NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dorfkirche Bruchhagen

Die evangelische, denkmalgeschützte Dorfkirche Bruchhagen steht in Bruchhagen, einem Ortsteil der Stadt Angermünde im Landkreis Uckermark in Brandenburg. Die Kirche gehört zur Kirchengemeinde Greifenberg im Pfarrsprengel Angermünde im Kirchenkreis Uckermark der Evangelischen Kirche Berlin-Brandenburg-schlesische Oberlausitz. Beschreibung Die Saalkirche aus Feldsteinen wurde in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts erbaut. Aus dem Satteldach des Langhauses erhebt sich im Westen ein verbretterter Dachturm, der mit einem Pyramidendach bedeckt ist. Der Innenraum ist mit einer Holzbalkendecke überspannt. Im Westen wurde 1680 eine Empore eingebaut, in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts die Patronatsloge. Die Kanzel mit einem Arkanthusornament am Fuß und mit Statuetten der vier Evangelisten an der Brüstung und ihr Schalldeckel stammen ebenfalls aus dem 18. Jahrhundert. Das Altarretabel mit einem Kruzifix befindet sich zwischen Säulen. In der Predella ist ein Relief mit der Darstellung des Abendmahls angebracht. Literatur Georg Dehio: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Brandenburg. Bearbeitet von Gerhard Vinken, durchgesehen und erweitert von Barbara Rimpel; Deutscher Kunstverlag 2012, S. 165 Weblinks Eintrag zur Denkmalobjektnummer 09130399 in der Denkmaldatenbank des Landes BrandenburgDorfkirche Bruchhagen Dorfkirche Bruchhagen auf der Website des Pfarrsprengels Angermünde
Flatowturm

Der Flatowturm ist ein zwischen 1853 und 1856 errichteter Wohnturm in Park Babelsberg. Das Gebäude trat an die Stelle einer Windmühle, die 1848 einem Brand zum Opfer gefallen war. Der Turm wurde von Heinrich Strack in Anlehnung an das Eschenheimer Tor in Frankfurt am Main entworfen. Geschichte Bevor der Flatowturm errichtet wurde, befand sich an gleicher Stelle auf dem Babelsberger Hügel eine Wind- und Schneidemühle. Sie wurde mit Erlaubnis Friedrichs des Großen in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts errichtet. Bauherr war ein Hofrat mit dem Namen Rehnitz. Die Mühle fiel 1848 einem Brand zum Opfer. Da die Brandruine in der Nähe des neu entstandenen Sommersitzes von Prinz Wilhelm lag und wegen ihrer erhöhten Position gut vom Havelufer aus zu sehen war, wurde der Plan gefasst, die Mühle durch einen Aussichtsturm zu ersetzen. Gleichzeitig sollte ein das Bauwerk umgebendes Bassin die Bewässerung des Park Babelsberg sicherstellen. Wilhelm wählte für den Bau Heinrich Strack als Architekten aus. Strack orientierte sich in seinem Plan an einem mittelalterlichen Stadttor, dem Eschenheimer Tor in Frankfurt am Main. Das Wilhelm gehörende Landgut Flatow in Westpreußen finanzierte den Bau und gibt dem Turm seinen Namen. Wilhelm und seine Gemahlin Augusta von Sachsen-Weimar-Eisenach ließen in dem Turm Gäste unterbringen und ihre Kunstsammlung aufbewahren. Dazu zählten unter anderem historische Leuchter, Schränke und Gläser. Beschreibung Das Gebäude setzt sich aus einem runden Aussichtsturm und einem Burghaus zusammen. Die Anlage ist von einem trockengelegten Wassergraben umgeben. Der Weg in den Turm führte ursprünglich über eine Zugbrücke. Vier Erkertürme flankieren die Turmspitze. Darunter befindet sich ein Aussichtsweg, der einem mittelalterlichen Wehrgang nachempfunden ist. In seiner Höhe misst der Turm 46 Meter. Von dem Balkonzimmer aus gesehen bilden das Belvedere auf dem Pfingstberg und das Marmorpalais eine Linie mit der Wetterfahne des Flatowturms. Katrin Schröder vermutet daher eine bewusste dynastische Platzierung des Gebäudes. Der Bauherr, Prinz Wilhelm, habe sich in eine Kontinuität zu seinen Vorgängern stellen wollen: Das Marmorpalais erinnere an Friedrich Wilhelm II., den Großvater, und das Belvedere an Friedrich Wilhelm IV., den älteren Bruder. Weblinks Flatowturm auf der Website der Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg Flatowturm auf der Website der Museum-Digital, aus Bestand des Potsdam Museums Einzelnachweise
Font de Neptú (Berlín)

La Font de Neptú (en alemany Neptunbrunnen) és una font de la ciutat de Berlín, situada als jardins darrere d'Alexanderplatz, entre l'Ajuntament Roig i l'Església de Santa Maria, al districte de Mitte. Obra de l'artista Reinhold Begas, va ser un regal per al kàiser Guillem II de Prússia, lliurat l'any 1891. Representa el déu del mar sobre una petxina i envoltat de quatre figures femenines que simbolitzen als rius Elba, Rin, Oder i Vístula. Composició Al punt més ample el safareig de la font mesura 18 metres. El safareig està feta de granit roig de Suècia i se situa sobre un pedestal de tres graons. L'altura de la secció central fins al cap de Neptú és de 8,50 metres i l'altura fins a la punta del trident és de 10 metres. En el centre del safareig s'alça una poderosa escultura del déu romà dels oceans, Neptú. Sobre el seu muscle, sostingut amb el braç esquerre, descansa el símbol del seu poder, el trident. La mà dreta descansa sobre la seua cuixa. Neptú és portat per quatre tritons sobre una conquilla, envoltat de xiquets que juguen en l'aigua. En el safareig hi ha diverses figures d'animals aquàtics, com tortugues, un cocodril, una llagosta, foques i serps. En la vora del safareig estan assegudes quatre figures al·legòriques femenines que representen els rius Rin, Vístula, Oder i Elba. Història La creació de la font ve arran de la recomanació de Friedrich Schinkel que en la "Plaça del Palau", front el Palau Reial de Berlín, es fera una font monumental. El jove Reinhold Begas va prendre aquesta idea i va crear diverses versions per a una font, l'última de les quals va ser adoptada el 1888. La font va ser un regal del magistrat de la ciutat per a Guillem II de Prússia, que era un gran admirador de Begas. Va ser inaugurada l'1 de novembre de 1891. A principis del segle XX la font era coneguda també com a Schlossbrunnen (Font del Palau) i Begasbrunnen, pel seu creador Reinhold Begas. Les figures van patir danys greus durant la batalla de Berlín, al final de la Segona Guerra Mundial. Després de la demolició del Palau Real pel règim de l'RDA en 1951, la font va ser desmuntada i emmagatzemada. En 1969, després de la restauració de les figures, la font va ser instal·lada en el seu lloc actual. Actualment els treballs de reconstrucció del Palau Reial de Berlín estan en procés, però no s'ha determinat si la font serà recol·locada al seu antic lloc enfront del palau o romandrà al seu emplaçament actual. Referències Enllaços externs Fuente de Neptuno a Minube.com (castellà)
Neptunbrunnen

Neptun-fontænen i Berlin blev bygget i 1891 og blev udført af Reinhold Begas. Den romerske gud Neptun er placeret i springvandets centrum. De fire kvinder omkring Neptum repræsenterer de fire største floder i Preussen på det tidspunkt, hvor springvandet blev konstrueret: Elben (med den allegoriske figur, der holder frugter og majs), Rhinen (fiskenet og druer), Wisła (træblokke, symboler på skovbrug) og Oder (geder og dyrehud). Wisła er nu beliggende helt i Polen, mens Oder i dag danner grænsen mellem Tyskland og Polen. Fontænen blev fjernet fra sin oprindelige placering ved Berliner Schlossplatz i 1951, da det tidligere Berliner Stadtschloss der blev revet ned. Efterhånden, efter at fontænen blev restaureret, blev springvandet flyttet i 1969 til sin nuværende placering mellem Marienkirche og Rotes Rathaus og overfor Berliner Fernsehturm. Dets diameter er 18 meter, og den er 10 meter høj. Der var en anden velkendt Neptunbrunnen i Breslau (kaldet "Gabeljürge" af lokalbefolkningen), men den blev ødelagt under 2. verdenskrig, og byen blev senere overgivet til Polen. Hendelser I 2013 skød et medlem af Berlings politistyrke en væbnet mand foran springvandet. Den 31-årige mand var nøgen med en kniv og antages at være mentalt forstyrret. Kilder
Neptune Fountain (Berlin)

The Neptune Fountain (German: Neptunbrunnen) in Berlin was built in 1891 and was designed by Reinhold Begas. The Roman god Neptune is in the center. The four women around him represent the four main rivers of Prussia at the time the fountain was constructed: the Elbe (with the allegorical figure holding fruits and ears of corn), Rhine (fishnet and grapes), Vistula (wooden blocks, symbols of forestry), and Oder (goats and animal skins). The Vistula is now entirely in Poland, while the Oder forms the border between Germany and Poland. The fountain was removed from its original location at the Schlossplatz in 1951, when the former Berliner Schloss (Berlin Palace) there was demolished. Eventually, after being restored, the fountain was moved in 1969 to its present location between St. Mary's Church and Rotes Rathaus. The diameter is 18 m (59 ft), the height is 10 m (33 ft). Gallery Events In 2013, a member of the Berlin Police shot an armed man before the fountain. The 31-year-old man was nude, holding a knife, and was believed to be mentally disturbed. References External links Media related to Neptunbrunnen (Berlin) at Wikimedia Commons
Fuente de Neptuno (Berlín)

La fuente de Neptuno (en alemán: Neptunbrunnen) de la ciudad de Berlín se encuentra en el parque entre la iglesia de Santa Maria (St. Marienkirche) y el "Ayuntamiento Rojo" (Rotes Rathaus), en el distrito Mitte ("centro") de la ciudad. Fue realizada por el escultor Reinhold Begas.​ Descripción En su punto más ancho, la alberca de la fuente mide 18 metros. La alberca está hecha de granito rojo de Suecia y se encuentra sobre un pedestal de tres escalones. La altura de la sección central hasta la cabeza de Neptuno es de 8,50 metros y la altura hasta la punta del tridente es de 10 metros. En el centro de la alberca se alza una poderosa escultura del dios romano de los océanos, Neptuno. Sobre su hombro, sostenido con el brazo izquierdo, descansa el símbolo de su poder, el tridente. La mano derecha descansa sobre su muslo. Neptuno es llevado por cuatro tritones sobre una concha, rodeado de niños rebosantes que juegan en el agua. En la alberca hay varias figuras de animales acuáticos, como tortugas, un cocodrilo, una langosta, focas y serpientes. En el borde de la alberca están sentadas cuatro figuras femeninas que representan los ríos Rin, Vístula, Óder y Elba. Historia La creación de la fuente se debió a la recomendación de Friedrich Schinkel de que en la Plaza del Palacio, frente al Palacio Real de Berlín, se hiciese una fuente monumental. El joven Reinhold Begas tomó esta idea y creó varias versiones para una fuente, la última de las cuales fue adoptada en 1888. La fuente fue un regalo del magistrado de la ciudad para Guillermo II de Alemania, que era un gran admirador de Begas. Fue inaugurada el 1 de noviembre de 1891. A principios del siglo XX la fuente era conocida también como Schlossbrunnen (Fuente del palacio) y Begasbrunnen, por su creador Reinhold Begas. Las figuras sufrieron graves daños durante la batalla de Berlín, al final de la Segunda Guerra Mundial. Tras la polémica demolición del Palacio Real por el régimen de la RDA en 1951, la fuente fue desmontada y almacenada. En 1969, tras la restauración de las figuras, la fuente fue instalada en su lugar actual. Hoy en día, los trabajos de reconstrucción del Palacio Real de Berlín ya están en proceso, pero no se ha determinado si la fuente será recolocada en su antiguo lugar frente al palacio. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Fuente de Neptuno. Fuente de Neptuno de Berlín - Panorama interactivo desde la fuente.
Fontana di Nettuno (Berlino)

La fontana di Nettuno (in tedesco Neptunbrunnen, in passato Kaiserbrunnen, poi Schloßbrunnen oppure anche Begasbrunnen) è una fontana che si trova a Berlino, nel quartiere di Mitte. È posta sotto tutela monumentale (Denkmalschutz). Descrizione È posta nel grande spazio verde centrale che circonda la torre della televisione; fronteggia, oltre alla stessa torre, il Rotes Rathaus e il Marx-Engels-Forum e la Marienkirche. Di impostazione neobarocca, rimanda alle fontane barocche romane di Bernini e a quelle presenti nel parco della Reggia di Versailles progettate per il Re Sole. La figura principale, quella del dio greco-romano Nettuno è raffigurata al centro della fontana; attorno a lui sono disposte le figure allegoriche dei più importanti fiumi della Germania, il Reno, la Vistola, l'Oder e l'Elba. I fiumi sono accompagnati da un coccodrillo, una foca, una tartaruga e un serpente. Storia La fontana fu progettata e realizzata da Reinhold Begas nel 1886. Originariamente si trovava sullo Schlossplatz, di fronte alla facciata meridionale del castello; fu trasferita nella posizione attuale nel 1969, con il "ridisegno socialista" delle aree centrali di Berlino Est. Nell'ambito dei lavori intorno all'Humboldt Forum si è iniziato a valutare di riposizionare la fontana nella sua sede originaria. I sostenitori dello spostamento vorrebbero ricostruire per quanto possibile l'ambientazione originaria tra castello, Marstall, Rathausbrücke, Staatsratsgebäude con portale del castello e la Breite Straße. Per il trasferimento della fontana il governo federale ha stanziato nel 2015 una cifra pari a 10 milioni di Euro ma lo stanziamento ha creato insoddisfazione all'interno del Senato di Berlino perché visto come un'ingerenza da parte del governo nelle decisioni di pianificazione urbanistica della città. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Fontana di Nettuno
Neptunusfontein (Berlijn)

De Neptunusfontein (Duits: Neptunbrunnen) is een fontein in Berlijn ontworpen door Reinhold Begas. De fontein staat tussen de Marienkriche en het Rotes Rathaus vlak bij de Fernsehturm. Oorspronkelijk stond de fontein op de Schloßplatz naast het Berliner Stadtschloß. Het is een van de oudste fonteinen van Berlijn en geldt als de mooiste van de stad. De centrale figuur is de Romeinse watergod Neptunus. Hij wordt omringd door vier allegorische vrouwenfiguren, die op de rand van het vierpasvormige waterbekken zitten. Zij staan voor de vier grote rivieren van het voormalige Pruisen: de Rijn, de Elbe, de Oder en de Weichsel. Geschiedenis De plannen voor de bouw van een fontein op de Schloßplatz gaan terug op Karl Friedrich Schinkel die hier een monumentale fontein neer wilde zetten. De jonge Reinhold Begas maakte, na zijn reis naar Italië, een aantal plannen voor een fontein. In 1888 werd een van zijn ontwerpen aangenomen en uitgevoerd. De fontein werd gezien als een waar meesterwerk en maakte Begas beroemd. De fontein werd ook wel de Begasfontein genoemd. De fontein was een cadeau van de stad Berlijn voor keizer Wilhelm II en werd op 1 november 1891 onthuld. Nadat het Berliner Stadtschloß in 1951 was opgeblazen door de communistische autoriteiten besloot men om de Neptunusfontein te verplaatsen naar de huidige locatie. De fontein werd gerestaureerd omdat zij beschadigd was tijdens de Slag om Berlijn. In 1969 werd de fontein ten tweeden male onthuld. Galerij
Fontanna Neptuna w Berlinie

Fontanna Neptuna w Berlinie (niem. Neptunbrunnen) – stworzona przez Reinholda Begasa w 1891 roku. Pierwotnie zdobiła południową elewację pałacu Berlińskiego. Na obecnym miejscu stoi dopiero od roku 1969. Begas, komponując swe dzieło, zainspirowany był rzymskimi fontannami Berniniego i fontanną Latony w Wersalu. Dynamicznie usytuowany Neptun wieńczący centralną część fontanny otoczony jest personifikacjami czterech rzek: Łaby, Odry, Renu oraz Wisły. Przypisy
Нептун (фонтан в Берлине)

Фонта́н «Непту́н» (нем. Neptunbrunnen) находится в центре Берлина между церковью Мариенкирхе и Красной ратушей. Описание Один из самых старых и красивейших фонтанов города. Максимальный диаметр бассейна фонтана из шведского гранита составляет 18 метров, высота центральной части до макушки Нептуна 8,50 м, а до трезубца — 10 м. Над чашей фонтана на фундаменте из трёх ступеней возвышается мощная фигура античного бога морей Нептуна. Символ своей власти — укрощающий волны трезубец — он держит на левом плече, опершись правой рукой на бедро. Бога моря на гигантской раковине в окружении жизнерадостных детей, играющих со струями воды, держат четыре огромных мифологических тритона. О бушующем и ревущем море должны напомнить обитатели моря: омары, раки, рыбы и полипы — и извергающие струи воды черепахи, тюлени, крокодилы и змеи. По кромке чаши фонтана расположились четыре женские фигуры, олицетворяющие реки: Рейн (с рыбацкой сетью и виноградной лозой), Висла (с поленом), Одер (с козой и шкурой) и Эльба (с колосьями и фруктами). Своим появлением фонтан обязан Карлу Фридриху Шинкелю, предложившему возвести монументальный фонтан на Дворцовой площади перед Городским дворцом. За воплощение этой идеи взялся вдохновлённый путешествием в Италию молодой скульптор Рейнгольд Бегас. Он создал несколько версий фонтана, и лишь последняя из них, принёсшая впоследствии автору мировую известность, была утверждена в 1888 году. Некоторое время фонтан даже носил имя своего автора. Фонтан был подарен кайзеру Вильгельму II берлинским магистратом и был торжественно открыт 1 ноября 1891 года. После сноса разрушенного во Вторую мировую войну Городского дворца в 1951 году фонтан был отправлен на хранение. Скульптуры серьёзно пострадали от попаданий снарядов и прошли реставрацию в мастерской по художественному литью в Лаухгаммере. В 1969 году фонтан «Нептун» был установлен на свободной площадке на новом месте. Примечания Литература Маркина Л. Г., Муравлёва Е. Н., Муравлёва Н. В. NEPTUNBRUNNEN ФОНТАН НЕПТУНА // Культура Германии: лингвострановедческий словарь: свыше 5000 единиц / под общ. ред. Н. В. Муравлёвой. — М.: АСТ, 2006. — С. 698. — 1181 с. — ISBN 5-17-038383-5. Ссылки Фонтан «Нептун» на официальном сайте Берлина (нем.)
Neptunbrunnen (Berlin)

Neptunbrunnen i Berlin gjordes 1891 och ritades av Reinhold Begas. Den romerska guden Neptunus är i brunnens mitt. Fyra kvinnor runt honom representerar de fyra stora floderna i Preussen vid den tid då brunnen skapades: Elbe (med allegoriska figurer som håller frukter och sädesax), Rhen (fisknät och vindruvor), Weichsel (träblock som symboler för skogsbruk) och Oder (getter och djurhudar). Weichsel ligger idag i sin helhet i Polen och är mer känd under sitt polska namn Wisła, medan Oder utgör gräns mellan Tyskland och Polen. Fontänen flyttades från sin ursprungliga plats på Schlossplatz 1951, när det tidigare Berliner Stadtschloss revs. Efter det att fontänen restaurerats, sattes den 1969 upp mellan Mariakyrkan och Rotes Rathaus. Bildgalleri Källor Denna artikel baseras på artikeln Neptunbrunnen (Berlin) på tyskspråkiga Wikipedia.
Нептун (фонтан в Берліні)

Фонтан «Нептун» (нім. Neptunbrunnen) — фонтан, що знаходиться в центрі Берліна між церквою Марієнкірхе та Червоною ратушею. Це один з найстаріших і найкрасивіших фонтанів міста. Опис Максимальний діаметр басейну фонтану зі шведського граніта складає 18 метрів, висота центральної частини до верхівки Нептуна — 8,50 м, а до тризуба — 10 м. Над чашею фонтану на фундаменті з трьох ступенів височить могутня фігура античного бога морів Нептуна. Символ своєї влади — тризуб, що приборкує хвилі — він тримає на лівому плечі, спершись правою рукою на стегно. Бога моря на величезній раковині в оточенні життєрадісних дітей, що грають із струменями води, тримають чотири величезних міфологічних тритонів. Про бурхливе та ревуче море повинні нагадати мешканці моря: омари, раки, риби і поліпи — і струмені води, що викидають черепахи, тюлені, крокодили та змії. За крайкою чаші фонтану розташувалися чотири жіночі фігури, які уособлюють річки: Рейн (з рибальською сіткою та виноградною лозою), Вісла (з поліном), Одер (з козою і шкурою) і Ельба (з колоссям і плодами). Своєю появою фонтан зобов'язаний Карлу Фрідріху Шинкелю, який запропонував звести монументальний фонтан на Палацовій площі перед Міським палацом. За втілення цієї ідеї взявся натхненний подорожжю в Італію молодий скульптор Рейнгольд Бегас. Він створив кілька версій фонтану, і лише остання з них, що принесла згодом автору світову популярність, була затверджена 1888 року. Деякий час фонтан навіть було названо іменем його автора. Фонтан подарований кайзеру Вільгельму II берлінським магістратом і урочисто відкритий 1 листопада 1891. Після знесення зруйнованого у Другу світову війну Міського палацу в 1951 фонтан відправлений на зберігання. Скульптури серйозно постраждали від влучень снарядів і пройшли реставрацію в майстерні з художнього лиття в Лаухгаммері. 1969 року фонтан «Нептун» встановлено на вільному майданчику на новому місці. Примітки Посилання Фонтан «Нептун» на офіційному сайті Берліна(нім.)
Tegel (zámek)

Zámek Tegel (také Humboldtův zámek) leží v berlínské části Tegel v okrese Reinickendorf. Zámecký park v severní části hraničí s Tegeler See. Na zámku dnes sídlí rodina Heinzů. Historie Původní renesanční obytná budova byla přestavěna na popud kurfiřta Friedricha Wilhelma von Brandenburg na lovecký zámeček. V roce 1766 jako věno přešel do majetku rodu Humboldtů a stal se jejich rodinným sídlem. Mnoho let zde také žili Alexander von Humboldt a Wilhelm von Humboldt. Po smrti jejich matky sídlo zdědil Wilhelm von Humboldt v roce 1797. V letech 1820 až 1824 byl zámek přestavěn Karlem Friedrichem Schinkelem v klasicistním stylu. Park byl založen v letech 1777 až 1789 Gottlobem Johannem Christianem Kunthem. Další úpravy následovaly v roce 1802. V zámeckém parku Schinkel v roce 1829 vybudoval rodinou hrobku rodiny Humboldtů, kde jsou pochováni i oba slavní bratři. V roce 1983 se park stal chráněnou památkou. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Schloss Tegel na německé Wikipedii. Literatura Christine und Ulrich von Heinz: Wilhelm von Humboldt in Tegel. Ein Bildprogramm als Bildungsprogramm; Deutscher Kunstverlag: Mnichov/Berlíin 2001; ISBN 3-422-06353-6. Paul Ortwin Rave: Wilhelm von Humboldt und das Schloss zu Tegel; Koehler & Amelang: Lipsko 1950. August Wietholz: Das Rittergut und Schloß Tegel; Mitteilungen des Vereins für die Geschichte Berlins 48 (1931); S. 74–84. Clemens Alexander Wimmer: Parks und Gärten in Berlin und Potsdam; ed. Senator für Stadtentwicklung und Umweltschutz, odd. III – Gartendenkmalpflege; Nicolaische Verlagsbuchhandlung: 3. Aufl. Berlín 1989; ISBN 3-87584-267-7; S. 55-58. Marcel Piethe: Wilhelm von Humboldt und Schloss Tegel. v: Die Mark Brandenburg, sešit 63, Marika Großer Verlag Berlin, 2006 ISBN 978-3-910134-22-5 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Tegel na Wikimedia Commons Zámek Tegel na www.berlin.de Zámek Tegel na www.monumente-online.de
Schloss Tegel

Schloss Tegel (også Humboldt-Schloss) er et slot i Tegel i bydelen Reinickendorf i Berlin, Tyskland. Slotsparken grænser til Tegelsøens nordlige bredde. Slottet og parken ejes i dag af familien v. Heinz, efterkommere efter familien v. Humboldt, som bebor slottet. Slottet blev bygget i 1558 i renæssancestil. Kurfyrst Fredrik Wilhelm af Brandenburg lod det senere ombygge til jagtslot. Som del af godset Tegel kom slottet ved ægteskab i familien Humboldts eje i 1766, og blev familiesæde for Humboldt-slægten. Både Alexander von Humboldt og Wilhelm von Humboldt levede flere år her. Efter morens død overtog Wilhelm von Humboldt slottet i 1797. Han lod mellem 1820 og 1824 slottet ombygget i klassicistisk stil af den berømte preussiske arkitekt Karl Friedrich Schinkel. Samtidig blev også slotsparken nyanlagt af havearkitekten Peter Joseph Lenné. I slotsparken befinder sig den humboldtske familiegrav, bygget i 1829, hvor både Alexander og Wilhelm von Humboldt er begravet. I 1983 blev slotsparken fredet. Slotsparken var tidligere åben for besøgende. Efter uoverensstemmelser med bydelsadministrationen i Reinickendorf besluttede ejeren, Ulrich von Heinz, at lukke parken for offentligheden i maj 2005. Slottet gennemgår for tiden restaureringsarbejde.