NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Buckow (Berlino)

Buckow è un quartiere della città tedesca di Berlino, appartenente al distretto di Neukölln. Storia Già comune autonomo, Buckow venne annessa alla "Grande Berlino" nel 1920, venendo assegnata per la quasi totalità al distretto di Neukölln (una parte disabitata del territorio comunale fu invece assegnata al distretto di Tempelhof). Note Voci correlate Stazione di Berlin-Buckow Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Buckow
Berlin-Buckow

Buckow is een stadsdeel van Berlijn, en maakt deel uit van Neukölln. Buckow is in twee stukken verdeeld doordat Gropiusstadt in 2002 een apart stadsdeel werd. Geschiedenis Het dorp werd rond 1230 gesticht en werd voor het eerst vernoemd in 1373. Lange tijd bleef het gebied dunbevolkt. In 1858 woonden er 588 mensen. Rond 1900 kwam er een station en later ook een tramlijn. in 1920 werd het dorp onderdeel van Groot-Berlijn en werd ingedeeld in het district Neukölln. In 1950 werd Buckow gesplitst in twee stadsdelen, die Buckow-West en Buckow-Ost genoemd werden. In 1955 werd het treinverkeer er gestaakt en in 1964 reed ook de laatste tram. Tussen 1962 en 1975 werd de grote woonwijk Gropiusstadt gebouwd, die ook op grondgebied van Britz en Rudow lag. Nadat de wijk in 2002 een apart stadsdeel werd werden de nu gescheiden delen van Buckow terug één stadsdeel.
Букков (район Берлина)

Букков (нем. Buckow) — район в административном округе Нойкёльн Берлина. Район состоит из двух отдельных частей (бо́льшая часть — Букков 1, меньшая часть — Букков 2), разделённых районом Гропиусштадт. Восточная часть Буккова 1 соответствует основанной в 1230 году средневековой деревне, давшей название всему району. В 1920 году Букков вместе с близлежащими деревнями Бриц, Рудов и городом Нойкёльн был присоединён к «Большому Берлину» в составе нового городского округа, получившего название Нойкёльн. В 1976 году завершилась постройка жилого микрорайона Бриц-Букков-Рудов по проекту Вальтера Гропиуса. В 2002 году микрорайон новостроек-многоэтажек был выделен в отдельный городской район, получивший название Гропиусштадт. Галерея
Buckow, Berlin

Buckow är en stadsdel i Berlin i Tyskland, belägen i stadsdelsområdet Neukölln. Buckow har 38 474 invånare (2011). Läge och geografi Buckow ligger vid Berlins södra stadsgräns i södra delen av stadsdelsområdet Neukölln. Stadsdelen består sedan 2002 av två separata områden på mark som före Berlins expansion tillhörde byn Buckow. År 2002 blev höghusstadsdelen Gropiusstadt i centrala Buckow en självständig stadsdel och separerade därigenom Buckow i en större västlig del, Buckow 1, och en mindre östlig del, Buckow 2. Buckow 1 gränsar i söder till byn Grossziethen i Schönefelds kommun, Landkreis Dahme-Spreewald, Brandenburg, och mellan 1961 och 1989 stod Berlinmuren vid stadsgränsen. Angränsande stadsdelar i Berlin är, medsols: Lichtenrade och Mariendorf i stadsdelsområdet Tempelhof-Schöneberg i väster, samt stadsdelarna Britz, Gropiusstadt och Rudow i stadsdelsområdet Neukölln, i norr och öster. Området utgör en tätbebyggd förortsstadsdel med huvudsakligen hyreshus- och villabebyggelse. Utefter stadsgränsen i söder finns grönområden omkring Berlinmurens tidigare sträckning. Historia Ortnamnet tros komma från det västslaviska ordet buk som betyder bokträd (tyska: Buche). Den medeltida bykyrkan byggdes under första halvan av 1200-talet och orten omnämns i skrift för första gången 1373. Fram till 1800-talet var Buckow en lantlig by utanför Berlin. 1920 införlivades Buckow i stadsdelen Neukölln i Stor-Berlin. Huvuddelen av den nuvarande bebyggelsen i området tillkom under Berlins delning på 1960- och 1970-talen, då även stadsdelen Gropiusstadt byggdes. Området tillhörde fram till 1990 den amerikanska sektorn i Västberlin. Stadsdelen Gropiusstadt blev 2002 administrativt självständig från Buckow. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Berlin-Buckow, 14 mars 2012. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Buckow, Berlin.
Hufeisensiedlung

El Hufeisensiedlung ​ en el distrito berlinés de Britz es un asentamiento de viviendas sociales y desde 2008 Patrimonio de la Humanidad de la UNESCO. Fue diseñado por el arquitecto Bruno Taut, el arquitecto y más tarde arquitecto de la ciudad de Berlín Martin Wagner y el arquitecto de jardín Leberecht Migge. Es uno de los primeros proyectos de construcción de viviendas sociales y se considera un ícono de la planificación y la construcción urbanas modernas. El asentamiento se construyó entre 1925 y 1933 en varias fases, de las cuales la 1925-1930 construyó las primeras seis secciones desde 1986 juntas como un edificio protegido por conjuntos. En 2008, la Hufeisensiedlung junto con otras cinco urbanizaciones de Berlín fue declarada Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO por los Modernistas de Berlín. Que también registrada desde 2010 como un monumento jardín, llamado así por el componente central en la forma de un acuerdo de herradura es también parte del 1925 en la competencia directa de dos asociaciones de vivienda diferentes (GEHAG y Degewo) erigidas gran Britz. La parte del DeGeWo frente a la herradura, la llamada "Krugpfuhlsiedlung", también se construyó a partir de 1925 y fue diseñada por los arquitectos Ernst Engelmann y Emil Fangmeyer en una forma más tradicional. Referencias
Hufeisensiedlung

De Hufeisensiedlung (Hoefijzernederzetting) werd in de periode 1925 tot 1933 in Berlijn-Britz gerealiseerd naar de plannen van Bruno Taut en Martin Wagner. Het is een van de eerste projecten op het gebied van sociale woningbouw en onderdeel van de nederzetting Britz/Fritz Reuter-Stadt. Het geheel is voorzien van platte daken, is helder en luchtig, en beschikte destijds over wat als de modernste technische uitrusting werd beschouwd, zoals gasaansluitingen, elektrische verlichting en badkamers. Het object staat sinds 2008 op de werelderfgoedlijst als onderdeel van de inschrijving Modernistische woonwijken in Berlijn. De Regenboogbuurt in Almere, Nederland, ontwikkeld tussen 1994 en 1998, is geïnspireerd op deze en andere kleurenwijken, die Bruno Taut in Berlijn ontwierp.
Hufeisensiedlung

Hufeisensiedlung eller Siedlung Britz är en bebyggelse i Berlin som skapades 1925–1933 i stadsdelen Britz, i mellersta delen av stadsdelsområdet Neukölln, efter planer av Bruno Taut och Martin Wagner. En byggnad är formad som en hästsko och heter Hufeisen på tyska. Byggherre var GEHAG. Hufeisensiedlung ingår sedan juni 2008 i Unescos världsarvslista tillsammans med andra modernistiska kvarter i Berlin. Historia Området ligger på det tidigare riddargodset Britz marker i Neukölln. I 1920-talets Berlin skulle bostadsbristen och bristen på moderna bostäder lösas med nya områden utanför stadskärnan, inspirerade av de brittiska trädgårdsstäderna av Ebenezer Howard. Hufeisensiedlung är, liksom övriga bostadsområden som ingår i världsarvet, ett exempel på den socialreformistiska rörelsen i Berlin och de ideal som bland annat Bauhaus förkunnade under samma period. Bredvid området byggde bostadsbolaget Degewo området Eierteich. Bostadsbolaget Gehag gav Bruno Taut uppdraget tillsammans med Martin Wagner att utveckla en stadsplan för området. Inspirerade av den nya tidens byggteknik ville man ha typbestämda bostäder och byggnader för att minska kostnaderna. Taut kunde i arbetet ta med sig erfarenheterna från Gartenstadt Falkenberg, den så kallade Tuschkastensiedlung. Byggnaderna uppfördes åren 192–-1933 och omfattade 1 072 bostäder. I centrum ligger själva Hufeisensiedlung, den byggnad som från ovan ser ut som en hästsko. Den funktionella byggnadsstilen utmärks genom Tauts färgval: röda byggnader, gula byggnader och byggnader som går i blått. Den länga som går i rött kallas "Rote Front". Alla gator är uppkallade efter personer och orter som förekommer i böcker av Fritz Reuter som givit huvudgatan Fritz-Reuter-Allee dess namn. Stavenhagener Strasse är uppkallad efter Reuters födelseort Stavenhagen. Även Reuters hustru har givit namn åt en gata, Lowise-Reuter-Ring. Platsen Hüsung kommer från lågtyskan, den dialekt som Reuter skrev på. Ett alternativt namn för området har också varit Fritz-Reuter-Stadt. Under 1960-talet anslöts området genom stationerna Blaschkoallee och Parchimer Allee till tunnelbanans linje U7. Bilder Källor Zukowsky, John (2019) (på engelska). A Chronology of Architecture: A Cultural Timeline from Stone Circles to Skyscrapers. London: Thames & Hudson. sid. 204–205. ISBN 978-0-500-34356-2 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Hufeisensiedlung. Hufeisensiedlung
Pabellón chino (Potsdam)

El pabellón chino, o casa del té china (en alemán: Chinesisches Haus), es un pabellón en los jardines del Parque de Sanssouci en Potsdam. Está situado a unos setecientos metros al suroeste del palacio de Sanssouci, y fue Federico el Grande quien encargó su construcción para servir de ornamento al conjunto. El arquitecto del jardín fue Johann Gottfried Büring, quien entre 1755 y 1764 diseñó el edificio en el entonces de moda estilo de la chinoiserie, una mezcla de elementos rococó y partes inspiradas en la arquitectura oriental. Federico el Grande se inspiró en la Maison du Trefle, un pabellón de jardín en Lunéville del año 1738, de planta trilobulada diseñado por el arquitecto Emmanuel Héré de Corny, para el Duque de Lorena, antiguo Rey de Polonia, Estanislao I Leszczynski quien vivía exiliado en Francia. Un ejemplar de uno de los grabados de la Maison publicado por Héré en 1753, estaba en poder del rey prusiano. Dado que el edificio sirvió de escenario a pequeños eventos sociales, Federico lo dotó con una Cocina china, a unos pocos metros al sureste del Chinesisches Haus. Esta Chinesische Küche solamente conserva el aire oriental en sus ventanas. Referencias Streidt, G., y Frahm, K., Potsdam: Die Schlösser und Gärten der Hohenzollern. Colonia: Könemann, 1996. ISBN 3-89508-238-4. Dirección General de la Fundación de los Palacios y Jardines de Potsdam-Sanssouci (VV.AA.): Potsdamer Schlösser und Gärten: Bau- und Gartenkunst vom 17. bis 20. Jahrhundert. Potsdam: UNZE, 1993. ISBN 3-910196-14-4. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Pabellón chino.
Chinesisches Haus

Het Chinesisches Haus is een theepaviljoen gelegen in het park bij het paleis Sanssouci in Potsdam, de hoofdstad van de Duitse deelstaat Brandenburg. Het paviljoen is gebouwd in opdracht van de Pruisische koning Frederik de Grote tussen 1755 en 1764. De bouw van dit paviljoen viel daarmee in de periode van de Chinoiserie, waarin er in Europa een vergrote aandacht was voor China en de Chinese kunst. Tegenwoordig is er een verzameling porselein te vinden.
Chinesisches Haus

Chinesisches Haus är en paviljong i parken vid slottet Sanssouci i Potsdam. Byggnaden ritades av Johann Gottfried Büring och den påbörjades 1754. Inspirationen var troligtvis en kinesisk paviljong vid slottet i franska Lunéville. Byggnaden har formen av ett runt tält med pelare som efterliknar palmer. Mellan dessa finns 6 grupper med tre skulpturer som föreställer kinesiska personer som dricker kaffe, äter melon eller liknande. Skulpturerna är av sandsten med ett yttre skikt av guld. Tolv andra statyer föreställer personer som spelar musik. Högst uppe på taket placerades en figur som föreställer en mandarin med parasoll. Ansvarig för figurerna var skulptörerna Johann Peter Benckert och Joachim Matthias Meymüller. Guldskiktet återställs med 30 till 40 års mellanrum. Därför behövs ungefär 2 kg guld. En längre tid förvarades porslin från Sydostasien i huset som tillhörde Fredrik II av Preussen. Takmålningen i paviljong föreställer en kinesisk teater med glada personer och apor som skapades av Thomas Huber. Husets invigning skedde 1764 av Fredrik II efter sjuåriga kriget med ett stort bankett. Referenser
Китайський чайний будиночок

Китайський чайний будиночок (нім. Chinesisches Haus) — садовий павільйон в парку літнього палацу Сан-Сусі в Потсдамі. Історія У 17 столітті голландські торговці принесли китайські перли, лак, шовк і порцеляну в Європу. Під час епохи бароко інтерес до східних мистецтв виріс, а в епоху рококо в шинуазрі, пішла справжня мода на все китайське. На додаток, ентузіазм до азійських розкішних товарів, які мали багато спільного з рококо, виріс завдяки подорожам і виставкам, що зображують безтурботне життя китайців. Всі палаци були прикрашені порцеляною, яка була китайським стилем і настінними розписами, які представляли ідеальний світ Китаю. Китайський чайний будиночок було побудовано за наказом прусського короля Фрідріха II Великого як прикрасу для його літньої резиденції. Проєкт був доручений архітекторові Іоганну Готтфріду Бюрінгу. Тривале будівництво, розпочате в 1755, протривало до 1764 року, що було пов'язано з Семирічною війною. Архітектура Фрідріх Великий змоделював китайський будиночок на Maison Du trefle в 1738 році, де він побудував садовий павільйон на території палацу в Люневілі, Франція. Ця будівля в образі трилисника була створена французьким архітектором Еммануелем Ере для герцога Лотарингії Станіслава Лещинського, колишнього короля Польщі, який жив у вигнанні у Франції. Побудований за ескізами самого короля, Китайський чайний будиночок є яскравим прикладом захоплення тієї епохи виробами в китайському стилі, суміші орнаментальних стильових елементів рококо і східнобудівельних форм. Обриси китайського будиночка нагадують форму листа конюшини. До круглого залу в центрі споруди примикають три кабінети, які розділені між собою відкритими верандами. Дах виконаний у вигляді намету. На куполі встановлена ​​фігура сидячого під парасолькою китайського мандарина. Авторами позолочених скульптурних груп і окремих фігур є скульптори Бенкертом і Геймюллер. Всередині будиночка представлена китайська та японська колекція порцеляни. Література Gert Streidt, Klaus Frahm. Potsdam: Die Schlösser und Gärten der Hohenzollern. Könemann, Köln 1996, ISBN 3-89508-238-4. Generaldirektion der Stiftung Schlösser und Gärten Potsdam-Sanssouci (Hrsg.): Potsdamer Schlösser und Gärten: Bau-und Gartenkunst vom 17. bis 20. Jahrhundert. UNZE, Potsdam 1993, ISBN 3-910196-14-4.
Dorfkirche Heinersdorf (Schwedt/Oder)

Die evangelische, denkmalgeschützte Dorfkirche Heinersdorf steht in Heinersdorf, einem Ortsteil der Stadt Schwedt/Oder im Landkreis Uckermark in Brandenburg. Die Kirche gehört zum Pfarrsprengel Schwedt im Kirchenkreis Uckermark der Evangelischen Kirche Berlin-Brandenburg-schlesische Oberlausitz. Beschreibung Die Saalkirche mit einem Langhaus, einem gleich breiten Kirchturm im Westen und einem eingezogenen, gerade geschlossenen Chor im Osten wurde in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts gebaut. Der Kirchturm erhielt im 19. Jahrhundert aus Backsteinen eine Brüstung mit Türmchen an den Ecken und einen gemauerten, spitzen Helm. Sein oberstes Geschoss beherbergt die 1713 eingebaute Turmuhr und den Glockenstuhl mit zwei Kirchenglocken. Das rundbogige Portal im Westen und das spitzbogige im Süden haben im Unterschied zu den in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts korbbogig veränderten Fenstern keine Gewände aus Backsteinen. Der Innenraum des Langhauses, in dem im Süden und Westen 1728 Emporen eingezogen wurden, ist mit einer Flachdecke überspannt. Der Chor ist mit einem Kreuzgratgewölbe abgeschlossen und besitzt daher nur jeweils ein Fenster im Norden und Süden. Das Langhaus und der Chor sind mit einem spitzbogigen Triumphbogen verbunden. Zur Kirchenausstattung gehören ein Altarretabel von 1834, in dessen Zentrum ein Kruzifix auf einem Postament steht, und eine hölzerne Kanzel aus der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts. Die Orgel mit sieben Registern, einem Manual und einem Pedal wurde 1850 von Friedrich Wilhelm Kaltschmidt gebaut. Literatur Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Brandenburg. Bearbeitet von Gerhard Vinken, durchgesehen und erweitert von Barbara Rimpel; Deutscher Kunstverlag 2012, S. 458 Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09130662 in der Denkmaldatenbank des Landes Brandenburg Website des Pfarrsprengels Schwedt Einzelnachweise
Jüdischer Friedhof (Kremmen)

Der Jüdische Friedhof Kremmen liegt im Ortsteil Kremmen der Stadt Kremmen im Landkreis Oberhavel in Brandenburg. Auf dem etwa 600 m² großen jüdischen Friedhof unweit des allgemeinen Friedhofes an der Straße nach Staffelde sind noch etwa 15 bis 20 Grabsteine vorhanden. Der Friedhof ist umzäunt. Geschichte Die Toten der jüdischen Gemeinde wurden zunächst auf dem Friedhof in Oranienburg beigesetzt. Ein jüdischer Friedhof in Kremmen wurde 1815 angelegt und bis Anfang des 20. Jahrhunderts genutzt, die letzte Beisetzung war im Jahr 1905. Die Leichenhalle wurde 1924 abgebrochen. Im Jahr 1957 waren noch 30 Gräber vorhanden. In der Folgezeit verwahrloste der Friedhof völlig: Bis um 1988 wurde er als Müllabladeplatz des benachbarten allgemeinen Friedhofes benutzt, erst danach wurde er wieder hergerichtet. Siehe auch Liste der Baudenkmale in Kremmen#Kremmen, darin: Jüdischer Friedhof Weblinks Kremmen (OHV) auf alemannia-judaica.de, abgerufen am 15. Dezember 2019 Jüdischer Friedhof auf ns.gis-bldam-brandenburg.de, abgerufen am 15. Dezember 2019 Jüdischer Friedhof (Kremmen) bei The Bezalel Narkiss Index of Jewish Art
St. Joseph (Trebbin)

St. Joseph ist die katholische Stadtkirche und ein Baudenkmal in Trebbin, einer amtsfreien Stadt im Landkreis Teltow-Fläming in Brandenburg. Architektur und Geschichte Die katholische Kirche befindet sich nördlich der Altstadt in der Parkstraße 6. Sie wurde zwischen 1910 und 1911 vom Trebbiner Baumeister Otto Buchner errichtet und ist in die Bauflucht der Straße eingebunden. Der Entwurf stammt vom Architekten Max Hasak. Die Weihe fand am 12. November 1911 statt. Die massiv in Ziegelbauweise errichtete Kirche hat ein Satteldach und zwei Türme. In den Jahren 1953 und 1965 fand eine Umgestaltung statt. Das katholische Pfarrhaus, rechts daneben, wurde zur gleichen Zeit errichtet und passt sich mit seiner Backsteinfassade an die Kirche an. Es ist zweigeschossig, hat drei Achsen und ein Satteldach. Die katholische Kirche und das Pfarrhaus gehören nach Gemeindefusionen zur Pfarrei St. Nikolaus Blankenfelde im Erzbistum Berlin. Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09106470 in der Denkmaldatenbank des Landes Brandenburg Erzbistum Berlin, Kirche St. Joseph Trebbin Einzelnachweise
Dorfkirche Stendell

Die evangelische, denkmalgeschützte Dorfkirche Stendell steht in Stendell, einem Ortsteil der Stadt Schwedt/Oder im Landkreis Uckermark von Brandenburg. Die Kirche gehört zum Kirchenkreis Uckermark der Evangelischen Kirche Berlin-Brandenburg-schlesische Oberlausitz. Beschreibung Die Feldsteinkirche wurde in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts gebaut und 1876 in neugotischen Formen ergänzt. Im Rahmen des Umbaus entstanden die von Strebepfeilern gestützte polygonale Apsis aus Backsteinen im Osten und der aus gespaltenen Feldsteinen erstellte westliche Teil des Kirchenschiffs, den ein Backsteingiebel abschließt. Ein ebenfalls aus Backsteinen errichteter Vorbau mit einem Staffelgiebel im Westen enthält das spitzbogige Portal. Auf dem Satteldach des Langhauses erhebt sich im Westen ein hölzerner quadratischer Dachturm mit achtseitigem Aufsatz, der mit einer schiefergedeckten Glockenhaube bedeckt ist. Die erneuerten Fenster im Langhaus erhielten gestufte Gewände aus Backsteinen. Die Kirchenausstattung ist einheitlich 1876 entstanden. Die Orgel wurde 1841 von einem unbekannten Orgelbauer erbaut. Literatur Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Brandenburg. Bearbeitet von Gerhard Vinken, durchgesehen und erweitert von Barbara Rimpel; Deutscher Kunstverlag 2012, S. 1074. Orgelhandbuch Brandenburg. Band 2, Uckermark, 2008, S. 272. Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09130673 in der Denkmaldatenbank des Landes Brandenburg Einzelnachweise
Zossener Straße 5

Das Gebäude Zossener Straße 5 ist ein Baudenkmal in der Stadt Trebbin im Landkreis Teltow-Fläming im Land Brandenburg. Architektur und Geschichte Das zwischen 1905 und 1910 errichtete Wohnhaus ist aus Ziegeln massiv errichtet und hat eine verputzte Fassade. Es ist dreigeschossig, in neun Achsen gegliedert und hat ein Berliner Dach. Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09105244 in der Denkmaldatenbank des Landes Brandenburg Einzelnachweise
Parc public Friedrichshain

Le parc public Friedrichshain (Volkspark Friedrichshain) est un espace vert situé à Berlin. Il est à l'origine du nom du quartier dans lequel il se situe, au sein de l'arrondissement Friedrichshain-Kreuzberg. Ce parc d'une superficie de 49 hectares a été aménagé pour la première fois en 1846 d'après un plan de Peter Joseph Lenné. Il possède plusieurs monuments dont le mémorial des soldats polonais et des antifascistes allemands. À l'ouest du parc se situe la Fontaine des contes de fées (Märchenbrunnen), construite entre 1911 et 1913 par l'architecte Ludwig Hoffmann, conseillé municipal pour la construction de la ville. Cette fontaine est ornée d'une multitude de statues s'inspirant des personnages tirés des contes des Frères Grimm, tels que Hansel et Gretel, la Belle au bois dormant, ou encore le Petit Chaperon rouge. Les statues ont été réalisées par trois sculpteurs allemands : Ignatius Taschner, Georg Wrba, et Josef Rauch. La « montagne de gravats », elle, recouvre un des nombreux bunkers anti-aériens (Tour de Flak) qui en fait une des montagnes du diable (Teufelsberg) visibles dans la ville. Références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Landesdenkmalamt Berlin Portail de Berlin Portail des espaces verts Portail du royaume de Prusse
Volkspark Friedrichshain

Volkspark Friedrichshain jest dużym miejskim parkiem na granicach Berlina w dzielnicach Friedrichshain i Prenzlauer Berg. Zajmuje obszar 52 ha. Budowę parku zainicjował Peter Joseph Lenné w 1840 roku i w swojej najstarszej części został utworzony w latach 1846–1848 na bazie planów Johanna Heinricha Gustava Meyera. W 1848 roku w południowej części parku pochowano ofiary Rewolucji Marcowej 1848 – jest to obecnie cmentarz ofiar Rewolucji Marcowej – Friedhof der Märzgefallenen. W latach 1868 i 1874 w południowo-wschodniej części parku zbudowano szpital miejski. Został znacznie zniszczony przez bombardowania aliantów z uwagi na umieszczone w parku wieże przeciwlotnicze (Flaktürme) i podczas Oblężenia Berlina w 1945 roku. Na terenie parku wybudowano też podczas wojny kilka betonowych bunkrów, które zniszczono w 1946 roku. Po 1945 roku park znajdował się w Berlinie Wschodnim. Na terenie parku w rejonie ulic Virchowstraße i Werneuchener założono cmentarz polskich żołnierzy poległych w 1945 roku podczas operacji berlińskiej. W północnej części parku w 1972 roku wzniesiono istniejący do dzisiaj Pomnik Żołnierza Polskiego i Niemieckiego Antyfaszysty. Park jest obecnie zrewitalizowany, posiada liczne place zabaw dla dzieci i jest otwarty całą dobę. Linki zewnętrzne Zdjęcia parku
Volkspark Friedrichshain

Volkspark Friedrichshain är en park i centrala Berlin. I parken finns två kullar som består av rivningsavfall från bombade hus. Idén till parken kom ursprungligen från trädgårdsarkitekten Peter Joseph Lenné och år 1840 beslutade Berlins stadsfullmäktige att den skulle anläggas till hundraårsminnet av att Fredrik II av Preussen besteg den Preussiska tronen. Spårvägshållplats Am Friedrichshain ligger nära. Fotogalleri Referenser