NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Belvedere auf dem Klausberg

The Belvedere auf dem Klausberg is a building in Sanssouci Park in Potsdam, Germany erected in 1770–72 using Georg Christian Unger's plans. Architecture Georg Christian Unger based his plans on a drawing by the Italian archeologist Francesco Bianchini from his 1738 volume Del Palazzo de' Cesari. Biancini had tried to reconstruct the Imperial Palace on the Palatine Hill in ancient Rome. The only sources he used were ancient writers, parts of the ruins, and an inscription of a building with fountains on a coin he found in the Nero-erected market marcelum magnum in Rome. The ancient gold piece shows an enclosed room, an open rotunda with a vaulted ceiling, and attached on both sides to open walkways. Exterior structure Like the Fountain temple of the ancients, the Belvedere also has a round floor plan. The enclosed building is surrounded on the lower level by a platform with twenty ionic columns. They are supported in turn with twenty corinthian columns on the upper level. This column ring opens to the west and to the east through balcony-like attachments. The dome over the vaulted ceiling is decorated with the statues of twenty figures of divinities made out of sandstone, which were finished in different sculptors' workshops. Through the eight arched french doors, light enters the building's two rooms, one on top of the other. The upper room can only be reached by the stairs, while the lower room has a door between the stairs on the platform. Interior space The lower room has not yet been restored since the destruction of 1945. In the 18th century, its decorations included a walls of white Silesian marble and vases of red jasper between, as well as above, the french doors. The trapezoid-shaped grey marble slabs of the floor formed an eight-pointed star in the center of the room. The star motif from the floor was continued on the vaulted ceiling, where white marble framing the ceiling tapered off in the middle. The room's simple furnishings consisted of 16 carved gilt chairs with red leather seats. In the upper, restored, room, the walls are covered with soft green marble (celadon), which makes the light shimmer light blue. There are gilt ornaments of plaster bordering the french windows. The parquet floors form trapezoids made up of different kinds of wood. The ceiling, painted by Karl Christian Wilhelm Baron and Friedrich Wilhelm Bock, was covered with clouds and different kinds of birds; it was reconstructed using an old black-and-white photo. Here too the furniture consisted of 16 carved gilt chairs, which had green leather cushions to match the walls. References External links Belvedere on the Klausberg - (in German) Belvedere - Potsdam Sanssouci Park
Belvedere (Sanssouci)

De belvédère van Sanssouci (Duits: Belvedere auf dem Klausberg) is een uitzichtspaviljoen aan de rand van het Sanssoucipark in Potsdam. Het werd tussen 1770 en 1772 in opdracht van Frederik II gebouwd. De rotunda heeft twee verdiepingenen en bevindt zich iets ten noordwesten van het Drakenhuis op de Klausberg. Het biedt een weids uitzicht over het gehele park, de stad Potsdam en het omringende landschap. Na een voltreffer bij artilleriebeschietingen in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog brandde de belvédère bijna tot de grond toe af. Pas na de hereniging werd de bouwval herbouwd en sinds 2002 is het weer in oude staat. Sinds 1971 huisvest het gebouw de porseleincollectie van de Königliche Porzellan-Manufaktur (KPM). De belvédère is het laatste paviljoen dat door Frederik II toegevoegd werd aan het Sanssoucipark. Nadat het Nieuwe Paleis in 1769 gereed was gekomen richtte de vorst zijn aandacht op de verdere verfraaiing van het park. De architect Georg Christian Unger kreeg de opdracht om boven op de heuvel Klausberg een uitzichtstoren te bouwen. Als model daarvoor moest een tekening uit 1738 van de Italiaanse archeoloog en astronoom Francesco Bianchini dienen. In deze tekening had Bianchini gepoogd een reconstructie te maken van een van de paleizen op de Palatijnse heuvel in Rome. De tekening toont een met zuilen omringde centraalbouw met een koepel. Het gebouw dat Unger ontwierp nam deze elementen inderdaad over. Op de onderste van de twee verdiepingen wordt het ronde bouwwerk omringd met twintig Ionische zuilen, rond de bovenste etage vormen twintig zuilen van de Korinthische orde een galerij die aan de west- en oostzijde uitzwenken in balkons. De galerij is toegankelijk via een gebogen dubbele trap. De koepel die de belvédère bekroont wordt omringd door een balustrade voorzien van twintig godenbeelden in het verlengde van de zuilen. Het interieur werd tussen 1990 en 2002 hersteld. De decoraties in marmerimitatie (Stucco lustro) en de gewelfschildering van de koepel werden daarbij nauwgezet gereconstrueerd.
Бельведер на Клаусберге

Бельведер на Клаусберге (нем. Belvedere auf dem Klausberg) — историческое здание в Потсдаме на горе Клаусберг к северо-западу от парка Сан-Суси, построенное в 1770—1772 годах по заказу короля Пруссии Фридриха II и проекту архитектора Георга Кристиана Унгера. Здание находится в ведении Фонда прусских дворцов и садов Берлина — Бранденбурга и является объектом всемирного наследия ЮНЕСКО. В 1769 году было завершено строительство Нового дворца, король Фридрих II занялся преображением прилегающей территории. У северной границы парка Сан-Суси были разбиты сады. На южном склоне Клаусберга появился виноградник и плодовый сад, снабжавший королевский двор фруктами. Король планировал возвести здесь целый ряд зданий, но из всех проектов были реализованы только Бельведер и Домик с драконами. Помимо изначально декоративной функции в полном соответствии с названием сооружения из Бельведера открывался великолепный вид на парк, город и окрестности. За основу проекта смотрового сооружения на Клаусберге Унгер взял рисунок итальянского археолога Франческо Бьянкини, опубликованный в 1738 году в сочинении Del Palazzo de´ Cesari. В интерьерах Бельведера использовались белый и серый силезский мрамор и красная яшма. Потолок Бельведера украшала роспись из облаков и разных видов птиц. Мебель Бельведера ограничивалась резными и позолоченными стульями. В конце Второй мировой войны Бельведер на Клаусберге выгорел в результате артиллерийского обстрела и в течение нескольких последующих десятилетий ожидал восстановления. В 1990 году мюнхенский Фонд Мессершмитта взял на себя финансирование реконструкции Бельведера. Реставрация внешних стен Бельведера и реконструкция верхнего зала завершилась в 2002 году. Нижний зал Бельведера пока не восстановлен. Примечания Литература Amtlicher Führer der Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin Brandenburg: Der Klausberg. 1. Auflage, Potsdam 2003. Generaldirektion der Stiftung Schlösser und Gärten Potsdam-Sanssouci (Hrsg.): Potsdamer Schlösser und Gärten. Bau- und Gartenkunst vom 17. bis 20. Jahrhundert. Stiftung Schlösser und Gärten und Potsdamer Verlagsbuchhandlung, Potsdam 1993, ISBN 3-910196-14-4, S. 140—144. Ссылки Бельведер на сайте Фонда прусских дворцов и садов Берлина-Бранденбурга (нем.)
Belvedere auf dem Klausberg

Belvedere auf dem Klausberg är ett utsiktstorn i Sanssouciparken i Potsdam, Tyskland. Tornet uppfördes mellan 1770 och 1772 i klassicistisk stil för Fredrik II av Preussen och ritades av Georg Christian Unger. Som förlaga fungerade en skiss av den italienska arkeologen Francesco Bianchini ur Del Palazzo de´ Cesari (1738), föreställande en antik brunnstempelbyggnad i Rom som uppförts vid torget macellum magnum under kejsar Nero. Tornet skadades svårt vid artilleribeskjutning under striderna om Potsdam 1945 och restaurerades 1990–2002. Utsiktstornet är konstruerat i två våningar med en takterrass och omges av tjugo kolonner, i jonisk stil på nedervåningen och korintisk stil på övervåningen. Åtta välvda fönster på varje våningsplan ger utsikt åt alla håll. Två altaner vetter mot öster och väster och takkupolen omges av tjugo skulpturer med antika mytologiska motiv. Den ursprungliga fristående trappan i S-form byggdes om i hästskoform 1839. 1903 byggdes även mindre rum för servicefunktioner till i trappbyggnaden, för att underlätta vid hovarrangemang. Det inre rummet på nedervåningen var ursprungligen utsmyckat med vit och grå schlesisk marmor och jaspis men förstördes 1945 och har inte återställts i ursprungligt skick. Övervåningens tornrum är däremot idag återställt till ursprungligt skick, med grönblå marmorimitation på väggarna, förgyllda fönsterornament i gips och trapetsmönstrad träparkett. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Belvedere auf dem Klausberg, 2 februari 2018. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Belvedere auf dem Klausberg.
Palacio de Mármol (Potsdam)

El Palacio de Mármol (en alemán: Marmorpalais) es un palacio localizado a orillas del lago Heiliger, en el Jardín Nuevo de Potsdam. La construcción de esta residencia de verano para Federico Guillermo II, que estuvo a cargo del arquitecto Carl von Gontard y se produjo entre 1789 y 1791, instaló la arquitectura clasicista en Prusia.​ En 1990, la Organización de las Naciones Unidas para la Educación, la Ciencia y la Cultura lo declaró Patrimonio de la Humanidad como parte de los palacios y parques de Potsdam y Berlín.​ La construcción de ladrillo recibe su nombre por sus revestimientos de mármol silesio.​ El palacio original se completó en 1791 y seis años después se amplió con un piso extra y dos alas laterales, lo que le dio apariencia de villa palladiana.​ Tal reconstrucción, ordenada por Federico Guillermo IV, finalizó en 1840 con los arquitectos Michael Philipp Boumann y Ludwig Ferdinand Hesse.​ Sirvió como sitio de retiro para Federico Guillermo II​ y fue en este lugar donde murió en 1797.​ El diseño de la decoración del interior, como fue el caso del dormitorio del rey, corrió a cargo de Carl Gotthard Langhans. Los objetos que alberga fueron recolectados por el rey durante varios años y entre ellos se encuentran esculturas, muebles, una chimenea de mármol de Roma y pinturas de Angelica Kauffmann.​ Véase también Portal:Patrimonio de la Humanidad. Contenido relacionado con Patrimonio de la Humanidad. Palacios y parques de Potsdam y Berlín Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio de Mármol.
Palazzo di Marmo (Potsdam)

Il Palazzo di Marmo (in lingua tedesca: Marmorpalais) è un palazzo tedesco situato a Potsdam, quindi nel land Brandeburgo, in Germania, nel Giardino Nuovo sulle rive dell'Heiliger See ("Lago santo"). L'edificio fu commissionato da Federico Guglielmo II di Prussia e venne realizzato in stile neoclassico dagli architetti Carl von Gontard e, dal 1789, Carl Gotthard Langhans. Fu residenza dei sovrani Guglielmo I e Guglielmo II di Germania, oltre che dell'ultimo erede al trono Guglielmo di Prussia. Il Palazzo di Marmo fa parte del complesso dei palazzi e parchi di Potsdam e Berlino iscritti nella lista dei patrimoni dell'umanità dell'UNESCO nel 1990. È posto sotto tutela monumentale (Denkmalschutz). Storia Verso la fine del XVIII secolo, a partire dal 1787, Federico Guglielmo II di Prussia commissiona a Carl von Gontard un edificio cubico di due piani sormontato da un belvedere circolare nel "Neuer Garten" (Giardino Nuovo). Si tratta del primo e unico castello reale prussiano eretto in stile neoclassico. Le ali laterali rettangolari saranno aggiunte in seguito, quando il sovrano si rese conto che il palazzo era troppo piccolo per le sue esigenze. Negli anni 1830, il principe Guglielmo di Prussia, futuro imperatore Guglielmo I, si trasferì nel palazzo assieme alla moglie Augusta di Sassonia-Weimar-Eisenach, in attesa della costruzione del Castello di Babelsberg, realizzato tra il 1835 ed il 1849. Il principe Guglielmo, figlio di Federico III e nipote di Guglielmo I, futuro imperatore di Germania, soggiornò nel Palazzo di Marmo per alcuni anni durante la sua vita; si stabilì nella residenza dal 1881 al 1888, quando ascese al trono a seguito alla morte del padre. L'ultimo membro della casa imperiale e reale a risiedere nel palazzo fu il principe Guglielmo,erede al trono e primogenito di Guglielmo II, assieme alla moglie, Cecilia di Meclemburgo-Schwerin. La coppia ereditaria si stabilì nella residenza di Marmo dal 1904 al 1917, quando fu completato il Palazzo Cecilienhof, a pochi metri di distanza. Nel 1918 la monarchia tedesca cadde. Durante la Seconda guerra mondiale una bomba incendiaria colpì l'ala nord del palazzo e una granata danneggiò l'edificio principale. Dopo la guerra, le mura reali furono utilizzate da alcuni ufficiali per creare un casinò e un museo dell'esercito. Fa parte del complesso dei palazzi e parchi di Potsdam e Berlino iscritti nella lista dei patrimoni dell'umanità dell'UNESCO nel 1990. È posto sotto tutela monumentale (Denkmalschutz). Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su palazzo di Marmo Collegamenti esterni (DE, EN) Informazioni sul Palazzo di Marmo, su spsg.de. Marmorpalais, su visitberlin.de.
Marmerpaleis (Potsdam)

Het Marmerpaleis (Duits: Marmorpalais) is een paleis aan het Heilige Meer in de Nieuwe Tuin in de Duitse stad Potsdam. Het paleis werd in de jaren 1787-1792 in opdracht van koning Frederik Willem II van Pruisen gebouwd door architect Carl von Gontard en vanaf 1789 door Carl Gotthard Langhans, de architect van de Brandenburger Tor in Berlijn. Geschiedenis Frederik Willem II wilde met het neoclassicistische gebouw afstand nemen van zijn oom en voorganger Frederik II, die van barok en rococo hield. Het Marmerpaleis bestaat uit een twee verdiepingen hoog vierkant hoofdgebouw dat wordt bekroond met een kleine uitzichttoren, de zogenaamde belvedère. Het paleis is opgetrokken uit rode baksteen en blauwgrijs marmer uit Silezië. Naast het gebouw, eveneens aan het Heilige Meer, staat de keuken die in de jaren 1788-1790 is gebouwd als een klassieke tempel. Een ondergrondse gang verbindt de keuken met het Marmerpaleis. In 1797 werden naar ontwerp van Michael Philipp Boumann aan het hoofdgebouw twee zijvleugels toegevoegd, aangezien het paleis te klein bleek te zijn. Toen de koning in november 1797 overleed, waren de zijvleugels nog niet voltooid. Zijn zoon en opvolger Frederik Willem III liet enkel het exterieur voltooien. Het Marmerpaleis bleef in deze ten dele onvoltooide staat tot de jaren 1830, waarin prins Wilhelm, later keizer Wilhelm I, samen met zijn echtgenote Augusta het paleis ging bewonen in afwachting tot de voltooiing van het Slot Babelsberg. Wilhelms broer, koning Frederik Willem IV liet Ludwig Ferdinand Hesse de interieurs van de zijvleugels verfraaien. Het paleis werd gemoderniseerd toen prins Wilhelm, later keizer Wilhelm II het van 1881 tot zijn troonsbestijging in 1888 bewoonde. De laatste koninklijke bewoners waren kroonprins Wilhelm en zijn echtgenote Cecilie die in 1917 verhuisden naar het nabijgelegen nieuw gebouwde Cecilienhof. Het Marmerpaleis werd in 1932 opengesteld voor het publiek als paleismuseum. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte het gebouw beschadigd door een bombardement. Vanaf 1961 fungeerde het gebouw als legermuseum van de DDR. In het gebouw werden uitrustingen en uniformen tentoongesteld en buiten stonden kanonnen, een tank, een vaartuig en een vliegtuig. Na de Duitse hereniging volgden omvangrijke restauraties en in 2006 werd het Marmerpaleis wederom opengesteld als paleismuseum.
Marmorpalais

Marmorpalais (Marmorpalatset) är ett slott i Tyskland, beläget i Brandenburgs delstatshuvudstad Potsdam. Slottet ligger i Neuer Garten öster om stadens centrum vid Heiliger See. Det uppfördes som sommarslott i tidig klassicistisk stil på uppdrag av Fredrik Vilhelm II av Preussen, mellan 1787 och 1792, och ritades av arkitekterna Carl von Gontard och Carl Gotthard Langhans, som är mest känd för Brandenburger Tor. Slottet användes efter Fredrik Vilhelm II:s död vid flera tillfällen som residens för den utvidgade kungafamiljen. Vilhelm I, Vilhelm II och dennes son Wilhelm bodde alla med sina familjer i slottet i perioder under sina respektive tider som kronprinsar. Under DDR-epoken inrymde slottet Östtysklands armémuseum. Idag är slottet museum och förvaltas av stiftelsen Preußische Schlösser und Gärten. Slottet med Neuer Garten utgör sedan 1990 en del av UNESCO-världsarvet Palats och parker i Potsdam och Berlin. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Marmorpalais, 25 februari 2013. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Marmorpalais. Stiftung Preussische Schlösser und Gärten - Marble Palace
Drachenhaus (Potsdam)

Das Drachenhaus auf dem Bornstedter Höhenzug, am Nordrand der Potsdamer Parkanlage Sanssouci, entstand von 1770 bis 1772 im Stil einer chinesischen Pagode. Das im Zeitgeschmack der Chinoiserie errichtete Gebäude entwarf Carl von Gontard nach den Vorgaben Friedrichs II. Die Pagode erhielt ihren Namen durch die Drachenfiguren an den Spitzen der geschwungenen Dächer. Auf frühen Plänen (etwa zwischen 1770 und 1795) von „Potsdam und Umgegend mit Benutzung der Gartenpäne des Königl. Garten“ wird das Drachenhaus auch als „Der Chinesische Thurm“ bezeichnet. Geschichte Sechs Jahre nach Fertigstellung des Chinesischen Hauses ließ Friedrich II. mit dem Drachenhaus ein weiteres Gebäude im chinoisen Stil errichten. Anregungen erhielt er durch die in London publizierten Werke des britischen Architekten Sir William Chambers „Designs of Chinese buildings, […]“ (deutsch: Entwürfe chinesischer Gebäude) von 1757 und „Plans, elevations, sections and perspective views of the gardens and buildings at Kew in Surry“ (deutsch: Pläne, Erhebungen, Teil- und Perspektivansichten der Gärten und Gebäude in Kew) von 1763. Als Vorbild für das Potsdamer Drachenhaus dienten die mehrgeschossige Ta-Ho-Pagode in der Nähe der südchinesischen Stadt Guangzhou und für die namengebenden Drachen die von Chambers entworfene Pagode in Kew Gardens. Architektur Das auf oktogonalem Grundriss ruhende Drachenhaus reduzierte Gontard auf vier Geschosse, die sich nach oben verjüngen. Im breiter gelagerten Erdgeschoss, mit konkav einschwingenden Wänden, waren ein Flur, zwei Zimmer und eine Küche untergebracht. Die drei darüber liegenden Geschosse blieben offen und konnten für Wohnzwecke nicht genutzt werden. Die Spitzen der konkav geschwungenen Dächer wurden mit sechzehn vergoldeten Drachen und Quasten geschmückt. Die aus Blech getriebenen Drachen der Bildhauer Nathanael Eppen († vor 1786) und Gerhard Buschmann († 1783) mussten 1904 bei Restaurierungsarbeiten durch Kopien ersetzt werden. Das Gebäude erhielt einen grünen Anstrich. Auf die ockerfarbenen Pilaster wurden Wellenbänder mit kleinen Blumensträußen gemalt und über die Fensterbögen Chinesenköpfe. Nutzung Das Drachenhaus war nicht nur schmückende Architektur, sondern auch als Wohnhaus für den Winzer des dort 1769 angelegten königlichen Weinbergs gedacht, der das Gebäude jedoch nicht bezog. Um das leer stehende Haus vor dem Verfall zu schützen, musste es 1787 restauriert werden. Anschließend bewohnten es die Aufseher des wenige Meter westlich liegenden Belvederes. Die ständige Nutzung erforderte Um- und Anbauten, die aus einem Plan von 1884 hervorgehen. Er zeigt einen weiteren Raum, eine Waschküche und drei Stallbauten. Seit 1934 wird das Drachenhaus gastronomisch genutzt. Literatur Generaldirektion der Stiftung Schlösser und Gärten Potsdam-Sanssouci (Hrsg.): Potsdamer Schlösser und Gärten. Bau- und Gartenkunst vom 17. bis 20. Jahrhundert. Stiftung Schlösser und Gärten und Potsdamer Verlagsbuchhandlung, Potsdam 1993, ISBN 3-910196-14-4, S. 144f. Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09156919 in der Denkmaldatenbank des Landes Brandenburg Einzelnachweise
Dragon House

Dragon House (German Drachenhaus) is a historical building in Potsdam, Germany, built by King Frederick the Great of Prussia on the southern slope of the Klausberg, which borders the northern edge of Sanssouci Park. It was constructed between 1770 and 1772 in the prevailing Chinoiserie taste of the time, designed to imitate a Chinese pagoda. Carl von Gontard was commissioned to build it. The house served as the residence of the vineyard's vintner. The Dragon House is named after the sixteen dragons on the corners of its concave roofs. Six years after the construction of the Chinese House in Sanssouci Park, Frederick's enthusiasm for Chinoiserie park structures was expressed once again with this creation. Frederick the Great was stimulated to build in a Far Eastern style by Sir William Chambers's Designs of Chinese Buildings (1757) and from his Plans, elevations, section and perspective views of the gardens and buildings at Kew (1763). These architectural reference books were given to Frederick by the author, who had created for Augusta, Princess of Wales a large garden at Kew (near London), in which there still stands Chambers's many-tiered tapering Great Pagoda, completed in 1762. The Dragon House at Sanssouci was built on an octagonal plan, with four floors not only to be decorative but also as living quarters for the wine-growers who worked on the neighbouring Weinberg. However, they did not move into the pagoda. To save the pagoda from its dilapidated state, it had to be restored in 1787. Ever since then it has been constantly inhabited by the overseer of the Belvedere on the Klausberg. Over the years, because of its inhabitation, an additional room, a laundry and three stables have extended the two rooms—a kitchen and an entrance hall—of the structure. The Dragon House has been used since 1934 in a gastronomical capacity. References Generaldirektion der Stiftung Schlösser und Gärten Potsdam-Sanssouci (Hrsg.): Potsdamer Schlösser und Gärten. Bau- und Gartenkunst vom 17. bis 20. Jahrhundert. UNZE VG mbH, Potsdam 1993 ISBN 3-910196-14-4 External links Potsdam from Above - Drachenhaus Drachen Archived 2018-03-27 at the Wayback Machine
Drachenhaus

Drachenhaus (es decir Drachenhaus) es un edificio histórico en Potsdam, Alemania, construido por el rey Federico el Grande de Prusia en la ladera sur del Klausberg, que limita con el extremo norte del parque Sanssouci . Fue construido entre 1770 y 1772 en el estilo chinoiserie predominante de la época, diseñado para imitar una pagoda china. Carl von Gontard recibió el encargo de construirlo. La Drachenhaus lleva el nombre de los dieciséis dragones en las esquinas de sus techos cóncavos. Seis años después de la construcción de la Casa China en el Parque Sanssouci, el entusiasmo de Frederick por las estructuras del parque Chinoiserie se expresó una vez más con esta creación. Federico el Grande fue estimulado a construir en un estilo del Lejano Oriente por los Diseños de edificios chinos de William Chambers (1757) y por sus Planos, elevaciones, secciones y vistas en perspectiva de los jardines y edificios en Kew (1763). Estos libros de referencia arquitectónica fueron entregados a Frederick por el autor, que había creado para Augusta de Sajonia-Gotha un gran jardín en Kew (cerca de Londres), en el que todavía se encuentra la Gran Pagoda de Chambers, terminada en 1762. La Drachenhaus en Sanssouci fue construida sobre un plano octogonal, con cuatro pisos no solo para ser decorativos, sino también como vivienda para los viticultores que trabajaban en el vecino Weinberg. Sin embargo, no se trasladaron a la pagoda. Para salvar la pagoda de su estado ruinoso, tuvo que ser restaurada en 1787. Desde entonces ha estado habitado constantemente por el supervisor del Belvedere en Klausberg . A lo largo de los años, debido a su habitar, una habitación adicional, un lavadero y tres establos han ampliado las dos habitaciones —una cocina y un hall de entrada— de la estructura. La Drachenhaus se ha utilizado desde 1934 como restaurantes. Fuentes Generaldirektion der Stiftung Schlösser und Gärten Potsdam-Sanssouci (Hrsg. ): Potsdamer Schlösser und Gärten. Bau- und Gartenkunst vom 17. bis 20. Jahrhundert . UNZE VG mbH, Potsdam 1993ISBN 3-910196-14-4 Enlaces externos Potsdam desde arriba - Drachenhaus Drachen Archivado el 27 de marzo de 2018 en Wayback Machine.