nitzow ist eine spätgotische Backsteinkirche im Ortsteil Nitzow von Havelberg im Landkreis Stendal in Sachsen-Anhalt. Sie gehört zur Domgemeinde Havelberg-Nitzow im Kirchenkreis Prignitz der Evangelischen Kirche Berlin-Brandenburg-schlesische Oberlausitz. Geschichte und Architektur Die Dorfkirche Nitzow ist ein spätgotischer Backsteinbau, der wohl aus dem 15. Jahrhundert stammt. Das gestreckte, ursprünglich vermutlich zweischiffige Langhaus schließt mit einem Fünfachtelschluss, der aus der Langhausachse verschoben ist und mit der Südmauer fluchtet. Der Westturm aus Feldstein- und Backsteinmauerwerk stammt vermutlich von einem Vorgängerbau und ist mit schlanken spitzbogigen Blendengruppen und gekuppelten Schallöffnungen in Spitzbogenblenden gegliedert. Das Bauwerk ist mit Strebepfeilern an Schiff und Polygon versehen und zeigt schlichte Spitzbogenfenster. Das Schiff wird durch Portale an der Südseite erschlossen. Im Jahr 1860 fand eine umfassende Erneuerung statt, bei der das Hauptgesims, der östliche Schiffsgiebel und die getreppten Turmgiebel erneuert wurden. Das Bauwerk erlitt schwere Beschädigungen im Zweiten Weltkrieg und wurde ab 1954 instand gesetzt. Das Kirchendach wurde 1990 erneuert. Eine weitere umfangreiche Sanierung konnte besonders in den Jahren 1997 und 1998 durchgeführt werden. Unter der Empore wurde eine Winterkirche mit Teeküche eingerichtet. Das Gewölbe im Innern des Schiffes wurde bereits nach Einsturz im Dreißigjährigen Krieg durch eine Flachdecke ersetzt. Im Polygon ist noch das gotische Rippengewölbe auf dreieckigen Diensten erhalten. Über einen gedrückten rundbogigen Triumphbogen ist das Schiff mit dem Chor verbunden. Im östlichen Bereich der Nordwand des Schiffes ist eine Piscina erhalten. Ausstattung Ein zweigeschossiger Altaraufsatz aus der Zeit um 1660 wurde in den Jahren 1860 und 1958 restauriert. Er zeigt ein Gemälde mit dem Abendmahl und Wangen im Ohrmuschelstil. Eine hölzerne Kanzel aus dem Jahr 1607 wurde ebenfalls 1958 restauriert und besitzt einen Korb, der auf einer achteckigen Stütze ruht. Die Gemälde in den Füllungen stellen Christus, drei Evangelisten mit Buch und Lukas mit einer Palette dar. Eine Bronzeglocke wurde um 1410 gegossen, drei weitere im Jahr 1965. Die Orgel war ein Werk aus dem 19. Jahrhundert und wurde wegen schwerer Beschädigungen im Jahr 2002 durch ein elektronisches Instrument ersetzt. Literatur Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Sachsen-Anhalt I. Regierungsbezirk Magdeburg. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2002, ISBN 3-422-03069-7, S. 664. Weblinks Website der Kirchengemeinde Havelberg Einzelnachweise
Musée germano-russe Berlin-Karlshorst

Le musée germano-russe Berlin-Karlshorst (en allemand Deutsch-Russische Museum Berlin-Karlshorst) est consacré aux relations germano-soviétiques et germano-russes, plus particulièrement à la guerre sur le front de l'Est pendant la Seconde Guerre mondiale. Le musée est situé à Karlshorst au sud-est de Berlin, dans le bâtiment qui abrita la signature de la seconde cérémonie de capitulation des forces allemandes le 8 mai 1945 mettant fin à la guerre en Europe. Le bâtiment était le mess des officiers de l'école des pionniers de la Wehrmacht puis, pendant l'occupation soviétique, le quartier général de l'administration militaire soviétique en Allemagne. En 1948, à cet endroit, les Soviétiques remirent l'autorité administrative au premier gouvernement de la République démocratique allemande. De 1967 à 1994, l'immeuble abrita une branche du musée central des forces armées de Moscou, décrivant la capitulation sans conditions. Après les accords germano-soviétiques sur le retrait des forces armées soviétiques d'Allemagne en 1990, l'Allemagne et l'Union soviétique décidèrent de conjointement en faire un musée sur l'histoire de la guerre germano-soviétique et de la fin du nazisme. Après une refonte de l'exposition permanente, le musée germano-russe Berlin-Karlshort ouvrit ses portes au public en mai 1995, cinquante ans après la fin de la guerre. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « German-Russian Museum » (voir la liste des auteurs). Liens externes (en) Site Internet du musée Portail de Berlin Portail de la Seconde Guerre mondiale
Muzeum Berlin-Karlshorst

Muzeum Berlin-Karlshorst (niem. Museum Berlin-Karlshorst, ros. Музей «Берлин-Карлсхорст», do 2022 – Deutsch-Russisches Museum Berlin-Karlshorst – z niem. Muzeum Niemiecko-Rosyjskie Berlin-Karlshorst) – muzeum poświęcone stosunkom niemiecko-radzieckim, a szczególnie wojnie niemiecko-radzieckiej z lat 1941–1945. Muzeum położone jest w berlińskim okręgu administracyjnym Lichtenberg, w dzielnicy Karlshorst. Ekspozycja mieści się w budynku dawnego kasyna oficerskiego Wehrmachtu, wzniesionego w 1930 r. 9 maja 1945 w dzień po bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy przed zachodnimi aliantami, w Karlshorst niemiecką kapitulację przyjęła strona radziecka. Po 1945 r. w budynku swoją siedzibę miała Sowiecka Administracja Wojskowa w Niemczech (Sowjetische Militäradministration in Deutschland – SMAD, Советская военная администрация в Германии – СВАГ, Sowieckaja Wojennaja Administracija v Giermanii – SWAG), następnie Radziecka Komisja Kontroli w Niemczech (Sowjetische Kontrollkommission – SKK, Советская контрольная комиссия в Германии, Sowieckaja kontrolnaja komissija w Giermanii). W 1949 r. w Karlhorst nastąpiło symboliczne przekazanie władzy przez radziecką administrację wojskową, cywilnej administracji niemieckiej. W latach 1967–1994 berlińskie muzeum było oddziałem Centralnego Muzeum Sił Zbrojnych w Moskwie. W 1995 r. otwarto muzeum w obecnym kształcie. Zobacz też Ambasada Rosji w Berlinie Grupa Wojsk Radzieckich w Niemczech Sowiecka Administracja Wojskowa w Niemczech (1945-1949) Radziecka Komisja Kontroli w Niemczech (1949-1953) Wysoki Komisarz ZSRR w Niemczech (1953-1955) Przypisy Bibliografia Oliver Boyn: The Divided Berlin 1945-1990: The Historical Guidebook Christoph Links Verlag 2012, ISBN 978-3-86153-613-0.
Museum Berlin-Karlshorst

Museum Berlin-Karlshorst är ett museum i Karlshorst i Berlin som skildrar den gemensamma tysk-ryska historien under 1900-talet. Museet är inrymt i den byggnad där OKW-chefen Wilhelm Keitel skrev under den tyska kapitulationen i andra världskriget 1945. Salen där Keitel skrev under kapitulationen är kvar i samma skick som 1945 och är öppen för besökare. Fram till 1990-talet låg fokus på den sovjetiska segern över Nazityskland i andra världskriget men idag har utställningen byggts ut och berättar även om relationerna mellan länderna före och efter andra världskriget. Kommunikationer Till Museum Berlin-Karlshorst tar man sig med tunnelbanan (U-Bahn) linje U5 mot Hönow till stationen Tierpark. Från Tierpark tar man buss den sista sträckan till museet. Man kan även åka S-Bahn till stationen Karlshorst. Även därifrån går bussar som stannar vid museet. Se även AlliiertenMuseum Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Museum Berlin-Karlshorst.﻿ Deutsch-Russisches Museum Berlin-Karlshorst
Музей Берлін-Карлсхорст

Музей Берлін-Карлсхорст (нім. Museum Berlin-Karlshorst) — музей історії Другої світової війни, розташований в районі Берліна Карлсхорст. Акт про капітуляцію Німеччини Музей знаходиться в будівлі офіцерського клубу, де в ніч з 8 на 9 травня 1945 року генерал-фельдмаршал Кейтель, генерал-адмірал фон Фрідебург і генерал-полковник Штумпф підписали Акт про безумовну капітуляцію німецьких збройних сил, який означав кінець Німецько-радянської війни і Другої світової війни в Європі. Від імені радянського командування капітуляцію прийняв маршал Жуков, а від командування союзників — маршал британських ВПС Теддер. Як свідки Акт про капітуляцію Німеччини підписали американський генерал Спаатс і французький генерал де Латтр де Тассіньї. Історія музею До закінчення Другої світової війни в будівлі сучасного музею знаходилось фортифікаційне училище саперів вермахту. В кінці квітня 1945 року, під час боїв за Берлін в цій будівлі знаходився штаб 5-й ударної армії під командуванням генерал-полковника Берзаріна (згодом першого коменданта Берліна). З червня 1945 по жовтень 1949 року тут находилась резиденція Голови Радянської військової адміністрації в Німеччині, потім, до 1954 р. — резиденція Радянської контрольної комісії, після неї — Радянська військова комендатура. З листопада 1967 р. в будівлі розташовувався «Музей повної та безумовної капітуляції фашистської Німеччини у Великій вітчизняній війні 1941—1945 років». Після виведення радянських військ з території Німеччини музей зачинили, більшість його експонатів більше ніде не виставлялись. У 1994 році, за домовленістю між німецьким та російським урядами роботу музею було відновлено до 50-річчя закінчення Другої світової війни в Європі. Експозиція Основну експозицію музею повністю оновили. Експонати музею розказують про війну на Східному фронті з 1941 по 1945 рр., а також про історію радянсько-німецьких відносин до Другої світової війни. В документах висвітлюються післявоєнні відносини Радянського Союзу з НДР і ФРН. Частину експонатів та деталей інтер'єру старого музею не чіпали, лише додали до них нові підписи. Примітки Посилання Офіційний сайт Дерадянізація по-німецьки // mist.patona — 22.07.2016. Музейна колекція онлайн на платформі Museum-Digital: https://berlin.museum-digital.de/institution/34
Moldauische Botschaft in Berlin

Die moldauische Botschaft in Berlin (offiziell Botschaft der Republik Moldau, rumänisch Ambasada Republicii Moldova) ist die diplomatische Vertretung der Republik Moldau in Deutschland. Das Botschaftsgebäude befindet sich in der Gotlandstraße 16 im Ortsteil Prenzlauer Berg des Bezirks Pankow. Botschafter ist seit dem 7. April 2022 Aureliu Ciocoi. In Frankfurt (Main) unterhält die Republik Moldau ein Generalkonsulat, darüber hinaus gibt es Honorarkonsulate in Hamburg, Kassel, München und Stuttgart. Geschichte Die Republik Moldau und die Bundesrepublik Deutschland unterhalten seit dem 30. April 1992 diplomatische Beziehungen. Am 28. März 1995 wurde die moldauische Botschaft in Bonn eröffnet und 1998 nach Berlin verlegt. Im ehemaligen Bonner Botschaftsgebäude bestand bis 2004 eine Außenstelle der moldauischen Botschaft. Botschafter 2016–2022: Oleg Serebrian seit 2022: Aureliu Ciocoi Gebäude Die moldauische Botschaft ist in einem Gebäude untergebracht, das vom Architekten Eckart Schmidt gestaltet wurde. Hierbei handelt es sich um einen genormten Gebäudetyp, der in der DDR für eine Vielzahl von Vertretungen ausländischer Staaten errichtet wurde. Siehe auch Deutsch-moldauische Beziehungen Weblinks Website der Botschaft Einzelnachweise
Ambasada Republicii Moldova în Germania

Ambasada Republicii Moldova în Germania (în germană Botschaft der Republik Moldau) este misiunea diplomatică a Republicii Moldova în Germania. Sediul ambasadei se află la Berlin. Republica Moldova are un consulat general la Frankfurt pe Main și consulate onorifice la Hamburg, Kassel, München și Stuttgart. Istoric Republica Moldova și Republica Federală Germania întrețin relații diplomatice din 30 aprilie 1992. Ambasada Republicii Moldova la Bonn a fost deschisă la 28 martie 1995 și mutată la Berlin în 1998. Ambasada Moldovei se află într-o clădire proiectată de arhitectul Eckart Schmidt și construită în 1974. În acel timp în Republica Democrată Germană (Germania de Est) au fost construite multe ambasade. La fel ca toate celelalte clădiri de pe strada Stavanger, Ambasada Republicii Moldova este una dintre clădire de tip „Pankow III”. Ambasadori Aurelian Dănilă (1997–2001) Nicolae Tăbăcaru (2001–2003) Igor Corman (2003–2009) Aureliu Ciocoi (2010–2015) Oleg Serebrian (2016–2021) Aureliu Ciocoi (din 2022) Note Legături externe Materiale media legate de Ambasada Republicii Moldova în Germania la Wikimedia Commons Site web oficial
Serbische Botschaft in Berlin

Die serbische Botschaft in Berlin (offiziell Botschaft der Republik Serbien, serbisch Амбасада Републике Србије) ist die diplomatische Vertretung Serbiens in Deutschland. Das Botschaftsgebäude befindet sich in der Taubertstraße 18 im Ortsteil Grunewald des Bezirks Charlottenburg-Wilmersdorf. Botschafterin ist seit dem 24. Oktober 2019 Snežana Janković. Serbien unterhält Generalkonsulate in Düsseldorf, Frankfurt am Main, Hamburg, München und Stuttgart. Geschichte Am 8. Dezember 1951 nahmen die Sozialistische Föderative Republik Jugoslawien und die Bundesrepublik Deutschland diplomatische Beziehungen auf. Sie wurden am 27. April 1992 mit der Bundesrepublik Jugoslawien fortgesetzt (ab Februar 2003 Serbien und Montenegro) und bestehen seit dem 3. Juni 2006 mit der Republik Serbien. Botschafter 11. Dezember 2015: Dušan Crnogorčević 24. Oktober 2019: Snežana Janković Gebäude Die Villa wurde 1928–1929 nach Entwürfen der Architekten Richard Bielenberg und Josef Moser als Wohnhaus für den Bankier Martin Schiff errichtet. Der zweigeschossige symmetrisch aufgebaute Putzbau mit flachem Walmdach bezieht sich mit seiner Hauptachse auf eine repräsentative Toreinfahrt. Es steht unter Denkmalschutz. Siehe auch Deutsch-serbische Beziehungen Weblinks Website der Botschaft Einzelnachweise