NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bibracte

Bibracte, egy gall oppidum vagyis megerősített város, a haeduus törzs fővárosa volt, és egész Gallia egyik legfontosabb erődje. A mai Autun közelében volt, Burgundiában, Franciaországban. I. e. 58-ban az erődítmény közelében zajlott le a bibractei csata, amelyben Julius Caesar legyőzte a helvéteket. I. e. 52-ben Bibractéban kiáltották ki Vercingetorixet a gall koalíció vezetőjének. Julius Caesar, az alesiai csata győztese, Bibractében fejezte be A gall háború című művének diktálását. Néhány évtizeddel azután, hogy Galliát meghódította a Római Birodalom, Bibractét elhagyták, és lakói a 25 kilométerre fekvő Autunbe költöztek. Mivel a helyén nem maradt település, ami összezavarta volna a nyomokat, Bibracte területe kincseket rejt a régészek számára. Az első ásatásokat Gabriel Bulliot borkereskedő indította el 1867 és 1895 között. Az unokatestvére, Joseph Déchelette, a hires Manuel d'Archéologie szerzője folytatta a munkát 1897 és 1907 között. Ma régészeti park egy védett erdő közepén, ahol európai együttműködéssel ásatásokat folytatnak, fiatal régészeket képeznek. A feltárásokban több európai egyetem kutatói vesznek részt (Sheffield, Kiel, Budapest, Bécs és Lipcse). További információk Bibracte website (angolul) Bibracte – egy gall város. ELTE-ásatás Franciaországban
Bibracte (historische stad)

Bibracte was de naam van een Gallische vestingstad (oppidum), geïdentificeerd met het huidige Mont Beuvray in de Franse bergstreek Morvan. De naam Bibracte betekent mogelijk dubbel versterkt. De plek kreeg het keurmerk Grand Site de France. Geschiedenis Bibracte, gesticht op een van de toppen van de Haut-Morvan, was de hoofdstad van de machtige stam der Haedui. Het uitgestrekte oppidum werd vermoedelijk in de eerste helft van de 2e eeuw v.Chr. gebouwd, achter een dubbele rij versterkingen (een zogenaamde murus Gallicus) uit hout, steen en aarde. Van de 200 ha ommuurde ruimte waren er slechts 40 ha bebouwd. De resterende ruimte bood de gehele boerenbevolking uit de omgeving de mogelijkheid zich achter de wallen terug te trekken als er gevaar dreigde. In de woningen (met door houten palen gestutte aarden muren) woonden mogelijk 10.000 mensen. Bibracte bevond zich op een kruispunt van handelswegen tussen het Keltische deel van Europa en het Middellandse Zeegebied. Archeologen vonden er munten uit verschillende windstreken. De hoofdstad van de Haedui was een belangrijk politiek, industrieel en religieus centrum, dat bekend was voor zijn metaalnijverheid. Het speelde in 52 v.Chr. een belangrijke rol in de Gallische Oorlog. De opstandige stammen hadden er Vercingetorix aangewezen om de gezamenlijke troepenmacht aan te voeren in de strijd tegen de Romeinse bezetters. De volgende winter begon Gaius Julius Caesar er met de redactie van zijn beroemde boek Commentarii de bello Gallico. Er ontstond een Gallo-Romeinse nederzetting met stenen huizen en een basilica. Maar bij het begin van onze tijdrekening werd Bibracte geleidelijk verlaten door zijn inwoners, die zich in steeds grotere aantallen vestigden in de nieuwe, door keizer Augustus gestichte stad Augustodonum (het huidige Autun). Maar ook nadat het oppidum door zijn inwoners verlaten was, werd er nog handel gedreven op de Mont Beuvray: tot in de 20e eeuw werden er op de eerste woensdag in mei jaarmarkten gehouden. Archeologie De wetenschappelijke opgravingen op de Mont Beuvray begonnen midden 19e eeuw en werden in 1907 stopgezet. Vanaf 1984 werden ze echter hervat, op initiatief van de Franse president François Mitterrand, die uit de Morvan afkomstig was. Het oude stratennetwerk wordt geleidelijk hersteld, een gedeelte van de oude wallen is gerestaureerd. Museum In Saint-Léger-sous-Beuvray werd in 1995 het Museum van Bibracte geopend, een museum gewijd aan de Keltische geschiedenis. Op een oppervlakte van 1.600 m², verspreid over twee verdiepingen, wordt de geschiedenis van Bibracte getoond. Externe link Bibracte - een Gallische stad
Bibracte

Bibracte – ufortyfikowane miasto (oppidum) celtyckie i stolica krainy Eduów (Aedui) z okresu do I w. p.n.e. Położone w Burgundii, na wzgórzu Mont Beuvray, leżącym na pograniczu współczesnych francuskich departamentów Nièvre i Saône-et-Loire i około stu kilometrów na południowy zachód od miasta Dijon. Obecnie mieści się tu muzeum archeologiczne (najbliższa miejscowość – Glux-en-Glenne – znajduje się około 4 km na północ od muzeum). Odsłonięte w wyniku prac archeologicznych mury mają 5,5 km obwodu. Najstarsze artefakty dokumentujące obecność ludzi na wzgórzu Mont Beuvray pochodzą z młodszej epoki kamienia. Powstanie oppidum jest datowane na koniec III w. p.n.e., jego powierzchnia wynosiła 200 ha. Wg relacji Juliusza Cezara – O wojnie galijskiej (łac. Commentarii de bello Gallico), ok. 25 kilometrów na południe od fortu w roku 58 p.n.e. odbyła się bitwa pod Bibracte, w której sześć rzymskich legionów (ok. 30 tys. wojska) pokonały 70 tysięcy zbrojnych osłaniających około 300 tysięcy migrujących na zachód Helwetów; po bitwie Rzymianie wycięli w pień znaczną ilość nieuzbrojonych wędrujących osadników i ich rodziny. Być może szacunki Juliusza Cezara zostały zawyżone. Sześć lat później, w roku 52 p.n.e., galijski wódz Wercyngetoryks został w Bibracte ogłoszony dowódcą koalicji plemion galijskich przeciw Imperium Rzymskiemu; wkrótce w pobliżu odległego o około stu kilometrów na północ od Bibracte innego fortu Alezja, odbyła się kończąca wojny galijskie bitwa pod Alezją, w której Galowie ponieśli klęskę, a ich wódz został pojmany przez Rzymian. W ciągu kilku dziesiątek lat po tej klęsce Galów Bibracte wyludniło się, a ludność zaczęła chętniej osiedlać się w odległym o 25 km na wschód Autun, które dziś jest liczącym 16 tysięcy mieszkańców miastem. Przypisy Linki zewnętrzne Bibracte, strona oficjalna (ang.). bibracte.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-12)]. Bibracte w "Athena Review", Journal of Archaeology, History, and Exploration (ang.). athenapub.com. [zarchiwizowane z tego adresu (1998-12-05)]. Bibracte, a city of the Gauls (ang.). home.zonnet.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-16)].
Bibracte

Bibracte era uma cidade-fortaleza celta, capital de éduos e umas das mais importantes na altura. Situava-se perto da atual cidade de Autun, Borgonha, França. Referências Ligações externas Sítio web de Bibracte (em inglês) (em alemão) (em francês) (em neerlandês) Artigo da Athena Review sobre "Bibracte" (em inglês)
Bibracte

Bibracte var en keltisk befäst bosättning i det forntida Gallien. Bibracte grundlades på kullar som var bebodda till år 12 f. Kr. då byn härjades och övergavs. Befolkningen flyttade till slättlandet där de grundade Augustodunum, idag Autun. Franska arkeologer återfann i slutet av 1800-talet staden och utförde omfattande utgrävningar ledda av Jacques Gabriel Bulliot och Joseph Déchelette, där man konstaterat att bosättningen främst varit befolkat under sista århundradet före Kristus. Även efter grundade behöll Bibracte en viss betydelse som marknadsplats ända in i modern tid. Marknaden, som i synnerhet under medeltiden var känd i hela Frankrike härleder sig troligen från en religiös fest, hålle vid ett tempel som var helgat åt en gudinna Bibracte. Källor Externa länkar Bibracte Wikimedia Commons har media som rör Bibracte.
Arcidiecéze dijonská

Arcidiecéze dijonská (lat. Archdiocesis Divionensis, franc. Archidiocèse de Dijon) je francouzská římskokatolická arcidiecéze, založená 9. dubna 1731. Na arcidiecézi byla povýšena 8. prosince 2002. Leží na území departementu Côte-d’Or, jehož hranice přesně kopíruje. Sídlo arcibiskupství i katedrála svatého Benigna Dijonského se nachází v Dijonu. Arcdiecéze je hlavou církevní provincie Dijon. Historie Biskupství bylo v Dijonu zřízeno 9. dubna 1731. V důsledku konkordátu z roku 1801 byla 29. listopadu 1801 zrušena diecéze Langres a její území včleněno do diecézí Troyes a Dijon; 6. října 1822 byla diecéze Langres obnovena. Dne 8. prosince 2002 byla diecéze Dijon povýšena na metropolitní arcidiecézi. Do církevní provincie Dijon náleží tři diecéze (arcidiecéze Sens, diecéze Autun a diecéze neverská) a teritoriální prelatura Mission de France. Ordinář Od 13. února 2004 je arcibiskupem metropolitou Mons. Roland Minnerath. V roce 2022 byl emeritován a jeho nástupcem byl jmenován Mons. Antoine Hérouard. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Archidiocèse de Dijon na francouzské Wikipedii. Související články Římskokatolická církev ve Francii Seznam dijonských biskupů a arcibiskupů Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arcidiecéze dijonská na Wikimedia Commons Diecéze Dijon na Catholic hiearchy (anglicky)
Erzbistum Dijon

Das Erzbistum Dijon (lateinisch Archidioecesis Divionensis, französisch Archidiocèse de Dijon) ist ein im Osten des Landes gelegenes Erzbistum der römisch-katholischen Kirche in Frankreich. Sitz ist Dijon, die historische Hauptstadt des Herzogtums Burgund. Geschichte Schon in der Merowinger- und Karolingerzeit war Dijon Residenz der Bischöfe von Langres, die zugleich das Kloster St-Bénigne leiteten. Das Bistum Dijon selbst wurde jedoch erst am 9. April 1731 durch Papst Clemens XII. begründet und gehörte bis 2002 zur Kirchenprovinz Lyon. Erster Bischof war Jean Bouhier, vorher Abt von St. Etienne. Der ab 1787 amtierende Bischof René des Monstiers de Mérinville konnte während der französischen Revolution sein Amt nicht ausüben. Von 1801 bis 1822 gehörte zur Diözese Dijon auch das Gebiet des vorübergehend aufgelösten Bistums Langres. Nach dessen Wiedererrichtung am 26. Juli 1823 umfasste das Bistum Dijon nur noch das Gebiet der Cote-d'Or. Das 8.760 km² große Bistum wurde am 16. Dezember 2002 von Papst Johannes Paul II. zum Metropolitanbistum erhoben und bekam zugleich vier Suffragansitze zugeordnet. Kathedrale des Bistums war ursprünglich die Kirche Saint-Etienne, seit Anfang des 19. Jahrhunderts ist dies jedoch die vormalige Kollegiatkirche Saint-Benigne. Gliederung der Kirchenprovinz Dijon seit 2002: Erzbistum Dijon Bistum Autun Bistum Nevers Erzbistum Sens Mission de France Siehe auch Liste der Erzbischöfe von Dijon Weblinks Homepage des Erzbistums Dijon (französisch) Eintrag zu Erzbistum Dijon auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Erzbistum Dijon auf gcatholic.org (englisch) Erzbistum Dijon in katholischer Enzyklopädie (englisch) Einzelnachweise
Aartsbisdom Dijon

Het Aartsbisdom Dijon (Latijn: Archidioecesis Divionensis, Frans: Archidiocèse de Dijon) in het Franse departement Côte-d'Or werd na onsuccesvolle pogingen gedurende de 16e en 17e eeuw uiteindelijk op 9 april 1731 als bisdom gesticht. Het bisdom zetelt in Dijon en maakt deel uit van de kerkprovincie Lyon (Aartsbisdom Lyon). In 1822 stond het enkele gebieden af aan het bisdom Langres, waarvan het gedeeltelijk ook zelf deel uitmaakte voor 1731. Op 16 december 2002 werd het bisdom Dijon verheven tot aartsbisdom. Als suffragane bisdommen telt het bisdom Autun, de prelatuur Mission de France o Pontigny, bisdom Nevers en bisdom Sens-Auxerre. In 1990 telde het diocees 395.000 gelovigen (82% van de bevolking), in 2003 steeg dit aantal tot ruim 408.000 (81% van de bevolking). Het aantal priesters daalde van 260 naar 216 in dezelfde periode, terwijl het aantal diakens steeg van 6 naar 26. Het aantal religieuzen bleef gelijk (527). Aartsbisschop van Dijon is sinds 2004 Roland Minnerath. Zie ook lijst van rooms-katholieke bisdommen Externe link Aartsbisdom Dijon
Archidiecezja Dijon

Archidiecezja Dijon – archidiecezja Kościoła rzymskokatolickiego we wschodniej Francji. Powstała 9 kwietnia 1731 jako diecezja Dijon. W 1822 otrzymała swoje obecne granice. Podczas reformy administracyjnej Kościoła francuskiego, wdrożonej w grudniu 2002 roku, została podniesiona do rangi archidiecezji metropolitalnej. Terytorium archidiecezji odpowiada świeckiemu departamentowi Côte-d’Or. Bibliografia Archidiecezja Dijon [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2018-07-27] (ang.).
Arquidiocese de Dijon

A Arquidiocese de Dijon (Archidiœcesis Divionensis) é uma arquidiocese da Igreja Católica situada em Dijon, na França. É fruto da elevação da Diocese de Dijon, eregida no 9 de abril de 1731 e elevada em 2002. Seu atual arcebispo metropolita é Antoine Hérouard. Sua Sé é a Catedral de São Benigno de Dijon. Possui 44 paróquias assistidas por 171 párocos e cerca de 64,1% da sua população jurisdicionada é batizada. História Sob o merovíngios e carolíngios, muitos bispos de Langres residiram em Dijon, por exemplo Santo Urbano] (século V), São Gregório e São Tétrico (século VI), que foram enterrados lá. Quando, em 1016, Lambert, bispo de Langres, deu o senhorio e o condado de Dijon para o rei Roberto II de França, os bispos de Langres retornaram a sua residência a Langres. Em 9 de abril de 1731, o Papa Clemente XII erigiu a diocese de Dijon. A Abadia de Santo Estêvão (século V) há muito tempo tem um Capítulo que observou a Regra de Santo Agostinho, foi transformado em um capítulo secular de Papa Paulo V em 1611 e o Papa Clemente XI elevou a igreja a Catedral capitular de Dijon, que durante a Revolução foi reduzida a um celeiro. A partir de 29 de novembro de 1801 a 6 de outubro de 1822 a diocese de Langres foi suprimida e seu território foi incorporado na diocese de Dijon. A igreja da abadia de São Benigno se tornou a catedral de Dijon no início do século XIX. Em 1904 o pedido de demissão de Albert-Léon-Marie Le Nordez, bispo de Dijon desde 1898 pelo Papa Pio X foi um dos incidentes que levaram à ruptura das relações diplomáticas entre a França e a Santa Sé. Em 16 de novembro de 2002 foi elevada à categoria de arquidiocese metropolitana. Prelados Referências Ligações externas «Catholic Hierarchy» (em inglês) «GCatholic» (em inglês) «Site da Arquidiocese» (em inglês)
Архиепархия Дижона

Архиепархия Дижона (лат. Archidioecesis Divionensis) — епархия Римско-Католической церкви с центром в городе Дижон, Франция. Архиепархия Дижона распространяет свою юрисдикцию на территорию департамента Кот-д’Ор. В митрополию Дижона входят епархии Невера, Отёна и территориальная прелатура Миссия Франции. В церковную провинцию Дижона входит архиепархия Санса. Кафедральным собором архиепархии Дижона является церковь святого Бенигния. История 9 апреля 1731 года Римский папа Климент XII учредил епархию Дижона. 23 ноября 1801 года после конкордата с Францией к епархии Дижона была присоединена территория упразднённой епархии Лангра. 16 ноября 2002 года епархия Дижона была возведена в ранг архиепархии. Ординарии архиепархии епископ Жан-Жак Буйе де Лантене (9.04.1731 — октябрь 1743); епископ Клод Буйе (16.12.1743 — 19.06.1755); епископ Клод-Марк-Антуан д'Апшон де Корженон (24.09.1755 — 18.02.1776) — назначен архиепископом Оша; епископ Жак-Жозеф-Франсуа де Вогюэ (3.03.1776 — 6.02.1787); епископ Рене де Монтье де Меренвиль (25.02.1787 — 2.12.1801); епископ Анри Ремон (11.04.1802 — 20.02.1820); епископ Жан-Батист Дюбуа (4.03.1820 — 6.01.1822); епископ Жан-Франсуа Мартен де Буавиль (14.01.1822 — 27.05.1829); епископ Жак Район (7.06.1829 — 14.12.1830) — назначен архиепископом Экса; епископ Клод Ре (9.07.1831 — 8.05.1838); епископ Франсуа-Виктор Риве (10.05.1838 — 12.07.1884); епископ Жан-Пьер-Бернар Кастийон (13.01.1885 — 9.11.1885); епископ Виктор-Люсьен-Сюльпис Леко (3.03.1886 — 3.06.1890) — назначен архиепископом Бордо; епископ Федерик-Анри Ури (3.06.1890 – 8.07.1898) – назначен архиепископом Алжира; епископ Альбер-Леон-Мари Ле Норде (7.07.1898 — 4.09.1904); епископ Пьер Дадоль (21.02.1906 — 22.05.1911); епископ Жак-Луи Монесте (11.08.1911 — 31.03.1915); епископ Морис Ландриё (6.12.1915 — 11.12.1926); епископ Пьер-Андре-Шарль Пети де Жюльвиль (23.06.1927 — 7.08.1936) — назначен архиепископом Руана; епископ Гийом-Марьюс Самбель (15.03.1937 — 11.04.1964); епископ Андре-Жан-Мари Шарль де ла Брус (11.04.1964 — 22.04.1974); епископ Альбер Декуртрэ (22.04.1974 — 29.10.1981) — назначен архиепископом Лиона; епископ Жан-Мари Баллан (6.11.1982 — 8.08.1988) — назначен архиепископом Реймса; архиепископ Мишель Луи Колони (30.01.1989 — 13.02.2004); архиепископ Ролан Миннерат (13.04.2004 — по настоящее время). Источник Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2003, ISBN 88-209-7422-3 Булла Omnium ecclesiarum Архивная копия от 3 сентября 2013 на Wayback Machine (лат.) Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 12 октября 2005 на Wayback Machine (фр.) Информация Архивная копия от 24 мая 2019 на Wayback Machine (англ.) Информация Архивная копия от 16 июля 2014 на Wayback Machine (англ.)
Maison Constantin

Le maison Constantin est un édifice situé dans la ville de Dijon, dans la Côte-d'Or en région Bourgogne-Franche-Comté. Histoire La maison Constantin, en totalité, tel que délimité par le plan annexé, avec son jardin y compris ses éléments de second-œuvre, notamment dans le hall d’entrée, la cage d’escalier, la salle de bains au 1er étage et ses murs et les grilles de clôture, sise 26 rue Charles–le–Téméraire et 55 rue de Fontaine, sur la parcelle n°49, figurant au cadastre HL sont inscrits au titre des monuments historiques par arrêté du 18 juillet 2018. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des monuments historiques de Dijon Liens externes Ressource relative à l'architecture : Mérimée Portail de Dijon Portail des monuments historiques français
Chalon-sur-Saône station

Gare de Chalon-sur-Saône is the railway station serving the town Chalon-sur-Saône, Saône-et-Loire department, eastern France. It is situated on the Paris–Marseille railway, at kilometre post 382.150 from Paris Gare de Lyon, and at an altitude of 179 m. The original station in Chalon was built in the centre as a terminus. To avoid trains reversing direction, a bypass containing a new station was planned. In 1893 the old station was closed and all traffic began to serve the modern station. Services The station is served by regional trains towards Beaune, Dijon, Mâcon, Lyon and Montchanin. References
Estación de Chalon-sur-Saône

La estación de Chalon-sur-Saône es la principal estación ferroviaria de la ciudad francesa de Chalon-sur-Saône. Por ella circulan tanto trenes de alta velocidad como trenes regionales. Situación ferroviaria La estación se encuentra en el punto kilométrico 382,150 de la línea férrea radial París-Marsella. Además, pertenecía al trazado de las siguientes líneas férreas: Línea férrea Seurre - Chalon-sur-Saône. Línea de apenas 37 kilómetros fuera de servicio y desmantelada en gran parte. Línea férrea Cluny - Chalon-sur-Saône. Línea totalmente desmantelada. Descripción La estación se caracteriza por su fachada neoclásica adornada por cuatro columnas y un pequeño frontón en el que se encuentra un reloj de aguja. El diseño en piedra de la fecha se combina con grandes ventanales y puertas metálicas. Se compone de cinco andenes, cuatro centrales y uno lateral al que acceden nueve vías. Cada andén está recubierto parcialmente con su propia marquesina y varios pasos subterráneos permiten el cambio de vías. Servicios ferroviarios Alta Velocidad Los trenes TGV que transitan por la estación permiten enlazar los siguientes destinos: Línea París ↔ Chalon-sur-Saône. Tren TGV. Línea Metz ↔ Niza / Montpellier. Tren TGV. Línea Dijon ↔ Burdeos / Marseilla / Montpellier / Niza. Tren TGV. Línea Metz ↔ Marsella. Tren TGV. Estacional, sólo en verano. Línea Estrasburgo ↔ Montpellier. Tren TGV. Estacional, sólo fines de semana y verano. Regionales Estos trenes regionales circulan por estación: Línea Dijon ↔ Lyon / Grenoble. Línea Chalon-sur-Saône ↔ Mâcon. Línea Chalon-sur-Saône / Tours ↔ Dijon. Bibliografía Patricia et Pierre Laederich, André Jacquot et Marc Gayda (1996). Histoire du réseau ferroviaire français. éditions de l'Ormet, Valignat. ISBN 2-906575-22-4. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estación de Chalon-sur-Saône. Página web "Gares & Connexions" Página web TER
Gare de Chalon-sur-Saône

Gare de Chalon-sur-Saône vasútállomás Franciaországban, Chalon-sur-Saône településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Párizs–Marseille-vasútvonal Chalon-sur-Saône–Bourg-en-Bresse-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gare de Beaune Gare de Sennecey-le-Grand Gare de Fontaines - Mercurey Kapcsolódó szócikkek Franciaország vasútállomásainak listája Jegyzetek További információk Gare de Chalon-sur-Saône az SNCF hivatalos "Gares & Connexions" weboldalán (franciául)
Gare de Chalon-sur-Saône

Gare de Chalon-sur-Saône – stacja kolejowa w Chalon-sur-Saône, w regionie Burgundia-Franche-Comté, w departamencie Saona i Loara, we Francji. Znajduje się na linii Paryż-Lyon-Marsylia. Dworzec obsługuje pociągi pomiędzy Dijon a Lyonem. Linki zewnętrzne Gare de Chalon-sur-Saône
Serres de l'Université de Bourgogne

The Serres de l'Université de Bourgogne are greenhouse botanical gardens operated by the University of Burgundy. They are located at 8 rue du Recteur Marcel Bouchard, Dijon, Bourgogne, Côte-d'Or, France. The greenhouses were established in 1966 and consist of a palm house, laboratories, and six greenhouses designated for hot, temperate, and cold climates, cactuses, experiments, and multiple purposes. They preserve various threatened plants of Bourgogne, and also contain a range of tropical and subtropical genera such as Psilotum and Lycopodium, tropical aquatics such as Eichhornia and Salvinia, carnivorous plants including Sarracenia and Darlingtonia, and epiphytes including Bromeliaceae and Orchidaceae. Collections also include a herbarium (5,000 specimens of historic interest) and teaching models of plants. See also List of botanical gardens in France References Serres de l'Université de Bourgogne Convention on Biological Diversity: Botanical Gardens in France
Invernaderos de la Universidad de Borgoña

El Invernaderos de la Universidad de Borgoña (en francés : Serres de l'Université de Bourgogne) son unos invernaderos y jardín botánico administrados por la Universidad de Borgoña en Dijon, Francia. El código de identificación de las Serres de l'Université de Bourgogne como miembro del "Botanic Gardens Conservation Internacional" (BGCI), así como las siglas de su herbario es BGG.​ Localización Serres de l'Université de Bourgogne Sciences Mirande Service des Serres 8 rue du Recteur Marcel Bouchard BP 47-870 21078, Dijon, Département de Côte-d'Or, Bourgogne, France-Francia. Planos y vistas satelitales, 47°18′50.04″N 5°4′16.68″E Algunos de los invernaderos están abiertos al público en los días laborables de la semana. Historia Los invernaderos fueron creados en 1966 con el fin de dar servicios de especímenes vivos para los trabajos de investigación y de estudio de los departamentos de Biología-Fisiología vegetal y Botánica. Además prestan un gran servicio en la conservación de especies vegetales nativas de la región de Bourgogne, así como una inestimable ayuda en la concienciación de los valores de aprecio y conservación de la riqueza vegetal, entre el público en general. Colecciones Las colecciones vegetales se albergan en varios edificios y consisten en una "casa de la palmera", laboratorios, y en seis invernaderos diseñados para biotopos de clima cálido, templado y frío, para cactus, para experimentación, y otro de múltiples propósitos. Colección de plantas amenazadas nativas de Borgoña, Colección de plantas de biotopos tropicales y subtropicales tales como Psilotum y Lycopodium, Colección de plantas acuáticas tropicales tales como Eichornia y Salvinia, Colección de plantas carnívoras incluyendo Sarracenia y Darlingtonia, Colección de plantas epífitas incluyendo Bromeliaceae y Orchidaceae. Herbario (5,000 especímenes de interés histórico) y modelos de plantas para la enseñanza. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Université de Bourgogne. Serres de l'Université de Bourgogne Convention on Biological Diversity: Botanical Gardens in France Página del jardín botánico en el BGCI.