NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церковь Святого Георгия (Берлин)

Церковь Святого Георгия (англ. St. George’s Anglican Episcopal Church или нем. Anglikanische St. George-Kirche) — англиканская церковь в Берлине; современное здание церкви, построенное в 1950 году в районе Вестэнд, заменило собой старое здание церкви, которое было построено в 1885 году в центре города, но было разрушено во время Второй мировой войны. История и описание Церковь Святого Георгия в берлинском районе Вестэнд (относящимся к округу Шарлоттенбург-Вильмерсдорф) стоит на участке ромбической формы, занимающем площадь около 13 300 квадратных метров. С западной стороны участок ограничен улицей Баденаллее, а с востока — Пройсеналлее («прусским проспектом»). С северной стороны участок непосредственно граничит с территорией католический монастыря Святого Гавриила. Рядом с основным зданием церкви Святого Георгия находится и её общественный центр. Первые англиканские службы прошли в Берлине в 1830-х годах; в 1855 году в качестве часовни использовалось помещение сторожки во дворце Монбижу, а король Фридрих Вильгельм IV разрешил использовать для богослужений театральный зал дворца. Постоянно растущее сообщество англикан возвело в период между 1884 и 1885 годами первое здания церкви Святого Георгия, которое также располагалось на территории замка Монбижу: автор проекта нового храма — архитектор Юлиус Карл Рашдорф — специально ездил в Англию, чтобы ознакомиться с особенностями строительства англиканских церквей. В 1888 году берлинскую церковь посетила королева Виктория, а король Георг V посещал храм в 1913 году. Оставаясь единственной англиканской церковью во всей Германской империи, храм Святого Георгия оставался открыт даже во годы Первой мировой войны — он находился под личной защитой кайзера Вильгельма II. После Великой войны, в 1920-х и 1930-х годах, церковная община испытывала большие трудности с финансированием содержания храма. Примечания Литература Paul W. Schniewind: Anglicans in Germany: A History of Anglican Chaplaincies in Germany until 1945, 1988. Inventar Charlottenburg, 1961, S. 130. Ссылки Anglikanische St. George-Kirche: Liste, Karte, Datenbank — Denkmaldatenbank; 09096090 (нем.). stadtentwicklung.berlin.de. Landesdenkmalamt Berlin. Дата обращения: 17 января 2019. Архивировано из оригинала 19 января 2019 года.
Kościół św. Wawrzyńca w Berlinie-Köpenicku

Kościół św. Wawrzyńca – parafialna świątynia protestancka w Berlinie, w dzielnicy Köpenick. Kościół zaprojektowano w 1838, konsekrowano w 1841 roku w obecności cesarza Fryderyka Wilhelma IV. W 1947 roku założono chór parafialny, do którego obecnie należy około 75 osób. Świątynia jednonawowa, wzniesiona w stylu arkadowym. W nawie, po obu stronach znajdują się drewniane empory. Wieża kościoła przykryta jest ośmiospadzistym dachem namiotowym, ma wysokość 65 metrów. Galeria Przypisy
St. Laurentius (Wriezen)

Die Kirche St. Laurentius ist die Filialkirche der römisch-katholischen Gemeinde St. Peter und Paul Eberswalde in Wriezen im Landkreis Märkisch-Oderland in Brandenburg und befindet sich nördlich der Altstadt an der Ecke Freienwalder Straße / August-Ellinger-Straße. Zusammen mit der Seelsorgestelle Wriezen gehört sie zum Dekanat Eberswalde. Die Kirche mit dem Pfarrhaus steht unter Denkmalschutz. Geschichte Im Ort gab es bereits ab 1846 eine katholische Gemeinde, die vorwiegend aus polnischen und schlesischen Saisonarbeitern bestand. Die Kirchengemeinde nutzte die mittelalterliche Kirche St. Lorenz, die jedoch zu klein wurde. Daher entschied sich die Gemeinde zu einem Kirchenneubau, der von 1912 bis 1913 nach einem Entwurf des damals in Darmstadt ansässigen Architekten Theodor Sohm in einer Stilkombination aus Elementen der Neoromanik, der Neogotik, des Jugendstils und des Heimatstils erbaut wurde. Als Standort wurde ein das Gelände des ehemaligen Großen Exerzierplatzes genutzt, das Patrozinium vom Vorgängerbau übernommen und dieser 1919 abgerissen. Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche 1945 beschädigt und nach dem Krieg vereinfacht wiederaufgebaut. In dieser Zeit kam es zu einem Zuzug von Flüchtlingen, die zu einem zeitweiligen Aufschwung der Kirchengemeinde führte. Im 21. Jahrhundert ist die Kirchengemeinde jedoch von einem massiven Schwund der Gläubigen betroffen. Der letzte Pfarrer im Ort war bis 2011 tätig. Die Gottesdienste finden im Jahr 2021 in einem 14-tägigen Rhythmus statt, zu dem im Schnitt nur noch 10 bis 15 Besucher erscheinen. Darüber hinaus nutzt das benachbarte Evangelische Johanniter-Gymnasium die Kirche ebenfalls zum Gottesdienst und für Zeugnisausgaben. Das Erzbistum Berlin ringt daher um die Zukunft des Sakralbaus. Beschreibung Die Kirche steht an der Ecke Freienwalder Straße / August-Ellinger-Straße in Nordost-Südwest-Richtung. Sie ist eine dreischiffige Basilika unter einem Satteldach mit eingezogenem Chor. An den Chor schließt sich zur August-Ellinger-Straße eine Sakristei an. Der Turm ist von halbhohen Nebentürmen gesäumt. Von ihm aus reicht ein L-förmiger Verbindungsbau in Richtung Nordwest zum Pfarrhaus. Die Decke der Kirche ist ein kassettiertes Holztonnengewölbe. Das Gewölbe wird durch Beton-Spannbögen getragen. Im Triumphbalken zum Chor befindet sich eine Kreuzigungsgruppe aus der alten St.-Lorenz-Kirche. Die Orgel auf einer Empore wurde 1913 von dem Orgelbauer Paul Völkner erbaut. In der Taufkapelle ist ein Rest der ursprünglichen Ausmalung erhalten. Das zur Kirche gehörende Pfarrhaus ist ein zweigeschossiger Bau mit einem Satteldach, das zur Freienwalder Straße hin durch ein Zwerchhaus aufgelockert wird. Das erste und zweite Geschoss sind durch ein Gesims getrennt. Literatur Ilona Rohowski, Ingetraud Senst (Bearb.): Landkreis Märkisch-Oderland. Teil 1: Städte Bad Freienwalde und Wriezen, Dörfer im Niederoderbruch. (= Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Denkmale in Brandenburg, Band 9.1.) Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms 2006, ISBN 3-88462-230-7, S. 204–208. Weblinks Einzelnachweise
St. Marien am Behnitz

St. Marien am Behnitz is the second-oldest Catholic church in the area of Berlin, Germany, after St. Hedwig's Cathedral. It was built in Spandau on a design by August Soller, and consecrated in 1848. Restored in 2002–2003 by private owners, it is a registered monument, used mostly for musical and literary events. History Beginning in 1825, plans for a church were under way when the congregation grew with many soldiers from different parts of Prussia moving to the Spandau garrison. In 1847 the foundation was laid for a new church within the city walls at the Behnitz, one of the oldest settlements of Spandau. It was dedicated to Mary, in memory of a former monastery in the southern part of the town. Plans for new church buildings had to be approved by the Oberbaudeputation. August Soller was responsible for the application and refused his approval, offering to deliver his own plans, which were more in keeping with the new royal program for church buildings. Soller's design was approved by Frederick William IV of Prussia, with minor changes. The building was supervised by Bauinspektor Julius Manger, who was long regarded as the architect. The church was consecrated on 21 November 1848. The first interior design was probably by Manger. In World War II, the church was damaged but was still in service until the other Spandau church, which had been completely destroyed, was rebuilt in 1952. The building deteriorated in the following years, but first restoration began in 1964. A fire in 1970 damaged the building further. In 1995, the Diocese of Berlin acquired the building from the Federal Republic. It was used only occasionally by "free churches" and foreign congregations. The diocese sold the building in 2002 to a private investor who planned to use it for concerts and literary events, under the condition that liturgical use would still be possible, and the requests of preservation of a historic monument fulfilled. The restoration of the building with care for historic detail won awards. Literature Helmut Kißner, Cordia Schlegelmilch: Die Kirche St.; Marien am Behnitz in Spandau. Ein vergessenes Werk August Sollers. Nicolaische Verlagsbuchhandlung GmbH, Berlin 2004, ISBN 3-89479-117-9. References External links Official website Maria, Hilfe der Christen Spandau (in German) St. Marien am Behnitz, Berlin-Spandau, Neugestaltung der Fenster / by Berlin-Glas berlin-glas.de
Kościół St. Marien am Behnitz w Berlinie

Kościół St. Marien am Behnitz – neoromańska świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w Berlinie, w dzielnicy Spandau, przy ulicy Behnitz. Historia Katolicy na Spandau stracili własny kościół po reformacji, kiedy luteranie przejęli kościół św. Mikołaja. Budowę nowego kościoła rozpoczęto dopiero w 1723, na potrzeby sprowadzonych z Liège dwustu katolików, którzy mieli stać się personelem miejscowego browaru. Drewniany kościół pw. śś. Piotra i Pawła powstał na obszarze Haselhorst, na południe od cytadeli. Po ok. dwudziestu latach został rozebrany przez zły stan techniczny. Kolejny kościół wzniesiono w 1767, lecz jego stan techniczny był porównywalny do poprzednika. Kamień węgielny pod czwartą świątynię położono w 1847. Kościół zaprojektował August Soller, a pracami budowlanymi kierował Julius Manger. Wzniesiono trójnawową bazylikę. W 1848 złożono w niej relikwie dwóch męczenników. W 1900 Spandau zamieszkiwało już około 9000 katolików, którzy nie mieścili się w świątyni. Nowy kościół parafialny wzniesiono w latach 1912–1914 (obecny kościół NMP Wspomożenia Wiernych). W latach 1912–1921 i 1937-1945 stara świątynia pełniła funkcję kościoła garnizonowego. Na potrzeby tejże funkcji przemalowano jego wnętrze z bieli i błękitu na brąz. Kościół znacznie ucierpiał podczas II wojny światowej. W 1952 został odrestaurowany, lecz podczas prac renowacyjnych w latach 60. XX wieku usunięto stary tynk i freski. Świątynia ponownie została zniszczona podczas pożaru w 1970. W 1995 państwo sprzedało obiekt archidiecezji berlińskiej, a w 2001 prywatne małżeństwo zakupiło budynek od władz kościelnych i w latach 2002–2003 przywróciło historyczny wygląd kościoła – m.in. wypiaskowano elewacje, naprawiono ubytki w cegłach, ponownie wybito dwa zamurowane wcześniej okna; we wnętrzu odtworzono freski oraz rzeźby. Od tego czasu, mimo że nie należy on do archidiecezji, wciąż organizowane są nabożeństwa. Prócz tego obiekt pełni funkcję kulturalną m.in. jako sala koncertowa. Architektura i wyposażenie Jest to trójnawowa, neoromańska bazylika. Fasada zwieńczona jest jedną ceglaną wieżą i czterema mniejszymi, oryginalnie cynkowymi wieżyczkami, odbudowanymi z piaskowca. W wyposażeniu dominują kolory: złoty, czerwony i niebieski. Na emporze znajdują się organy z 2003 wykonane przez spółkę Alexander Schuke Potsdam Orgelbau. Galeria Przypisy
St. Mariä Himmelfahrt (Schwedt/Oder)

Sankt Mariä Himmelfahrt ist die katholische Pfarrkirche in Schwedt/Oder, Landkreis Uckermark. Sie entstand 1895–1898 nach Plänen von Max Hasak und ist heute denkmalgeschützt. Geschichte Eine katholische Pfarrgemeinde wurde in Schwedt nach der Reformation erst 1853 wieder errichtet. Sie bestand nur aus wenigen ortsansässigen Familien sowie den katholischen Garnisonsangehörigen. Am Rand der damaligen Altstadt wurde ein Gartenlokal erworben und dessen Tanzsaal zum Kirchraum umgebaut. Der Bau der heutigen repräsentativen Kirche an gleicher Stelle ist wesentlich der Initiative und finanziellen Unterstützung des Schwedter Stadtverordneten und Ehrenbürgers Clemens Ortmeyer zu verdanken. Zur katholischen Pfarrei Schwedt gehört seit 2003 auch die ehemalige Pfarrei Angermünde mit der dortigen Mariä-Himmelfahrt-Kirche. Architektur Max Hasak entwarf die Kirche im neugotischen Stil mit Formen der norddeutschen Backsteingotik. Das Langhaus ist ein hoher, einschiffiger, überwölbter Saal von nur zwei Jochen Länge. Daran schließen sich ein Querhaus mit beidseitigen Ziergiebeln und Fensterrosetten (2013 von dem Glasbildner Thomas Kuzio gestaltet) sowie der Altarraum mit polygonaler Rückwand an. Den gegenüberliegenden Abschluss bildet der hochragende, querrechteckige Turmriegel, der einen schlanken Dachreiter trägt. Ausstattung Das Innere war ursprünglich reich mit neugotischen Figuren und Wandmalereien ausgestattet. Ein Bombentreffer am 18. April 1945 und die Umgestaltung der Jahre 1969–71 nach einem Entwurf von Friedrich Press ließen einen auf den neuen Zelebrationsaltar zentrierten Raum entstehen, der schon seit den 1980er Jahren als ästhetisch und liturgisch unzureichend empfunden wurde. Bei der Sanierung und Renovierung von 1997 bis 1999 wurde, vor allem durch Wiederherstellung des Altarraums, an die ursprüngliche Raumwirkung angeknüpft. Älter als die Kirche sind einige Ausstattungsstücke: der zentrale Crucifixus (1580), eine Pietà (14. Jahrhundert) und eine Anna selbdritt (1490). Die Buntglasfenster entstanden 1964. Den Kreuzweg von Hans Schindler erhielt die Kirche 1980, die Orgel der Firma Sauer 1988. Glocken Seit der Beschlagnahmung des ersten Geläutes (Petit & Gebr. Edelbrock, 1901) im Ersten Weltkrieg verblieb der Kirchturm ohne Glocken. Am 30. Juli 2021 erfolgte der Guss eines vierstimmigen Bronzegeläuts im Salve-Regina-Motiv wiederum von der Gießerei Petit & Gebr. Edelbrock in Gescher, das am 24. Dezember 2021 zum ersten Mal erklang. Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09130635 in der Denkmaldatenbank des Landes Brandenburg Geschichte und Architektur Internetpräsenz der Pfarrgemeinde Informationen zur katholischen Kirche in Schwedt auf der Homepage Uckermark-Kirchen Orgel Einzelnachweise
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Schwedt/Oder

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (niem. Sankt Mariä Himmelfahrt) – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w niemieckim mieście Schwedt/Oder. Historia Od 1830 w mieście dwa razy w miesiącu odprawiano nabożeństwa katolickie dla stacjonujących w nim żołnierzy. 15 sierpnia 1853 konsekrowano kaplicę urządzoną w zaaranżowanej sali tanecznej, a w 1857 ustanowiono tu parafię misyjną. Kamień węgielny pod budowę kościoła wg projektu berlińskiego inspektora budowlanego Maxa Hasaka wmurowano 1 listopada 1895, a prace ukończono 20 maja 1898. 24 maja świątynię konsekrował ks. Karl Neuber. W 1902 parafię misyjną przekształcono w zwykłą parafię. Sklepienia zostały lekko uszkodzone podczas II wojny światowej, wyposażenie w większości uniknęło zniszczenia. Pierwszą mszę odprawiono po remoncie 20 sierpnia 1950 roku. W 1964 wykonano nowe witraże. W latach 1969–1971 usunięto neogotyckie wyposażenie wnętrza, nowy ołtarz, tabernakulum, chrzcielnicę i pietę wykonał Friedrich Press. Około 1980 zawieszono obrazy drogi krzyżowej autorstwa Hansa Schindlera, a w 1988 zainstalowano nowe organy. W latach 1997–1999 kościół wyremontowano. Architektura i wyposażenie Świątynia neogotycka, jednonawowa, z transeptem. Jest długi na 33 m i szeroki na 12 m, wieża ma wysokość 56 metrów. W prezbiterium ustawiono barokowy krucyfiks z 1580 roku. W północnym ramieniu transeptu ustawiono figurę Świętej Anny Samotrzeciej z 1490, prawdopodobnie pochodzącą z kościoła farnego św. Katarzyny. We wnętrzu przechowywana jest również XIV-wieczna pietà, wypożyczona z kościoła we Flemsdorfie. 19-głosowe organy wykonano w 1988 roku w zakładzie W. Sauer Orgelbau Frankfurt (Oder), w 2012 zostały wyremontowane. Dzwony Pierwszy zestaw dzwonów odlano w roku 1901, lecz w 1917 został on zarekwirowany na cele wojenne. Kilkukrotnie podejmowano próby odlania nowych instrumentów, lecz z powodów finansowych przez następne lata piętro przeznaczone na dzwony było puste. W 2019 ekspertyza techniczna nie wykazała przeciwskazań dotyczących zawieszenia dzwonów na wieży, a w następnym roku ogłoszono przetarg na wykonanie czterech dzwonów. Odlano je 30 lipca 2021 w ludwisarni Petit & Gebr. Edelbrock w Gescher, a 3 października zostały poświęcone przez abpa Heinera Kocha. 24 grudnia 2021 dzwony po raz pierwszy oficjalnie uruchomiono. Galeria Przypisy
St. Matthias, Berlin

St. Matthias is a Roman Catholic church in Berlin, serving a parish just in front of the Potsdam Gate. The parish's first church was built in 1867–1868 using a 20,000 thaler donation from Prussian civil servant Matthias Aulike (his stipulation that it be served by a priest from his home diocese of Munster is still met today), making it the third oldest Roman Catholic parish in the city after those of St. Hedwig and St. Sebastian. It rose from an initial 800 parishioners to 10,000 by around 1890 and an expansion to the first church proved inadequate. A competition was therefore held to design a new church, with entries from August Menken among others. It was won by Engelbert Seibertz, with its foundation stone laid on 23 October 1893 by the parish priest and the consecration on 24 October 1895 led by Georg von Kopp, cardinal and bishop of Breslau. That new church was a hall church and still stands today on Winterfeldtplatz in the Schöneberg district.
Chiesa di San Mattia (Berlino)

La chiesa di San Mattia (in tedesco St. Matthias) è una chiesa cattolica di Berlino, sita nel quartiere di Schöneberg. Costruita alla fine del XIX secolo in stile neogotico, è posta sotto tutela monumentale (Denkmalschutz). Storia La parrocchia di San Mattia venne istituita a seguito di un lascito testamentale di Matthias Aulike, direttore del Ministero per il Culto del Regno di Prussia con delega ai rapporti con la Chiesa cattolica; nel testamento venne inserita la clausola che i sacerdoti officianti nella nuova parrocchia sarebbero dovuti provenire dalla diocesi di Münster, città d’origine dell’Aulike. La prima chiesa parrocchiale venne eretta dal 1867 al 1868 sulla Potsdamer Straße; dopo alcuni lustri venne sostituita dall’edificio definitivo sul Winterfeldtplatz, costruito dal 1893 al 1895 seguendo un progetto di Engelbert Seibertz risultato vincitore di un concorso. Durante la seconda guerra mondiale la chiesa fu gravemente danneggiata dai bombardamenti: andarono perduti l’interno, le vetrate e il coronamento della torre di facciata. La ricostruzione, in forme semplificate, fu curata da Felix Hinssen. Dal 1987 al 1989 fu effettuato un restauro approfondito dell’interno. Caratteristiche La chiesa è posta sul lato meridionale del Winterfeldtplatz, isolata dagli edifici circostanti; l’ingresso principale è posto sul lato sud, in fregio alla Pallasstraße. L’edificio, in stile neogotico, è rivestito esternamente in mattoni rossi, con dettagli in pietra arenaria. Al centro della facciata si erge una torre, in origine conclusa da un coronamento a punta, distrutto durante la seconda guerra mondiale e non ricostruito. L’interno, a forma di sala (Hallenkirche), è a tre navate, concluse verso il fondo da un coro principale centrale e due laterali secondari. I finestroni che danno luce all’interno sono ornati da un ciclo di 28 vetrate, realizzate da Hermann Gottfried in occasione del restauro del 1987-89. Note Bibliografia (DE) Christine Goetz e Matthias Hoffmann-Tauschwitz, Kirchen Berlin Potsdam, Berlino, Morus Verlag e Wichern-Verlag, 2003, p. 300, ISBN 3-87554-368-8. ISBN 3-88981-140-X Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di San Mattia Collegamenti esterni Sito ufficiale, su st-matthias-berlin.de. (EN) Chiesa di San Mattia, in GCatholic.org. Chiesa di San Mattia, su archINFORM.
Église Saint-Pie de Berlin

L'église Saint-Pie (St. Pius-Kirche) est une église catholique de Berlin-Friedrichshain ; elle est dédiée à saint Pie V et a été construite entre 1889/1892 et 1894 selon les plans de Max Hasak (de). L'église donne sur la Palisadenstraße 73-74 et est inscrite à la liste des monuments protégés. La paroisse Saint-Pie a fusionné en 2003 avec la paroisse Saint-Antoine de Berlin. Histoire et architecture Dans la seconde moitié du XIXe siècle, le quartier dénommé aujourd'hui Friedrichshain se forme par l'afflux de populations ouvrières provenant de la province de Prusse-Orientale dont la majorité est de confession catholique. C'est en 1873 qu'est construite la première église catholique dans la partie orientale de Berlin. On érige dans une cour intérieure de la Palisadenstraße une petite chapelle de bois sous le vocable de saint Pie V (St. Pius-Kapelle). Elle est flanquée de maisons à trois étages. La nouvelle église en briques de dimensions plus importantes est érigée entre 1892 et 1894 selon les plans de l'architecte Max Hasak qui construisit plusieurs églises berlinoises. Elle remplace la chapelle et la première messe est célébrée en mars 1894. À l'époque, la paroisse Saint-Pie est la deuxième en importance après celle de la cathédrale catholique de Berlin avec un curé, plusieurs vicaires et une paroisse en tant que telle. Pendant la Seconde Guerre mondiale, le clocher qui mesurait 86 mètres de hauteur est détruit par des bombardements. Il est reconstruit après la guerre, mais ne s'élève plus qu'à 66 mètres de hauteur afin de ne pas être remarqué dans la perspective de la nouvelle allée Staline (aujourd'hui Karl-Marx-Allee) construite par les nouvelles autorités socialistes. De plus l'église devait être de dimensions moins importantes, pour les mêmes raisons, que la nouvelle Deutsche Sporthalle qui se trouvait à côté et qui a finalement été détruite en 1972. Notes et références Bibliographie (de) Die Bau- und Kunstdenkmale in der DDR, Hauptstadt Berlin, Band I, hrsg. vom Institut für Denkmalpflege, bearbeitet von einem Kollektiv der Abteilung Forschung (Ingrid Bartmann-Kompa, Horst Büttner, Horst Drescher, Joachim Fait, Marina Flügge, Gerda Herrmann, Ilse Schröder, Helmut Spielmann, Christa Stepansky, Heinrich Trost), Gesamtredaktion Heinrich Trost, 2., unveränderte Auflage, Berlin 1984, page 450. (de) Max Hasak (de): Die St. Piuskirche in Berlin, in: Zentralblatt der Bauverwaltung, Jg. 15, no 10 (9 mars 1895), 109-opus-28456, p. 97–99. Liens externes Ressource relative à l'architecture : Landesdenkmalamt Berlin Ressource relative à la religion : GCatholic.org (de) Site officiel de l'église Saint-Pie Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Berlin Portail du royaume de Prusse