NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Podbielskiallee (metropolitana di Berlino)

La stazione di Podbielskiallee è una stazione della metropolitana di Berlino, sulla linea U3. È posta sotto tutela monumentale (Denkmalschutz). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla stazione di Podbielskiallee Collegamenti esterni http://www.untergrundbahn.de/strecken/u3/po.htm
Podbielskiallee (metrostation)

Podbielskiallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen aan de Kaiser-Wilhelm-Platz (kruising Pobielskiallee / Archivstraße) in het Berlijnse stadsdeel Dahlem, nabij de faculteit voor land- en tuinbouw van de Humboldt Universiteit en het instituut voor genetica van de Vrije Universiteit van Berlijn. Het metrostation werd geopend op 12 oktober 1913 aan het eerste deel van de Wilmersdorf-Dahlemer U-Bahn, de huidige lijn U3. Het station is vernoemd naar Viktor von Podbielski. Ten tijde van de opening van Wilmersdorf-Dahlemer U-Bahn was het Koninklijke Domein Dahlem een nog grotendeels onbebouwd, landelijk gebied. De lijn trok daardoor slechts weinig reizigers en er werden grote verliezen geleden. In station Fehrbelliner Platz moest men dan ook overstappen op kortere treinen richting Thielplatz. Inmiddels is de omgeving van station Podbielskiallee vrijwel volledig bebouwd, al is het landelijke karakter niet helemaal verloren gegaan. Station Podbielskiallee ligt in een uitgraving aan de ingang van de metrotunnel. Treinen in westelijke richting (Krumme Lanke) vervolgen hun weg vanaf hier bovengronds, richting het centrum van de stad loopt de lijn onder de grond. Het toegangsgebouw aan de Kaiser-Wilhelm-Platz, dat dwars boven de sporen staat, is uitgevoerd als een middeleeuws kasteeltje en werd ontworpen door Heinrich Schweitzer. Alleen de U boven de ingang verraadt dat het hier om een metrostation gaat. Dit soort rijk gedecoreerde stations is kenmerkend voor de U3. Het rijke Wilmersdorf spaarde kosten noch moeite bij de inrichting van haar ondergrondse stations, die als visitekaartje voor de goedburgerlijke stad dienden; in Dahlem besteedde men vooral aandacht aan de toegangsgebouwen, aangezien de bovengrondse perrons weinig mogelijkheden tot opsmuk boden. Vrijwel alle stations op de U3, waaronder Podbielskiallee, staan dan ook onder monumentenbescherming. Bronnen Externe links (de) Omgevingsplattegrond op de site van stadsvervoerbedrijf BVG (32 KB) (de) Foto's op Untergrundbahn.de[dode link]
Подбельскиаллее

«Подбельскиаллее» (нем. Podbielskiallee) — станция Берлинского метрополитена. Расположена на линии U3, между станциями «Брайтенбахплац» (нем. Breitenbachplatz) и «Далем-дорф» (нем. Dahlem-Dorf). История Станция открыта 12 октября 1913 года в составе участка «Хоэнцоллернплац» — «Тильплац» и расположена в районе Берлина Штеглиц-Целендорф. Станция, как и прилежащая улица, названа в честь генерала Виктора фон Подбельского, государственного министра и секретаря имперского почтового ведомства. В непосредственной близости от станции с 1924 года находился государственный архив. Во время Второй мировой войны станция значительно пострадала. Платформа после войны была расширена. Архитектура и оформление Станция представляет собой наземную платформу, наполовину закрытую навесом, спроектирована архитектором Генрихом Швайцером. Единственный вход на станцию расположен в восточном торце платформы. Непосредственно к востоку от станции расположены порталы туннелей линии U3, далее в центр города она продолжается под землёй. Наземный вестибюль станции одноэтажный, выполнен в стиле средневекового замка, фронтон украшен зубцами. Первоначально здание было светло-жёлтым, в настоящее время имеет светло-коричневый цвет. Вход в вестибюль украшен гербом Адольфа Зоммерфельда, одного из руководителей и «патронов» строительства метрополитена в Берлине. В окне вестибюля расположен витраж. На станции сохранились две деревянных скамьи. Ссылки [1] (нем.)
Podbielskiallee (Berlins tunnelbana)

Podbielskiallee en station på linje U3 i Berlins tunnelbana. Stationen öppnades 1913. Stationen byggdes som del i Wilmersdorf-Dahlemer-Untergrundbahn mellan Wittenbergplatz och Thielplatz som öppnade för trafik 1913. Galleri
Kunsthaus Tacheles

La Kunsthaus Tacheles (o simplemente Tacheles o Tacheles Gallery, en castellano "Galería de arte Tacheles") fue un centro de arte moderno en Berlín dirigida por un colectivo de artistas que ocuparon la ruina desde 1990 (para evitar un proceso de demolición). El edificio principal fue construido en 1908 como un lujoso centro comercial, sobreviviendo y adaptandose al paso del tiempo para quedar en ruinas después de la guerra. Después de ser ocupado y funcionar como centro de arte durante 20 años, fue cerrado definitivamente en septiembre de 2012. Hoy, el lugar alberga al museo Fotografiska y junto a él se desarrolló el monumental proyecto arquitectónico AM Tacheles. Localización Kunsthaus Tacheles se encuentra en Oranienburger Straße (no lejos de Neue Synagoge), y un lado largo se enfrenta a Friedrichstrasse, en las cercanías del distrito Mitte. No muy lejos de Alexanderplatz y de la estación (tanto de la S-Bahn como del tranvía) de Oranienburger Tor. Desde la clausura del edificio, la entrada al "Sculpture Park Tacheles" está situada paralelamente detrás de Oranienburger Straße, donde para acceder es necesario atravesar el aparcamiento contiguo. Origen del nombre La banda punk "Tacheles" formada antes de la caída del muro, le traspaso su nombre a la ruina una vez que sus integrantes se tomaran el edificio, liderados por Leo Kondayne. (La banda Tacheles estaba integrada por Leo Kondeyne, Christian Jaeger, Tatjana Besson, Alexander Kriening, André Greiner-Pohl, Frank Trötsch Tröger y su Vocalista Rafael Insunza Figueroa.) El término Tacheles, deriva del yidis Tacheles, es decir, "texto libre", "hablar claro". Ich sage es Dir Tacheles: te lo digo claramente, Er hat Tacheles gesprochen: ha hablado claro. La elección del nombre se basa en la censura estatal de la RDA para los artistas, que limitaba la expresión y obligaba a ocultar el verdadero significado de sus obras. La elección del yidis se debe probablemente al hecho de que el edificio se encuentra en el antiguo barrio judío de Berlín, aunque al igual que muchas palabras en yidis, Tacheles ya estaba presente en el dialecto berlinés. En el primer piso del edificio, estaba ubicado el «Café Zapata». Tacheles también albergó un cine, un espacio para exposiciones artísticas, y un laboratorio. Es destacable el contraste entre el edificio de la Galería Tacheles y la arquitectura más moderna del hotel que se encuentra junto a ella. Filmografía Algunas escenas de la película Good Bye, Lenin! (Wolfgang Becker, 2002) fueron rodadas en la Tacheles. Imágenes Enlaces externos
Kunsthaus Tacheles

Het Kunsthaus Tacheles was een bekend warenhuis in de Oranienburger Straße in Berlijn. Het werd in de periode 1907-1908 gebouwd onder leiding van Franz Ahrens en ging een jaar later open onder de naam Friedrichstraßenpassage. Het was deels ook aan de Friedrichstraße gelegen. Het laatste deel van de naam is afgeleid van tacheles, een Jiddisch woord dat iets als "klare taal" betekent. Het warenhuis raakte zwaar beschadigd in de Tweede Wereldoorlog maar ontwikkelde zich in de jaren 90 van de vorige eeuw tot een cultureel centrum in de Joodse wijk van de hoofdstad. De plek biedt thans onder dezelfde naam naast talrijke kunstobjecten ook plaats voor horeca, ateliers, een bioscoop, een beeldentuin en een tentoonstellingsruimte voor experimentele kunst en nieuwe media. Heden ten dage staat het complex onder monumentenzorg.
Umetnička kuća Taheles

Umetnička kuća Taheles (нем. Kunsthaus Tacheles) je umetnički centar i mesto kulturnih dešavanja u Berlinu. Taheles je prostrana građevina od 9000 m² u Oranienburger ulici, u berlinkoj četvrti Mite u Istočnom Berlinu, koju je skvotirala skupina međunarodnih umetnika, izvođača i muzičara, posle pada Berlinskog zida, u proleće 1990. Spoljašnjost zgrade je oštećena u Drugom svetskom ratu i mnoga oštećenja još uvek stoje. Na spoljašnjem zidu se nalazi ogromni oslikani mural u grafiti stilu, a unutra skulpture moderne umetnosti. U početku je Taheles služio za smeštaj i radni prostor umetnika koji su u njemu živeli, a kasnije postaje umetnički centar sa kafićem, bioskopom, radionicama i prostorom za pozorišne predstave i izvedbe. Jedno vreme ga je vodio poznati kurator Johen Sandig. Zanimljivosti Taheles je bio inspiracija za scenu u nemačkom filmu "Good Bye Lenin". Spoljašnje veze Zvanični Taheles sajt Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (18. јун 2003) Taheles
Kunsthaus Tacheles

Kunsthaus Tacheles var ruinen till det gamla köpcentrumet Friedrichstrassenpassage från 1909 på Oranienburger Strasse 54-56a i Berlin. Huset skulle rivas 1990 men ockuperades av några konstnärer. Byggnaden var väldigt sliten och var såväl invändigt som utvändigt helt täckt med graffiti. Här befann sig bland annat en konstateljé, en biograf, några barer och Café Zapata samt en skulpturpark på baksidan. Under 2020-talet renoverades huset och flera nya hus byggdes upp och blev nya distriktet Am Tacheles, där bl.a. Fotografiska har öppnat upp 2023. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Kunsthaus Tacheles.
Futuro

La Futuro, ou Maison Futuro, est un habitat préfabriqué conçu par le finlandais Matti Suuronen. Une centaine d'exemplaires de cette maison furent construits entre la fin des années 1960 et le début des années 1970. Leur forme distinctive dans le style des soucoupes volantes et leur entrée en sas d'avion rendent ces constructions très populaires chez les collectionneurs. La Futuro est composée de plastique polyester et de fibre de verre, mesure environ 3 mètres de haut pour 8 (puis 5) mètres de diamètre. Le Marché Dauphine à Saint-Ouen présente une Maison Futuro, installée sur la place centrale. Elle est l’emblème du Marché Dauphine et sert d'espace événementiel. Durant l'été 2018, une Maison Futuro a été installée dans les Jardins suspendus du Havre. Galerie Notes et références Liens externes (fr) Retrouvez la page dédiée au seul exemplaire Français de la Futuro (fr) Plus d'infos sur la Futuro Française (en) Site de référence sur les Futuro (en) The Futuro House Lieux, Informations, Photographies, Histoire, Cartes (en) Article sur les Futuro du New York Times (fr) Situations et photos vues du ciel de quelques Futuros Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Finlande
Futuro (architettura)

Futuro è una linea di case prefabbricate concepite dall'architetto finlandese Matti Suuronen negli anni sessanta. La Futuro è oggi considerata un'icona retrofuturista ed è uno dei pochi prodotti utopici commercializzati in serie. Secondo il periodico Domus, rappresenta «un unicum nel panorama della ricerca sperimentale sulla abitazione-tipo della "città del futuro" del ventennio a cavallo tra gli anni cinquanta e settanta». Descrizione La Futuro è un'abitazione ellissoidale, alta 4 m e con un diametro di 8 m, posta su tre supporti metallici, dotata di finestre a oblò ovali e un ingresso a cui si accede tramite una passerella dotata di scala. Al suo interno è presente un salotto principale che permette di accedere a una cucina, un bagno e una camera da letto. Suuronen conferì alla Futuro questa inusuale apparenza affinché richiamasse i dischi volanti e perché, a suo dire, avrebbe garantito ottime prestazioni in termini strutturali e spaziali. La sua natura interamente modulare e le materie plastiche leggere di cui è composta la rendono facilmente montabile e smontabile. Storia Matti Suuronen iniziò a lavorare alla Futuro nel 1965, su richiesta di un amico desideroso di avere un'abitazione facile da costruire su ogni tipo di terreno. Ispirandosi alle "case-capsula" brevettate (ma mai messe in commercio) da Richard Buckminster Fuller nel primo Novecento, Suuronen lanciò il primo modello di Futuro nel 1968. L'abitazione destò l'attenzione dell'azienda produttrice finlandese Polykem, che iniziò a produrle in serie. La fotografia di una Futuro compare nell'articolo del New York Times sull'allunaggio del 1969. Una serie di fattori, tra cui l'estetica avveniristica e all'avanguardia delle Futuro, giudicata troppo antiestetica e fuori contesto negli ambienti naturali, così come la crisi energetica, che rese insostenibile la produzione della plastica, portò le abitazioni al ritiro dal mercato nel 1973. Secondo le parole del saggista Roland Barthes, la Futuro sarebbe rimasta un "artefatto culturale mitico" poiché vivrebbe più come immagine che come rappresentazione nella realtà. Stando a un articolo di The Guardian del 2015, delle meno di cento esemplari costruite ne sopravvivono oggi circa sessanta nel mondo. Alcuni di questi sono esposti in vari musei, tra cui il Museo d'arte moderna di Espoo, il Museo Boijmans Van Beuningen di Rotterdam e il Centraal Museum di Utrecht. Note Bibliografia (EN) Marko Home & Mika Taanila, Futuro: Tomorrow's House from Yesterday, Desura, 2002. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Futuro (architettura)
Futuro

Een Futuro is een geprefabriceerd type woonhuis, ontworpen door de Finse architect Matti Suuronen. De woningen zijn gemaakt van polyester, plastic en glasvezel. Er zijn er in de jaren zestig en zeventig zo'n honderd tot tweehonderd van gemaakt. Kenmerken De Futuro's hebben een opvallende, ellipsoïde vorm die lijkt op die van een vliegende schotel zoals deze ook werden voorgesteld binnen het Retrofuturisme. Een futuro is vier meter hoog, acht meter in doorsnee en heeft een vloeroppervlak van 36 m². Een standaard futuro was uitgerust met zes zitplaatsen die uitgeklapt konden worden tot bedden, een open haard, grill, keuken, toilet en badkamer. De elipsvormen komen op veel plaatsen terug in het ontwerp, niet alleen in de ramen maar ook in de deuren, het meubilair en zelfs de stopcontacten. Het bouwwerk steunt op een stalen ringstandaard. Toepassingen In de jaren zestig van de twintigste eeuw kregen de mensen meer vrije tijd en gingen meer reizen. De Futuro paste in dat beeld. De gedachte achter de Futuro is dat het een huis is dat overal kan worden geplaatst als skihut of vakantiehuisje. Het was bedoeld als een massageproduceerd bouwpakket dat zelfs op moeilijk bereikbare plekken in elkaar gezet kon worden. Zo is bijvoorbeeld een Futuro hoog in het Biosfeerreservaat Teberdinski in de Kaukasus geplaatst. Na de oliecrisis van 1973 werden de productiekosten van de Futuro te hoog, waardoor deze uit de markt werd genomen. Het prototype van de Futuro is in 2007 door museum Boijmans van Beuningen aangekocht. Na een grondige restauratie is het in 2011 in het museum tentoongesteld.
Jänschwalde Power Station

Jänschwalde Power Station is located near the village of Jänschwalde in Brandenburg on the German-Polish border. The lignite-fired power station has an installed capacity of 3,000 megawatts and consists of six 500 MW units. It is the third-largest brown coal power plant in operation in Germany and is currently owned by LEAG/EPH, who took over its ownership from Vattenfall in 2016. Overview The power station was built by VEB BMK Kohle und Energie (de) between 1976 and 1988. Between the German reunification and the mid-1990s, modern environmental technology was adopted, making higher energy efficiency possible. Despite this, the power station has the fifth-lowest ratio of energy efficiency to CO2 emission in Europe due to the low quality lignite fuel, according to a study by the WWF. Jänschwalde power station predominantly fires raw brown coal from nearby open-pit mining in Jänschwalde and Cottbus to the north. At full load, the power station burns approximately 80,000 tons of brown coal a day. From one kilogram of brown coal about one kilowatt-hour of electrical energy is produced. The yearly power output lies around 22 billion kWh (22 TWh) when active. The waste heat is used for district heating in Cottbus. The power station was reactivated during the 2022 energy crisis, and turned off in July 2023. In October 2023, one 500 MW unit was restarted, and another was made ready to start. The site formerly featured three obsolete 300 meters (980 ft) chimneys. These were gradually dismantled in a complex process between 2002 and 2007, as conventional demolition was not possible on the site for space reasons. A unique procedure was introduced for this task: the chimneys were broken down from the top to a height of 50 meters (160 ft) by a special mechanism equipped with excavators which works round the edges of the chimneys, after which the remaining stacks were demolished by conventional means. A 1 GW / 4 GWh battery energy storage system is scheduled for 2028. See also List of largest power stations in the world Notes
Centrale thermique de Jänschwalde

La centrale thermique de Jänschwalde est une centrale thermique située dans le bassin minier de Lusace au Brandebourg, en Allemagne. Elle fonctionne avec du lignite extrait d'une mine à ciel ouvert. Elle est considérée en 2019 comme le 4e plus gros pollueur d'Europe. Notes et références Portail de l'industrie Portail des énergies fossiles Portail du Brandebourg
Elektriciteitscentrale Jänschwalde

De Jänschwalde elektriciteitscentrale is een bruinkoolgestookte thermische centrale vlak bij het dorpje Jänschwalde in Brandenburg, Duitsland. De centrale heeft een capaciteit van 3000 megawatt, onderverdeeld in 6 eenheden van 500 MW. Het is de grootste actieve bruinkoolcentrale van Duitsland. LEAG, dochteronderneming van het Tsjechisch energiebedrijf EPH, is de eigenaar. Vattenfall verkocht de centrale in 2016. De centrale werd gebouwd tussen 1976 en 1989, met voornamelijk verouderde Oost-Duitse technologie. De centrale is de 5de meest vervuilende van Europa, volgens het WWF. De centrale stoot ook het meeste CO2 (25,02 miljoen ton) uit van alle elektriciteitscentrales in Duitsland. De centrale betrekt zijn bruinkool uit de nabijgelegen dagbouwontginningen van Jänschwalde en Cottbus-Nord. Op volle capaciteit gebruikt de centrale 80.000 ton bruinkool per dag. Sinds 2004 wordt er ook huisvuil verstookt, rond 2020 circa 400.000 ton per jaar De drie 300 meter hoge schoorstenen zijn niet meer in gebruik sinds de modernisering van de centrale in de jaren 1990. Wegens plaatsgebrek is opblazen niet mogelijk. Er werd een systeem ontworpen om de schoorstenen geleidelijk af te breken tot een hoogte van 50 m. Deze taak was in 2007 afgerond. Vattenfall bood in september 2015 alle Duitse bruinkoolcentrales, inclusief mijnen, te koop aan. In 2016 was de verkoop afgerond. Het ligt in de bedoeling de centrale omstreeks 2028 geheel stil te leggen. Daarna zal in ieder geval het hoofdgebouw niet worden afgebroken, het werd in 2025 aangewezen als industrieel erfgoed. Externe link (de) LEAG: Jänschwalde
Elektrownia Jänschwalde

Elektrownia Jänschwalde (niem. Kraftwerk Jänschwalde) – elektrownia cieplna (węglowa), zlokalizowana w pobliżu wsi Jänschwalde (Janšojce) na Łużycach w Niemczech (kilka kilometrów od granicy z Polską). Należy do czeskiego koncernu EPH. Jest to 3. pod względem wielkości elektrownia na terenie Niemiec. O elektrowni Elektrownię zbudowała w latach 1976–1989 firma VEB BMK Kohle und Energie w kooperacji z przedsiębiorstwami jugosłowiańskimi, węgierskimi i polskimi, a także przy doradztwie specjalistów radzieckich. 90% robót budowlano-montażowych wykonały firmy polskie. Pierwszy blok energetyczny (500 MW) uruchomiono 14 października 1981. W latach 1990–1996 zmodernizowano ją w celu zmniejszenia emisji zanieczyszczeń i zwiększenia wydajności. Korzysta z okolicznych kopalni węgla brunatnego – Jänschwalde i Cottbus Nord. W skład zespołu wchodzi też farma wiatrowa Jänschwalde koło Chociebuża z 2004. Jest to sześć turbin wiatrowych V90 z firmy Vestas. Parametry elektrownia węglowa: moc elektryczna – 3000 MW (6 bloków po 500 MW), moc cieplna – 458 MW, roczna średnia produkcja – 22.000 GWh (roczne zapotrzebowanie na elektryczność około 5 milionów osób), elektrownia ogrzewa miasta Chociebuż i Peitz, emisja dwutlenku węgla – 25,02 milionów ton rocznie, elektrownia wiatrowa: roczna średnia produkcja – 24.000 MWh, wysokość wież (turbin) – 105 m, wysokość całkowita – 150 m, średnica wirnika – 90 m, moc znamionowa – 2 MW. Środowisko naturalne Według raportu Dirty Thirty opublikowanego przez World Wide Fund for Nature w maju 2007 roku elektrownia znalazła się na czwartym miejscu wśród największych emisjantów w całej Unii Europejskiej. Przypisy Bibliografia https://archive.is/20130504012137/http://www.wirtualnyglobus.pl/plik_3385_Janschwalde-Power-Station-.html – o elektrowni (dostęp 18.2.2011) https://web.archive.org/web/20110101034258/http://elektrownie.vattenfall.pl/powerplant/jaenschwalde – Vattenfall (dostęp 18.2.2011) https://web.archive.org/web/20110815142731/http://elektrownie.vattenfall.pl/powerplant/jaenschwalde-wind-farm – o elektrowni wiatrowej (dostęp 18.2.2011)
Jänschwalde kraftverk

Jänschwalde kraftverk är ett tyskt kolkraftverk nära orten Jänschwalde i Brandenburg, vid den tysk-polska gränsen. Det byggdes mellan 1976 och 1989 och ägs numera av Vattenfall AB. Jänschwalde har en total eleffekt på 3 000 MW, uppdelat på sex stycken block om 500 MW vardera, och är med det ett av Tysklands största kraftverk. Bränslet som används är brunkol som bryts i två närliggande dagbrott. Vid fullast förbrukas ca 82 000 ton kol per dygn. Efter elproduktionen kyls det mesta av värmen bort i kraftverkets kyltorn men en del utnyttjas som fjärrvärme och till den fiskodling som sker i bassänger på området. Jänschwalde rankades 2005 av WWF som Europas femte smutsigaste kraftverk, sett till koldioxidutsläpp. Vattenfall har sedan övertagandet i början av 2000-talet satsat på både effektivisering av kraftverket och bättre rökgasrening för att få ner utsläppen. En undersökning gjord av EU-kommissionen visade dock 2014 att Jänschwalde hamnade på fjärde plats bland de kraftverk i Europa som släpper ut mest koldioxid. Referenser Noter