NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kalasasaya

Kalasasaya (auch: Kalasaya, Aymara: kala = Stein; saya oder sayasta = stehend, daher etwa „Platz der stehenden Steine“; in älterer Literatur „große Steineinzäunung von Ak-kapana“) ist ein Ruinengebiet der Ruinenstätte Tiwanaku in Bolivien. Sie ist eine Anlage, die aus einer Mauer aus mittelgroßen Steinen besteht, die von großen Steinsäulen durchsetzt ist. Einst führten zahlreiche Treppen in die Struktur. Kalasasaya wird gelegentlich auch als „Amerikas Stonehenge“ bezeichnet. Heute befinden sich Inneren der Stätte der Ponce-Monolith, der Mönch-Monolith und das sogenannte „Sonnentor von Tiwanaku“. „Amerikas Stonehenge“ Frühe Gelehrte bezeichneten die Pfeiler von Kalasasaya als „Amerikas Stonehenge“, so beispielsweise Ephraim George Squier. Nach Alphons Stübel und Max Uhle erweckt Kalasasaya aufgrund seiner Ähnlichkeit mit den äußeren Merkmalen von Stonehenge in England einen besonders antiquierten Eindruck (die in die Höhe ragenden Pfeiler von Kalasasaya ohne die rekonstruierten Füllsteine ergaben damals einen Stonehenge-artigen Anblick). Es wurde jedoch in Frage gestellt, ob dieser äußere Zustand des Bauwerks in seiner damaligen Form wirklich die gleiche Übereinstimmung mit den alten megalithischen Steinbauten Englands aufweisen würde, wenn es in unversehrtem Zustand erhalten geblieben wäre. Dennoch sei die Ähnlichkeit von Kalasasaya mit Stonehenge allein nicht ausreichend, um der Struktur ein höheres Alter zuzuschreiben. Gegen ein höheres alter würde eine stilistische Übereinstimmung mit anderen Bauten der Ruinenstätte sprechen. Anlage Kalasasaya ist eine niedrige Plattform westlich des halbunterirdischen Tempels von Tiwanaku und wird von aufrecht stehenden Megalithen eingerahmt. Die über eine Treppe erreichbare Plattform umfasst einen Innenhof, nahezu rechteckiger Form, von 135 × 130 Metern und einen abgesenkten Hof. Sonnenausrichtung Nach Alexei Vranich und Scott C. Smith wurde Kalasasaya mit klaren Sonnenausrichtungen erbaut und im Laufe der Jahrhunderte seien die Bereiche und Mittel zur Würdigung der Sonnenausrichtungen mit Plätzen und kunstvollen Andesitkonstruktionen erweitert worden. Kalasasaya ist nach den vier Himmelsrichtungen ausgerichtet. Östlich des Hauptplatzes liegt ein halbunterirdischer Tempel, von dem eine Treppe mit einem Tor heraufführt. Am Tag der Tagundnachtgleiche geht die Sonne im Zentrum dieses Tores auf. Wissenschaftler sehen daher die Kalasasaya als Sonnenobservatorium aus der Vor-Inka-Zeit an. Datierung Der genaue Entstehungszeitraum der Kalasasaya ist Gegenstand wissenschaftlicher Spekulationen. Radio-Karbon-Messungen lassen ein Alter von 2000 Jahren vermuten. Galerie Weblinks Literatur Jean-Pierre Protzen, Stella Nair: The Stones of Tiahuanaco: A Study of Architecture and Construction. Band 75, Cotsen Institute of Archaeology Press, University of California, Los Angeles 2013, S. 45 ff. Einzelnachweise
Kalasasaya

The Kalasasaya (also: Kalassasaya; kala for stone; saya or sayasta for standing up) or Stopped Stones is a major archaeological structure that is part of Tiwanaku, an ancient archeological complex in the Andes of western Bolivia that is designated as a UNESCO World Heritage Site. The Kalasasaya is a low platform mound with a large courtyard, which is surrounded by high stone walls. The Kalasasaya is about 120 by 130 meters in dimension and aligned to the cardinal directions. Like the other platform mounds within Tiwanaku, it has a central sunken court. This sunken court can be reached by a monumental staircase through an opening in its eastern wall. The walls are composed of sandstone pillars that alternated with sections of smaller blocks of Ashlar masonry. This wall has been reconstructed in modern times. From 1957-1960 excavations took place at the site where all 4 walls were reconstructed along with the entrance gate. The Ponce Monolith is found within the Kalasasaya courtyard. The Kalasasaya dates to at least 200 BCE - 200 CE. It is located to the north of the Akapana and west of the Semi-Subterranean Temple, other structures in the complex. The area between the Kalasasaya complex and the Pumapunku complex a kilometre away was surveyed around 2007 using ground-penetrating radar, magnetometry, induced electrical conductivity, and magnetic susceptibility. The geophysical data collected from these surveys and excavations indicate the presence of numerous man-made structures in the area between the Pumapunku and Kalasasaya complexes. These structures include the wall foundations of buildings and compounds, water conduits, pool-like features, revetments, terraces, residential compounds, and widespread gravel pavements, all of which are buried and hidden beneath the modern ground surface. References External links Sharing Bolivia: Temple of Kalasasaya Britannica: Tiwanaku
Kalasasaya

El Templo de Kalasasaya (kala: piedra y saya o sayasta: parado) o Templo de las Piedras Paradas,​ es un templo que se encuentra en Tiwanaku, al oeste de Bolivia. En él se verificaban con exactitud los cambios de estaciones y el año solar de 365 días. En los equinoccios (otoño: 21 de marzo y primavera: 21 de septiembre) el Sol nacía por el centro de la puerta principal de ingreso, a la que se accede por una magnífica escalinata. En el solsticio de invierno (21 de junio) el Sol nacía en el ángulo noreste. El solsticio de verano (21 de diciembre) se marcaba por el nacimiento del Sol en el ángulo sureste. Este muro es conocido como "pared balconera". Descripción El «Templo de las Piedras Paradas» cubre aproximadamente 2 ha y su estructura está basada en columnas de arenisca y sillares cortados, dispuestos entre estos, sobresalen gárgolas o goteros de desagüe para las aguas pluviales. En el interior pueden verse los restos de lo que habrían sido pequeñas habitaciones semi-subterráneas dispuestas de manera que 7 estaban a cada lado del patio. En el recinto existe un muro a base de sillares de arenisca que logra cerrar los sectores este, norte y sur, dejando a ambos costados una especie de atrio, que separa el recinto central o "ceremonial". En este segundo muro hacia el lado norte se observan dos bloques en los que, en su tercio superior, se practicó un orificio que imita, a escala, un aparato auditivo humano, y mediante el cual se pueden escuchar ruidos o conversaciones que se producen en sitios alejados. Estos "amplificadores de sonidos" nos permiten deducir que en el mundo precolombino se conocía y aplicaba la acústica. En Kalasasaya existen tres importantes esculturas: la Estela 8 (Ponce), el monolito El Fraile y la Puerta del Sol. En el Monolito Ponce se aprecian finos grabados iconográficos como hombres alados, peces, cabezas de puma o de camélidos, cóndores, águilas y símbolos escalonados en el más puro arte tiwanako. La estela "El Fraile" no está adornada, es una pieza labrada en arenisca veteada, mostrando un enigmático personaje que lleva un báculo y un keru en las manos; porta una faja ventral. En 2019 fueron halladas en el interior del templo 17 vasijas ceremoniales, datadas entre el 300 y el 600 después de Cristo. Estas vasijas se creen que podrían formar parte de una ofrenda para el entierro de un personaje importante.​ Véase también Monolito Ponce Puerta de la Luna Monolito Fraile Arquitectura amerindia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Kalasasaya.
Kalasasaya

Le Kalasasaya (de kala pour la pierre et de saya ou sayasta pour se lever) est une structure archéologique majeure qui fait partie de Tiwanaku, un ancien complexe archéologique de la cordillère des Andes dans l'ouest de la Bolivie qui est inscrit au patrimoine mondial de l'Unesco. Le Kalasasaya est une plate-forme basse avec une grande cour, qui est entourée de hauts murs de pierre. Il mesure environ 120 mètres sur 130 et est aligné sur les directions cardinales. Les murs sont composés de blocs de maçonnerie en pierre de taille, une reconstruction toutefois moderne. Le Kalasasaya date d'au moins 200 av. J.-C.. Liens externes Portail de la Bolivie Portail du patrimoine mondial Portail de l’archéologie Portail de l’Amérique précolombienne
Каласасайя

Храм Каласасайя (от kala — камень и saya или sayasta — стоящий) или Храм стоящих камней — древний храм на территории крупного центра археологических раскопок доколумбийской цивилизации Тиуанако в Боливии. Предположительно храм Каласасайя, как и весь комплекс Тиуанако, относится к периоду с 200 года до нашей эры по 200 год нашей эры. С 2000 года входит в список Всемирного наследия UNESCO. Раскопки 1957—1960 годов расчистили всю площадь древнего храма. Общая площадь постройки составляет (135 х 120 м) 1,47 гектара. Большая часть постройки находится ниже уровня земли, поэтому в сам храм ведет лестница с 6 ступенями, высеченная из цельного камня. По сторонам храма располагается 14 полуподземных комнат, по 7 штук с каждой стороны. Там же находятся Врата Солнца. Вероятно, Каласасайя строился поэтапно на месте предыдущего строения. Храм Каласасайя использовался для астрономических наблюдений: известно, что с помощью стоящих столбов и солнца можно было установить текущую дату 365-дневного года с точностью до дня. Во время весеннего и осеннего равноденствий (то есть 21 марта и 21 сентября соответственно) солнечный свет проходил точно через центр главных ворот храма. Это позволяет с уверенностью говорить о том, что цивилизация Тиуанако отлично разбиралась в астрономии. Примечания Ссылки Статья импортирована с Advisor.Travel (лицензия Creative Commons) Sharing Bolivia: Temple of Kalasasaya Архивная копия от 6 июня 2009 на Wayback Machine Britannica: Tiwanaku
Храм Каласасайя

Храм Каласасайя (від калу — камінь і Сая або sayasta — стоїть ) або Храм каменів, що стоять — стародавній храм на території великого центру археологічних розкопок доколумбійської цивілізації Тіуанако в Болівії. Імовірно храм Каласасайя, як і весь комплекс Тіуанако, належить до періоду з 200 року до нашої ери по 200 рік нашої ери. З 2000 р. входить до складу Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. Загальна площа споруди складає 1,47 гектара при довжині 126 і ширині 117 метрів. Велика частина споруди знаходиться нижче рівня землі, тому в сам храм ведуть сходи з 6 сходинками, висічена з суцільного каменю. По боках храму розташовується 14 напівпідземних кімнат, по 7 штук з кожного боку. Там же знаходяться Ворота Сонця. Храм Каласасайя використовувався для астрономічних спостережень: відомо, що за допомогою вертикальних стовпів і сонця можна було встановити поточну дату 365-денного року з точністю до дня. Під час весняного і осіннього рівнодень (тобто 21 березня і 21 вересня відповідно) сонячне світло походило точно через центр головних воріт храму. Це дозволяє з упевненістю говорити про те, що цивілізація Тіуанако відмінно розбиралася в астрономії. Джерела Статья импортирована с Advisor.Travel (лицензия Creative Commons) Sharing Bolivia: Temple of Kalasasaya Britannica: Tiwanaku [Архівовано 3 травня 2015 у Wayback Machine.] Sharing Bolivia: Temple of Kalasasaya Britannica: Tiwanaku [Архівовано 3 травня 2015 у Wayback Machine.]
Taquile-sziget

A Taquile-sziget a Titicaca-tó perui oldalának egyik szigete. Mintegy 2000 (más forrás szerint 1200) kecsua indián származású lakója annak ellenére őrzi ősi hagyományait, hogy a szigetet évente több tízezer, nagyrészt külföldi turista keresi fel. Az őslakók textilművészetét az UNESCO 2008-ban felvette a szellemi kulturális örökségek listájára. Földrajz Az 5,72 km²-es sziget (amely a tó perui oldalának második legnagyobb területű szigete) a Titicaca-tó nyugati részén, Puno városától körülbelül 37 km távolságra keletre található. A tó körülbelül 3810 méterrel fekszik a tenger szintje felett, az 5,5 km hosszú, de csak 1,5 km széles sziget legmagasabb pontja 4050 méter körüli magasságba emelkedik. A turisták Punóból hajón érkeznek a szigetre, majd a kikötőből 533 lépcsőfokot kell megmászniuk az ősi kialakítású teraszos hegyoldalon, hogy felérjenek a központi településre. A szigeten nincsenek gépjárművek, szállodák, nincs elektromosság, de még kerékpárok sincsenek. Kultúra A sziget kultúrája elsősorban a helyiek által készített ruhák miatt érdekes. Mind a férfiak, mind a nők minden korosztálya készíti ezeket a ruhákat, és a közösség minden tagja hordja is őket. Ez a hagyomány még az ősi inka, pukara és kolla civilizációk idejéből ered, és máig is fennmaradt: az 1950-es évekig a közösség a külvilágtól szinte teljesen elzárt életet élt, de onnantól kezdve sem adták fel hagyományaikat annak ellenére, hogy a turistaforgalom egyre növekedett; mára a sziget lakosságának több tízszeresével egyenlő az évente ide érkező látogatók száma. Az viszont igaz, hogy az őslakók művészetében mára már új, „idegen” eredetű szimbólumok és elemek is megjelentek. A ruhákat kézzel vagy fából készült, pedálos szövőszékek segítségével állítják elő, amelyekhez hasonlóakat már a spanyolok megérkezése előtt is használtak. Legjellegzetesebb termékeik a chullo (magas, fülvédős sapka) és egy úgynevezett naptár-öv, amely egy széles övszerűség, amelyen az év mezőgazdasági és rituális eseményekhez kötött ciklusainak ábrázolásai láthatók. A helyiek megélhetését ma is többnyire a textilművesség biztosítja, számos terméküket a turistáknak értékesítik. A hagyomány fenntartását egy kézművességre specializálódott iskola is segíti. A sziget népessége azonban annyira megnövekedett az utóbbi évtizedekben, hogy a sziget önmagában már nem bír eltartani ennyi embert, egyre több árut kell a szárazföldi részekről behozni. Képek Jegyzetek
Taquile

Taquile – wyspa na jeziorze Titicaca, w jego części należącej do Peru, 45 km od przybrzeżnego miasta Puno. Na wyspie o długości 5,5 i szerokości 1,6 km zamieszkuje stale od 1700 do 2500 osób. Najwyższy punkt wyspy wznosi się 4050 m n.p.m., a główna wioska leży na wysokości 3950 m n.p.m. Mieszkańcy, zwani Taquileños, używają języka keczua. Taquile, w języku keczua zwana Intika, była zamieszkana od czasów kultury Tiahuanaco. Od XIII w. należała do Imperium Inków, a na wyspie zachowały się ruiny inkaskich budowli. Wyspa była jednym z ostatnich miejsc na terenie obecnego Peru opierających się hiszpańskiej kolonizacji. Została jednakże zdobyta i w imieniu króla Karola V i w 1580 r. oddana we władanie kastylijskiemu hrabiemu Pedro Gomez de Taquila, któremu zawdzięcza obecną nazwę. Hiszpanie zakazali mieszkańcom noszenia tradycyjnych strojów, zaczęli oni zatem używać ubioru hiszpańskich chłopów i przy takich strojach pozostali do dziś. W latach 30. XX w. wyspa służyła za więzienie i dopiero po 1937 r. powróciła do pierwotnych właścicieli. Taquileños stosują w swej społeczności zasady kolektywizmu oraz inkaskiego kodeksu moralnego: „ama sua, ama llulla, ama qhella” (nie kradnij, nie kłam, nie leń się). Gospodarka opiera się tu na rybołówstwie, rolnictwie i ogrodnictwie, z dominującą uprawą ziemniaka, oraz turystyce. Docenioną za pielęgnowanie własnego dziedzictwa przez UNESCO wyspę odwiedza rocznie około 40 000 turystów. Taquileños znani są z produktów tkackich, tekstyliów i ubrań, uważanych za wyroby najwyższej jakości w Peru. Rzemiosłem tym zajmują się głównie mężczyźni. Taquile posiada własną stację radiową i jest wyposażona w generatory, mimo że mieszkańcy wyspy zadecydowali zrezygnować z nich na rzecz baterii słonecznych. Przypisy Bibliografia Elayne Zorn, 2004. „Weaving a Future: Tourism, Cloth and Culture on an Andean Island”. Iowa City: University of Iowa Press. ISBN 0-87745-916-9. Linki zewnętrzne Taquile Island Photo Gallery Community Tourism in Peru: The Island of Taquile. [w:] www.planeta.com [on-line]. [dostęp 2007-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.). Anita Kucharska & Maciek „Kruger” Kiersztyn: SOUTH AMERICA
Такиле

Такиле (исп. Taquile) — остров на озере Титикака, входящий в состав Перу и расположенный в 45 километрах от прибрежного города Пуно. На острове длиной 5,5 и шириной 1,6 километра проживает, по разным оценкам, от 1700 до 2500 человек. Самая высокая точка острова поднимается на 4050 метров над уровнем моря, главная деревня острова находится на высоте 3950 метров над уровнем моря. Жители острова, известные как такильцы (исп. Taquileños), говорят на языке кечуа. Такиле, на языке кечуа называемый Intika, в древности был заселён носителями культуры Тиауанако. С XIII века входил в состав империи инков, и на острове остались руины зданий инков. Остров был одним из последних мест в Перу, подвергшихся испанской колонизации. Он был завоёван во время правления короля Карла V в 1580 году, став владением графа Родриго де Такиле, которому и обязан своим нынешним названием. Испанцы запретили местным жителям носить традиционную одежду, в связи с чем те начали использовать испанские крестьянские платья, которые остаются их национальными костюмами и по сей день. В 1930-х годах остров служил тюрьмой, после 1937 года тюрьма была ликвидирована. Такильцы управляют своей небольшой общиной на основе принципов коллективизма и морального кодекса инков ama sua, ama llulla, ama qhilla (что можно перевести с кечуа как «не укради, не лги, не ленись»). Местная экономика основана на рыболовстве, сельском хозяйстве и садоводстве с доминированием культивирования картофеля, а также индустрии туризма: каждый год остров посещают около 40000 туристов. Более всего такильцы известны благодаря своему искусству ткачества. Они выделывают текстиль и одежду, продукция их ремесла в Перу считается весьма высокого качества. Ткаческим ремеслом на Такиле занимаются главным образом мужчины. В 2005 году остров и его ткаческое искусство занесены в Список нематериального культурного наследия человечества ЮНЕСКО. Остров Такиле имеет свою собственную радиостанцию и оснащён генераторами, хотя островитяне решили отказаться от них в пользу солнечных батарей. На острове нет дорог и транспортных средств, нет ни одного отеля, полиции, а также кошек или собак. Полиции нет по причине отсутствия краж и иных преступлений на острове из-за следования моральному кодексу, а кошки и собаки считаются здесь деликатесами. Их присутствие на острове возможно, но на это требуется специальное разрешение. Остров имеет множество особых культурных традиций, специфическую кухню и, по сути, собственную религию, представляющую собой смесь католицизма с элементами традиционных верований. Литература Elayne Zorn, 2004. Weaving a Future: Tourism, Cloth and Culture on an Andean Island, Iowa City: University of Iowa Press. ISBN 0-87745-916-9
Flughafen Tarija

Der Aeropuerto Capitán Oriel Lea Plaza (IATA: TJA, ICAO: SLTJ) ist der Flughafen der südbolivianischen Stadt Tarija. Der Flughafen wird sowohl zivil als auch militärisch genutzt. Seinen Namen erhielt der Flughafen am 20. Juli 1944 zu Ehren des Flugkapitäns Oriel Lea Plaza, der im Chacokrieg aktiv gewesen war und am 31. März 1943 bei einem Trainingsflug mit einer Curtiss-Wright CW-22 in La Paz verunglückte. Ziele Es werden im Linienflugverkehr nur inländische Ziele angeboten. Direktverbindungen gibt es mit Stand Februar 2018 nach Cochabamba (Aeropuerto Internacional Jorge Wilstermann) mit Boliviana de Aviación (BoA), nach Santa Cruz de la Sierra (Flughafen El Trompillo) mit EcoJet und BoA, sowie mit BoA nach La Paz (Flughafen El Alto), Sucre (Aeropuerto Internacional de Alcantarí) und Yacuiba (Flughafen Yacuiba). Anreise und Abreise Der Flughafen ist vom Stadtgebiet umschlossen und daher von vielen Vierteln aus selbst zu Fuß gut erreichbar. Taxis zwischen Flughafen und Stadtzentrum kosten etwa 25 Bolivianos (Stand 2018) bzw. je nach Personenanzahl und Gepäck etwa die Hälfte, wenn man sie außerhalb des Terminals nimmt, wo auch diverse Mikrobusse und Linientaxis verkehren. Geschichte Der Flughafen stammt aus der Zeit vor dem Chacokrieg (zwischen 1932 und 1935 kämpften Bolivien und Paraguay wegen Ölvorkommen um den Gran Chaco). Er war eines der ersten Ziele der damaligen staatlichen Fluggesellschaft Lloyd Aéreo Boliviano, die 1925 gegründet wurde. Zur damaligen Zeit existierten zwei Landebahnen mit Längen von 2000 Metern und 1220 Metern. Während des Chacokrieges war der Flughafen Tarija ein wichtiger Stützpunkt der IV. Luftbrigade der bolivianischen Luftwaffe. Eine kommerzielle Nutzung des Flughafens gab es damals noch nicht. Im Jahr 1969 wurde mit dem Ausbau des Flughafens begonnen, der zwischen 1977 und 1980 abgeschlossen wurde. Das Terminal wurde Mitte der 1980er-Jahre renoviert. Seit den 2010er-Jahren gibt es Bestrebungen, den Flughafen aufzurüsten, um auch regelmäßig internationale Ziele anfliegen zu können. Bis auf eine kurzlebige Verbindung nach Salta in Argentinien ist daraus bisher (Status 2018) nichts geworden. Daneben wird das tiefe Überfliegen von großen Teilen des Stadtgebiets als Sicherheitsrisiko eingestuft, weshalb eine Verlegung immer mal wieder diskutiert wird. Experten sind allerdings überwiegend der Ansicht, dass die Geographie der Region keinen sinnvollen alternativen Standort zulässt. Zwischenfälle Am 15. Oktober 1958 verunglückte eine Douglas DC-3/C-47A-DL der TAM – Transporte Aéreo Militar (zivile Fluggesellschaft der bolivianischen Luftwaffe) (Luftfahrzeugkennzeichen TAM-03), die auf einem Charterflug auf dem Weg von der bolivianischen Militärbasis Fortín Campero zum Flughafen Tarija war. Sie flog in der Nähe von Villamontes im Departamento Tarija in einen Berg. Alle 20 Insassen, davon 17 Passagiere und drei Crewmitglieder, kamen ums Leben. Weblinks Flughafendaten im Aviation Safety Network (englisch), abgerufen am 5. November 2013. Der Flughafen bei FlightAware Einzelnachweise
Capitán Oriel Lea Plaza Airport

Capitán Oriel Lea Plaza Airport (IATA: TJA, ICAO: SLTJ) is an airport serving Tarija, the capital of the Tarija Department of Bolivia. The airport is in the southeastern section of the city, which is within a basin of the Cordillera Central mountain range. There is distant mountainous terrain in all quadrants. Airlines and destinations See also Transport in Bolivia List of airports in Bolivia References External links Capitan Oriel Lea Plaza Airport at OurAirports Aeronautical chart and airport information for Cap. Av. Oriel Lea Plaza Airport at SkyVector Capitan Oriel Lea Plaza Airport at FallingRain Accident history for Tarija Airport at Aviation Safety Network "Current weather for Tarija". NOAA/NWS.
Aeropuerto Internacional Capitán Oriel Lea Plaza

El Aeropuerto Internacional Capitán Oriel Lea Plaza (IATA TJA, ICAO SLTJ) es un aeropuerto de la ciudad boliviana de Tarija. Este aeropuerto es utilizado para vuelos tanto civiles como militares. Fue nombrado en honor al capitán de aviación Oriel Lea Plaza el 20 de julio de 1944, quien combatió en la Guerra del Chaco y falleció el 31 de marzo de 1943 en un vuelo de entrenamiento en un Curtiss-Wright CW-22 en La Paz.​ Historia El aeropuerto ya existía antes de la Guerra del Chaco. Era uno de los primeros destinos de la entonces línea aérea estatal Lloyd Aéreo Boliviano, que fue fundada en 1925. Para entonces existían dos pistas de aterrizaje con un largo de 2000 metros y 1220 metros. Durante la Guerra del Chaco el Aeropuerto de Tarija fue una importante base aérea para la IV Brigada Aérea de la Fuerza Aérea Boliviana. Un uso comercial del aeropuerto no existía durante ese tiempo.​ El 15 de octubre de 1958 se accidentó un Douglas C47A-DL del TAM – Transporte Aéreo Militar, que se encontraba en un vuelo chárter desde la base militar Fortín (Provincia Campero) hacia la ciudad de Tarija. Se estrellaron cerca de Villamontes, en el Departamento de Tarija contra un cerro. Los 17 tripulantes y los tres miembros de la tripulación murieron.​ La terminal aérea comenzó su construcción el año 1969, la cual entre 1977 y 1980 estuvo cerrada. La terminal fue renovada a mediados de la década de los 80. En 2023, se aprobó un préstamo de 60 millones de dólares para la ampliación, mejoramiento de pista, accesos, controles y rutas del aeropuerto.​ Accesos Se puede acceder al aeropuerto desde la ciudad tomando Taxis de cualquier empresa. También se puede tomar el Colectivo (micro o autobús público) de la línea "A", que lleva hacia el Centro de la ciudad. Destinos y Aerolíneas Actualmente se ofrecen vuelos sólo a destinos nacionales. Existen conexiones directas hacia Cochabamba , Santa Cruz de la Sierra, La Paz, Sucre, Trinidad (vía Santa Cruz de la Sierra) y hacia Yacuiba.​ Destinos nacionales Enlaces externos El Aeropuerto en World Aero Data (Inglés) El Aeropuerto Monitoreo de Vuelos Referencias